MAPLE HEARTS | PBF

Jego cel został osiągnięty — Nico nie chciał wychodzić na bardzo zainteresowanego, zachowując się pod maską nonszalancji, skoro gdzieś wewnątrz przejmował go jej los. Nie rozważał opcji, w której zostawią jej teraz samą, mimo że najchętniej położyłby się już do łóżka. Chwila słabości szybko zamieniła się w myśl, że była to dobra okazja, aby móc z nią chwilę porozmawiać. Na spokojnie, kompletnie niezobowiązująco, bo nie był jeszcze psychicznie gotowy, aby wyjaśniać z nią ich wspólną przeszłość. Czy kiedykolwiek odważy się zapytać o szczegóły całej sytuacji? Na razie tego nie rozważał; nie miał pewności, czy w ogóle po dzisiejszym wieczorze, przyjdzie im się spotkać po raz kolejny.
Nie musiała rozumieć, że w głębi duszy pomyślał o czymś innym, może z biegiem czasu przypomni sobie tę chwilę i pomyśli, że to nie tylko fajerwerki gościły wtedy w jego myślach. Póki co nawet cieszyło go to, że tak swobodnie podeszła do jego słów, nie analizując ich głęboko, bo dopiero po czasie nieco przestraszył się, że jego aluzja mogłaby wprowadzić między nimi niekomfortową atmosferę.
Uśmiechnął się szeroko na jej nagły optymizm. Mógł przysiąc, że jeszcze chwilę wyglądała tak markotnie, że nie robił sobie nadziei, aby namówić ją na spacer. Poszedł jednak za patentem, który zawsze działał — zapamiętał to bardzo dobrze, zresztą jak wiele rzeczy o niej. Próba odwrócenia jej uwagi od problemu poszła pomyślnie i teraz tylko zostało ciągnąc dalej temat, aby czas zleciał im jak najszybciej i najmilej. Chociaż… czy chciał, aby ten wieczór się skończył? Na obecną chwilę nie, bo wiedział, że cztery godziny straszyły tylko na pozór, a jak już ruszą na spacer, to czas sam zacznie uciekać. Sam prowokował lwa, a mimo to spojrzał na nią spod byka, gdy zaczepiła się o luźny żart. Uważnie ocenił jej sylwetkę, starając się nie wybrzmieć jak… jak co? Zazdrośnik? Nico, to jest twoja była!
— Oh, z pewnością by się ucieszył, zdecydowanie powinnaś skorzystać — rzucił luźno, uważając na ton swojego głosu. Kusiło go dodać po moim trupie, bo z pewnością nie puściłby jej ot tak. — Ale póki co, zgodziłaś się na spacer ze mną, więc jak już to mogę cię po drodze odprowadzić do księcia — zażartował, choć jedyne miejsce, w które zamierzał ją odprowadzać, to na autobus za cztery godziny. I jeszcze upewni się, że na pewno nim odjeżdża, żeby czasami nie pomyślała o ucieczce w ramiona Randalla!
Nawet jeśli ludzie się nie zmieniali, to jednak dorosłość robiła swoje. Zachowania mogły pozostać takie same, ale w swojej starszej, być może przytłumionej formie. Nie tylko Lilian chciała poznać jego, sam Nico bardzo chciał się dowiedzieć, jaka teraz była. Co prawda, już niektóre rzeczy dało dojrzeć się gołym okiem, bo Rosenhall był osobą, która przygląda się ludziom; i nie tyle co analizuje ich zachowania, ale po prostu chłonie wszystkie szczegóły. Nie ważne, czy były to jakieś nerwowe tiki, czy zwyczajne przyzwyczajenia, często je zapamiętywał, zrzucając winę na swoją pamięć wzrokową. Najchętniej dowiedziałby się o niej wszystkiego, ponownie poznając ją wręcz na wylot, jednak nie wiedział, czy był na tyle uprawniony, aby móc sobie na to pozwolić.
Wstał z ławki, kierując się drogą zaraz obok Davenport. — Jak to co, idziemy na spacer — rzucił, choć nie do końca wiedział, gdzie mogli się udać. — Idziemy szlakiem znajomych miejsc, aby zobaczyć, jak bardzo się zmieniły. Albo przynajmniej żebym ja mógł zobaczyć, czy nadal je poznam — zagadnął. Nie wiedział, na ile Lilian odwiedzała swoje rodzinne miasto. Natomiast Nicolaos, jak już tu bywał, to jedynie na swoim osiedlu, w okolicach rodzinnego domu, nie wybywając na tereny, które kiedyś były poza obszarem rodzicielskiego nadzoru — a mimo to i tak ciągle w nie uciekał; bo przecież zakazane smakuje najlepiej, prawda? — Zamierzam. Przeszkadza ci to? — zapytał, wcześniej nie myśląc o tym, że równie dobrze mogła nie chcieć jego towarzystwa, że jego obecność mogłaby być dla niej niekomfortowa. — Wiesz… niebezpiecznie jest samotnie krążyć po nocach albo siedzieć na przystanku. Oakville nie ma wysokiego wskaźnika przestępczości, ale nadal lepiej nie kusić losu. — Dbał o dobro ogółu; w końcu nie warto było podnosić wskaźnik i naruszać dobrą opinię publiczną miejscowości, prawda? Wcale nie robił tego z własny pobudek, wcale nie chciał spędzić z nią chociaż jeszcze godziny dłużej… Nie wiedział, dokąd doprowadzą go takie potrzeby, obawiał się ponownego przywiązania, a jednocześnie… po dwóch piwach nagle nic nie było mu straszne. — Dawno przeprowadziłyście się do Toronto? — zagaił, zerkając na nią kątem oka. Przez chwilę skupił się na jej stroju, który z pewnością nie zakładał, że będzie na dworze do aż tak późna. Ściągnął ramoneskę, zostając w samej bluzie i zarzucił jej kurtkę na ramiona. Zrobiłby tak każdemu, nawet nic nieznaczącej koleżance. Prawda? Nieprawda.

