MAPLE HEARTS | PBF

Cora Marshall

Westchnęła ciężko. Nie spodziewała się prowadzenia na poważnych warunkach kroniki rodzinnej. Nie chciała w stu procentach w to uwierzyć. Wydawało się to dla niej kompletnie nierealne. Oznaczało to, że wszystkie wyskoki nastoletniej Cherry musiały zostać uwiecznione.
— I dlaczego wcześniej o tym nie powiedziałaś? — spytała lekko oskarżycielskim tonem, odwracając głowę w stronę Cory. Napięcie w głosie mimowolnie podskoczyło. Wiedziała, jakie tajemnice mogła skrywać młodsza siostra. Parsknęła cicho śmiechem, słysząc o narciarskich goglach. Nie spodziewała się innego winnego — myślałam, że jesteś po mojej stronie Cora — stwierdziła finalnie prezeska i uśmiechnęła się szerzej. Widocznie dostała pierwsze, wielkie ostrzeżenie, dlaczego nie powinna denerwować młodszej. Mogło to mieć najgorsze skutki.
— Takiego pierdolca to nigdy nie miałam — stwierdziła po wysłuchanie całej opowieści. Bywała chłodna względem pracowników, ale oni nie byliby w stanie ustalić, co dokładnie jej siedzi w głowie — poza tym kto syczy na asystentkę przez ulubioną kawę? — spytała, przechylając głowę. Coraz bardziej dochodziło do niej, co dokładnie mówiła do niej młodsza. Jaką piękną tezę chciała jej przedstawić, a sama Cherry powoli dojrzewała, by powiedzieć to jedno, ważne zdanie — nie wiem, może po prostu powinnam się z kimś przespać — wymruczała je pod nosem. Chociaż cały wykład wydawał się do niej trafić. Tylko Charity Marshall nie prześpi się z byle Kowalskim w klubie. Musiałaby być bardzo mocno porobiona, a na to była aż nadto dojrzała.
— No powiedziałby tak pewnie, ale wiesz... — musiała się zgodzić, a ja twoją starą pasowało do wizji całej drużyny hokejowej. W żaden sposób nie odstawała od tego, co zdążyła jak dotąd usłyszeć. Przymknęła na moment oczy — jak będę zbyt często dawała dupy, to faceci stracą do mnie szacunek — ukryła przez moment usta w kubeczku, odwracając wzrok — ojciec zawsze tak mówi — Cherry mogła być trzydziestoletnią kobietą, a dalej bolało ją to tak samo. Słowa taty tkwiły jej w głowie. Nigdy nie była w stanie w pełni od nich uciec. Często czuła się oceniana, nawet na zwykłym wyjściu z siostrą.
— Czasem wiedza jest niewystarczająca — mogłaby się sama uderzyć w pierś, ale w tamtych chwilach nic się dla niej nie liczyło — gumki, pigułki, czy spirala? — miała prawdziwe poważny ton, jakby zaczęła właśnie matkować Corze — podobno trójkąty są teraz w modzie — parsknęła śmiechem, a po chwili się zreflektowała i spojrzała na kobietę z poważną miną — próbowałaś, młoda? — oby nie. Albo oby się do tego nie przyznała. Pewne granice lepiej by zostały zachowane. Mogły być dla siebie jak dwie najlepsze przyjaciółki, ale więzy krwi wymagały pewnych ograniczeń.
— Chodź, sam są renifery Cora — rzuciła nagle Cherry, idąc w stronę zagrody reniferów. Piękne, wielkie dostojne zwierzęta. Już chwytała za telefon, kiedy usłyszała głośne kichnięcie. Usta zamieniły się w podkówkę. Spojrzała na zwierzaka, a później na siostrę.
— Fuuuj — miną przypominała czternastolatkę pierwszy raz pijącą czystą — ten renifer mnie obkichał — zwróciła się w stronę blondynki ze spojrzeniem mówiącym: HELP ME.

