MAPLE HEARTS | PBF

Być może częściowo rzeczywiście Dominic nie miał do niej zaufania. Bo jak inaczej wytłumaczyć jego zachowanie, tak pełne sprzeczności? Nie miał nic przeciwko, kiedy to ona potrzebowała pomocy i wylewała na niego swoje żale, dając upust swoim emocjom, bo jego jedynym celem było jej pomóc, chociażby przez swoją obecność i chęć wysłuchania jej. W drugą stronę zaś strasznie bał się przed nią obnażyć z powodu konsekwencji, które uroił sobie w głowie. Nie każdy potrafił znieść falę cierpienia, która pochłaniała go od środka. Poza tym, kochał ją tak bardzo, że wolał ująć jej bólu, niż go dodawać. Niestety, nie był w stanie już dłużej przeciągać w czasie nieuniknionego.
Jej wyznanie powinno go trochę ucieszyć, jednak stało się dla niego słodko-gorzkie. Nie potrafił zdecydować, w którym momencie znaleźli się w tak bliskich relacjach, by obojgu tak bardzo im na sobie zależało? On od dawna wskoczyłby za nią w ogień, ale kiedy jej przywiązanie do niego stało się tak mocne? Czy to w jakikolwiek sposób wpływało na relację z jej narzeczonym? Przez chwilę przemknęło mu przez myśl, że biorąc pod uwagę wszystkie komplikacje ich relacji, wolałby usunąć się w cień i zostać sam, ale nie mógł się okłamywać. Była jedyną osobą, dzięki której łapał oddech. Ten wieczór bez niej mógłby się dla niego skończyć fatalnie.
Jej przekonanie o słuszności własnych słów nie wywołało w nim entuzjazmu, toteż skrzywił się nieznacznie, ale nie zaoponował. Nie miał siły się z nią sprzeczać, ale wiedział swoje. Jego umysł był popaprany, a alkohol krążący w jego żyłach w tym momencie wcale nie pomagał mu wyjść na prostą. Z resztą, whisky miało tylko chwilowo uśmierzyć jego ból, na ten jeden wieczór, ale w towarzystwie Skye skutek był zupełnie odwrotny - wszystko do niego docierało z większym impetem. To on sprawił, że instynktownie chciał znaleźć ukojenie w jej dotyku.
Przyciskał twarz do jej brzucha, próbując odnaleźć w niej schronienie, którego potrzebował przed wszystkim tym, co go ostatnio spotkało. Wierzył, że tylko przy niej mógł poczuć się dobrze. Okazywana przez nią czułość wywoływała w nim przyjemne ciepło, które z każdą chwilą uśmierzało jego ból. Otaczając ją ramionami, upajając się jej ciepłem i ruchem każdego jej oddechu, pragnął tak po prostu przy niej trwać i zapomnieć o problemach. Jej szept, gorący powiew powietrza odbijający się na jego skórze raz po raz i czułe muśnięcie warg na jego policzku sprawiały, że coraz bardziej się rozpływał. Wszystko, o czym mówiła, wydawało się piękne i pragnął w to wierzyć. Poprawił nieznacznie głowę, tylko po to, by móc swobodnie jej odpowiedzieć na słowa, na których się skupił. - Ale to Ty jesteś moim Słońcem. Jedynym i słusznym. I jesteś tutaj, więc niczego więcej nie potrzebuję - wyszeptał z niezmiennie zamkniętymi powiekami i zacisnął mocniej palce na jej plecach. Wyznał jej to przez naszyjnik, który od tamtej pory stale nosiła na szyi. Nie musiał zasługiwać na nikogo więcej, bo to ona była najważniejsza i jedyna, o której myślał. I jedyne, czego się bał, to ją stracić. - Po prostu bądź - mruknął, chowając się w niej znowu, nawet nie zdając sobie sprawy, że jego własne myśli przebiły się na zewnątrz.


