MAPLE HEARTS | PBF

Mimo, że ucięcie przez Dominica tematu nie zabrzmiało najlepiej, tak na pewno nie chciał być wobec niej chłodny. Tak naprawdę sam miał mętlik w głowie. Uczuciom, jakimi obdarzał Skye, nie mógł ani nie zamierzał już zaprzeczać, one istniały i przejmowały nad nim władzę. Nigdy wcześniej nie czuł tego, co do stojącej przy nim ciemnowłosej, a ich moc, która płynęła w jego żyłach, była tak potężna, że oprócz euforii wzbudzała w nim zupełnie niespodziewane myśli i obawy. Blondyn kochał ją i chciał z nią być, to było pewne. Ale czego właściwie oczekiwał po tym związku?
Znała go dobrze, przez cały rok patrzyła na to, jak obracał panny na prawo i lewo, nie kryjąc się z tym, jaki miał stosunek do związków. Wcześniej nie przejmował się opinią na swój temat aż tak, ale teraz, z zupełnie innej perspektywy niż wyłącznie przyjacielskiej, jak wyglądał w jej oczach? Wciąż, jak ktoś, kto traktował kobiety jak zabawę? Czy ona, będąc tak zazdrosną o niego, czuła zagrożenie swojej pozycji? A może podejrzewała, czym to się skończy i sama postanowiła wykorzystać czas przy nim, zanim znajdzie kogoś odpowiedniego? Pozostawało tyle pytań, na które nie znał odpowiedzi, co tylko utwierdzało go w przekonaniu, że zaczynał czuć się z tym coraz gorzej. Tuż na początku wyjazdu nie zamierzał poruszać tego tematu, ale to stawało się już nieuniknione.
Tak, jak nieuniknione było zagubienie własnych myśli pod wpływem spojrzenia i dotyku Skye, gdy wodziła go na pokuszenie, doskonale wiedząc, co robić, by zapomniał o wszystkich swoich troskach i skupił swoje myśli wyłącznie na niej - na smaku jej ust, zapachu o nucie wanilii, ciepłym ciele przylegającym do jego i uczuciach, które znów całkowicie zawładnęły jego ciałem i umysłem.

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

Skye Murray

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

Jednym z punktów do tego wiodących miała być wieczorna kolacja. Na spokojnie przebrał się w koszulę i marynarkę, tak, jak lubił, używając swoich ulubionych perfum i przeczesując swoje włosy. Na szczęście niedawne zbliżenie ze Skye odstresowało go na tyle, że odczuwał błogi spokój i wiarę w to, że ten wieczór, ich pierwszy we dwójkę, bez innych zobowiązań, będzie wyjątkowy i na zawsze pozostanie w ich pamięci.
W oczekiwaniu na nią przeszedł się po salonie, a widząc kilka książek na jednej z półek, sięgnął po jeden z tytułów, który miał zachęcić do bliższego zapoznania się z miasteczkiem. Jednak gdy tylko usłyszał szczęk klamki, odwrócił się w tamtym kierunku. Widok, który miał przed sobą sprawił, że znieruchomiał z wrażenia. Karminowa sukienka, którą miała na sobie, idealnie podkreślała wszystkie jej kształty i wąską talię, bijąc na głowę tę, którą zawróciła mu w głowie w klubie. Tym razem dodatkowo jej dekolt zdobiło złote słońce, będąc idealnym zwieńczeniem stroju. Przyglądał się jej każdemu krokowi i subtelnemu obrotowi, zagryzając przy tym wargę. Dopiero po chwili dotarły do niego jej słowa.
— Zawsze będę na Ciebie czekać - odparł bezwarunkowo, unosząc przy tym kąciki ust i powracając spojrzeniem na jej oczy, gdy podchodziła do niego, kołysząc biodrami. Mówił nie tylko o czasie na przygotowania do wyjścia, ale każdej chwili w przyszłości. Czekał na nią przez cały rok i, jeśli tego chciała, nadal mógł czekać wieczność. Odłożył książkę na półkę, żeby objąć ją w talii, wdychając otulającą jego nozdrza wanilię.
— Wyglądasz cudownie, skarbie. Ale wiesz, że kusisz mnie i bez takich zabiegów? - upewnił się z łobuzerskim uśmiechem, składając na jej ustach ukradkowy, czuły pocałunek. Nawet nie zwrócił uwagi na to, z jaką łatwością z jego ust wyrwało się to zdrobnienie. - Albo po prostu przyznaj, że chcesz wzbudzić we mnie zazdrość, gdy inni mężczyźni nie będą potrafili oderwać od Ciebie wzroku - westchnął przeciągle, udając niezadowolenie, choć jego oczy zdradzały wesołe iskry. Nie potrafił oprzeć się przed rzuceniem jej tej uwagi, pamiętając, jak ostatnio w restauracji niemal na każdym kroku znaczyła swój teren, pozostawiając ślad nawet na jego szyi. Czyżby chciała mu się odpłacić?

