MAPLE HEARTS | PBF

- Boże - roześmiał się krótkim, gorzkawym szczeknięciem. Pamiętał jeszcze, że jako młodziutki nastolatek, dosłownie dopiero co przekroczywszy granicę pierwszej dekady życia, m a r z y ł o wielkiej miłości, o której chętnie pisali by Shakespeare i Neruda, tylko może jakimś cudem z zakończeniem szczęśliwszym niż nieuchronna tragedia takiej, czy innej maści. I wszechświat, choć milczący, musiał wysłuchać jego głupich, dziecięcych modlitw, bo Lazare dostał dokładnie to, o co prosił, choć w dość niespodziewanym wydaniu. Na tamtym etapie swojego życia nigdy nie sądził, że zakocha się w mężczyźnie, i nie przypuszczał też, że będzie to człowiek z zupełnie innego środowiska i klasy społecznej, z czym wiązały się dodatkowe, nieprzewiedziane przez Moreau wyzwania - I całe twoje szczęście!
Może była to kwestia środowiska, w jakim blondyn się obracał, ale nie zdarzyło mu się jeszcze chyba słyszeć o parze, w której obydwie strony były naprawdę szczęśliwe, jednocześnie pozostając wiernymi i przyzwoitymi na każdym etapie rozwoju związku. Nie wątpił, że takie rzeczy trafiały się ludziom, ale po prostu nie w jego kręgach, w których każdy miał jakiś problem, kręgosłup moralny dotknięty jakąś metaforyczną skoliozą, i sporo za uszami.
Spoważniał zaraz bardziej niż planował, pozwalając, by dotarł do niego wreszcie cały sens wypowiedzianego przez Love słowa. Skoro nie dzieliła jego doświadczenia - skoro nie wiedziała, jak to jest, zakochać się w drugim człowieku tak bardzo, że zaczynało się mieć wrażenie, że traci się rozum i panowanie nad własnymi zachowaniami i emocjami - nie było szansy, by zrozumiała co tak naprawdę doprowadziło Lazare do ostatecznej klęski. A on z kolei nie potrafiłby ubrać tego stanu w słowa, które odpowiednio oddałyby jego powagę. Nie był poetą, tylko łyżwiarzem, i to w dodatku skończonym.
Odchrząknął, a potem westchnął, starając się pozbierać myśli na tyle, by mimo wszystko udzielić Roderick względnie sensownej odpowiedzi.
- W zasadzie... Tak, chyba tak. Chyba właśnie to próbuję powiedzieć - powiedział w końcu - Chodzi mi o to, że straciłem czujność, spuściłem gardę trochę za nisko - dodał tak szczerze, jak nie zrobiłby tego w żadnym telewizyjnym czy prasowym wywiadzie. Może głupotą było z jego strony popełniać ten sam błąd, którego przecież dopuścił się z Johnny'm Grainierem, i który przypłacił karierą, bo przecież Love nadal była prezenterką z dostępem do mediów, w których mogłaby ujawnić wszelkie wyjawiane jej teraz przez Lazare kwestie. Ale sytuacja była inna, bo dziś, wiele miesięcy po skandalu, Moreau nie miał już żadnej kariery ani żadnej reputacji, którą mógłby tym sposobem stracić. Jeszcze gorzej: nikt się nim już nie interesował - O ironio, nie wiem czy zdajesz sobie sprawę - zagadnął z lekką dozą gorzkiej ironii - Kto stoi za całą tą gównoburzą?
Nie wiedział, na ile blisko Love mogła znać Grainiera, ale przecież pracowali dla tej samej stacji, więc sprawa mogła okazać się dość ciekawa.