Lilian Davenport

Nie mogła nie zauważyć zmiany w usposobieniu Nicolasa, gdy mówił o Randallu. Mimo okoliczności oraz ich relacji, która wciąż pozostawała niewygodnie zawieszona pod znakiem zapytania, Lilian łapała się na tym, że podjudzanie mężczyzny sprawiało jej satysfakcję.
Nie miała jednak pewności, czy jego nastawienie wynikało stricte z jej obecności, czy raczej z ogólnej niechęci do tego bawidamkowatego przygłupa. Ostatecznie postanowiła się nad tym nie zastanawiać. Zbyt dawno nie czuła się przy Nico tak swobodnie, aby teraz psuć nastrój analizowaniem każdego ukrytego znaczenia.
— W porządku — prychnęła wyraźnie rozbawiona, choć usilnie próbowała zachować poważny ton. Pomysł był fatalny, ale tkwiąc dalej w tej ironicznej słownej grze, postanowiła po prostu przytaknąć Nicolasowi i zgodzić się, aby odprowadził ją do Randalla. W tym momencie chyba oboje zdawali sobie sprawę, że Lilian i tak nie przekroczy progu jego domu, a przynajmniej miała taką nadzieję.
— Szlakiem znajomych miejsc? — powtórzyła zdumiona, zatrzymawszy spojrzenie na twarzy towarzysza. Zaraz pokiwała głową. Mimowolnie odebrała ten plan jako coś intrygującego i skierowała oczy ku ciemnej drodze, w której stronę mieli właśnie podążyć. — Nie wiem, czy nie będziesz zawiedziony. Wiele naszych miejscówek już nie istnieje — poinformowała zgodnie z prawdą. Niby minęło zaledwie pięć lat, ale Oakville nie stało w miejscu. Zmieniło się. Zniknęły dwa place zabaw, na których uwielbiali huśtać się wieczorami. Ich ukochana lodziarnia przeszła gruntowny remont i wraz z dawnym klimatem straciła też cały urok, bo od tamtej pory lody już nigdy nie smakowały tak samo. Zlikwidowano również park obok szkoły, aby poprowadzić deptak oraz drogę prowadzącą do nowego osiedla. W miasteczku bywała rzadko, ale przy każdej wizycie miała wrażenie, że odbierano jakieś fragmenty przeszłości; te bardziej namacalne, wręcz żywe, które jeszcze w liceum odwiedzała z Nicolasem oraz przyjaciółmi.
Drgnęła i znowu uważniej spojrzała na mężczyznę, kiedy w przestrzeni padła jego odpowiedź. Chwilę później lekko skinęła głową, słysząc kolejne słowa. Pomimo że Oakville było miejscem bezpiecznym i doskonale znanym Lilian, to musiała przyznać mu rację. Noce bywały nieprzewidywalne. Rządziły się własnymi prawami, a po festynie po okolicy kręciło się jeszcze wielu pijanych ludzi, z którymi przypadkowa konfrontacja mogłaby okazać się zwyczajnie nieprzyjemna.
— Dziękuję, Nico — Uśmiechnęła się delikatnie. — Na pewno jesteś zmęczony, więc tym bardziej dziękuję. — Jego postawa po raz kolejny ją rozczuliła, a bijąca otwartość sprawiła, że zaczęła czuć się przy nim coraz swobodniej. Wrażenie, że stąpała po grząskim gruncie i przez to co chwilę musiała uważać na słowa, powoli rozmywało się pod natłokiem kolejnego, trzeciego spotkania.
Paradoksalnie coraz rzadziej widziała w nim byłego partnera; człowieka, z którym boleśnie zatrzasnęła rozdział na lotnisku pięć lat temu. Znowu był po prostu Nicolasem Rosenhallem. I chociaż w Lilian wciąż buzowały dawne emocje, to coraz łatwiej patrzyła na niego bez poczucia rwania duszy i serca. Albo to dzięki pomocy piwa.
Słyszała już to pytanie w pensjonacie, jednak tym razem zareagowała znacznie spokojniej. Jeszcze miesiąc temu za nic nie chciała dzielić się tą informacją z Nico. Uważała, że nie powinien wiedzieć, iż jej przeprowadzka była bezpośrednio związana z powodami, przez które nie mogła polecieć z nim do Nowego Jorku. Rodzina Lilian od dłuższego czasu zmagała się z problemami starego hostelu. Brakowało pieniędzy, ludzi do pracy, a długi rosły z każdym kolejnym tygodniem. Prze to babka mocno naciskała na zatrzymanie wnuczki na miejscu.
Teraz Lilian była starsza i dopiero zaczęła rozumieć, jak mocno została zmanipulowana. Pod przykrywką rodzinnego obowiązku seniorka próbowała przywiązać ją do pensjonatu tak skutecznie, aby nigdy nie ośmieliła się wybrać własnego życia.
Spoglądała na mężczyznę i jednocześnie myślała o tym co straciła. Studia i miłość.
— Parę miesięcy po tym, jak wyleciałeś. Babcia postanowiła sprzedać hostel i kupić nowszy budynek, aby otworzyć skromniejszy pensjonat — powiedziała. Zaraz poczuła kurtkę na ramionach i choć była zaskoczona, to ochoczo zacisnęła palce na materiale, po czym przyciągnęła ją jeszcze bliżej. To był kolejny dowód na to, że Nico naprawdę niewiele się zmienił. — Znowu dziękuję. Trochę zmarzłam — urwała. — Coś się stało, że zdecydowałeś się wrócić z Vancouver? Wspominałeś na wzgórzu, że rodzina nie wiedziała o twoich planach. — Powróciła do tematu, który znienacka przerwały im fajerwerki. Mimowolnie pomyślała, że mówił o tym, że nikt na niego nie czekał, więc zastanawiała się, czy chodziło o rozstanie.
Szli wzdłuż nieoświetlonego chodnika. W oddali ciągnęły się rozmyte światła centrum, które migotały gdzieś pomiędzy drzewami. Ich widok mimowolnie przypomniał Lilian o wszystkich kilometrach, które niegdyś pokonywali podczas bezsensownego włóczenia się po Oakville. Dziwne, jak łatwo odkrywało się nowe miejsca, gdy szło się obok odpowiedniej osoby.
— Może najpierw chcesz zobaczyć jezioro? — Zatrzymała się i wskazała palcem na gęstwinę po drugiej stronie drogi. Znajdowało się tam zarośnięte pole, a kawałek dalej był prywatny zbiornik wodny, niezmiennie dalej chroniony jedynie poszarpaną siatką. Czasami przesiadywali tam, kiedy nie chciało im się pójść do szkoły.

Nico Rosenhall

Zwrócił uwagę na sformułowanie nasze miejsca, gdzieś w głębi serca ciesząc się, że nie tylko on uważał niektóre miejscówki za ich kwintesencję wszystkich wspólnie spędzonych chwil, randek, schadzek czy innych spotkań. Nie ukrywał również zaskoczenia tym, że większość miejsc miało po prostu nie istnieć — zupełnie jakby nagle wszystko wyparowało, wraz z ich natychmiastowym brakiem kontaktu. Nie podobało mu się to, bo nie minęło dużo czasu od jego przeprowadzki, chociaż pięć lat… każde dbające o swój rozwój miasto nie będzie stać w miejscu. Automatycznie zaczął żałować, że przy wcześniejszych wizytach nie gospodarował więcej czas na ewentualne, nostalgicznie spacery. Chociaż czy to pomogłoby mu w naprawieniu złamanego serca? Może dzięki temu na dzień dzisiejszy czuł się w jej obecności spokojnie, bez wielkiego spięcia.
— Co za zawód — westchnął, kopiąc jakiś niewielki kamyczek, który stanął na jego drodze. Czy jest optymizm nieco przygasł? Być może, ale i tak posłał jej zaraz niewielki uśmiech, żeby nie sprowadzać nad nich czarnych chmur. — No nic, to trzeba odwiedzić to co zostało. Przeżyły przynajmniej nasze ulubione miejsca? — zapytał. Górka i ławka istniały, to był niepodważalny plus. Chciałby móc jeszcze raz usiąść na ich ławkach, pójść z nią na lody albo posiedzieć na pomoście i popatrzeć w gwiazdy na nocnym niebie. Czy wymagał zbyt wiele? Nawet w jego podświadomości wydawało się być to teraz niemożliwe. Jeszcze niemożliwe, bo co stało im na przeszkodzie, aby znów się przyjaźnić? W końcu nie musieli chodzić na… randki.
— To nie problem. Z miłą chęcią ci potowarzyszę — stwierdził, machając rękę. Odpowiedział to dopiero po chwili zawahania, zastanawiając się, czy powinien aż tak się uzewnętrzniać. Nie chciał wywierać na dziewczynie żadnej presji swoją obecnością czy chęcią odnowienia kontaktu, ale… wydawało się, że sama była dosyć chętna, aby nie przechodzić obok siebie obojętnie. Teraz tym bardziej mieli ku temu idealną okazję, aby spędzić razem spokojną chwilę — bez krzywego spojrzenia czy oczekiwań jej babki, bez patrzenia na zegarek, że zaraz odjedzie autobus. Cztery godziny to było naprawdę dużo, ale podświadomie miał przeczucie, że nie będzie to czas, który ciągnąłby się wieczność.
Czy powinien pytać dalej? Póki co pokiwał głową, robiąc w myślach szybką kalkulację i na język cisnęło mu się pytanie, czy to dlatego z nim nie wyleciała. Czy to jej babka postanowiła, że ma przekreślić swoje marzenia na rzecz interesu? Był o krok od zapytania, choć nawiązywało to do zakazanego tematu; rozmowa na temat przyczyny jej odmowy wylotu nadal między nimi wisiała, ale mimo to Nico nie czuł, aby dziś była odpowiednia pora, aby o tym dyskutować. — Naprawdę podoba ci się bardziej w Toronto niż Oakville? Zawsze myślałem, że kochasz to miasto — zapytał, nawiązując do ich rozmowy w pensjonacie, próbując dalej nawiązać rozmowę na temat tego jak żyła i jak ewentualnie się zmieniła. Miał świadomość, że było to ich rodzinne miasto, sentyment często gdzieś pozostanie, jednak gdzieś dopisywał zawsze tę miłość do mniejszego miasteczka przyczynie jej pozostania na miejscu. Co prawda gryzło mu się to z tym, że wiedział, że chciała żyć w dużym mieście. Kiwnął lekko głową na jej podziękowania; pamiętał, że była trochę zmarzluchem, jak podkradała mu jego bluzy, a on uwielbiał ją w nich widzieć, zwłaszcza gdy nagle zakładała ją do szkoły. Zawahał się na chwilę, po jej pytaniu. W głowie szukał odpowiedzi, która nie byłaby kłamstwem, ale mijałaby się z prawdą. Choć czy był sens wymyślać coś na poczekaniu, skoro prawda i tak zawsze wychodzi na jaw? — Nie wiedzieli, bo rodzice nie do końca popierali ten plan — odparł najpierw. Jego bracia od razu się ucieszyli, ale rodzice najpierw zadali pytanie, co z pracą? Nie dziwił im się, przecież od zawsze Nico mówił, że była to jego robota marzeń. — Moja mama zachorowała i powiedziała nam o tym w święta. Średni czas na takie wyznania, ale pewnie tylko wtedy mogła nas wszystkich razem złapać — odpowiedział, patrząc przed siebie na drogę. Prawdopodobnie był to jeden z niewielu razy, kiedy komuś mówił o tym z większymi szczegółami. — Przeprowadziłem się, żeby być bliżej. Żeby w przyszłości nie czuć do siebie żalu, że… — że nie spędziłem z nią wystarczająco czasu, gdyby coś poszło nie tak. — …że nie pomogłem. — Zdecydował się jednak na tę wersję. Zdecydowanie miał w sobie to jeszcze nie przepracowane. Rodzina była bardzo ważna dla Rosenhalla, więc choroba mamy była bolesną informacją.
— Tak, idźmy tam — rzucił, skręcając w kierunku jeziorka. — Usiądziemy na pomoście, czy jest ci zbyt zimno? — zapytał, bo mimo wszystko nie chciał, aby marzła albo żeby była na drugi dzień chora. Mogli w końcu udać się do bardziej osłoniętego miejsca, nad wodą zawsze było chłodniej.

