[Maddie Lennox]

Znów balansowała na granicy, do której obiecała sobie nie powracać. Życie pisze jednak swoje własne scenariusze i jedyne co jest pewne na tym świecie to śmierć i podatki. Każdy radził sobie z emocjami inaczej, jednemu wystarczyło milczenie, komuś innemu rozwalenie coś, a Madison? Dobra muzyka, jeszcze więcej alkoholu i starzy znajomi, przy których mogła zrzucić te wszystkie maski i być sobą, tak przynajmniej myślała, że jest.
Nie trudno było odnaleźć grupę bogatych dzieciaków, którzy uwielbiali imprezować. Zawsze mieli swoją własną lożę w klubie The Shop. I to właśnie tam dzisiejszego wieczora Maddie skierowała swoje kroki, weszła bez najmniejszego problemu, od wejścia uderzył ją zapach klubowego dymu, duszności i alkoholu. Czuła się jakby wróciła w miejsce, które idealnie do niej pasuje, do towarzystwa, które było jej cholernie pokrewne. Kroczyła po schodach w stronę balkonu z lożami, ubrana w czarną obcisłą mini czuła wzrok wszystkich na sobie, długie blond włosy, które zdecydowała się rozpuścić bujały się na boki z każdym jej kolejnym krokiem. Dopełnieniem tego wszystkiego był figlarny i bezczelny uśmiech, znów była sobą. Bez tych dramatów, bez oceniania co jest dobre, a co złe, dzisiaj plan był prosty, zrobić to co umiała najlepiej: bawić się.
Po wejściu na lożę przywitała się ze znajomymi, alkohol zaczął się lać, kolejka za kolejką, aż Mads totalnie straciła rachubę ile ich w siebie wlała. Potem z przyjaciółkami poszła na parkiet, tańczyła z Kitty, śmiały się i brylowały na samym środku. W pewnym momencie blondynka dostrzegła jak ciemnowłosa wyciąga dwie tabletki, jedną z nich połknęła, a drugą położyła na swoim języku w zapraszającym geście. Lennox nie potrzeba było wiele, przejęła od przyjaciółki tabletkę całując się z nią. I znów...impreza rozkręcała się jeszcze bardziej.
Powiedzenie, że Maddie powoli traciła kontakt z rzeczywistością to jak nie powiedzieć nic, czuła jak jakby ktoś zamknął ją za szybą. Wzrok miała zamglony, głosy i muzyka dochodziły do niej ze sporym echem i opóźnieniem. Tańczyła z jakimś chłopakiem, totalnie nie pamiętała nawet jego twarzy czy imienia, nie za bardzo docierało do niej też co mówił. Jedyne co zapamiętała to jego dłonie na swoim ciele, usta tuż przy jej uchu i na szyi. Chciała się temu poddać, ale jej ciało niekoniecznie, nie czuła przyjemnych dreszczy, nie czuła tego podniecenia, ale to wszystko dlatego, że to nie były jego dłonie, to nie były jego usta tuż przy jej uchu. I nagle niczym fala wróciły do niej wspomnienia z jej mieszkania, znów słyszała wszystko co mu wtedy powiedziała, widziała ból w jego oczach, który rozrywał jej serce.
Zrobiło jej się duszno i słabo, serce waliło jak oszalałe, a jej powoli zaczynało brakować oddechu, musiała wyjść. Wyrwała się z objęć nieznajomego i skierowała się do wyjścia, przepchnęła się przez tłum i dopadła drzwi. Kiedy je przekroczyła uderzył w nią nocny mróz, ale nie zatrzymała się, dość chwiejnym krokiem ruszyła chodnikiem przed siebie. Chciała uciec, chciała znaleźć się jak najdalej, uciekała przed tymi beznadziejnymi emocjami, które ją dopadły. Przeszła dwie ulice od klubu i musiała się zatrzymać, szpilki dość mocno wbijały się w jej nogi, miały jakieś sznurowanie aż do łydki, którego nie potrafiła rozplątać po każda próba pochylenia się kończyła się prawie upadkiem. Miała plan zadzwonić po taksówkę, niby dobry, ale w tym całym dziwnym ataku nie wzięła z loży torebki.