Skye Murray

To prawda, mężczyzna zwykle w jej obecności kontrolował swoje emocje, słowa i gesty, często niepostrzeżenie nadając im pewnych dwuznaczności, by jego intencje pozostawiały złudzenie całkiem niewinnych. W rzeczywistości jednak podczas ostatniego roku podświadomie podchodził do wyznaczonej przez przyjaźń granicy, wiedziony skrytymi pragnieniami, z czasem stając się coraz mniej rozważnym. Raz już przy niej poddał się emocjom, ale teraz było nieporównywalnie inaczej. Tym razem dotyczyło to znacznie bardziej przerażających uczuć, które przytłaczały go tak, że nie potrafił już z nimi walczyć. Nigdy wcześniej przy niej się tak nie zachowywał, ale i nie miał ku temu powodów. Nigdy też nikogo nie potrzebował tak, jak jej teraz. Dlatego chłonął bijące od niej ciepło i czułe gesty niczym gąbka, starając się nabrać mentalnych sił i uspokoić skołatane nerwy. I z każdą chwilą rzeczywiście tak się stawało.
Choć łatwo można było mu zarzucić, że wspomnienie o Słońcu spowodował krążący w nim alkohol, ale świadczący o poważnym podejściu głos wskazywał, że bynajmniej nie traktował tego jak brednie. Wydawało mu się, że to rozumiała, nosząc na sobie złoty wisiorek od niego, więc łatwiej było mu się do tego otwarcie przyznać. A może to jej bliskość i dotyk sprawiał, że takie słowa łatwiej wymykały mu się z ust? Z resztą, nie myślał teraz o tym, jak to wszystko interpretowała. Ważne, że tu była.
Jej słodka obietnica otwierała mu drzwi do krainy marzeń. Miała dla niego ogromną wartość, bo właśnie to miał nadzieję od zawsze od niej usłyszeć. Widział siebie przy niej - w pracy, ślęcząc wspólnie nad ważnym projektem, w restauracji, w której świętowali ich rocznicę, w kuchni podczas przygotowywanych przez niego śniadań, i w łóżku, spędzając w jej objęciach całe weekendy. Bardzo egoistycznie pragnął, żeby w końcu naprawdę przy nim była. W każdym aspekcie jego życia. Żeby to jego naprawdę wybrała. Jednak czy rzeczywiście mógł jej wierzyć? Przecież wychodząc za jego najlepszego przyjaciela, musiała tę obietnicę złamać.
Z żalem puścił ją, kiedy się od niego odsunęła, bo kiedy już miał ją tak blisko, nie miał najmniejszej ochoty jej wypuszczać z rąk. Jednak zauważywszy, że dziewczyna tylko zmieniała pozycję, poprawił się na kanapie, robiąc jej miejsce i oferując jej swoje ramię, na którym mogła bezpiecznie położyć głowę. Następnie przysunął się do jej drobnego ciała, nie pozostawiając między nimi przestrzeni, i położył jej dłoń na lędźwiach tak, by mieć choć złudne wrażenie, że należała do niego.
Upłynęło raptem kilka sekund bez niej, a już zdążył się za nią stęsknić, toteż odetchnął głęboko, gdy jej dłoń ogrzała jego policzek i również przymknął oczy, sycąc się ogarniającym go idyllicznym spokojem.