Lilian Davenport

Zastanowiła się przez chwilę, jakby naprawdę próbowała sobie to wszystko poukładać.
— Nie jestem pewna, czy wszystkie. — Podrapała się po policzku, a potem spróbowała wykrzesać z siebie pokrzepiający uśmiech.
Lilian również nie chciała, aby zapał i ekscytacja związana ze wspólnym spędzeniem czasu szybko przygasł. W końcu nie musieli chodzić wyłącznie po starych miejscówkach miasta. Mogli przecież zobaczyć, zwiedzić i zaznaczyć wspomnieniami te nowe, bardziej rozbudowane perypetie Oakville, które burmistrz postanowił dofinansować.
Lilian w żadnym ze scenariuszy, które układała sobie jeszcze za czasów liceum, nie przewidziała, że kiedykolwiek rozstanie się z Nicolasem. Wtedy wydawali się wręcz idealni, a przynajmniej w oczach wszystkich wokół. Znajomi powtarzali, że są dla siebie stworzeni. Dogadywali się, byli w sobie nieprzytomnie zakochani i z łatwością okazywali sobie wsparcie oraz szacunek, którego wielu innym parom brakowało.
A potem wszystko rozpadło się przez jedną decyzję. Decyzję dotyczącą studiów i wyjazdu, który miał być początkiem czegoś nowego, a ostatecznie stał się końcem ich wspólnej codzienności. Ich kontakt urwał się na pełne pięć lat. Pięć lat, podczas których oboje zdążyli wydorośleć, zmienić się i nauczyć życia bez siebie.
Mimo to Lilian czuła, że chciała poznać go na nowo. Chciała odkryć, kim Nico stał się przez ten czas i czy między nimi wciąż zostało coś z dawnej bliskości. Była gotowa znów spędzać z nim czas, nawet jeśli nie miała pojęcia, dokąd mogłoby ich to zaprowadzić.
— Hmm... — Ponownie potrzebując chwili na zebranie myśli. Powiodła spojrzeniem po ciemnym sklepieniu nieba, a kiedy w końcu znalazła odpowiedź, po prostu lekko potaknęła. — Moja sympatia do Oakville i do Toronto wynika z zupełnie innych rzeczy. Do Oakville mam sentyment. Dobrze wspominam dzieciństwo, liceum i... — zawahała się na moment — i nasz związek, Nico. To wszystko mnie ukształtowało. — Ale Toronto daje większe możliwości. Tam łatwiej coś osiągnąć, rozwijać się i poznać nowych ludzi. To miasto ciągle żyje, a ja chyba zawsze byłam trochę szurnięta, więc tam naprawdę czuję się lepiej. Tak... bardziej sobą.
Z jednej strony Lilian zawsze była grzeczną, przykładną uczennicą. Rzadko sprawiała problemy nauczycielom. Z drugiej jednak miała w sobie coś nieobliczalnego. Uwielbiała spontaniczne pomysły i więcej niż raz wciągała Nico w dziwne rzeczy.
To przez nią zdarzyło im się wymknąć nocą na dach szkoły tylko po to, aby oglądać stamtąd wschód słońca. To ona namówiła go na kąpiel w jeziorze po imprezie, kiedy alkohol szalał w ich żyłach, mimo że był środek października i oboje później szczękali zębami z zimna. To ona pewnego razu przekonała go, aby pojechali nad ocean podczas burzy tylko po to, aby zobaczyć fale. Innym razem w środku nocy weszli na teren zamkniętego wesołego miasteczka i siedzieli na zardzewiałej karuzeli, jedząc frytki kupione na stacji benzynowej. A wszystko to było po części winą babki Dolores, która przez większość życia Lilian próbowała trzymać ją pod kloszem.
— To znaczy? — zapytała szybko, kiedy wspomniał, że jego rodzice nie poparli decyzji o powrocie. Wyraźnie ją to zdziwiło. Przez resztę wypowiedzi obserwowała uważnie profil Nico. Z każdą kolejną informacją jej spojrzenie stawało się coraz bardziej przejęte. Oczy rozszerzyły się ze zdumienia, a chwilę później pojawił się w nich smutek i szczera żałość, której źródłem okazała się choroba pani Rossenhall.
Nie miała o niczym pojęcia. Mimo że zdarzyło jej się rozmawiać z nią kilka razy, kobieta zawsze sprawiała wrażenie pogodnej. Wyglądała dobrze, choć może trochę bardziej zmęczona niż dawniej, ale nigdy na tyle, aby Lilian zaczęła podejrzewać coś poważnego. Mimowolnie poczuła się głupio.
— Hej. — zatrzymała się nagle i intuicyjnie zacisnęła palce na przedramieniu Nico, zmuszając go do tego samego. Mogła bywać lekkomyślna, ale mimo wszystko czasem potrafiła czytać ludzi. Wiedziała, co chodziło po głowie mężczyzny, dlatego postanowiła przegonić te sceptyczne myśli. — Wszystko będzie w porządku. Twój powrót na pewno doda mamie siły, więc nie zamartwiaj się aż tak — odezwała się łagodniej. — To wszystko, co się teraz dzieje jest tylko kolejnym przykrym etapem, ale to minie. Kiedy twoja mama wyzdrowieje, będziecie siedzieć razem przy stole i tylko wspominać ten okres. — Zsunęła dłoń z przedramienia Nico i przez krótką chwilę musnęła opuszkami jego skórę. Gdy po paru sekundach nabrała odwagi zacisnęła palce na jego ręcę. — Jestem tego pewna.
Ta chwila nie trwała jednak długo. Nieco zawstydzona własną śmiałością szybko wysunęła dłoń z jego uścisku i ruszyła przed siebie, jakby nic się nie wydarzyło. Temat drogi wkrótce całkowicie przegonił jej wcześniejsze zażenowanie, pozwalając skupić się na czymś bardziej neutralnym.
— Nie jest mi zimno. Mam przecież twoją kurtkę — zaśmiała się cicho, po czym ostrożnie weszła pomiędzy zarośla.
Las od razu ich pochłonął. Było tam znacznie ciemniej niż na chodniku, a gęste korony drzew niemal całkowicie odcięły resztki światła. Lilian wyrwała się bardziej do przodu, przez co ciągle odgarniała gałęzie, które zdawały się tylko czekać, aby uderzyć ją w twarz. Raz po raz coś smagnęło ją w ramię, zahaczało włosy albo odkryte kolana.