Skye Murray

Po całym dniu, a właściwie tygodniu w pracy, oraz po podróży i cudownym seksie jego zmęczenie było większe, niż przypuszczał. Równie dobrze mógłby się teraz położyć z nią w ramionach i zapomnieć o otaczającym ich świecie, delektując się własnym towarzystwem i bijącym od siebie ciepłem. Ten wyjazd jednak był ich pierwszym i miał pozostać wyjątkowym, więc chciał go wykorzystać w pełni, i to nie tylko w łóżku. Skye zasługiwała na najlepsze traktowanie i Dominic chciał dla niej postępować właściwie, dając jej należytą uwagę i wszystko, co tylko był w stanie. Była wyjątkowa, powtarzał to jej nie raz.
— Możesz. Ale zdajesz sobie sprawę, że teraz zbyt ciężko będzie mi wypuścić Ciebie ze swoich rąk? - uśmiechnął się do niej niczym rozleniwiony kot, bo jeszcze chwila, a całkiem się rozmyśli w kwestii tego wieczornego wyjścia. Z premedytacją próbowała zawładnąć jego myślami, choć i tak pozostawała w nich niezmiennie. Przy tym nie miał nic złego na myśli, więc nawet nie spodziewał się, że przez przypadek w jej głowie poruszył trybiki, które prowadziły ją do dziwnych wniosków.
— Ty ją wzbudzasz we mnie aż nadto - zapewnił. W gruncie rzeczy nie obchodziła go każda kobieta, a jedynie ona. Pod żadnym względem nie była taką, z jakimi jeszcze do niedawna się spotykał. Podobała mu się taka, jaką była, wbrew pozorom nie zainteresował się nią ze względu na jej boskie ciało, więc nie musiała go nim uwodzić, żeby był jej. I musiała się w końcu o tym dowiedzieć.
Jej głośne westchnięcie i słyszalna w głosie rezygnacja sprawiły, że ściągnął brwi, a jego serce zabiło szybciej. I to wcale nie z powodu motylków w brzuchu, jakie zwykle czuł, będąc przy niej. Nie rozumiał jej reakcji, a świadomość, że coś było ewidentnie nie tak, mimo posłanego mu chwilę później ciepłego uśmiechu, niepokoiła go i wiedział, że tego wieczoru będzie miał to z tyłu głowy. Jak wiele rzeczy, które spychał zwykle na dalszy plan, ale tym razem tej obecnej sytuacji nie potrafił zignorować.
— Heeej, Słońce. Co się dzieje? - mruknął zatroskany, podchodząc do niej i ujmując ją za dłonie. - Powiedziałem coś nie tak? - dopytał, nie będąc pewnym, co też jej chodziło po głowie. Chciał to wiedzieć i nie zamierzał odpuścić, póki się tego nie dowie. Wpatrywał się w nią intensywnie, próbując wyczytać coś z jej oczu, ale że zaraz nim uciekła gdzieś w bok, przyłożył dłoń do jej brody i delikatnym gestem zmusił ją do spojrzenia na niego. - Skye? - W myślach próbował wrócić do ich rozmowy, szukając w nich jakiegoś punktu zaczepienia. Ewidentnie coś zjebał. - Nie ma nic złego w tym, że chcesz mi się podobać. Widzę, że się starasz i doceniam to, ale jestem Twój bez względu na to, co na siebie włożysz czy zrobisz - wyznał szczerze, łagodnym tonem, chcąc ją tymi słowami zapewnić, że pragnął jej stale. To nie była kolejna jego fanaberia. To, co czuł względem niej było naprawdę.