Nigdzie się nie wybieram zabrzmiało w jego uszach niczym najpiękniejsza melodia, w którą pragnął uwierzyć. W połączeniu z jej wargami, które delikatnie muskały jego, wabiąc go największą rozkoszą, jakiej mógł doznać, znów zaczął podawać swoją moralność w zwątpienie. Tylko cichy głosik w jego głowie przywołał wspomnienie, że poprzednio też tego chciała, a później zniknęła, zanim nadszedł świt, ostatecznie wybierając Josha. Nie mógł się powstrzymać przed ściągnięciem brwi i chwilowym zaciśnięciem szczęk, które z pewnością Skye wyczuła.
— Na pewno? - w jego cichym głosie dało się usłyszeć nutę niedowierzania. Ostatnio zostawiła go bez słowa, a później przywitał go Josh. Pięścią. Jej wybór zabolał go bardziej, niż bójka z najlepszym przyjacielem. To nie był odpowiedni czas na powtórkę, bo i tak miał już wystarczająco wiele na głowie. Nie zniósłby kolejnego ciosu w serce. Dlatego też westchnął ciężko i pokręcił głową, jednocześnie w akcie czułości ocierając swój nos o jej. - Nie mogę pozwolić sobie teraz na kolejne komplikacje - wyznał z trudem, choć te słowa rozdzierały mu serce. Skye musiała mu wystarczyć w takiej formie, w jakiej ją miał. - Poza tym też coś komuś obiecałem - przypomniał, mając na myśli rozmowę z Helene. Nie tylko tę, podczas której obiecał dobrze się zachowywać względem Skye, ale także i tę, w trakcie której wręczyła mu pierścionek. Temat dziewczyny musiał gdzieś w międzyczasie przemknąć, lecz wtedy też mama wyznała mu swoją dezaprobatę względem życia, które prowadził. Nie chciał już więcej nikogo zawieść.
Aczkolwiek nie potrafił pozostać wobec Skye całkiem obojętny. Dlatego sięgnął dłonią do jej twarzy, by odgarnąć jej kosmyk włosów za ucho, w ten sposób uwydatniając drogę, którą miał ochotę przemierzyć ustami. Pod wpływem impulsu ostatni raz musnął ją nosem, po czym nieznacznie podniósł głowę i pochylił nad jej policzkiem, by złożyć na nim długi, pełen czułości pocałunek. Następny wyznaczył na jej odsłoniętej szyi, a widząc błysk złotego łańcuszka, zerknął na znajdujące się tuż nad jej piersiami słońce i delikatnie wyznaczył do niego linię palcami, by je musnąć. Niedbały dotyk załaskotał jej skórę, ale widząc reakcję dziewczyny, zatrzymał się. Pragnął jej. Całej. Dla siebie. I nie mógł jej mieć. Ostatecznie przymknął więc oczy i stosownie musnął wargami jej skórę tuż nad wisiorkiem, po czym ułożył policzek w jej wgłębieniu i ponownie mocno ją objął. Dzięki temu uniknął jej wzroku, bo wiedział, że gdyby teraz na nią spojrzał, całkowicie by przepadł. - Tylko proszę, dotrzymaj swojej - szepnął, wypuszczając gorące powietrze na jej dekolt, ignorując fakt, że zniżył się do takiego poziomu, by ją o to prosić, jednak teraz tak naprawdę tylko to się dla niego liczyło.

