MAPLE HEARTS | PBF

Z uczuciami do Skye Dominic ukrywał się tak dobrze, że sam przez długi czas nie przyswajał do siebie świadomości o ich posiadaniu. Wszystkie mniejsze i większe gesty czy dwuznaczności kamuflował za pomocą przyjaźni, dzięki której, w jego mniemaniu, nikt niczego nie podejrzewał. Tylko wprawni obserwatorzy potrafili w tym wszystkim dostrzec coś więcej, niż twierdził. A że Logan ufał im obojgu, a później przez wzgląd na pewne przytyki w kwestii Skye trochę się od niego oddalił, w Dominicu nie widział zagrożenia w postaci tak bolesnego noża w plecy. I nic dziwnego, bo blondyn zachowywał się całkiem nieszkodliwie. Dopóki nie pokazał, że miał chrapkę na dziewczynę swojego kumpla.
Od tamtej pory mężczyzna nie potrafił więcej oszukiwać siebie, że to zwykła fascynacja, a fasada beztroskiego bawidamka powoli zaczynała się sypać, przez co niektórzy zaczynali widzieć więcej i snuć domysły, co też mogło się wydarzyć. Z pewnością więcej widział Anthony, obserwując go ze Skye w ciągu ostatnich dni. Dominic po czasie zdał sobie sprawę, że Helene również była świadkiem zachodzących w nim zmian. Niestety, nie dane jej było przekonać się, do czego to prowadziło, ale miała rację - jego życie nie musiało składać się wyłącznie z pracy i przelotnych znajomości.
Złośliwy ton Logana nie zdziwił go. Co więcej, był jak najbardziej słuszny.
— Kurwa, Logan, naprawdę wolałem zmienić pracę i wyjechać, niż ponownie stanąć między Wami. - Albo patrzeć, jak razem układają sobie życie. - Syd wyciągnęła mnie do Montrealu oglądać moje przyszłe miejsce pracy. Miałem przyjąć tę propozycję, złożyć wypowiedzenie w Forward i się spakować, ale zaraz po powrocie mama wylądowała w szpitalu… - I znowu wszystko się pokomplikowało. Kolejny łyk whisky stłumił powracające do niego bolesne wspomnienia. Nie popełniłby po raz kolejny błędu, jakim było wtrącenie się w związek, który miał być ich spełnieniem marzeń. A skoro ich zaręczyny nastąpiły tak szybko i urwał mu się kontakt z ich obojgiem, logicznym się wydawało, że oboje tego pragnęli. Nie widział w tym wszystkim miejsca dla siebie. Musiał w końcu odpuścić. Cholera, nawet ostatnio nie chciał przekroczyć tej magicznej linii ze Skye w obawie przed konsekwencjami. Aż nie wyznała, że się rozstali.
Z uwagą przysłuchiwał się słowom Haynesa, próbując sobie to wszystko ułożyć w głowie. Nagle wszystkie jego przekonania i obawy względem ich zaręczyn legły w gruzach, bo okazywało się, że ich pragnienia wcale się ze sobą nie pokrywały. Że na szczęście nie stanowił głównego powodu, dla którego się rozstali, choć nie wątpił, że częściowo na to wpłynął. Że oboje w końcu zrozumieli, że wzajemnie się unieszczęśliwiali. Osobiście doskonale rozumiał, że z miłości do drugiej osoby czasem jedynym słusznym wyjściem pozostawało odejść. - Dobrze, że doszliście do porozumienia teraz, a nie po ślubie albo po piątej rocznicy - skwitował, starając się zachować neutralność. Bynajmniej żadnemu z nich nie życzył źle, ale bez względu na swoje doświadczenie w relacjach romantycznych, też nie chciałby się pakować w coś, co nie miało przyszłości. Dlatego nigdy wcześniej nie próbował. Mimowolnie pomyślał o Skye. Czy z nią widział przyszłość? Na pewno nie wyobrażał sobie być teraz z nikim innym. Czy chciałby się sprawdzić jako jej chłopak? Przecież do tej pory znał siebie tylko w roli przyjaciela i kochanka. Czy dało się to połączyć i stworzyć