Skye Murray

Nagła zmiana w jej głosie i oczach wywołała w nim dziwny, nieoczekiwany ból w klatce, ale to jej słowa uderzyły go najbardziej. Zabolało go podwójnie, bo mimo jego zapewnień nadal nie wierzyła, że brał ją na poważnie, jednocześnie potwierdzając jego obawy, że wciąż uważała go za bawidamka. Co więc z nim tutaj robiła? Pod wpływem jej reakcji na kilka sekund wstrzymał powietrze, po czym opuścił dłoń w akcie rezygnacji, czując, że ten wieczór jednak nie potoczy się tak, jak zaplanował.
— No właśnie chyba nie znasz mnie wystarczająco długo. Albo niewystarczająco dobrze - stwierdził w odpowiedzi, z namysłem, ale bez wyrzutu. Przez lata pozwolił wszystkim myśleć, że związki nie były dla niego, kontrolował sytuację i zwiewał, gdy robiło się gorąco. Ba, sam wbił sobie do głowy, że nie warto było się w nic angażować. Wystarczył raz, żeby się zraził. Raz, żeby zamknąć się na tyle lat tak, że nawet najbliższy przyjaciel przyjął tę wersję Dominica jako coś naturalnego, z czym nie dało się walczyć. Tymczasem Reyes był po prostu uparty. Dopóki jedna osoba nie wkradła mu się do głowy, krusząc zbudowany przez niego mur, przez co zaczynał się zmieniać. Kontynuował, zanim Skye była w stanie mu odpowiedzieć: - Nie wiem, czy kiedykolwiek chciałaś mnie poznać z innej strony, niż kobieciarza. Zresztą siebie też sam nie poznaję - westchnął mimowolnie, uciekając wzrokiem na ich splecione dłonie. W tej chwili odczuwał zaskakującą potrzebę odsunięcia się od niej, jego instynkt działał w samoobronie. W głowie paliła mu się dobrze znana lampka: uciekaj! Mimo to mocniej zacisnął palce na jej dłoni. Ta rozmowa, do której się przygotowywał, nie przebiegała w takiej formie, w jakiej ją sobie wyobrażał, ale wiedział, że jeśli teraz się wycofa, cokolwiek jest między nimi, zakończy się szybciej, niż powinno. Jej dotyk miał mu dodać otuchy. Nawet wtedy, kiedy jego instynkt krzyczał jedno, serce podpowiadało mu, że potrzebował jej.
Fakt był taki, że Dominic nie znał oczekiwań Skye względem niego. Przez całą ich znajomość nie zadawała żadnych konkretnych pytań, przyjmując jego styl życia za normę tak, jak robił to każdy. Nic dziwnego, że w jego głowie teraz pojawiały się wątpliwości, czy rzeczywiście chciała go poznać bliżej, czy liczyła jedynie na dobrą zabawę? On był przy niej zawsze, ale do pewnego momentu z jakiegoś powodu nie była w stanie do niego dotrzeć. Nie poznała odpowiedzi na swoje pytania, bo w gruncie rzeczy w ogóle ich nie zadała, więc czy na pewno chciała?
— Wiesz, że od tamtego styczniowego wieczoru w klubie nie spałem z nikim innym? - wypalił, po chwili zdobywając się na odwagę, żeby podnieść na nią wzrok. - Może dla Ciebie czy Logana to nie jest jakiś szczególny wyczyn. Może jestem głupi i naiwny, ale już wtedy, wbrew rozsądkowi czułem, że łączy nas coś wyjątkowego - przyznał, a jego serce dudniło mu w uszach. Skoro nie żałowała tamtego wieczoru tak, jak go o tym zapewniała, to istniał cień szansy, że mieli podobne wrażenia. - Po tamtej nocy nie chciałem już nikogo, bo to z Tobą jako jedyną w końcu miałem wszystko. Od tamtej pory przestały bawić mnie przelotne znajomości, bo nie wyobrażam sobie zastępować Ciebie kimkolwiek innym, bo i nikt inny nie jest w stanie Ci dorównać - wyznał, patrząc w jej błękitne oczy, pełen obaw, jak to odbierze, ale jednocześnie ciesząc się, że wreszcie dotarli do tego momentu, w którym szczerze może wszystko jej powiedzieć. Może godzina po przyjeździe na miejsce nie była odpowiednią chwilą na tak poważną rozmowę, ale w końcu mógł się przed nią odsłonić. I najwyraźniej to było jedyne wyjście, żeby jeszcze ten wyjazd uratować.