Skye Murray

Tamtej cudownej nocy, którą spędzili razem, niczego sobie nie obiecywali, ale i tak zabolało go, kiedy rano obudził się sam. Następnym ciosem było pozostanie w związku z Joshem i przyjęcie od niego pierścionka. Rzeczywiście, Skye nigdy świadomie nie zawiodła blondyna, ale już raz jego głupie nadzieje legły w gruzach. Tego wieczoru również karmiła go nadzieją i wszystkim tym, co chciał od niej usłyszeć, jednak irracjonalnie obawiał się, że wraz z nastaniem poranka sytuacja sprzed tamtej nocy się powtórzy. Nic więc dziwnego, że nie miał pewności co do jej zachowania. A świadomość, że należała do Josha, zupełnie nie pomagała mu w podjęciu właściwych decyzji.
Łaknął jej bliskości, jej warg na swoich, gorących dłoni wędrujących po jego ciele. Doskonale wiedział, do czego doprowadziłby pocałunek, którym go kusiła, znajdując się ledwie kilka milimetrów od jego twarzy. Komplikacje. Złamałby obietnicę daną Helene, że miał dobrze traktować Skye. Powinien też doceniać to, co miał i nie pakować się w kłopoty. Poddanie się emocjom sprawiłoby, że wykorzystałby szczere chęci dziewczyny do pomocy i wsparcia, by choć na chwilę zaspokoić własne potrzeby, a nawet, jeśli ona również tego pragnęła, znów oboje skrzywdziliby Josha. Nie chciał dostać łatki skurwiela, choć już i tak na nią zasługiwał. Nie pasowała mu również opcja pozostania tym trzecim. Pragnął jej wyłącznie dla siebie. A konsekwencje jego czynów zbyt szybko by go dopadły. W momencie, kiedy musiał zająć się tatą i pogrzebem, nie było miejsca na kolejne wyrzuty sumienia, bójki i ponowną utratę kontaktu ze Skye.
Niemniej pragnął okazać jej tyle czułości, na ile był w stanie, i pokazać, że naprawdę doceniał fakt, że tu była. Z tym, że kiedy wykonywał te gesty, jego ciało samo zaczynało krzyczeć, żeby nie przestawał. Tym bardziej, gdy dostrzegł jej przyspieszony oddech, a jej biodra do niego przylgnęły w niemym oczekiwaniu na ciąg dalszy wrażeń. Wcześniej nawet nie wahałby się przed podjęciem następnych działań - wsunięciem dłoni pod jej cienki sweterek i lubieżnym badaniem jej piersi, zarówno za pomocą rąk, jak i ust, którymi nieustannie pragnął ją smakować. Ona też musiała czuć podobnie, skoro wplotła mu palce we włosy, jakby poddawała się jego pieszczotom. Był kompletnym głupcem, próbując się teraz z tego wycofać, ale sądził, że miał ku temu ważne powody.
Nie, był wręcz postrzelony, obstawiając przy swoim, kiedy ona wodziła go na pokuszenie i sprawiała, że jego usta znów znalazły się przy jej ponętnych wargach. Wbrew sobie nieco je rozchylił, gdy poruszyła własnymi w celu wyszeptania swojego zapewnienia, tylko po to, żeby poczuć na sobie delikatne muśnięcia. Myślał tylko o tym, jak cudownie byłoby je złączyć teraz w pocałunku. Dopiero kilka sekund później dotarły do niego jej słowa, najpierw te o tym, że nie chciała komplikować mu życia, a następnie o pójściu spać. W połączeniu z łamiącym się głosem ugodziły go w serce, które biło wyłącznie dla niej, podczas gdy rozum błagał go o rozsądek. W dodatku podskórnie czuł, że Skye zaraz mu się wyślizgnie z rąk.
— Ja tylko… staram się postąpić właściwie - odparł bezsilnie, bo bolało go, czemu go nie rozumiała? Może w tej chwili nic więcej się dla niej nie liczyło, ale co będzie jutro, pojutrze czy za miesiąc? Czy była w stanie spojrzeć później na Josha bez wyrzutów sumienia? Poprzednia ich wspólna noc zaprocentowała zaręczynami, o których przecież marzyła. Czemu więc wciąż wracała do Dominica?
Przeczuwał, że dziewczyna w końcu się od niego odsunie i nagle jego obawa, że ciemnowłosa zniknie i mężczyzna zostanie sam, znów się nasiliła. A może po prostu nadal nie nasycił się jej towarzystwem? Gdy się podnosiła, on również gwałtownie uniósł się na kanapie.
- Nie - zaprotestował pewnym siebie głosem, kładąc swoją dłoń na jej udzie. Nie chciał, by go opuszczała choć na chwilę. Jednocześnie pod wpływem szybkiego odruchu poczuł ogromne zawroty głowy, przez które obraz Skye na chwilę znacznie się rozmazał. Przymknął na chwilę oczy, próbując się opanować. - Naprawdę chcesz za niego wyjść? - To pytanie od dawna kołatało mu się w głowie i samoistnie wyleciało w przestrzeń, zanim zdążył pomyśleć, jakie to było niestosowne i jak bardzo mógł w tym momencie popsuć między nimi stosunki. Mimo to spojrzał na nią z oczekiwaniem i mimowolnym napięciem. Musiał to wyjaśnić, gdyż zbyt wiele od tego zależało.