Nico Rosenhall

Wydął lekko dolną wargę, będąc niepocieszonym tym, czego właśnie się dowiedział. Doceniał, że tak subtelnie chciała mu przekazać tę ciężką informację, że mimo wszystko posłała pokrzepiający uśmiech, od którego zrobiło mu się nieco lżej, ale nadal rzeczywistość była dość smutna. Nie spodziewał się nagłego pożegnania ze swoją przeszłością… cóż, najwidoczniej taki właśnie był jego los. Może była to lekcja, z której powinien wyciągnąć nieco więcej? Dostrzec, że powinien skupić się na teraźniejszości, bądź nawet na budowaniu przyszłości? Co prawda, jakiekolwiek plany wydawały mu się w tym momencie absurdalne, skoro od miesiąca żył praktycznie z dnia na dzień, a jedyną pewną rzeczą była praca i to, że miał w dalszym ciągu psa, do którego musiał wrócić. Teraz było to jednak łatwiejsze, gdy mógł poprosić bliskich o opiekę nad Cheetosem, choć nie było co ukrywać, że cała sytuacja była dla niego nowa. Z jednej strony, czuł się jak turysta i czerpał z tego garściami, a z drugiej miał usilną potrzebę, aby wreszcie się zaaklimatyzować. Rozglądał się za mieszkaniem, będąc wybrednym, bo nie palił mu się tyłek i nikt go nie pośpieszał. Poznawał nowych ludzi, poznawał miasto, które znał jedynie ze sporadycznych wycieczek szkolnych lub rodzinnych wypadów, jednak nigdy nie miał okazji zwiedzić go na tyle, aby poznać uroki życia nocnego, a także wszelkich walorów, które potrafi docenić dorosły człowiek.
Tak lekko wspomniała o ich związku, że aż sam nieco się zdziwił. Nie mógł jednak ukryć, że poczuł ciepło na sercu, gdy przywołała to jako dobre wspomnienie. Czy powinien się temu dziwić? W żadnym razie, w końcu było im dobrze, a przynajmniej tak mu się wydawało i najwidoczniej teraz dostawała ku temu potwierdzenie. Byli zgraną parą i między nimi była miłość, której niejeden im pewnie pozazdrościł. Może właśnie przez ludzką zazdrość w końcu zostało im to pożałowane?
— Szurnięta to krytyczne słowo. Po prostu… zawsze miałaś wiele pomysłów — odparł z rozbawieniem. Ale to właśnie w niej kochał. Cokolwiek by mu nie zaproponowała, on za nią szedł. Nawet jeśli najpierw jej pomarudził, że coś mogło być potencjalnie niebezpieczne, to potem pierwszy przechodził przez płot i asekurował ją, jak sama potem przez niego przechodziła. Okrywał ją kurtką, tak jak teraz, gdy wychodzili późno i bez większego planu, a czasami zgarniał na siebie winę za jej szalone pomysły, mając nadzieję, że z uprzejmością i grzecznym uśmiechem zostanie im wszystko wybaczone. Nie było to nic, czego mógłby żałować chociażby przez chwilę, wręcz przeciwnie, bo wszystkie zwariowane akcje wspominał do dziś i szczerzył się jak głupi do sera. — Toronto rzeczywiście ciągle żyje. W zasadzie na każdym kroku dzieje się coś ciekawego, ale ma w sobie też pewien spokój — stwierdził, bo w ostatnim czasie rozglądał się po wielu dzielnicach, zastanawiając się, gdzie najlepiej będzie ugościć swoje cztery litery przynajmniej przez najbliższy rok. Było w czym wybierać i atmosfera w częściach miastach potrafiła być skrajnie różna. — Polubiłabyś Nowy Jork — rzucił krótko, nieco nostalgicznie, nie wdrażając się w szczegóły. Czy musiała wiedzieć, że czasami miał marzenie, aby mimo wszystko pokazać jej to miasto od podszewki? Czy powinna usłyszeć, że te kilka lat temu patrzył na niektóre miejsca i wiedział, że mogłyby to być ich nowe ulubione miejsca? Że oczami wyobraźni widział, jak szeroko się uśmiecha, a spojrzenie Davenport błyszczy, przyglądając się wszystkiemu, co byłoby dla niej nowe?
— To znaczy, że ich zdaniem powinienem zostać tam, gdzie mam większe szanse na rozwój. — Magisterka, praca w dużym zespole projektowym; to wszystko miało potencjał. — W Vancouver mają jedną z największych siedzib. W porównaniu do tego, w Toronto jest naprawdę niewielka grupa projektowa. Nie przeszkadza mi to, bo nadal zajmuję się tym, co wcześniej robiłem. — Wzruszył ramionami. Miejsce daje większe możliwości, jednak on już miał możliwość wykazania swojego potencjału. Póki co, mógł robić to co robił, tyle że na odległość; może jedynie czasami będzie musiał udać się na wycieczkę do głównej siedziby, skoro jest powiązany z tamtejszymi projektami.
Poczuł jej uścisk na swoim ramieniu, przez co zatrzymał się i spojrzał na nią nieco smutnym spojrzeniem, którego nie udało mu się jeszcze zmienić po ciężkim temacie. Nico nieświadomie mógł być dla niej jak otwarta księga, bo spędzili ze sobą wystarczająco czasu, aby nawet po latach potrafiła zweryfikować niektóre jego zachowania. Nie przewartościował swojego życia, dalej jego rodzina i bliscy byli dla niego szczególnie ważni. Westchnął cicho, wypuszczając wolno powietrze z ust. Jej spokojny głos był jak łagodzący ranę plasterek i dzięki temu sam nieco uspokajał swoje pędzące myśli. — Mam nadzieję, wolę być blisko i nie dokładać jej zmartwień o siebie, mieszkając tyle tysięcy kilometrów stąd — rzucił, bo nawet jeśli żył dobrze, tak wiedział, że rodzice przejmowali się, czy ich najmłodsze dziecko aby na pewno dobrze sobie radzi. Nigdy nie narzekał, jeśli już to marudził na kompletne pierdoły. Dostał szansę od losu i wykorzystywał ją w stu procentach, dlatego nie pozwalał sobie na szczególne wysmradzanie. Przesunął spojrzeniem na jej dłoń, która lekko musnęła jego skórę, zaraz całkiem dotykając jego ręki. Powrócił do niej wzrokiem, posyłając jej lekki uśmiech i po chwili, sam lekko ścisnął jej dłoń, pod palcami czując jej delikatną, znajomą skórę, której dotyk elektryzował w jego opuszki. Było to tak niebywale znajome uczucie i zniknęło tak szybko, jak się pojawiło, zaraz po tym, jak wyjęła swoją rękę z tego krótkiego uścisku. — Dziękuje za te słowa. Mam nadzieję, że będzie tak jak mówisz. Na razie to dopiero początek, jeszcze się z tym wszystkim oswajam — przyznał. Inaczej jest rozmawiać przez telefon i słyszeć o tym, a co innego widzieć zmęczoną mamę, która kiedyś tryskała niewymuszoną energią, w porównaniu do teraz, gdy starała wykrzesać z siebie dwieście procent, gdy przyjeżdżały do niej dzieci.
— No tak, ale gdyby to nie wystarczało to mi powiedz, zmienimy trasę — odpowiedział, bo jednak pogoda nocą potrafiła drastycznie się zmieniać; nie chciał mieć na sumieniu jej przeziębienia. Przedzierali się przez zarośla i Nico wręcz nie wierzył w to, co właśnie wyrabiali. — Czuję się, jakbyśmy znowu mieli siedemnaście lat. Umiesz coś na jutrzejszy sprawdzian z angielskiego? — zaśmiał się, kiedy dotarli nad jezioro, które wyglądało dzisiaj wyjątkowo magicznie. Wielka tafla, w której odbijały się gwiazdy bezchmurnego nieba. Weszli na pomost, a Nico kątem oka spojrzał na jej buzię, po czym zerknął na włosy, do których przyczepiło się kilka liści, które z rozbawieniem ściągnął, strzepując je na dół. — Niektóre rzeczy się nie zmieniają, co? — zagadnął z rozbawieniem, spoglądając jej głęboko w oczy. Może zbyt długo, może zbyt nieodpowiednio i miał wrażenie, że to znowu chwila, która nie powinna mieć między nimi miejsca. — A wiesz co jeszcze robiliśmy, mając siedemnaście lat? — zapytał, unosząc lekko brew. Wiele rzeczy robili, jednak nic z tych rzeczy mu teraz nie chodziło po głowie! Wyciągnął z tylnych kieszeni swoich spodni telefon i portfel, zrzucając na ziemię, po czym chwycił Lilian w talii, zsuwając z jej ramienia torebkę, która została na pomoście razem z jego rzeczami. — Na bombę! — rzucił, biegnąc przed siebie i trzymając dziewczynę tak, że mogła objąć go nogami w pasie. Wskoczył razem z nią na rękach do wody, zupełnie tak, jak robił to jej zawsze, gdy traciła czujność, a on chciał ją nieco ostudzić.