Znów to zrobiła, znów okłamała samą siebie niszcząc własną obietnicę. Plus taki, że wyszła dość wcześniej bo jeszcze kilka godzin w starym towarzystwie i dopiero byłaby tragedia. Tak to zdążyła w ciągu dwóch godzin wymieszać alkohol z lsd, które wchodziło jej zdecydowanie za mocno.
Oparła się nagimi plecami o zimną ścianę budynku przy którym stała, chciała tym sposobem jakoś się otrzeźwić, ale było jej tylko zimno. Musiała wrócić do domu, póki jeszcze tabletki nie zaczęły działać, o wiele bardziej wolałaby mieć zjazd we własnym łóżku.
Ruszyła znów przed siebie, szła zygzakiem, całym chodnikiem niemalże nie wchodząc na jezdnie gdzie kilka pojedynczych aut zaczęło na nią trąbić. Skupiła się na swoich własnych krokach tym samym odrzucając sprzed oczu natrętne wspomnienia z jej apartamentu, które wracały ją bumerang, jakby chciały jej pokazać, że chujowo zrobiła.
Wiedziała to, dotarło to do niej kiedy postanowiła wybrać się do tego klubu, bo wydawało jej się, że tak łatwiej uciszy wyrzuty sumienia.
Klasyczna Madison.
Alexander Hall

[Alexander Hall]

To był długi dzień, jeden z tych, które ciągną się jak guma. Alex czuł każde uderzenie serca w skroniach i każdy napięty mięsień po dzisiejszym treningu, który miał być formą terapii, a skończył się... Cóż, katowaniem organizmu. Dorywcza fucha przy rozładunku towaru w magazynie w West End tylko dopełniła dzieła - jego dłonie były szorstkie, plecy sztywne, a jedyne, o czym marzył, to prysznic i kilka godzin snu bez żadnych pieprzonych snów o blond włosach i brązowych oczach. Od ich kłótni minęło kilka dni, które spędził na... dziwnej wojnie z samym sobą. Trzymał telefon w ręce częściej, niż chciałby przyznać. Pisał wiadomości - krótkie, długie, wściekłe, przepraszające - tylko po to, by sekundę później kasować je z furią. „Daj mi ochłonąć” - tak jej powiedział, ale prawda była taka, że im więcej czasu mijało, tym bardziej czuł, jak bardzo puste są jego dni bez jej uporu i zawziętości. Jednak... nie wiedział, co mógłby jej powiedzieć. Obiecał jej, że wszystko wyjaśni, ale z każdym kolejnym dniem miał na to coraz mniejszą ochotę. Wiedział, jakiej reakcji mógł się po niej spodziewać, a to sprawiało, że odkładał tę chwilę jak najdłużej mógł. Jednocześnie wszystko, co powiedział jej tamtego wieczoru, było prawdą. Potrzebował jej towarzystwa bardziej niż był skłonny przyznać. To z jej powodu zapełniał sobie wszystkie możliwe godziny w ciągu dnia - chciał wypełnić każdą lukę w grafiku, brał dodatkowe zlecenia, katował się na siłowni i zostawał po godzinach w pracy, byle tylko wracać do domu na tyle wykończonym, by nie mieć siły na myślenie, bo gdy tylko dopadała go cisza, pojawiała się ona i ten cholerny ucisk w klatce piersiowej, którego nie potrafił zwalczyć żadnym treningiem.
Teraz lodowaty wiatr smagał karoserię jego lancera, a on raz po raz kręcił kierownicą, marząc o tym, by być już pod domem, wziąć ten jebany prysznic i odpłynąć do krainy snów, ale... wtedy ją zobaczył.