Skye Murray

Choć jej słowa zabrzmiały cierpko, najwyraźniej potrzebował takiego sprowadzenia na ziemię, żeby wreszcie podejść do tematu tak, jak należało to zrobić od dawna. W tym momencie nie wisiały już nad nimi ani jej zaręczyny, ani widmo choroby mamy, ani zaaklimatyzowanie się w firmie po zmianach. Zbyt długo spychali swoje obawy i zarzuty na dalszy plan, żeby móc tak po prostu nacieszyć się tym wyjazdem. W końcu ta konfrontacja musiała nadejść. Ale jej nagła irytacja była dla niego niezrozumiała. Mówił wprost, co go dręczyło na temat jego przeszłości, a ona czuła się atakowana?
— Wiem, nie jestem zbyt wylewny, bo nie lubię rozmawiać o sobie i swoich problemach, ale w zasadzie nigdy nie zapytałaś, dlaczego tak jest - stwierdził, przekrzywiając lekko głowę. Teoretycznie byli ze sobą blisko, ale ich przyjaźń głównie skupiała się na wspieraniu jej, bo to on zwykle stał z boku i słuchał o jej problemach. Zwłaszcza w ostatnich miesiącach jej związku z Loganem, kiedy Dominic był jej ramieniem do wypłakiwania się. Już wtedy wiedział, że byłby w stanie zrobić dla niej wszystko, a jej wystarczyłoby wtedy zdobyć się na odwagę, żeby zapytać go o cokolwiek. Niestety, rozmowy na poważne tematy najwidoczniej w ogóle im nie wychodziły. Dawała mu w ten sposób przestrzeń? W innych kwestiach nie miała problemu z jej zacieśnieniem. - O nie, Skye, nie przekręcaj moich słów. Powiedziałem, że siebie nie poznaję, bo zbyt długo tkwiłem w tym samym miejscu, świadomie decydując się na samotność, przez co zapomniałem o tym, co ważne - uświadomił jej, czując wzbierającą w nim z niewiadomych powodów złość, po czym westchnął, chcąc opanować emocje. - Ale to, co dzieje się teraz, nie jest wbrew mnie. Inaczej nie zaplanowałbym naszego wspólnego wyjazdu i nie stalibyśmy tu teraz razem. Uważasz, że chcę być z Tobą tylko dla seksu? - dopytał, unosząc przy tym wysoko brew. Skoro w jej oczach był babiarzem to równie dobrze mógł wyjść z tą propozycją, żeby ją zaliczyć. A może tego właśnie chciała, zgadzając się na ten wyjazd? Miał coraz większy mętlik w głowie, miał więc nadzieję, że Skye swoją odpowiedzią nieco mu rozjaśni.
Dlatego tak ważne dla blondyna było zostać przy niej i kontynuować rozmowę mimo rosnącego strachu przed nieznanym. Jeżeli mieli wyłożyć sobie wszystko, co ich dręczyło, to najlepiej było zrobić to w tej chwili, bo innej okazji mogli już nie mieć. Przerażało go to, ale czuł, że powinni oczyścić atmosferę. Jednocześnie nieco ulżyło mu, kiedy po jego następnych słowach postawa Skye uległa zmianie, a jej wzrok stał się znacznie łagodniejszy. Na jej słowa wypełnione bólem skrzywił się. Nigdy nie chciał być powodem jej cierpienia, ale właśnie nieświadomie się nim stał. Pokręcił głową.
— Nie oczekiwałem, że się wszystkiego domyślisz. Miałem Ci o wszystkim powiedzieć na tym wyjeździe - przyznał cicho, na koniec nieznacznie się wahając, gdy po raz kolejny uświadomił sobie, że na pewno nie miało to wyglądać w ten sposób. Nagle na myśl dotarło do niego coś jeszcze. - Poza tym powiedz mi, kiedy miałem tyle okazji? Pierwsze, co zrobiłaś po tamtej nocy, to przyznałaś się Loganowi, przestałaś do mnie odzywać i wzięłaś wolne w pracy. Jak miałem to odczytać? To był unik, który zostawił mnie z mnóstwem pytań bez możliwości odpowiedzi - wzruszył ramionami w akcie bezradności. To ona wycofała się jako pierwsza, nawet nie zdając sobie sprawy, jak wyglądał po bójce z Loganem. - A potem przyjęłaś jego pierścionek. Dostałaś to, czego zawsze pragnęłaś. To wydawała się całkiem świadoma decyzja, więc jak mógłbym stanąć Wam na drodze do szczęścia? I tak już wystarczająco namieszałem. Wolałem się usunąć i przyjąć posadę u Sydney, niż patrzeć, jak… - mimowolnie ścisnął jej dłoń mocniej, urywając w połowie zdania, czując nagłą gulę w gardle, przez którą żadne słowo nie było w stanie mu przejść. Jak bardzo kochał ich oboje, tak nie mógł być świadkiem ich miłości, ślubu i wspólnego życia. Nie po tym, co się wydarzyło między nim a Skye. Podobno, kiedy kogoś się kochało, pozwalało mu się odejść. On był w stanie zrezygnować ze swojego szczęścia dla niej.

Skye Murray