Lilian Davenport

Lilian uśmiechnęła się pod nosem i pokiwała głową, aby przyznać mu rację, choć wewnątrz była wobec siebie bardziej krytyczna. Szurnięta, po wszystkich ostatnich wydarzeniach, pasowało do niej idealnie. Na chwilę uciekła spojrzeniem na bok, ale rozbawienie wciąż było widać w jej ciemnych oczach. Ich przeszłość była wiązanką cudownych wspomnień.
— Na pewno bym polubiła Nowy Jork — przyznała i po raz kolejny potaknęła.
Przed wyjazdem wiele razy oglądała zdjęcia Nowego Jorku. Robiła to szczególnie późnymi wieczorami, kiedy nie mogła zasnąć. Znała widok Times Square nocą, most Brookliński o wschodzie słońca i małe kawiarnie ukryte między wysokimi kamienicami. Chciała zobaczyć Central Park latem, kiedy mieli planowany wylot, przejść się po Brooklynie, stanąć gdzieś pośrodku ulicy i skraść Nicolasowi czuły pocałunek.
Teraz marzenia Lilian były inne. Bardziej proste, bo krążyły wokół skończenia tych czy tamtych obowiązków.
— Rozumiem, ale myślę, że rozwijać można się wszędzie, a skoro mówisz, że w Toronto też jest grupa projektowa, to chyba i tak w porządku. Nawet jeśli nie jest duża. — Wzruszyła ramionami i spojrzała na niego uważniej. — Czasami mniejsze zespoły są nawet lepsze. Łatwiej się zaangażować i zrobić coś po swojemu, a nie być po prostu jedną osobą z jakiegoś wielkiego tłumu.
Nie miała doświadczenia w pracy w jakimkolwiek zespole. Personel pensjonatu nie umywał się do EA, ale mogła to sobie w jakiś sposób wyobrazić.
W ciszy wysłuchała następnych słów Nico, w których odniósł się do planów, dotyczących mamy. Wtedy pomyślała, że był bardzo dojrzały i odpowiedzialny; że dostrzegał jak ważne są więzi rodzinne i zamierzał spełnić się w roli dobrego syna. Zdaniem Lilian bardzo to do niego pasowało i choć nie powiedziała tego na głos, przez chwilę poczuła podziw.
Lilian na moment uniosła na niego spojrzenie, łapiąc ten jego krótki, uroczy uśmiech i odczuwając przyjemność, gdy jego palce na moment mocniej zacisnęły się na jej dłoni, zanim się odsunęła.
— Rozumiem. W takich chwilach niepokój jest czymś naturalnym, ale rezba trzymać się bardziej pozytywnych myśli. Będzie dobrze — powtórzyła, nie wiedząc o tym, ile siły kosztowało Panią Rosenhall wykrzesanie z siebie odrobiny energii.
Nad jeziorem Lilian uniosła na wzrok na Nicolasa, kiedy poczuła, jak coś poruszał w jej włosach, a potem jak delikatnie je strzepnął. Zmrużyła oczy wpierw podejrzliwie, a potem z narastającym rozbawieniem, jakby chciała coś powiedzieć, ale ostatecznie poprawiła jedynie kosmyk przy twarzy.
— Zależy czy mnie nauczyłeś na ten egzamin — bąknęła i... wytknęła mu język. — To prawda. Niektóre rzeczy się nie zmieniają. — Potaknęła.
Lilian spojrzała na niego z wyraźnym niezrozumieniem, gdy zadał pytanie. W następnej sekundzie za sprawą jego silnych dłoni została oderwana od ziemi. Krzyknęła z zaskoczenia w momencie, w którym zaczęli biec w stronę krańca pomostu. Gdzieś po drodze oprócz torebki zgubiła także buty.
Mimowolnie zacisnęła ramiona na szyi mężczyzny, a nogami szczelnie oplotła jego biodra. Sukienka i bomberka podrygiwały w rytm skocznych kroków Nico, a w chwili, w której wskoczył do wody, stały się niesłychanie ciężkie oraz niewygodne.
Zanurzenie odebrało Lilian oddech. Woda była lodowata i natychmiast wdarła się pod ubranie, wywołując nieprzyjemne dreszcze.
— Oszalałeś?! — sapnęła, kiedy oboje wynurzyli się ponad tafle. Nie puściła go; nawet się nie odsunęła, lecz tkwiła w tej samej pozycji z ramionami zawieszonymi wokół szyi Rosenhalla i udami, które jedynie mocniej docisnęła do jego bioder. — Nico! Co ci uderzyło do głowy? — Spojrzała z mieszanką szoku i niedowierzania, choć w jej oczach błysnęło również to charakterystycne dla Lilian rozbawienie.
Co mu strzeliło do głowy? Chyba tamten licealny, buńczuczny kunszt, z którym przyszło im wtedy szaleć.
W pewnym momencie Lilian wyraźnie się spięła i nagle wtuliła się w niego całym ciałem. Musnęła lodowatymi opuszkami kark Nicolasa, a potem przesunęła je ostrożnie w górę, aż dotknęły czubka jego głowy. Przez chwilę wyglądała, jakby właśnie próbowała się przymilać; jakby jej gesty prowadziły do czułości, jednak nagle, bez ostrzeżenia, odbiła się, wykorzystując mężczynę jako punkt oparcia. Potem gwałtownym ruchem zanurzyła go pod taflę wody.
Na powierzchni rozlały się kręgi. Lilian zaśmiała się głośno i jednocześnie zaczęła odgarniać sprzed twarzy mokre włosy.

