MAPLE HEARTS | PBF

Santiago, słysząc, że to oczywiste, że Sergio ma dobry gust, bo inaczej nie byłby mężem Sala, uśmiechnął się połową ust, stwierdzając w duchu, że ta parka wygląda uroczo. Zawsze zresztą tak uważał, od kiedy zobaczył ich na raz po raz pierwszy. Sergio zresztą też zawsze wydawał mu się trochę dziwny - jakby nie wszystkie rzeczy z otoczenia ogarniał, nie wszystko zawsze dostrzegał albo - być może dostrzegał, ale nie zawsze umiał odpowiednio zareagować. Teraz zresztą też wyglądał na spiętego, jakby nie bardzo umiał się odnaleźć w tej rzeczywistości i wśród tylu ludzi na raz. Tiago nie był pewien, czy ma co do tego rację, ale tak mu się wydawało.
- Tak, jasne - odpowiedział bratu, kiedy ten ruszył po jakieś napoje. Odprowadził go wzrokiem, gdy mężczyzna zaczął przeszukiwać szafki - Ta w rogu, tam są jakieś szklanki i kubki.
Sam poszedł zaraz po indyka pieczonego razem z ziemniakami oraz po sałatkę z surowych warzyw z kuskusem. Postawił jedno i drugie na stole i również zatrzymał się - podobnie, jak Alvaro - z dłońmi na oparciu krzesła, słysząc pytanie Sergio. Spojrzał na niego nieco zaskoczony taką bezpośredniością, ale z drugiej strony do pewnego stopnia mógł ją zrozumieć: facet dopiero dowiedział się o drugim życiu swojego męża i jego rodziny, więc nic dziwnego, że był ciekawy.
Kiedy Alvaro zaczął mówić - i to zaczął od tego, że "nie wie, czy jest genialny" - Tiago posłał mu karcące spojrzenie mówiące "przestań pierdolić głupoty, ile razy mam powtarzać?", jednak nie odezwał się. Po chwili wbił spojrzenie w stół, wracając wspomnieniami do tamtych chwil w muzeum, do tych wszystkich klejnotów, miecza, do planowania tamtego napadu, wspólnej radości, kiedy udało im się w końcu wymyślić, jak to zrobić... Coś ścisnęło go za serce, a on sam nie wiedział, czy to przyjemny uścisk - bo wspomnienia były dobre - czy niekoniecznie, bo nigdy się to już nie powtórzy. Na jego twarzy odmalowały się wszystkie emocje z tym związane: tęsknota, żal, szczęście i rozpacz, jednocześnie.
- Sí - odpowiedział na pytanie partnera - Coś koło tego.
Znalezienie kupca na to wszystko również nie było łatwe, ale w końcu się udało; choć w pewnym momencie Tiago już zaczynał wątpić w powodzenie tego przedsięwzięcia i zastanawiał się, czy nie przetopić tych klejnotów, bo wtedy co prawda straciłyby na wartości (oraz - nie oszukujmy się - pięknie), ale przynajmniej łatwiej byłoby je sprzedać. Ostatecznie jednak nie trzeba było tego robić.
Przełknął ślinę, próbując w ten sposób rozluźnić ściśnięte teraz gardło, po czy usiadł.
- Częstujcie się, smacznego.
Nie patrzył na nikogo, pogrążony teraz we wspomnieniach.