coś, co zatrzyma ją przy nim na dłużej? Czy spełni jej oczekiwania choć po części? Nie był święty. Zranił już wiele kobiet. Jej nie chciał tego zrobić. - Wiesz, zawsze zastanawiało mnie, co ludzie widzieli w małżeństwie i czemu z wiekiem zaczynają odczuwać na nie presję. A Ty odkąd skończyliśmy liceum, cały czas jesteś w jakichś związkach. Przecież nie musisz się jeszcze do niczego zobowiązywać. Wiek to tylko liczba. W zamian za to powinieneś użyć trochę życia i przekonać się, czego tak naprawdę od niego chcesz. Stary, choć raz nie kieruj się rozsądkiem, popłyń z prądem i zobacz, do czego Cię to doprowadzi. A nuż odnajdziesz w tym swoją drogę? - Uniósł wyżej brew, starając się mówić do rzeczy, bo krążący w jego żyłach alkohol zaczynał wprowadzać go w coraz luźniejszy stan. Fakt był taki, że Logan zawsze był tym prawilniejszym chłopakiem, od którego bił rozsądek i bezpieczeństwo, któremu ulegały kobiety poszukujące stałości. Chyba nigdy nie zdarzyło mu się zaszaleć tak, jak Dominicowi. Może nadszedł czas to zmienić? Przydałoby mu się wprowadzić do życia nieco szaleństwa. Chciałby go zobaczyć z kimś, kto będzie miał na niego dobry wpływ i jednocześnie będzie dla niego wyzwaniem, dla którego warto się starać.
Następne pytanie wyrwało go z zamyślenia, dlatego kilka sekund mu zajęło, zanim zrozumiał, o co właściwie Logan pytał. A wtedy się zawahał, co Haynes musiał wyczuć, bo poprawił się w fotelu i spojrzał na niego z rosnącym oczekiwaniem. Sam pod wpływem wbijającego się w niego wzroku kumpla wyprostował się, bo nagle zrobiło mu się niewygodnie. - Nie było kiedy. Dopiero się rozstaliście, a Helene odeszła. Nie nadszedł jeszcze właściwy moment - wyjaśnił, obawiając się krytyki Haynesa. Wiedział, że musiało to nastąpić. Na pewno, gdy wszystko się uspokoi. Poza tym, nieznacznie liczył na jego aprobatę, choć było to głupie i niestosowne pod wieloma względami. Przez ten alkohol chyba przestawał już logicznie myśleć.

Skye Murray Łoś Superktoś

Szczerość, z jaką rozmawiali z Loganem, była dla Dominica terapeutyczna. Wraz z każdą wymianą informacji, przekonań i obaw, wszystko coraz bardziej układało się w całość, dając mu pełen obraz sytuacji: związek tej dwójki na dłuższą metę nie miał sensu, tak samo jak upieranie się przy tym i lakowanie problemów pierścionkiem. Mimo całej sympatii do nich i tak zupełnie bezstronnie, cieszył się, że w porę to dostrzegli i uniknęli ogromnego błędu. Bez względu na to, czy Dominic i Skye dzięki temu zyskali szansę na coś więcej, choć to na pewno otwierało im furtkę. Zanim to jednak nastąpi, blondyn musiał upewnić się, że jego następne decyzje nie wpłyną na wciąż niepewną relację z Loganem.
— Wcale Ci się nie dziwię, jest warta każdego zachodu. Ale jak to mówią, do tańca trzeba dwojga? - nieco się skrzywił, bo ślub był zbyt poważną sprawą, żeby można było bagatelizować ten temat albo zdusić w sobie obawy przed nim. Nawet on to wiedział, pewnie przez wzgląd na to, że do tej pory unikał tych tematów jak ognia. Zwłaszcza, kiedy chłopaki złośliwie się z niego nabijali. Albo kiedy rodzice wspominali coś o ustatkowaniu się. Wtedy w ogóle tego nie czuł, a właściwie wzdrygał się na samą myśl, że poważny związek mógłby wprowadzić w jego życie tyle niepotrzebnych ograniczeń. A teraz? Sam siebie ograniczał do myślenia wyłącznie o Skye. Czy to był krok ku spełnieniu jej marzeń? Czy małżeństwo z nią był również jego marzeniem?