Nico Rosenhall

Na usta cisnęły mu się pytania bądź inne sugestie, które mógłby rzucić, byle zacząć temat ich wspólnego wyjazdu, a jednak stał jak zaklęty w kamień, nie mając odwagi, aby cokolwiek jej powiedzieć. Wydawało mu się, że w pierwszych miesiącach po ich zerwaniu przerobił każdy możliwy scenariusz ich ewentualnej konfrontacji, a jednak teraz wszystko wydawało się nie mieć znaczenia. Był przekonany, że zostawił ich związek dawno za sobą, a jednak wpatrywał się w nią z niezrozumiałym spojrzeniem i zastanawiał się, czy kiedykolwiek będą mieli okazję jeszcze szczerze ze sobą porozmawiać, skoro nawet po kilku piwach nie był w stanie wykrztusić z siebie ani słowa w tym temacie.
— Oczywiście, że jest to w porządku — rzucił, kiwając głową z entuzjazmem. — Cieszę się z każdej okazji, jaką dostałem. I że mogłem przez chwilę pracować w samej siedzibie i być tego częścią, a także to, że dalej mogę robić to, co uwielbiam i jednocześnie nie rezygnować z życia prywatnego — dodał, przyznając jej rację. Wielkość zespołu nie miała dla niego znaczenia, miał tylko nadzieję, że nadal będzie mógł uczestniczyć w równie ciekawych projektach; bo bądź co bądź, to właśnie najbardziej rozwijało w tej branży. Może gdzieś z tyłu głowy przeszła mu myśl z obawą, że Toronto sprawi, że stanie w miejscu, jednak póki co odpychał ją od siebie, nie chcąc negatywnie się nastawiać. Jego życie kręciło się obecnie wokół różnych priorytetów, musiał je jakoś wyrównać w skali ważności.
Nico zdecydowanie wydoroślał przez te lata. Przez długi czas był zdany na siebie, bo jednak mieszkał daleko od rodziny, a ludzi, których poznawał, nie potrafił od razu nazwać swoimi bliskimi. Przez te pięć lat nie zbudował również na tyle mocnego związku, aby bez skrupułów mógł komuś powierzyć swoje życie. Budowanie zaufania trwało, a on najwidoczniej miał z tym problem, skoro nie potrafił zaangażować się w stu procentach. W końcu już raz popełnił ten błąd — oddał komuś swoje serce i finalnie zostało ono roztrzaskane na maleńkie kawałeczki.
— Dziękuje, Lils. Naprawdę wiele to dla mnie znaczy. — Zarówno jej słowa, empatia i próba pocieszenia go, były jak plasterek na to całe zło, które ostatnio rozgrywało się w jego rodzinie. Nie musiała dodawać mu otuchy, mogła przeprosić, powiedzieć, że jej smutno i zamknąć ten temat. A zamiast tego poczuł wsparcie i ciepło, spowodowane optymizmem i tym krótkim gestem, krótkim dotykiem, który kiedyś był tak znajomy, wręcz oczywisty. Uważał to za kompletnie głupie, że właśnie teraz przypominał sobie, jak uwielbiał chwytać ją za rękę, lekko gładzić kciukiem knykcie jej dłoni, przytulać z zaskoczenia i nawet dotykać jej ciepłej skóry zimnymi dłońmi, aby zaraz dostać opieprz i jednocześnie dostrzec w jej spojrzeniu iskierki spowodowane bliskością. Czuł natłok emocji, które zduszał w sobie, zamykając wewnętrznie w pudełeczku, do którego nikt nie miał dostępu, nawet on sam — a za każdym razem, gdy coś z niego ulatywało, skutecznie to ignorował, wrzucając to z powrotem na dno swojego posklejanego serca.
Nie mógł powstrzymać się od szerokiego uśmiechu, spowodowanego zarówno tymi słowami, jak i wytkniętym w jego kierunku językiem.
— Cóż, biorąc pod uwagę, jak czasami szła nam nauka na egzaminy… bardzo możliwe, że będziemy musieli iść na poprawkę — parsknął śmiechem. Lilian była mistrzynią odwracania jego uwagi… chociaż i on nie pozostawał bez winy. Szybko ulegał, a czasami sam ją rozpraszał, testując jej granice skupienia się, a potem… potem już po prostu się skupiali. Nawet jeśli nie na tym, na czym realnie powinni się wtedy skupić.
Najprawdopodobniej oszalał. Nie dziś, ale już dawno, co nie powinno być dla niej zdziwieniem, skoro zgodnie stwierdzili, że niektóre rzeczy się nie zmieniały. Rosenhall mógł wydorośleć, mieć naprawdę dobrze poukładane w głowie, ale dalej uwielbiał spontaniczność i głupie pomysły. A to ewidentnie było głupie, zważając na pogodę oraz samą temperaturę wody, która szybko przypomniała mu, że nadal był tylko kwiecień. Nie żałował jednak tego skoku. Nie puścił jej, a nawet gdyby chciał, to Lilian uczepiła się go jak małpka, co totalnie go rozczuliło. Przez moment myślał, że lodowata woda ostudziła jego wszystkie rozmyślania i rozterki, a jednak wynurzając się i mając ją tak blisko siebie, poczuł się jeszcze bardziej zakłopotany emocjonalnie. Cholera.
— Oszalałem — przytaknął, jedną z dłoni trzymając na jej talii, a drugą przenosząc na udo, żeby z lekkim podrzuceniem jej, poprawić ich uścisk. Najpierw realnie pomyślał co ja odjebałem i dopiero po chwili, spoglądając w jej oczy, dostrzegł to rozbawienie. Przesunął spojrzeniem po jej mokrych włosach, z których woda ociekała prosto na jej buzię w postaci małych kropelek wody. Przyjrzał się jej uważnie, z bliska analizując każdy kawałek jej twarzy, który oświetlony blaskiem księżyca sprawiał, że była jeszcze piękniejsza.
I chciał powiedzieć sobie stop, ale Davenport zbliżyła się jeszcze bardziej; a jej bliskość była obezwładniająca. Delikatny dotyk jej palcy po jego karku i później głowie, sprawiał że sam Nico zgłupiał przez tę całą sytuację. Miał przywołać czasy ich szalonej młodości, a zamiast tego robiła mu sieczkę z mózgu. Mógł domyślić się, że to wszystko było podstępem — jednak no najwidoczniej do dzisiaj została specjalistką w odwracaniu jego uwagi. Nie zdążył się zorientować, kiedy wcisnęła go pod taflę wody i nieironicznie, potrzebował takiego resetu systemowego, aby otrząsnąć się z tego dziwnego amoku. Wynurzył się na powierzchnię, trzepając głową na boki, przez co kropelki wody z jego włosów również ją ochlapały. — Ale z ciebie małpa. Chodź na odwet, no już — rzucił, płynąc bliżej w jej kierunku i z rozmachem chlapiąc w jej kierunku wodą. — Czy to nie orzeźwiająca kąpiel? — parsknął ze śmiechem, przejeżdżając dłońmi po swoich włosach, odgarniając je lekko do tyłu i jednocześnie zrzucając z nich nadmiar wody. Przy tym wniósł spojrzenie na niebo, które było cudowne. Nieco z dala od centrum miasta, pełne błyszczących gwiazd i mocnego księżyca, który rozświetlał mrok, będąc dzisiaj w pełni. — Wiem, że jest zimno, ale połóż się na chwilę na plecach i spójrz przed siebie — zasugerował, kładąc pod wodą dłoń na plecach dziewczyny, aby ewentualnie wesprzeć ją w utrzymaniu równowagi w bezwiednym dryfowaniu. — Weź głęboki wdech i przysięgam ci, że to najlepszy reset, jaki może być — próbował ją przekonać do chwili spojrzenia w bezkresne niebo i poddaniu się ciężkości, aby uniosła ją woda. Od morsowania ludzie jeszcze nie umierali, prawda? I choć była to raczej pokraczna wersja tej dziedziny, skoro mimo wszystko nie było aż tak zimno.

Lilian Davenport

Lilian nie byłaby gotowa powiedzieć Nico, dlaczego nie zdecydowała się wyjechać na studia. Z perspektywy czasu i zdobytego doświadczenia czuła do siebie ogromny żal, że nie spróbowała porozmawiać z nim o sytuacji, która miała miejsce w jej domu. O tym, że potrzebowała jeszcze kilku miesięcy, aby pomóc rodzinie, rozmówić się z babką i dopiero wtedy opuścić Oakville. Mogła rozpocząć studia wraz z początkiem semestru zimowego. Mogła, ale nawet o tym nie pomyślała.
Lilian potaknęła głową, uśmiechając się przy tym uroczo. Naprawdę cieszyła się, że odnalazł swoje miejsce; że dobrze czuł się w tym, co robił, a jednocześnie nie musiał rezygnować z życia prywatnego. To było ważne i doskonale to rozumiała, zwłaszcza że sama nie miała takiego przywileju. Opieka nad pensjonatem często pochłaniała ją od rana do późnego wieczora. W końcu mieszkała w miejscu pracy, a goście potrzebowali uwagi non stop.
Trudno byłoby przejśc obojętnie wobec informacji o Pani Rosenhall, dlatego zareaowała bardziej instynktownie, aniżeli racjonalnie. Kobieta, nawet bez obecności Nico, była ważną częścią życia Lilian. Czasami zastępowała jej matkę. Zwłaszcza kiedy toczyły długie rozmowy przy kuchennym blacie; czasami stawała po jej stronie i strofowała syna, a czasami bez większego powodu poklepała ją po ramieniu z domieszką niemal namacalną serdeczności.
Parschnęła śmiechem na wzmiankę o egzaminach. Rzeczywiście, nauka czasami szła im topornie. Szczególnie wtedy, gdy skutecznie odciągali swoją uwagę od książek. Lilian z okresu licealnego najbardziej pamiętała jednak motyle w brzuchu, które rozpościerały skrzydła za każdym razem, kiedy patrzyła na Nico; kiedy uśmiechał się do niej perliście albo zalotnie mrugał oczami.
Lilian popatrzyzła na niego wciąż rozbawiona, choć lodowata woda odbierała jej dech z każdą kolejną sekundą. Odruchowo zacisnęła dłonie na ramionach mężczyzny, kiedy poprawił uścisk, a potem pokręciła głową. Tak dziwnie było znowu być tak blisko: móc patrzeć na niego z tej niewielkiej odległości, czuć pod palcami ciepło jego skóry i kurczowo się go trzymać. Miała wrażenie, że prez te wszystkie lata jej ciało wcale nie zapomniało, że idealnie pasowało do ciała Nicolasa Rosenhalla.
— Zdecydowanie — wymamrotała, drżąc jużż bardziej od zimna niż ze śmiechu. — Kompletnie ci odbiło — powtórzyła znowu, a potem wpadła na ten durny pomysł z kokieteryjnym zbliżeniem i podtopieniem.
Lilian roześmiała się, kiedy krople wody poleciały prosto na nią. Zacisnęła usta i w pierwszej chwili spróbowała powstrzymać śmiech.Przy okazji odwróciła twarz w inną stronę, aby choć w niewielkim stopniu uniknąć ochlapania. Mimo tego kolejna porcja cieczy spłynęła po zaróżowionych policzkach i szyi, a do jej uszu dotarło to, że nazwał ją małpą.
— Nie wiem, czy nie jestem już za stara na takie orzeźwiające kąpiele. Już gorzej znoszę zimno. — W oczach Lilian błysnęło coś beztroskiego; coś, co pochodziło z czasów licealnych.Przez chwilę obserwowała, jak Nico odgarniał mokre włosy do tyłu, po czym mimowolnie sama spojrzała ku niebu. Ciemna tafla jeziora kołysała się spokojnie wokół nich, a nad głowami rozciągało się niebo pełne gwiazd. Z dala od miasta wszystko rzecywiście wydawało się wyraźniejsze. Mieszkając w Toronto zdążyła już o tym zapomnieć.
I wtedy spojrzała z powrotem na Nicolasa. Poczuła jego dłoń na swoich plecach, po czym wsłuchana w każdą instrukcję, wzięła głęboki oddech i w pełni oddała się woli silnych, męskich rąk. Jej głowa częściowo sie zanurzyła, a lodowata woda otuliła uszy, przez co większość dźwięków dookoła stała się przytłumiona. Przeniosła wzrok do góry, aby jeszcze jeden raz skupić się na ciemnym niebie, które z rozsypanymi tysiącami gwiazd, wydawało się Lilian nieskończone. Jedną dłonią leniwie mąciła powierzchnię jeziora; drugą natomiast trzymała się ramienia Nico.
Pomimo, że drżała z zimna, powoli nabrała głębokich wdechów.
— Robiłeś to też w Nowym Jorku? — zapytała znienacka. — Albo w Vancouver? — dodała ciekawa. Znowu poczuła ukłucie wścibstwa, gdy zdała sobie sprawę, że nie wiedziała niczego o Nico w związku z tymi pięcioma latami jego nieobecności w jej życiu.
I czy rzeczywiście ona sama tak bardzo się zmieniła, skoro raptem dwa tygodnie wcześniej w identyczny sposób kąpała się w innym jeziorze? Może i Nicolas był dalej tamtym nastolatkiem, zamkniętym w skorupie nieco stareszego mężczyzny.