Początkowo myślał, że to tylko zmęczenie i jego własna wyobraźnia płatała mu figle. Jakaś dziewczyna szła zygzakiem po chodniku, odbijając się od ścian budynków. Musiała być bardzo pijana. Cienka, czarna sukienka, gołe plecy, rozpuszczone włosy... i brak jakiejkolwiek kurtki. Przy minus piętnastu stopniach. - No nie, kurwa... - warknął pod nosem, kiedy rozpoznał ten sposób poruszania się. Ten dumny krok, który teraz był tylko żałosnym wspomnieniem jej pewności siebie. Zatrzymał auto z piskiem opon, niemal na środku jezdni, ignorując trąbiącego za nim kierowcę. Wypadł z samochodu, nie gasząc nawet silnika. Złapał dziewczynę za lodowate ramię, gdy znów zaczęła niebezpiecznie przechylać się w stronę jezdni. - Maddie? Co ty tu odstawiasz, pojebało cię? - głos Alexa przeciął ciszę, a Lennox ledwie drgnęła. Wyglądała jakby zmroziło jej mózg. Musiała mieć naprawdę opóźnioną reakcję, bo Alex już sekundę później machnął ręką - zniecierpliwiony - po czym zdjął z siebie kurtkę i zarzucił na jej nagie, lodowate ramiona. Westchnął ciężko, czując, jak całe zmęczenie dnia zwala mu się właśnie na kark. Przez chwilę trzymał Maddie mocno za ramiona, sprawdzając, czy w ogóle zdawała sobie sprawę, kto przed nią stał. - Dobra, bez pytań. Idziemy - uciął, widząc, że i tak niewiele do niej docierało. Był zły, ale... sam nie wiedział, dlaczego. Może o to, że po tych wszystkich dniach milczenia spotkał ją w takim stanie? A może czuł złość na jej nieodpowiedzialność i... na samego siebie - bo wystarczyło jedno spojrzenie na jej trzęsące się ciało, by wszystkie jego postanowienia o „trzymaniu dystansu” poszły się jebać? - Słyszysz mnie? Pakuj się do auta. Już - zadecydował ostro, otworzył drzwi pasażera i czekał, aż Maddie łaskawie zdecyduje się wsiąść.

Maddie Lennox

[Maddie Lennox]

Ucisk w żołądku, który czuła od kilku dobrych minut nie odpuszczał, wręcz przeciwnie, stawał się mocniejszy tak jakby ciało karało się równie mocno jak jej psychika za to wszystko co powiedziała. Nie potrafiła wywalić z głowy tych wszystkich słów, które jak kamienie odbijały się echem w jej głowie.
Jesteś najgorszym problemem, którego nie mogę się pozbyć.
Przez delikatnie rozchylone wargi nabrała chłodnego powietrza w płuca, to od razu wywołało drżenie jej ciała. Wraz z wypuszczeniem powietrza z cichym świstem przymknęła powieki przystając na kilka sekund. Przed oczami pojawił się jej obraz jego ciemnych oczu, tych samych, które jeszcze kiedyś świeciły niczym dwa ogniki, które tak bardzo lubiła. Tamtej nocy coś się w nich zmieniło, zamiast iskier pojawił się ból, tak bardzo wielki, że rozrywał ją od środka. I wiedziała, że to tylko i wyłącznie jej wina, jej ostrych słów, które wypowiedziała w chwili wściekłości. Zraniła go, ale tylko po to aby poczuł taki sam, a nawet i mocniejszy ból niż ona. Tamtej nocy przekroczyła też granicę niszcząc to wszystko co do tej pory udało im się zbudować, konstrukcje tak delikatną, że w sekundę zniknęła pozostając tylko wspomnieniem, tym najbardziej nieprzyjemnym i bolesnym.
Tabletki, które wzięła kilkanaście minut wcześniej zaczęły działać. Znów pojawiał się ten znajomy stan, świat wirował jakby w zwolnionym tempie, uliczne światła wydawały się być mocniejsze niż w rzeczywistości. Nogi stawały się coraz cięższe, a kroki zmieniały się w szuranie podeszwami po zimnym chodniku. Uniesienie ręki było niemalże niemożliwe, tak jakby ktoś przyczepił do niej ciężką kulę na łańcuchu. Dźwięki dochodziły do niej zdecydowanie mocniej niż powinny, tak jak ten nieszczęsny klakson gdzieś za jej plecami. Nie zatrzymywała się, posuwała (bo to najlepsze chyba określenie) dalej do przodu, uparcie. Wiedziała, że jutro będzie wkurwiona sama na siebie, za to, że znów pojawiła się na tej cholernej granicy, z której ostatnio ledwo co udało jej się zawrócić.