— Ej, ale kto powiedział, że jesteś dojrzały? - zaśmiał się głośno w odpowiedzi, zapominając o tym, że może w sumie mu nie wypadało? Bo nie przypominał sobie, żeby tak go kiedykolwiek określił. Musiał przyznać, że Logan rozsądny był, kiedy kierował się przekonaniem, że związki należało traktować poważnie i nie bawić się kobietami tak, jak do niedawna robił to Dominic, za co wielokrotnie zostawał przez niego karcony. Ale w momencie, gdy mijało zakochanie i nadchodziła codzienność, Logan wracał do swoich nawyków, które już mijały się z oczekiwaniami ze strony płci żeńskiej. A gdy jeszcze przy tym zamiatał problemy pod dywan? To musiało się wiązać z rozczarowaniem. Tylko podczas jednej relacji Dominic zaczął osądzać jego zachowanie, ale miał ku temu ważny powód - chodziło o Skye. A on nie miał serca patrzeć wciąż na to, jak siebie nawzajem krzywdzili. Jednak było to nic w porównaniu z tym, co zrobił Reyes.
Trafna uwaga Haynesa sprawiła, że westchnął ciężko, po czym upił kolejny łyk whisky. Miał totalną rację. Zbyt długo ją zwodził gestami, po których się wycofywał. Co prawda, nie potrafił wpłynąć na magnetyzm ich ciał i rosnące pożądanie, kiedy zostawali sami, ale przez pryzmat jego doświadczenia z kobietami mogło to wyglądać u niego na czystą zabawę, fascynację, która w pewnym momencie dobiegnie końca. Poddawała się jej, ale czy przy tym podświadomie nie czuła się wykorzystywana? Musiał to wszystko wyjaśnić. Tak, jak dziś porozmawiać z Loganem. - Mogę się jedynie domyślać - przyznał w końcu, nadal trochę zamyślony. - Nie chcę jej zawieść. - Przygryzł wargę z ewidentnym zmartwieniem. Prędzej czy później zawsze to następowało. Zawsze coś zjebał, świadomie lub mniej. A co, jeśli dopadną go te same obawy, co Logana? W pewnym momencie zacznie się dusić w związku i zacznie szukać większej przestrzeni? Na samą myśl aż robiło mu się niedobrze.
Ciche pukanie przerwało jego rozmyślania. Momentalnie wyprostował się w fotelu i odchrząknął, żeby jako tako przywołać się do porządku i jednym: - Proszę - zaprosić kolejną osobę do środka. Na widok Skye uśmiechnął się subtelnie, a cichy głosik w jego głowie podpowiedział mu jedno: cokolwiek miało się między nimi dziać, na razie potrzebował jej i nie widział nikogo oprócz niej. Co będzie dalej? Nie miało to teraz żadnego znaczenia.

Łoś Superktoś Skye Murray

Właściwie skąd Dominic zawsze wiedział, co zrobić, powiedzieć czy doradzić, żeby Logan dobrze wyszedł w oczach Skye? Nie można się było spodziewać doświadczenia po kimś, kto ewidentnie unikał poważnych związków. A jednak blondyn nie był głupi, bo potrafił słuchać, a w dodatku miał wspaniałe wzorce. Na pewno duży wpływ na to miała również przyjaźń ze Skye, której różnych reakcji i upodobań zwyczajnie wyuczył się przez ostatni rok. Ale dużo zawdzięczał też odpowiedniemu wychowaniu, bo to jego rodzice samą historią ich znajomości wpajali mu zasady i dobre maniery, które tak szczodrze okazywał wobec płci pięknej. Nic dziwnego, że mimo własnych poglądów względem związków, których nigdy nie ukrywał, z czasem kobiety zaczynały dostrzegać w nim więcej, niż tego chciał. Swoim zachowaniem dawał im złudną nadzieję, że mogło przerodzić się to w coś poważnego, tymczasem on zdając sobie sprawę z problemu, zaczynał usuwać się w cień.
Tym razem wiedział, że relacja ze Skye była zbyt ważna, żeby mógł tak po prostu odpuścić i rzucić to w niepamięć. Co więcej, nie chciał ani odpuścić ani o niej zapomnieć. A teraz, kiedy coraz bardziej stawało się jasnym, że nic już nie stanowiło dla nich przeszkody, uświadamiał sobie, że naprawdę chciał spróbować.
