MAPLE HEARTS | PBF

- Boże - roześmiał się krótkim, gorzkawym szczeknięciem. Pamiętał jeszcze, że jako młodziutki nastolatek, dosłownie dopiero co przekroczywszy granicę pierwszej dekady życia, m a r z y ł o wielkiej miłości, o której chętnie pisali by Shakespeare i Neruda, tylko może jakimś cudem z zakończeniem szczęśliwszym niż nieuchronna tragedia takiej, czy innej maści. I wszechświat, choć milczący, musiał wysłuchać jego głupich, dziecięcych modlitw, bo Lazare dostał dokładnie to, o co prosił, choć w dość niespodziewanym wydaniu. Na tamtym etapie swojego życia nigdy nie sądził, że zakocha się w mężczyźnie, i nie przypuszczał też, że będzie to człowiek z zupełnie innego środowiska i klasy społecznej, z czym wiązały się dodatkowe, nieprzewiedziane przez Moreau wyzwania - I całe twoje szczęście!
Może była to kwestia środowiska, w jakim blondyn się obracał, ale nie zdarzyło mu się jeszcze chyba słyszeć o parze, w której obydwie strony były naprawdę szczęśliwe, jednocześnie pozostając wiernymi i przyzwoitymi na każdym etapie rozwoju związku. Nie wątpił, że takie rzeczy trafiały się ludziom, ale po prostu nie w jego kręgach, w których każdy miał jakiś problem, kręgosłup moralny dotknięty jakąś metaforyczną skoliozą, i sporo za uszami.
Spoważniał zaraz bardziej niż planował, pozwalając, by dotarł do niego wreszcie cały sens wypowiedzianego przez Love słowa. Skoro nie dzieliła jego doświadczenia - skoro nie wiedziała, jak to jest, zakochać się w drugim człowieku tak bardzo, że zaczynało się mieć wrażenie, że traci się rozum i panowanie nad własnymi zachowaniami i emocjami - nie było szansy, by zrozumiała co tak naprawdę doprowadziło Lazare do ostatecznej klęski. A on z kolei nie potrafiłby ubrać tego stanu w słowa, które odpowiednio oddałyby jego powagę. Nie był poetą, tylko łyżwiarzem, i to w dodatku skończonym.
Odchrząknął, a potem westchnął, starając się pozbierać myśli na tyle, by mimo wszystko udzielić Roderick względnie sensownej odpowiedzi.
- W zasadzie... Tak, chyba tak. Chyba właśnie to próbuję powiedzieć - powiedział w końcu - Chodzi mi o to, że straciłem czujność, spuściłem gardę trochę za nisko - dodał tak szczerze, jak nie zrobiłby tego w żadnym telewizyjnym czy prasowym wywiadzie. Może głupotą było z jego strony popełniać ten sam błąd, którego przecież dopuścił się z Johnny'm Grainierem, i który przypłacił karierą, bo przecież Love nadal była prezenterką z dostępem do mediów, w których mogłaby ujawnić wszelkie wyjawiane jej teraz przez Lazare kwestie. Ale sytuacja była inna, bo dziś, wiele miesięcy po skandalu, Moreau nie miał już żadnej kariery ani żadnej reputacji, którą mógłby tym sposobem stracić. Jeszcze gorzej: nikt się nim już nie interesował - O ironio, nie wiem czy zdajesz sobie sprawę - zagadnął z lekką dozą gorzkiej ironii - Kto stoi za całą tą gównoburzą?
Nie wiedział, na ile blisko Love mogła znać Grainiera, ale przecież pracowali dla tej samej stacji, więc sprawa mogła okazać się dość ciekawa.

Love Roderick

Prychnęła wymownie, gdy nazwał jej nie szczęściem. Czy się z tym zgadzała? Nie, nie mogła. Nie miała ku temu najmniejszych szans. A nie można czegoś tak… naprawdę ocenić, gdy się czegoś nie doświadczy. Chociaż nie spróbuję! A Love? Love nie była nawet blisko, co swoją drogą było całkiem zabawne… jakby noszone przez nią imię było swojego rodzaju przekleństwem. Jakby to była jedyna miłość, na którą mogła liczyć - ta matki, która była przy okazji szalenie dowcipna przy wyborze imienia jedynej córki. Chociaż nawet ta Roderick straciła znacznie szybciej niż powinna. Więc tak.,. Nie wiedziała, co mógł czuć Lazare. Nie wiedziała jak to jest i mogła się opierać tylko i wyłącznie na wyobrażeniach, być może mylnych. Teraz jednak wpatrywała się w niego intensywnie, czujnie… bo skoro nie rozumiała - liczyła na to, że jej wytłumaczy. Oświeci ją, chociaż w minimalny stopniu. Chciała to zrozumieć ze względu na niego, a przede wszystkim ze względu sympatię, którą do niego czuła.
Ściągnęła mocniej brwi i znowu chyba poczuła lekkie rozczarowane, które jednak tym razem jednak zachowała tylko i wyłącznie dla siebie. Bo teraz był to już tylko i wyłącznie jej problem. Bo może liczyła na coś więcej, a w rezultacie miłość – tym bardziej, że nie miała pojęcia o takiej miłości – wydawała jej się szalenie... tak, rozczarowujące. Zdała sobie sprawę, że wolała usłyszeć, że zrobił to dla siebie, że był po prostu głupi i myślał, że to nie wyjdzie na jaw. Miłość. Zmarszczyła śmiesznie nos i upiła kolejny łyk swojego drinka.
- Nie mam pojęcia. – przyznała szczerze, bezradnie wzruszając ramionami – I jeszcze pytanie… mówisz o tym, kto to ujawnił, czy o tym, kto do tego doprowadził? Czy to może jedna i ta sama osoba? Mało tego… moja wścibska natura potrzebuje więcej informacji. Albo może ta niedoświadczona? Nazywaj to sobie jak chcesz, Moreau. – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu. W każdym razie dzisiaj, podczas tego wieczoru a już na pewno podczas tej rozmowy nie była dziewczyną z wiadomości… zresztą była tylko dziewczyną z wiadomości, a nie dziennikarką. Zadawała pytania, a nie szukała kolejnych sensacji – Jaki jest ciąg przyczynowo skutkowy… od miłości i opuszczonej gardy do dopingu. – bo tak… nadal naiwnie myślała, że gdy ktoś kocha nie pozwala ci robić głupot, które mogą zniszczyć twoje życie.


lazare moreau