Coś ją zatrzymało, poczuła na zimnej skórze gorący dotyk, który niemalże parzył jej skórę. Chciała się wyrwać, ale to była tylko myśl, która nie dotarła nawet do mózgu, a ciało nie wykonało ruchu. Usłyszała swoje imię, ale nie była tego pewna na sto procent, zlepek kilku słów był dla niej całkowicie niezrozumiały, tak jakby zgubiła w tym wszystkim sens.
Uniosła głowę, widziała postać, ale twarz owej osoby falowała jej zbyt mocno, jakby oglądała odbicie w tafli wody, do której ktoś sekundę wcześniej wrzucił mały kamyk. Potem coś ciężkiego spadło na jej ramiona, ciężar materiału sprawił, że Maddie nabrała w płuca oddech, tak jakby nagle przypomniała sobie o czymś takim jak oddychanie. Jej ciało jednak nie spięło się ani na sekundę, wręcz rozluźniło kiedy do jej nosa dotarł znajomy zapach perfum wymieszanego z dymem papierosowym. Zamrugała jeszcze kilka razy oczami, potem zacisnęła powieki mocno i na nowo otworzyła je po kilku długich chwilach, tak jakby chciała zresetować obraz oraz własny mózg do ustawień fabrycznych.
- Alex? - zapytała ledwo słyszalnie z chrypką w głosie, zmarszczyła nos czując jak jej gardło było suche. Oblizała końcem języka swoje własne wargi, czuła jak bardzo szorstkie były.
Kolejny dźwięk klaksonu gdzieś za nią sprawił, że instynktownie uniosła swoje własne dłonie zakrywając uszy, miała wrażenie, że samochód stał tuż za nią, a nie kilkanaście metrów dalej na ulicy. W głowie echem odbijał się jej dźwięk uderzeń własnego serca, które odrobinę przyśpieszyło. Westchnęła ciężko i wyprostowała się ściągając dłonie z uszu.
Padła ostra komenda, która tym razem do niej dotarła. Wzrokiem odnalazła twarz ciemnowłosego, która nie była zbyt zadowolona.
- Nie, nie... - rzuciła, tym razem głośniej kręcąc głową, przetarła dłońmi twarz starając się panować nad swoim własnym oddechem. Nie mogło go tutaj być, nie po tym co mu powiedziała, nie po tym jaki ból widziała w jego oczach i to jak wychodził z jej mieszkania. Jej wyobraźnia i poczucie winy płatały jej figle, karali ją za to co powiedziała.
- Nie ma Cię tutaj, to..to się już zaczęło. - chociaż na twarzy nie było tego widać w głosie łatwo było wyczuć nutę strachu. Myślała, że miała jeszcze czas, że da radę dostać się do własnego apartamentu, ale to wszystko dogoniło ją zbyt szybko.
Odwróciła wzrok gdzieś przed siebie, zrobiła krok do przodu chciała wykonać kolejny, ale nie potrafiła. Czuła jak nogi jej drżą, jak tętno powoli przyśpieszało, ciało kazało jej uciekać, ale nie potrafiła się ruszyć. Bo wiedziała, że przed poczuciem winy nie da się uciekać. Uniosła drżące dłonie i złapała za jego kurtkę, którą miała dalej na ramionach, okryła się nią szczelniej bo to, że ona tutaj była to jedyna prawdziwa rzecz, w którą uwierzy. Zacisnęła powieki stojąc jak mały chwiejny i trzęsący się słup, który stara się odzyskać jakąkolwiek kontrolę nad sobą i bałaganem, który pojawił się w jej głowie.
Alexander Hall