Love Roderick

Prychnęła wymownie, gdy nazwał jej nie szczęściem. Czy się z tym zgadzała? Nie, nie mogła. Nie miała ku temu najmniejszych szans. A nie można czegoś tak… naprawdę ocenić, gdy się czegoś nie doświadczy. Chociaż nie spróbuję! A Love? Love nie była nawet blisko, co swoją drogą było całkiem zabawne… jakby noszone przez nią imię było swojego rodzaju przekleństwem. Jakby to była jedyna miłość, na którą mogła liczyć - ta matki, która była przy okazji szalenie dowcipna przy wyborze imienia jedynej córki. Chociaż nawet ta Roderick straciła znacznie szybciej niż powinna. Więc tak.,. Nie wiedziała, co mógł czuć Lazare. Nie wiedziała jak to jest i mogła się opierać tylko i wyłącznie na wyobrażeniach, być może mylnych. Teraz jednak wpatrywała się w niego intensywnie, czujnie… bo skoro nie rozumiała - liczyła na to, że jej wytłumaczy. Oświeci ją, chociaż w minimalny stopniu. Chciała to zrozumieć ze względu na niego, a przede wszystkim ze względu sympatię, którą do niego czuła.
Ściągnęła mocniej brwi i znowu chyba poczuła lekkie rozczarowane, które jednak tym razem jednak zachowała tylko i wyłącznie dla siebie. Bo teraz był to już tylko i wyłącznie jej problem. Bo może liczyła na coś więcej, a w rezultacie miłość – tym bardziej, że nie miała pojęcia o takiej miłości – wydawała jej się szalenie... tak, rozczarowujące. Zdała sobie sprawę, że wolała usłyszeć, że zrobił to dla siebie, że był po prostu głupi i myślał, że to nie wyjdzie na jaw. Miłość. Zmarszczyła śmiesznie nos i upiła kolejny łyk swojego drinka.
- Nie mam pojęcia. – przyznała szczerze, bezradnie wzruszając ramionami – I jeszcze pytanie… mówisz o tym, kto to ujawnił, czy o tym, kto do tego doprowadził? Czy to może jedna i ta sama osoba? Mało tego… moja wścibska natura potrzebuje więcej informacji. Albo może ta niedoświadczona? Nazywaj to sobie jak chcesz, Moreau. – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu. W każdym razie dzisiaj, podczas tego wieczoru a już na pewno podczas tej rozmowy nie była dziewczyną z wiadomości… zresztą była tylko dziewczyną z wiadomości, a nie dziennikarką. Zadawała pytania, a nie szukała kolejnych sensacji – Jaki jest ciąg przyczynowo skutkowy… od miłości i opuszczonej gardy do dopingu. – bo tak… nadal naiwnie myślała, że gdy ktoś kocha nie pozwala ci robić głupot, które mogą zniszczyć twoje życie.


lazare moreau

Nie mógł nic poradzić na uczucia wymalowane na twarzy Roderick. Nie mógł nawet nic poradzić na to, że miała tak skrzywiony światopogląd, że uczucia względem drugiego człowieka wydawały jej się najbardziej rozczarowującym wytłumaczeniem bałaganu, który dookoła siebie rozpętał Lazare. Większość ludzi w tym momencie pewnie ze zrozumieniem pokiwałaby głową… może nawet, gdyby przyznał się do tego publicznie – jego sytuacja byłaby lepsza. Większość ludzi by zrozumiała. To, że Love absolutnie nie… to był jej problem. I jej wina. I była tego świadoma.
Jednocześnie rosła jej ciekawość i to z każdym kolejnym jego słowem. Jednocześnie doceniała, że nie zbył jej półsłówkami, nie próbował zmienić tematu, nie próbował odsunąć jej uwagi od tego, że starała się zrozumieć. Tak, była w tym odrobina jej zawodowej ciekawości, ale jednocześnie nawet przez moment nie poczuła się jak w pracy…
Nazwisko, które podał z jednej strony wydawało jej się znajome, a z drugiej nie mówiło absolutnie nic. Nie miała wielu znajomych w pracy, wychodziła z założenia, że takie przyjaźnie nigdy dobrze się nie kończą i pewne rzeczy lepiej odcinać grubą kreską. Przyjaźń i praca nie idą w parze, a to, co powiedział jej teraz Moreau tylko ją w tym upewniało. Zadumała się nad tym krótko, ściągnęła brwi i zapatrzyła w jakiś punkt przestrzeni przed sobą. Próbowała się postawić w sytuacji Lazare i Grainiera… i to wcale nie było takie trudne, więc tym samym dawała sobie prawo do oceny. Czy było to z jej strony sprawiedliwe? Prawdopodobnie nie. Czy zamierzała się tym przejmować? Również nie. Lazare znała i lubiła, a tego drugiego nie – to proste, że automatycznie włączała jej się strona.
- Mam nadzieję, że nigdy nie będę miała najmniejszej styczności z dziennikarską gnidą, która dla tematu sprzedaje przyjaciół, partnerów, kochanków… kimkolwiek dla siebie byliście. Widzisz, Moreau… zdaję sobie sprawę, że ta praca nie zawsze jest moralna. Czasami wiemy więcej niż może powinniśmy. Ale nikt nas nie zmusza, żeby o tym powiedzieć. – wzruszyła ramionami i upiła spory łyk alkoholu. Tak… wpakowała się w znajomość, która mogła zniszczyć dwie kariery i dwa nazwiska. Tak, sporo na niej zyskała, oboje na tym zyskali i tylko dlatego miało to jakikolwiek sens. Dlatego właśnie było warto zaryzykować – Tym bardziej, że z całym szacunkiem… nie chodzi o wybory parlamentarne. Mogę być straszną ignorantką, ale to sport. Nie uratował świata, gdy twoja tajemnica wyszła na światło dzienne… a skrzywdził kogoś, kto go kochał. – sam tak powiedział… przyznał się, że chodziło w tym wszystkim o miłość. Ze strony Lazare być może, ale z tej drugiej? Nie. Love mogła nie mieć doświadczenia, ale jednocześnie w tym momencie miała stuprocentową pewność, że coś takiego nie miało prawa się zadziać, gdyby w grę wchodziły uczucia – Także naprawdę… – rzuciła mniej poważnie, zmierzyła chłopaka spojrzeniem i lekko pokręciła głową – Następnym razem lepiej ulokuj uczucia. I tajemnice.