Nico Rosenhall

Choć początkowo dość zręcznie chciał wymigać się od prawdziwej odpowiedzi, tak szybko opuściły go skrupuły. Miał świadomość, że kłamstwo ma krótkie nogi, a jednocześnie czuł gdzieś w głębi serca obowiązek poinformowania jej. Jego mama jeszcze trzymała się dobrze; ciężko było określić, kiedy dokładnie nadejdzie czas, w którym zacznie się o wiele bardziej zamartwiać stanem rodzicielki. Z tej racji, Lilian mogła nie wiedzieć o jej chorobie — nawet jeśli swego czasu były blisko. Zawsze doceniał, że jego dziewczyna i matka miały dobrą relację; i to nie tylko pani Rosenhall przepadała za wybranką serca Nico, sytuacja jednak nieco się zmieniła, gdy nadszedł gwałtowny koniec. Chłopak był święcie przekonany, że największą urazę do Davenport mieli jego bracia; ale czy można było się dziwić? Najbardziej towarzyszyli mu w emocjonalnych rozterkach i zebraniu siebie do kupy, nawet jeśli to wszystko odbywało się za pośrednictwem teleporady. Ba, Leo nawet był z nim na tym cholernym lotnisku i przymusił go do wylotu. Kto wie, jak ta cała sytuacja potoczyłaby się, gdyby nie najstarszy z rodzeństwa? Może Nicolaos pojechałby do swojej dziewczyny, aby to wyjaśnić? Przerwał to natarczywe rozmyślanie, dochodząc do wniosku, że rozpamiętywanie przeszłości nigdy nie przynosiło dobrych skutków. A tylko zaczął wspominać w swoim myślach o tym, że nigdy swojej mamie nie powiedział o Lilian złego słowa, nawet po zakończonym związku tylko oznajmił, że postanowili się rozstać.
Ta bliskość była między nimi naturalna, nie niezręczna i jednocześnie spokojna. Jakby dosłownie ich ciała nie zapomniały, jak to jest razem ze sobą współgrać. Odbijało mu totalnie i miał wrażenie, że wewnętrznie tylko bardziej się dobija, podtrzymując ją w wodzie, patrząc z bliska na jej twarz i widzieć piękne oczy, w których odbijało się teraz całe niebo.
Przypałętały się, że do jego głowy się niepotrzebne myśli — gdzie by teraz byli, gdyby cofnął się do niej z lotniska? Co by było, gdyby utrzymali związek na odległość, nie rezygnując z siebie mimo tej sprzeczki? Serce ściskało mu się na samą potencjalną myśl, że istniała alternatywna rzeczywistość, w której nigdy jej nie stracił.
— Emerytura zbliża się wielkimi krokami, co nie? — żachnął, słysząc jej uwagę na temat swojego wieku. Jeszcze całe życie było przed nimi otwarte! Choć czasami łapał się na tym, że spoglądał na osoby chociażby kilka lat młodsze od siebie i dostrzegał banał ich podjętych decyzji, czy po prostu złe nastawienie do świata, którego w przyszłości mogą żałować. — To zaraz będziemy wychodzić. Nie chcę, żebyś się rozchorowała. — Miałby ją na sumieniu, tym bardziej, że pewnie mimo choroby latałaby i próbowałaby dobrze zajmować się pensjonatem. Nie chciał do tego dopuścić, a jednak zaraz został nieco rozproszony przez nocne niebo i chciał, żeby Lilian dostrzegła również jego piękno. Uważnie ją podtrzymywał, aby choć na chwilę mu się nie wysmyknęła, nie powodując u niej nagłego szoku.
Spojrzał na nią intensywnie, gdy zadała to pytanie. Czy robił to też w Nowym Jorku? Czy Vancouver? Co on w zasadzie tam robił?
— Oczywiście, wrzucanie dziewczyn do jeziora było moim standardowym punktem na poderwanie — rzucił z ironią, nie dostrzegając, że właśnie nieświadomie mógł zasugerować, że próbował ją właśnie poderwać. — Jeśli chodzi ci o kąpiele w jeziorze to nie, nie robiłem tego ani w jednym, ani w drugim mieście. W zasadzie, rzadko była okazja podjechać gdzieś nad jezioro. — Dużo pracował, robił praktyki, chodził na zajęcia i próbował złapać przy tym uroki studenckiego życia. Raczej nikt nie był na tyle odważny, aby robić imprezę nad jeziorem z pijanymi i nieprzewidywalnymi młodymi dorosłymi. — Chociaż może po prostu zabrakło dobrego towarzystwa? — zapytał, patrząc na nią uważnym spojrzeniem. Co takiego ważnego ominął w jej życiu przez to pięć lat? — A ty? Praktykujesz takie nagłe morsowanie? — zagadnął, pozwalając sobie na swoją własną chwilę wścibstwa, bo naprawdę chciał wiedzieć o niej wszystko co nowe, a przynajmniej wiele nowego.
Widział, jak lekko drżała i też nie zamierzał ignorować jej wcześniejszych sygnałów, że było po prostu zimno. On sam odczuwał to, może nieco mniej, ale chłód wody był wyraźnie wyczuwalny. — Wracamy na brzeg? — zasugerował, podpływając z Lilian do pomostu, na którym wspięli się po drabinkach i wrócili na miejsce, w którym Nico zostawił ich dobytek. — Rzeczywiście oszalałem, bo kompletnie tego nie przemyślałem — zauważył, bo nawet jeśli wcześniej użyczył dziewczynie swojej kurtki, tak teraz nie mogła się nią szczelnie opatulić i ogrzać, skoro ociekała zimną wodą. — Hej, może pójdziemy do mnie? — zapytał, zaraz szybko dodając: — Oczywiście, żeby tylko się przebrać i ogrzać. Nie chcę, żeby cię przewiało, a moich rodziców też nie ma… chociaż to jest najmniej potrzebny szczegół. Dam ci rzeczy na przebranie i zaparzę herbatę, żebyś się rozgrzała. Jak na emerytów przystało — zażartował, sugerując jej takie rozwiązanie i czekając na jej zgodę, bo nie miał zamiaru ciągnąć ją do siebie, jeśli tego nie chciała. Tym bardziej że dom państwa Rosenhall, zupełnie jak połowa Oakville, trzymał w sobie ogrom wspomnień.