Skye Murray

Czy był rozważniejszy? Starał się. Przez wzgląd na ostatnie doświadczenia ich obojga oraz złożone Helene obietnice, próbował choć raz zachować się w porządku. Co wcale nie było takie łatwe, kiedy czuł wzajemne przyciąganie ich ciał, a krążący w jego żyłach alkohol mącił mu w głowie jeszcze bardziej. To dlatego jego słowa rozmijały się z gestami i pieszczotami, którymi tak szczodrze ją raczył tylko po to, by w pewnym momencie to zatrzymać mimo, że jemu też sprawiało to okrutny zawód.
Starał się siebie usprawiedliwić na milion różnych sposobów i wyglądało na to, że całkowicie przy tym zapomniał o odczuciach Skye, która przecież zawsze była dla niego wyrozumiała. Ostatnie, na co miał ochotę, to ją zranić, a swoim zachowaniem nieświadomie do tego właśnie prowadził. Miał nadzieję, że zrozumie jego pobudki, bo gdyby między nimi nie był Josh, sprawy mogłyby potoczyć się zupełnie inaczej. Wszak niczego więcej nie pragnął, jak jej.
Gdy ciemnowłosa się zatrzymała, serce zabiło mu mocniej. Naprawdę nie chciał kończyć tego wieczoru w ten sposób. Nie podobał mu się fakt, że od niego uciekała. I zadał jej pytanie, które z jego punktu widzenia było cholernie ważne. Owszem, bał się konsekwencji w postaci odrzucenia, ale musiał wiedzieć, na czym stał. Czy w ogóle miał jakiekolwiek szanse, czy też wiecznie miał być tym drugim? Skoro jego świat już się walił, wypadało to zrobić raz, a porządnie.
Jej odpowiedź jednak całkowicie go zaskoczyła. W połączeniu z bijącą od niej pewnością siebie sprawiała wrażenie, że dotarła do niego powaga sytuacji. Nieznacznie uchylił wargę, nie wiedząc, co powiedzieć. W jednej krótkiej chwili przez jego głowę przemknęło milion pytań. Kiedy to się stało? Jak do tego doszło? Czemu mu o tym wcześniej nie powiedziała? Tak czy owak, nie potrafił nawet wydobyć z siebie słów współczucia, które zwykle w takich momentach wypadało powiedzieć. Wciąż pospiesznie analizował sytuację. To znaczy, że była wolna. To znaczy, że Josh nie czekał na nią z utęsknieniem w ich wspólnym mieszkaniu. To znaczy, że tym razem nie robili nic złego.
Ale znowu próbowała mu uciec, zachowując się przy tym, jakby nic się nie stało. Z tym, że stało się. Próbował ją odepchnąć. Wyznał jej, że była jego Słońcem. Pieścił ustami jej skórę, czując, jak na niego reaguje. Ewidentnie chciała więcej, niż mógł jej dać przez swoje wewnętrzne hamulce. A teraz odsuwała się od niego, jakby to wszystko nie miało miejsca. Jak mógł być takim idiotą? Musiał ją zatrzymać bez względu na wszystko.
Nie odsunął dłoni znajdującej się na jej udzie, kiedy próbowała wstać, a wręcz przeciwnie - przesunął ją po wewnętrznej stronie, by zatrzymać się tuż przy jej centrum zainteresowania, ukrytym za cienkim materiałem jej spodni, skąd biło od niej przyjemne ciepło. Jednocześnie pochylił się nieco w jej stronę, by zmniejszyć między nimi dystans i móc spojrzeć w jej oczy. - Nie chcę spać - zaprzeczył zdecydowanym tonem, robiąc krótką pauzę, podczas której patrzył na nią intensywnie. Jego oczy niemal płonęły. - Wiesz, czego chcę? Ciebie. Całej. Centymetr po centymetrze. - Mówiąc to, musnął bezwstydnie palcami w miejscu, przy którym trzymał dłoń z nadzieją wywołania w niej przyjemnego dreszczu. W międzyczasie drugą dłonią przesunął wzdłuż jej kręgosłupa i zgarnął jej włosy z ramienia na plecy, odsłaniając szyję. - Chcę Cię pieścić… - delikatnie ściągnął jej sweterek z ramienia, ukazując jej nagą skórę, na której spoczęły jego wargi, powoli znacząc drogę do szyi - … i całować… - coraz bardziej przykładał się do pieszczot, zostawiając mokre ślady wzdłuż szyi i linii szczęki, aż dotarł do jej ust, które dzieliły milimetry. - … i kochać się z Tobą do utraty tchu. - Powiedział w jej usta, drażniąc jej wargi tak, jak jeszcze chwilę temu robiła to ona, po czym rozchylił je, by naznaczyć je pocałunkiem. Intensywnym i spragnionym, jakby miał w nim zawrzeć całe pożądanie i tęsknotę, którą dotychczas w sobie skrywał.

Skye Murray

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

Skye Murray