Alvaro Salvatierra Sergio Martinez Salazar Martinez

To prawda. Sergio miał "różne swoje", jak to Sal zwykł mówić, żeby nie wdawać się w zbędne szczegóły, jednak on był już przyzwyczajony do jego zachowań, sposobu bycia i do różnych rzeczy, które niektórym, zwłaszcza jeśli przebywali z nim mniej, mogły się wydawać mocno specyficzne. Salazar znał go jednak od tak wielu lat, że właściwie każde zachowanie, powiedzmy szczerze - autystyczne, dla niego było po prostu zachowaniem typowym dla Sergio.
Po zaparzeniu kawy przyniósł dwa pozostałe kubki, naszykowane przez Salvatierrę i wypełnione parującym napojem bogów i ustawił je na stole, jeden z nich przed swoim bratem, a drugi przed sobą, samemu również zajmując miejsce u boku swojego męża.
Był nieco zaskoczony, że Sergio od razu zapytał o kradzieże, ale w sumie nie dziwił się temu aż tak bardzo - ta kwestia ich życia, o której nie miał bladego pojęcia, na pewno wydawała mu się teraz ciekawa i warta zgłębienia. Przyglądał się zarówno Alvaro, jak i Santiago, który przy opowieści Salvatierry jakby "oklapł". Coś nieprzyjemnie ścisnęło mu się w okolicy żołądka na myśl o tym, że zapewne jego bratu krążyło po głowie to, o czym rozmawiali w pewnym momencie podczas ich pierwszego spotkania po latach - to, że chciałby przeżyć jeszcze choć jeden napad, że chciałby znów coś zaplanować, że przecież tak to kochał. Alvaro najwyraźniej również dostrzegł to, że Santiago nagle zniknął, zresztą ciężko było to przegapić; usiadł obok Santiago, przygarbiony, wyglądając teraz jak skarcone dziecko. Salazar nie bardzo wiedział co sobie zrobić z tym faktem, więc obserwował, jak Alvaro sięgał dłonią do nadgarstka jego brata, spodziewając się po Santiago tego, czego można było się po nim spodziewać: strącenia ręki Alvaro albo przynajmniej cofnięcia swojej, podniesienia się z krzesła, uśmiechu numer pięć i udawania, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.
Nie odezwał się, bo nawet nie wiedział co miałby powiedzieć; bezmyślnie sięgnął po swoją kawę, wciąż patrząc na palce młodszego na nadgarstku jego braciszka.

Sergio Martinez Alvaro Salvatierra Santiago de la Serna

Santiago drgnął lekko, jakby wybudzony nagle z jakiegoś transu, kiedy poczuł dłoń Alvaro na swoim nadgarstku. Popatrzył na niego półprzytomnie, wracając do rzeczywistości i jednocześnie czując, jak spinają mu się mięśnie na karku: zorientował się, że emocje musiały odbić się na jego twarzy, a to zdecydowanie mu nie odpowiadało, więc uśmiechnął się szeroko, jednocześnie zaciskając nieznacznie palce tej ręki, za którą trzymał go partner. Nie strząsnął jego dłoni, nie zabrał ręki, ale miał rzeczywiście wielka ochotę zerwać się od stołu, żeby tylko zamaskować to, co przed chwilą zdradził.
- Dziękuję za kawę - powiedział wesoło, dostrzegając, ze pojawił się przed nim kubek i napił się trochę - Tak, to był naprawdę dobry napad. Chyba pierwszy, w którym brałeś udział, prawda? - zwrócił się do Alvaro, wciąż z tym sztucznie pogodnym wyrazem twarzy, który sobie przykleił. Ludzie, którzy by go nie znali i dodatkowo nie widzieli jego miny przed chwilą, mogliby w tę jego beztroskę nawet uwierzyć - Potem było wiele innych, oczywiście, niezależnie od tego jak bardzo bym nie protestował przeciw temu, żeby ten tu brał w nich udział. Upierał się, że jest dobrym złodziejem i inżynierem, a po tym pierwszym skoku musiałem mu uwierzyć i po jakimś czasie, po kilku wspólnych napadać straciłem wolę walki z tym jego uporem osła.
Zerknął na Salazara i puścił mu oczko.
- Twojego męża też czasem odwodziłem od pomysłów brania w czymś udziału, ale on też tego chciał, to co miałem powiedzieć? On akurat był wychowywany trochę podobnie do mnie, bo jednak mieliśmy tego samego ojca.
Skoro reszta nie zabrała się jeszcze za nakładanie jedzenia, Santiago postanowił zrobić to za nich. Uśmiechnął się do Alvaro, delikatnie wyplątał nadgarstek spod jego dłoni, chwycił talerz Sergio i nałożył mu wszystkiego po trochę, a chwilę później to samo zrobił z talerzami Salazara i Alvaro.
- A pamiętacie ten sejf w Londynie? - zapytał, wciąż tym wesołym tonem, wciąż z uśmiechem, próbując stłumić wciąż tkwiący w jego piersi żal - Ten, do którego weszliśmy w długi weekend wielkanocny, przez szyb windy sąsiedniego budynku? Świecidełka warte - jak potem przeczytałem w gazecie - dwieście milionów funtów, według tych, którzy je wyceniali. Sprzedaliśmy je troszkę drożej, ale przebicie było niewielkie.