lazare moreau

Możliwe, że za dzień, dwa albo pięć zacznie mieć wyrzuty sumienia. Że była zbyt bezpośrednia, że może zbyt ostra, że nie powinna… bo przecież nie znali się aż tak dobrze. Nie była tą, która powinna nim potrząsać, a spotkanie tutaj było zupełnie przypadkowe. Nie umówili się na pogaduszki i jej szczerą opinię na jakikolwiek temat, szczególnie jego życia. Nie miała do tego najmniejszego prawa, więc teraz robiła to pod wpływem chwili oraz wypitego alkoholu, ale rozsądek pewnie kiedyś będzie musiał przyjść. A wtedy przyjdą też wyrzuty sumienia. I możliwe, że do niego też dotrze, że nie powinna sobie na tyle pozwalać… Ale jego aktualna reakcja sprawiła, że na twarzy Roderick pojawił się uśmiech.
- Myślę, że zdecydowanie za rzadko. – stwierdziła zdecydowanie żartobliwie, swobodnie wzruszając przy tym ramieniem. Czu uważała się za genialną? Nie. Zwłaszcza, że mówili tutaj o relacjach międzyludzkich, a te już szczególnie nie były jej mocną stroną. Może więcej wprawy miała w etyce zawodowej, chociaż jakby się zastanowić nad tym, co sama robiła to ugh… też niekoniecznie – I wiesz dobrze, że zdecydowanie wolę słuchać niż mówić. Tym bardziej, że raczej nie mam tak ciekawych historii do opowiedzenia. – nie mówiąc o tym, że zdecydowanie wzięła sobie do serca jego historię. Dobrze się uczyć na błędach, najlepiej cudzych. A co za tym szło Love jeszcze mocniej wyryła sobie z tyłu głowy, że musi trzymać język za zębami, nawet jeśli czasami miała ochotę się kogoś poradzić albo zwyczajnie poplotkować. Nie mogła. Teraz już wiedziała jak źle może skończyć się rozmowa nawet z kimś, komu wydaje się, że możesz ufać – Ale jeśli wszystko dobrze pójdzie… – zaczęła, rozpoczynając swój zawodowy wywód i trochę spuszczając z tonu, żeby resztę wieczoru mogli spędzić w trochę lżejszej atmosferze. Mniej dramatów, a więcej lekkiej pogawędki, żartów i kolejnych drinków, żeby nie móc uznać tego wieczoru za kompletnie stracony.

/koniec
lazare moreau