Wraz z każdą upływającą chwilą w towarzystwie Logana wszystko zaczęło mu się klarować w głowie. Kiedy mierzył się z tym sam, odczuwał mętlik, bo nie potrafił zapanować nad tysiącem myśli i obaw, które teraz ulatywały gdzieś w dal. Rozmowa z człowiekiem, który znał go od dawna, lepiej niż ktokolwiek inny, przyniosła mu potrzebny spokój i kontrolę nad tym, co czuł. Bo po wypowiedzeniu tych magicznych słów na głos, wysłuchaniu przez Logana, a nawet spotkaniu się z czymś w rodzaju aprobaty z jego strony, utwierdziło go w przekonaniu, jak cholernie poważna była to sprawa. I jak cholernie chciał się tego podjąć ze Skye.
— Pamiętasz, jak Ci wysłałem tego mema z klęczącą parą w kościele i napisem HELP ME na jego butach? Teraz widzę, że rzeczywiście mógłbyś coś takiego odjebać. Z tym, że byłoby to prawdziwe wołanie o pomoc? O, a może tamtego typa też było? - starał się zabrzmieć poważnie, ale zaraz parsknął śmiechem, widząc w głowie obraz zrozpaczonego Logana. Do tej pory nigdy nie potrafił sobie siebie wyobrazić na miejscu pana młodego, więc rozumiał jego przerażenie. A teraz nie pozostało im nic innego, jak zacząć się z tego śmiać. - O kurwa, teraz to pozamiatałeś - stwierdził w rozbawieniu i przytknął szkło do ust, by opróżnić szklankę, bo przecież otwarcie nie przyzna mu racji. Gdy odstawił ją na blat i rozsiadł się wygodniej w fotelu, naszła go myśl, że cholernie brakowało mu kumpla. Pozostali byli niczego sobie, ale to z Loganem zawsze trzymał sztamę i się rozumieli bez zbędnego pierdolenia.
Nie oczekiwał po nim ani współczucia, ani zrozumienia. Wciąż nie lubił obarczać swoimi problemami innych, a zwłaszcza poruszać tak delikatnych spraw, i to z kumplem, z którego dziewczyną się przespał. Z drugiej strony miał wrażenie, że tylko z nim mógł pogadać od serca. Potrzebował się z nim napić i powiedzieć, co mu ciążyło. Na jego radę pokiwał głową, przyjmując ją do nieco mętnej świadomości i postanowił, że powie jej o wszystkim po powrocie do pracy.
Niezwykle dobrze było ją zobaczyć. Dopiero jej postać pozwoliła mu zorientować się, że musiało upłynąć już trochę czasu, odkąd zniknął innym z oczu i poczuł pewne wyrzuty sumienia, że zostawił ją samą ich samych. - Przyłapani - mruknął z rozbawieniem, zerkając na Logana, a gdy ten sięgnął po wspomniane kanapeczki, pokręcił głową. - To jedna z niewielu potraw, które Skye mogłaby zrobić samodzielnie. Pod warunkiem, że miałaby dość tępy nóż, żeby nie zrobić sobie krzywdy. - Jego łobuzerski uśmiech rozbłysnął na jego twarzy, kiedy spojrzał na dziewczynę spod zmrużonych powiek. Wprost nie potrafił oprzeć się przed rzuceniem jej nieco złośliwej uwagi. Uwielbiał się z nią droczyć i każde z nich w tym pomieszczeniu o tym wiedziało. Na pytanie o Angelę, przekrzywił nieco głowę. - Bardzo Ci się naprzykrzała? - dopytał z pewnym niepokojem, bo teraz w głowie wyrzucał sobie, że zostawił ją na pożarcie lwa. Na szczęście, odnalazła ich. - Siadaj, Piękna - wstał z własnego fotela, by ustąpić jej miejsca, po czym podszedł do barku po nową szklankę i napełnił wszystkie szkła bursztynową cieczą, by następnie wziąć własną i upić łyk. Jedną z dłoni schował do kieszeni spodni, ewidentnie migając się od jedzenia. Nie był pewien, czy to dobry pomysł. Niemniej, kiedy patrzył na całą ich trójkę, wydawało mu się, że było jak dawniej. Z tym, że teraz Skye przyciągała go jak magnes. Gdyby nie Logan, już dawno znalazłby się przy niej, a tak postanowił nieco trzymać się na dystans. - Jak radzi sobie Anthony? - przygryzł nieco wargę. Może powinien wrócić?

Skye Murray Łoś Superktoś