Cora Marshall

— To muszę pytać, żeby zobaczyć stare dzieje rodzinne? — spytała z lekkimi pretensjami, unosząc do góry jedną brew. Dopiero po czasie zdała sobie sprawę, jak bardzo mogła mieć przejebane. Cora skrywała prawdziwą kopalnię, która była w stanie pogrążyć wizerunek starszej — czasami mam ochotę spalić całą rodzinną kolekcję zdjęć, wiesz? — zagadnęła Charity, unosząc delikatnie kąciki ust. W głowie zaczęła obmyślać chytry plan. Włamie się do domu własnej siostry oraz do rodzinnego by spalić rodzinne kroniki. Nie powinny one ujrzeć światła dnia codziennego. Trzeba było chronić godność, póki było to możliwe.
— Syczała. — mruknęła krótko. Jednej rzeczy nienawidziła bardziej w życiu niż czegokolwiek innego. Było to przyznanie komuś racji. Zbyt często patrzyła na czubek nosa, a wyjątkowa młodsza siostra zbyt sprawnie potrafiła ją wyjaśnić.
— Nic takiego bym nie powiedziała — odparła głośniejszym tonem. Nie da tej satysfakcji tak łatwo. Kręcąc głową, uniosła ku górze delikatnie brodę — chociaż czasem nawet blondynka może mieć rację — mruknęła cicho pod nosem, ledwo słyszalnie. Byle tylko siostra nic nie usłyszała, nie przyznałaby się jej do tego — ale ŁADNE SĄ TE OZDOBY, co Cora? — zarzuciła nagle Charity, pokazując wielką, świecącą choinkę. Odwrócenie uwagi wydało się najbardziej rozsądnym rozwiązaniem. Może wtedy blondynka zapomni, że Cherry mogła przyznać jej rację.
— Wiesz co, ja to chyba wolę... zostać silną, niezależną kobietą z pudlem — mruknęła pod nosem, odwracając wzrok. Z jej głowy można było wyjąć filozofię ojca, ale nigdy w stu procentach. Zgadzała się z Corą w stu procentach, a jednak spanie z byle kim budziło w jej ciele nieprzyjemne dreszcze. Czasami czuła po prostu zbyt mocno, zbyt dużo — za zajętych? A jeżeli mają związek poliamoryczny, albo otwarty? — zagadnęła, lekko odwracając rozmowę. Ich też nie byłaby dotknąć. Miała zasady, a nigdy, przenigdy nie chciałaby być tą drugą — to nawet wtedy bym ich nie dotknęła — dodała po kilku chwilach.
— Nie — gdyby miała oceniać siostrę tylko po wyglądzie, nie skończyłoby się to zbyt dobrze. Dalej pamiętała, jak raz zgubili ją na plaży z bliźniakiem, lub kazali jej zjeść egzotycznego owada, bo to taki uroczy żelek — a pamiętasz o systematycznym pamiętaniu o gumkach oraz wykonywaniu testów wenerycznych? — spytała z troski, ale też z delikatnej złośliwości. Wolała mieć pewność, że jej siostra jest stuprocentową odpowiedzialną osobą.
Wyjmowała właśnie chusteczki, by wytrzeć smarki renifera, a wtedy zobaczyła... telefon. Na to nie pozwoli Corze.
— Nawet nie próbuj smarkaczu! — krzyknęła, zbierając smarki chusteczką. Szybkim krokiem podeszła do młodszej — a masz! — i zaatakowała. Wycierając zawartość w przepiękną twarz Cory. Teraz rozpoczynała się prawdziwa wojna. Cherry na swoich obcasach zaczęła szybko uciekać — dalej jesteś niegrzeczny, małym skrzatem! — tyle zdążyła krzyknąć, zanim nie wywróciła się na lodzie, wpadając wprost do zaspy śniegowej.

Cora Marshall

— NIE — praktycznie krzyknęła Charity, wywracając oczyma. Żadnych rodzinnych kronik nie potrzebowała ich do szczęścia, a momentami wręcz nienawidziła. Dla niej nie była to łatwa sprawa, wolała unikać upokarzających zdjęć. Jeszcze ktoś uwieczniłby je w internecie — proszę mi nie grozić, bo ja wyjmę wszystkie twoje historie z dzieciństwa — a miała ich sporo. Każde przewinienie Cory. Zjadanie przedziwnych rzeczy, zadawanie głupich pytań, czy nawet zagubienie na plaży. Ona dalej nie zdawała sobie sprawę z jednej bardzo ważnej rzeczy. Charity nie żartowała. Byłaby w stanie wydać książkę o przebojach młodszej siostry.
— Wiatr zawiał, albo mucha pierdnęła — mruknęła Marshall, bo ona nie miała zamiaru słodzić młodszej siostrze. Burknęła swoje, ale wypowiadanie tego po raz długi, nie byłoby zgodne z jej kodeksem honorowym. Miała godność i doskonale zdawała sobie sprawę, że każde jej słowo zostałoby wykorzystane przeciwko niej samej — nie. W życiu bym tak nie powiedziała. Królowa może być tylko jedna — prychnęła, zarzucając swoją głową włosy do tyłu. Lubiła dominować, nawet własną siostrę. Dla niej sprawa wydawała się być dziecinnie prosta. Zawsze była ich czwórka — a sama rączek nie masz? — prychnęła na to wykorzystywanie starszego brata. Nie wyobrażałaby sobie Charlie'go jako murzyna Cory. Choć kto wie? Może chciał odkupić winy?
— Nie dla każdego jest adopcja — stwierdziła poważnym tonem Cherry, marszcząc brwi. Dla niej zdecydowanie nie było to rozwiązanie. Zresztą na nią w domu czekał przepiękny, duży, czarny pudel, który był wręcz maskotką rodzinną. Wzięła go z najlepszej hodowli na całym świecie — wiem, przecież mam Koko w domu — mruknęła, słysząc o fajerwerkach. Szczerze uważała je za bezsensowny wymysł, a jednocześnie uwielbiała ja oglądać na niebie. Dawały prawdziwą aurę świętowania. Może sama powinna je odpalić? — a może będzie jakiś jeden niezobowiązujący — wymruczała pod nosem, przegryzając dolną wargę. Mogłaby w to pójść — naprawdę nie jesteś? — spytała poważnym tonem, ale chwilę później już uciekała. Cała rozpromieniona, cała zadowolona z gilami renifera na sobie, a jednak zdecydowanie zadowolona z tego, jak wszystko wyglądało. Z tego rodzinnego życia.
— Zniszczę Cię, dzieciaczku!! — krzyknęła Cherry, chwytając dłonią śnieg i rzucając go wprost w głowę Cory. Ta bitwa zakończyła się rewanżem z przeważeniem strony Marshall. Której? To już inna sprawa, inna opowieść, ale obie tego potrzebowały. Pobyć ze sobą i przestać myśleć o trudnych sprawach.

z/t x 2