Alvaro Salvatierra Salazar Martinez Sergio Martinez

Ten pieprzony, szeroki uśmiech, który Alvaro od razu, gdy tylko go zobaczył, miał ochotę zetrzeć mu z tej jego pięknej buźki. Najlepiej jakimś mocnym uderzeniem pięścią w szczękę albo w nos. Nie zrobił tego tylko i wyłącznie dlatego, że mieli gości, a raczej niekoniecznie dobrze by było, gdyby bił swojego partnera przy ludziach. Zwłaszcza, że jednym z tych ludzi był brat Santiago, a mógłby nie być zachwycony z powodu przemocy domowej pod dachem własnego brata, prawda?
Gdy Santiago zwrócił się z pytaniem bezpośrednio do niego, wciąż z tym sztucznym uśmiechem przyklejonym do twarzy, Alvaro przez chwilę wyglądał tak, jakby miał ochotę go ugryźć. Również się uśmiechnął, choć w jego wykonaniu uśmiech nie był wesoły, był raczej mieszanką smutku, bólu i psychopatii, podobnie jak jego spojrzenie, które utkwił w przyjacielu.
- Nie, mi amor - te dwa słowa nie zabrzmiały jak wyznanie miłości ani jak pieszczota, wypowiedziane warkotliwym tonem inżyniera brzmiały raczej jak obelga. - Ten napad miał miejsce jakieś siedem lat temu, a o ile dobrze pamiętam, to zaczęliśmy razem kraść trochę wcześniej. - na krótką chwilę zacisnął mocniej palce na jego nadgarstku, po chwili zdając sobie jednak sprawę z tego, że może mu sprawić ból, więc cofnął dłoń. Nieco zbyt szybko i zbyt gwałtownie, więc o mało co nie potrącił kubka z herbatą, na szczęście jednak jego łokieć wyminął kubek o dosłownie kilka milimetrów.
- Ale tak, ten, który ty masz na myśli i który był moim pierwszym - a w każdym razie pierwszym moim u boku ciebie, Santiago - imię ukochanego w jego ustach zabrzmiało tak dziwnie i tak oficjalnie, jakby mówił o zupełnie obcym człowieku, a nie o kimś, kogo kochał całym sercem. - też był na muzeum i też zwinęliśmy wtedy całkiem sporo biżuterii i klejnotów. Tylko nie jestem pewien, czy miał miejsce w Niemczech; śmiem twierdzić, że raczej w Argentynie.
Potem zamilkł, ciężko stwierdzić, czy dlatego, że nie miał już nic do powiedzenia czy z jakiegoś innego powodu, ale prawda była taka, że przestał słuchać. Nawet gdyby chciał, to nie bardzo mógł - szumiało mu teraz w uszach, w głowie mu się zakręciło, a serce inżyniera zaczęło bić tak mocno i szybko, że miał wrażenie, że słyszą je wszyscy siedzący przy stole.
Właśnie. Serce.
- Wybaczcie, muszę się na chwilę oddalić, chyba nie wziąłem dzisiaj swoich leków - mruknął niechętnie, choć zgodnie z prawdą, spojrzał krótko na mężczyzn siedzących po drugiej stronie blatu i podniósł się od stołu; znów jego ruchy były tak szybkie i chaotyczne, że o mało co nie przewrócił krzesła, które zakołysało się lekko, ale cudem zachowało pion. Gdy oddalił się w stronę sypialni, przeskakując po kilka schodków jednocześnie, czuł na sobie zaskoczone spojrzenia obu Martinezów.
Był wściekły, choć może nie powinien. Może powinien się przyzwyczaić do tego, że żył pod jednym dachem z facetem, który często zachowywał się jakby non stop występował na deskach prestiżowych teatrów na całym świecie. Ale nie mógł się do tego przyzwyczaić, nie po ich ostatnich rozmowach, nie po tym, jak ostatnio o mało co się nie rozstali.
Nie chciał wybuchać, pewnie faktycznie nie powinien, pewnie powinien się z tym po prostu pogodzić - z tym, że żyje z Santiago i z wszystkimi jego wadami, o ile w ogóle można było to nazwać wadą, ale nie był w stanie zignorować tego, jak się poczuł i udawać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Santiago de la Serna Salazar Martinez Sergio Martinez