Lilian Davenport

Lilian od czasu rozstania nie rozmawiała z rodzeństwem Nico. Raz, nie mieli ku temu okacji, a dwa nie mieli powodów, aby zamienić na ulicy chociaż zdanie. Dlatego kiedy los krzyżował ich drogi, zaczynało i kończyło się na krótkim, suchym ,,cześć”, które milkło wraz z ulicznym gwarem. Czuła, że mogli jej nie lubić; czuła i widziała to w ich spojrzeniach, ale mimo wszystko uważała, że mieli rację. W końcu wystawiła ich brata.
Obecnie Lilian nie pozwoliła, aby przeszłość tak kurczowo wśliznęła się go jej umysłu. Nie w tej chwili, kiedy świat zwęził się do tej nikłej przestrzeni między nimi. Wyjątkowo przestała analizować to, co dotychczas zaprzątało umysł i mąciło spokój w różnych moemntach; przestała wszystko rozkładać na możliwe wersje i błędy, które sama nieustannie sobie wypominała.
W końcu zrozumiała, że mieli tylko cztery godziny do odjazdu autobusu, więc powinna trwać: w spojrzeniu, które po wielu latach rozłąki mogła w końcu ulokować w oczach Nicolasa i w dłoniach, które pośród lodowatej wody, tak śmiało a zarazem ostrożnie przesuwał po jej skórze.
Prychnęła na tę swobodną wzmiankę o emeryturze i mimowolnie potaknęła. Nie byli starzy, ale bez wątpienia byli starsi, więc czasami przyłapywała się na tym, że pewne rzeczy mniej wypadały niż wcześniej. Z drugiej strony kiedy miała być nieodpowiedzialna, jeśli nie teraz, gdy nadal nie miała zbyt wiele do stracenia. Nie trzymał ją ani związek, ani rodzinne relacje ani żaden niebotyczny majątek.
Drgnęła, co zapewne poczuł, skoro asekurował jej ciało podczas pływania, i mimowolnie zerknęła na Nico. Nie pomyślała, żeby faktycznie ją podrywał, ale przez głowę Lilian przemknęło, że rzeczywiście mógł w ten sposób traktować inne dziewczyny. Ta myśl, zostawiła w niej tylko krótkie ukłucie dziwnej, nie do końca adekwatnej zazdrości i żałości; czegoś co nie jest trwałe i groźne, ale pojawia się znienacka. Jednak słysząc dalszą wypowiedź mężczyzny, żywo potaknęła, przyjmując jego poprednie słowa, jako dowcip.
— Nie miałeś w Vancouver paczki znajomych? — dopytała, przypomniawszy sobie ich licealną grupkę, która pomimo różnych osobowości w składzie, naprawdę świetnie się dogadywała. I kąpała w jeziorach w blasku księżyca, co rozlało w sercu Lilian ciepło, które wywołały scenerie tamtych śmiesznych, beztroskich dni. — Ostatnio praktykowałam, chociaż tak jak teraz, wcale tego nie planowałam — odpowiedziała zgodnie z prawdą, po czym wyplątała się z rąk Nico, aby znowu stanąć na przeciwko jego twarzy. — Babka sprowadziła do pensjonatu nowego majstra. Wrzucił mnie do wody, gdy jechaliśmy do sklepu budowlanego.
Było to dwa tygodnie temu. Obecnie znajdowała się w momencie, w którym nie wiedziała, co powinna sądzić o intencjach Maxa, które zrodziły się w nim tamtego dnia nad jeziorem. Nie było to jednak coś, o czym powinna mówić Nico podczas ich drugiego spotkania. Ba(!), nie zamierzała zaprzątać sobie tym głowy, skoro mieli okazję spędzić trochę czasu sam na sam.
W zasadzie chętnie przystała na propozycję powrotu na brzeg, choć zmartwiła się, wiedząc, że oboje byli cali przemoczeni, a zarazem zmarznięci. Trzymając ramiona ciasno przy sobie, podniosła buty, których nie zamierzała zakładać na mokre stopy i torebkę, po czym zwróciła się w stronę Nico. On również zbierał swój dobytek. Ubrania przylgnęły do jego ciała niczym druga skóra, przez co T-shirt wyraźnie podkreślił wyrzeźbioną klatkę piersiową oraz brzuch. Zagapiła się na moment, zupełnie intuicyjnie przygryzając wargę. Na chwilę zrobiło jej się odrobinę cieplej, gdy tak bezwstydnie wodziła wzrokiem wzdłuż męskego ciała.
— Co? — bąknęła wytrącona, z nagłym rumieńcem na twarzy, jakby Nico przyłapał ją na czymś złym, ale szybko zrozumiała, że w ogóle nie poruszył tematu jej bezwstydnego gapienia się. Zadał pytanie, które musiała dokładnie przeanalizować, przy okazji patrząc mu prosto w oczy.
Propozycja była prosta i racjonalna, zważywszy na sytuację, w której się znaleźli, a jednak Lilian poczuła pewien dyskomfort. O ile otwarta przestrzeń w towarzystwie Nico jej nie przerażała, o tyle zamknięte cztery ściany brzmiały już osobliwie i trochę intymnie.
Szybko jednak zganiła się w myślach. Nic ich nie łączyło, powtórzyła sobie stanowczo. Ciepłe ubrania i gorąca herbata były po prostu potrzebne im obojgu i nie powinna dopowiadać sobie drugiego dna. W dodatku w domu nikogo nie było, więc nie musieliby tłumaczyć się z tego wybryku ani z tego, że wyglądali, jakby znów zaczęli się do siebie zbliżać.
Mimo tego czuła strach. Chyba najbardziej obawiała się, że powie coś nieodpowiedniego albo nie zdoła się powstrzymać (tak jak przed chwilą, kiedy spoglądała na Nico w sposób bardziej żarliwy i wstydliwy niż przyjacielski), gdyby znikąd pojawiło się między nimi niespodziewane napięcie.
— W porządku, chodźmy — potaknęła i nawet się przy tym uśmiechnęła, choć niepewność wciąż krążyła w żyłach Lilian.


Odwiedziny w domu Rosenhall nie byłyby tak wyjątkowe, gdyby nie fakt, że próg przekroczyła razem z Nicolasem. Ostrożnie ułożyła w przedpokoju buty i zostawiła torebkę, rozglądając się dookoła, jakby była tu po raz pierwszy. Woda już nieco wolniej skapywała z jej sukienki, ponieważ większość cieczy zdążyła spłynąć podczas ich prędkiej drogi. Mimo to ciężar mokrego materiału wprawił Lilian w dyskomfort. Nie chciała też przypadkiem czegoś ubrudzić, dlatego w głąb domu weszła ze spiętymi ramionami, starając się nie dotknąć żadnej ze ścian.
We wnętrzu było przytulnie, czyli dokładnie tak, jak pamiętała, i przyjemnie cicho. Zaraz tę ciszę zmąciło pojawienie się psa, do którego Lilian ochoczo upadła na kolana i z radością pogłaskała go tu i ówdzie. A kiedy Nico poszedł po suche ubrania, Davenport już z większą śmiałością i bez pytania rozejrzała się po kuchni. Intuicyjnie, korzystając z tego, że pani Rosenhall nie zmieniła ułożenia naczyń ani produktów, zaczęła przygotowywać herbatę.
Położyła kubki na blat i poprawiła mokre włosy. W końcu, kiedy czajnik zaczął się nagrzewać, uniosła dłonie nad parą wydobywającą się z dziobka. Ciepło rozlało się po jej skostniałych palcach, ale prędko cofnęła ręce, kiedy dostrzegła w progu sylwetę mężczyzny.
— Rozgościłam się — oznajmiła. Nie przypuszczała, aby Nico mógłby być o to zły. Pomimo pierwszego wrażenia, we wnętrzu jego domu czuła się wciąż swobodnie. W dodatku chciała odwdzięczyć się za towarzystwo, które zaproponował, aby nie czekała samotnie na przystanku.
Zaraz przesunęła wzrok na ubrania. Trzymał je w dłoniach i choć przez chwilę się wahała, to w końcu nabrała powietrza i powiedziała:
— Musisz rozpiąć mi zamek w sukience.
Nie poradziłaby sobie z nim sama, skoro materiał lepił się do skóry i z trudem mogła przesunąć go w jakąkolwiek stronę. Dopiero po wypowiedzeniu tych słów dotarło do niej, jak dziwnie to zabrzmiało i jak wiele razy wypowiadała do Nico podobne kwestie w nieco i n n y c h momentach. Najpierw uciekła wzrokiem, ale zaraz powróciła nim do oczu mężczyzny i sugestywnie, choć nieco nieśmiało poruszyła ramionami. Potem podeszła bliżej i odgarnąwszy mokre włosy, odwróciła się plecami; tak, aby miał pełny dostęp do zamka.

Nico Rosenhall