Tiago owszem, dobrze poczuł ten uścisk palców na swoim nadgarstku, zauważył, a jaką ironią Alvaro się do niego zwraca i był tym wszystkim zaskoczony - nie do końca wiedział, o co chodziło Salvatierrze. Domyślił się po chwili, że mogło chodzić o to ukrywanie uczuć i emocji, ale nie był pewien, czy rzeczywiście to tym rozzłościł przyjaciela (czy aby na pewno wciąż przyjaciela...? Czy wciąż partnera...?0. Oklapł na krzesło, opierając łokcie o stół, splótł palce przed twarzą i przycisnął je do ust niedługo po tym, jak Alvaro zerwał się z miejsca i pobiegł do sypialni. Tiago popatrzył na gości czując, że i w nim buzują teraz emocje: najpierw uderzyło go zaskoczenie, potem zrozumienie, a to przeradzało się teraz w złość i rezygnację. Poruszał nerwowo szczęką, zastanawiając się, co z tym fantem zrobić i był coraz bliższy pójścia za Alvaro, zapytania go, co się stało i jeśli usłyszałby, że ma rację w swoich domysłach, co go ugryzło - zerwania. Jeśli tak to miało wyglądać, że Alvaro będzie mu robił sceny za każdym razem, kiedy on po prostu będzie sobą - jak zawsze, jak przez całe ich wspólne życie - to to nie miało sensu.
Zamiast tego jednak sięgnął po swój kubek i powolnym, dystyngowanym gestem napił się kawy, próbując się opanować i nie powiedzieć czegoś zjadliwego na ten temat do Martinezów, choć cisnęło mu się teraz na usta kilka wyrażeń w stylu "i tak to się, widzicie, przyjemnie żyje" albo coś podobnego. Powstrzymał się jednak również przed tym, nie chcąc zaogniać sytuacji. Wcale nie chciał zrywać z Alvaro.

Alvaro Salvatierra Salazar Martinez Sergio Martinez

Alvaro wrócił po około dziesięciu minutach - wziął swoje lekarstwa, opłukał twarz zimną wodą, wziął kilka głębokich oddechów i przypomniał sobie ich ostatnią kłótnię, którą chyba pamiętał dość wybiórczo, bo dopiero gdy został sam na sam ze swoimi myślami, wpatrzony w lustro nad umywalką, oddychając ciężko i zaciskając palce mocno na krawędziach tejże umywalki, dotarło do niego w pełni o czym wtedy rozmawiali. Dotarło do niego też to, że obie te ich sprzeczki wynikały z dokładnie tego samego: z tego, że byli zbyt starszy, żeby zmienić się ot tak. Że on był zbyt stary, żeby przestać reagować tak emocjonalnie i wszystko traktować jako atak i afront wobec siebie samego, a Santiago - zbyt stary, żeby nagle mówić wprost o tym, co czuł, bez ukrywania tego za maską obojętności lub dobrego nastroju. To odkrycie, choć może logiczne, było dla niego niczym obuch prosto w tył głowy. Ale nie, nie sprawiło to, że był skłonny wrócić na dół i zerwać z Santiago. Paradoksalnie - nie kłócili się aż tak często, jak mogłoby się wydawać, naprawdę; mogliby kłócić się znacznie częściej, bo obaj mieli silne charaktery i obaj swoje w życiu przeszli.
Gdy wrócił był już spokojniejszy, choć widać po nim było kilka rzeczy - to, że chwilę temu buzowały w nim silne emocje, co zwłaszcza odbijało się na lekko zarumienionych jeszcze policzkach, to, że miał lekko wilgotne włosy od zmoczenia twarzy pod kranem, i to było mu cholernie głupio. Popatrzył na wszystkich zgromadzonych, choć najpierw na Salazara i Sergio, mówiąc:
- Przepraszam Was za mój wybuch. Czasem... nad sobą nie panuję i działam szybciej, niż myślę. Zwłaszcza ostatnio, bo... zdrowie mi się trochę skomplikowało i chyba nie do końca ogarniam nową rzeczywistość. - spuścił na chwilę wzrok, przesunął palcami w swoich włosach, po czym podszedł do krzesła Santiago, stając tuż za nim i pochylając się w taki sposób, żeby niemal oprzeć podbródek o jego ramię; nie zrobił tego jednak, nie oparł się, uznając, może go tym rozjuszyć, a tego nie chciał. Ściszył za to głos do szeptu, niekoniecznie chcąc, by reszta zgromadzonych słyszała kolejne słowa, choć domyślał się, że siedzieli na tyle blisko, że i tak będą słyszeli. - I przede wszystkim ciebie przepraszam, mi querido. Pamiętam o czym rozmawialiśmy, pamiętam, ze mówiłeś, że nie zmienisz się ot tak i że robisz to zbyt długo, żeby się nagle przestawić. Przepraszam, ja też jeszcze nie umiem... być bardziej cierpliwym i lepszym partnerem.
Po chwili usiadł na swoim miejscu, wciąż spoglądając na Santiago. Nie zdziwiłby się, gdyby ten jednak stwierdził, że nie da rady dłużej wytrzymać z kimś takim, jak on. Po krótkim wahaniu położył dłoń na blacie stołu, w pobliżu przedramienia Santiago, ale nie dotykając go.
- Dziękuję, że ze mną wytrzymujesz. I naprawdę przepraszam, że wcale ci niczego nie ułatwiam.

Santiago de la Serna Salazar Martinez Sergio Martinez

Jemu nie przeszło, zdecydowanie - tym bardziej, że naprawdę nie był pewien, o co może chodzić, a jedynie się domyślał. Przez głowę przeszły mu jeszcze inne możliwości: że może Alvaro się wściekł o to, że Tiago źle pamięta, który ich skok był pierwszy, że może zbyt swobodnie o tym rozmawiał, że może nie powinien wspominać, że nie chciał, by Salvatierra brał w tym udział, że próbował od tego odciągać również Salazara. A może był ogólnie po prostu zły...? Może nałożyły mu się wszystkie te powody, a do tego jeszcze był zirytowany o pozostawienie małego bez opieki z jedzeniem...? Tak czy inaczej - Tiago był wciąż zły o ten wybuch, tym bardziej że nie uważał, żeby teraz, przy tym stole zrobił cokolwiek złego czy niewłaściwego; czuł się niewinnie oskarżany - o cokolwiek by nie chodziło. Był wściekły o zrobienie tej sceny, o to, że tym razem nie była tylko między nimi dwoma, bo przecież był tu też jego brat i szwagier. Kiedy więc Alvaro wrócił do stołu, Santiago jedynie krótko na niego zerknął i znów napił się kawy, próbując jednak stłumić w sobie te emocje albo przynajmniej stłumić ich okazywanie.
Gdy jednak Alvaro stanął za jego plecami, Santiago znów przycisnął splecione palce mocniej do ust, poruszywszy nerwowo szczęką i wbijając wzrok w stół. Czuł go za sobą i to nie było przyjemne uczucie; czuł, jak włosy jeżą mu się na karku i głowie, mięśnie na jego ramionach spięły się jeszcze bardziej. Gdy mężczyzna się do niego pochylił, miał ochotę sięgnąć do jego twarzy i odepchnąć go od siebie, ale to tez udało mu się powstrzymać. Poczuł ulgę, gdy ten w końcu usiadł, choć jego dłoń znalazła się teraz zdecydowanie zbyt blisko ręki Santiago.
- Myślę, że to nie jest temat do omawiania w tej chwili - odpowiedział niskim, wibrującym głosem, oderwawszy w końcu dłonie od swoich ust i kładąc powoli ręce na stole - Czekaliśmy na ciebie z jedzeniem.
To nie była do końca prawda, bo nie omawiali tego - siedzieli cały ten czas w milczeniu, zerkając na siebie; zwłaszcza Sergio wodził wzrokiem od Tiago do swojego męża i z powrotem, zastanawiając się, co się właśnie działo. On w ogóle nie domyślał się, z czego mógł wynikać ten wybuch, bo nie było go przecież przy rozmowie między de la Serną i Salvatierrą.
Tiago miał ochotę również wstać od stołu i gdzieś odejść, żeby się również wyciszyć. Teraz denerwowało go, że Alvaro dał sobie taką szansę, że mógł ochłonąć, że oblał się kubłem zimnej wody, pomyślał chwilę i przyszedł już w lepszym nastroju; a on sam nie bardzo miał taką możliwość, bo jak zaraz co chwilę obaj będą na zmianę wychodzić, to goście poczują się niemile widziani - a tak przecież wcale nie było. Tiago naprawdę chciał z nimi normalnie porozmawiać, być może oczyścić atmosferę między sobą, bratem i szwagrem, jeśli było tam jeszcze coś do czyszczenia (był przekonany, że było); a nie sprawiać, że oni stwierdzą, że może już sobie pójdą i zostawią Santiago i Alvaro samych, żeby wyjaśnili problemy między sobą.
Dzięki słowom przeprosin jednak zyskał pewność, że jego pierwsze domysły były słuszne: chodziło o to, że nie chciał pokazać, jak bardzo jest mu przykro. W głowie krążyło mu wiele rzeczy, które chciałby teraz wywrzeszczeć Alvaro w twarz: czy on spodziewał się, że Tiago teraz się rozryczy i będzie się kulił z żalu, że już nigdy nie dokona napadu? Przy gościach? Czy oczekiwał, że jeśli Santiago próbował się otwierać przed Alvaro, to nagle będzie to robił przed każdym? Że nawet przed Alvaro będzie otwierał się zawsze, że zmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki? Czy Alvaro w ogóle faktycznie pokochał jego, czy tylko swoje wyobrażenie o nim? Czy traktował teraz Tiago jak swój jakiś projekt psychologiczny, jak jedną ze swoich maszyn, którą teraz należało udoskonalić?
Chwycił sztućce i zaczął kroić sobie mięso.
- To skoro temat napadów mamy już omówiony, to o czym chcielibyście porozmawiać? - zapytał gości, już nieco innym tonem, próbując brzmieć normalnie choć głos mu teraz lekko drżał ze złości - Wybraliście już dom tu, w Toronto? Salazar mówił ci, Sergio, jaki miał pomysł, żeby przekonać cię do takiego jednego, który ma dużo szyb zamiast ścian?
Ta zmiana tematu, skupianie się na tym, jak zatrzymać gości w domu, trochę pomogła mu się uspokoić - czuł, że wściekłość powoli zaczyna mu opadać i chować się gdzieś w sercu. Na ewentualne później, chyba, że zdoła zupełnie zniknąć do końca tego wieczoru.

Alvaro Salvatierra Salazar Martinez Sergio Martinez