MAPLE HEARTS | PBF

WYROZUMIAŁA. SKROMNA. SEKSOWNA. ZABAWNA. A to był tylko początek jej zalet. Ten blask niejednego amanta już przyćmił, ale całe szczęście oczy Alexa miały już wbudowane okulary przeciwsłoneczne, żeby nie oślepnąć od jej zajebistości. Tyle pięknych wspólnych chwil. Tyle akcji do odjebania. To nie mogło pójść z dymem, bo jakaś typiara zamierzała wsadzić ją w pomarańczowy kaftanik tylko dlatego, że pragnęła siurasa jej starego. Ewww…
- Za morderstwo od razu trafia się do pierdla. Prędzej zadzwoniłabym, żebyś montował mi fajki, żebym miała czym handlować. - był zły. Na nią? Na to blond czupiradło? A może na jej ojca? Chuj z tym. To ona powinna teraz prowadzić i jeszcze wygrać te dzisiejsze wyścigi. Wszystko się posypało.
Nienawidziła ciszy. Ona skłaniała człowieka do przemyśleń i całego tego badziewnego analizowania. A ona była typem osoby, która próbowała zamiatać problemy pod dywan. Uśmiechała się i wygłupiała nawet, gdy cały świat walił jej się na łeb. Gdy stary przesadzał i szła do szkoły z siniakami, to wmawiała ludziom, że się wyjebała w kaskaderskim stylu. Każdy wierzył w te bajeczki. Gdy pierwszy raz w przedszkolu złamano jej serce, to chodziła za rączkę z najlepszym przyjacielem tamtego gbura. Jak kot spadała na cztery łapy, pozwalając sobie na momenty słabości przy najbliższych lub za zamkniętymi drzwiami. Była emocjonalną bułą, ale ten syf, który ją otaczał, wylatywał już z tej przysłowiowej szafy. Każdy widział tę drakę. Rodzice wezmą rozwód?
Gdy tylko Alex wyciszył jej anielski śpiew, to zamilkła.
Las. Od razu na myśl przyszły jej te wszystkie polowania, do których zmuszał ją ojciec. Mdliło ją od tego. Co za patologia. Czy teraz wszystko miało jej przypominać tego pomarszczonego wojskowego, który ją spłodził? Tak jak w tych memach, gdy przechodzisz przez ulicę, widzisz śmietnik i od razu wspominasz swojego eks?
Alex pomógł jej zdjąć kask, bo dostała taki emotional damage, że czuła się, jak na haju. Tyle, że ta faza nie była zajebista, a bardziej przypominała zjazd stulecia. Dłonie jej drżały i to nawet nie od zimna. A może? Czuła się pusta. Odrealniona, zbyt przytłoczona tym wszystkim, co zostawiła na podwórku przed domem i tym co na nią czekało później.
- Jazda podobno pomaga się uspokoić. - westchnęła cicho, ale usiadła na ławeczce i oparła łokcie na drewnianym stoliku. - Nie przejmuj się. Poradzę sobie. - bo tak zawsze, to działało, nie? Przez chwilę milczała. W końcu jednak wyciągnęła dłoń po te fajki. - Jak mnie przytulisz, to się rozkleję i będzie niezręcznie. - otworzyła opakowanie i przez chwilę obracała między palcami zapalniczkę z nadrukiem jakieś gwiazdki porno. Miała całkiem fajne cycki, ale sztuczne. Oparła głowę o wielgachne ramię przyjaciela i zapaliła. - Mentolowe? Czyli jednak chcesz się ze mną całować? - żart był obroną. To paskudne poczucie humoru zawsze objawiało się u niej w takich sytuacjach. Szary dym otulał ich, gdy raz po raz się zaciągała. Pierwsza fajka. Druga...
- Alex... Dzięki... - wymamrotała w końcu i przez moment było nawet ckliwie. Nawet miała już powiedzieć, że ta flaszka, to jednak chyba dobry pomysł, bo nie zamierzała dzisiaj wracać do domu, ale...
- Alex... - zaczęła znowu i tylko cichy pomruk przyjaciela wskazywał na to, że jeszcze ją słucha. - Tylko nie panikuj. Masz przy sobie gaz pieprzowy na niedźwiedzie, w razie czego? Bo tak jakby przy motorze łazi jeden. - popukała go w udo, żeby zerknął w tamtą stronę, gdzie faktycznie łaził niedźwiedź czarny. - Jak nie zaczniemy spierdalać, to będzie git. Rzadko atakują ludzi, no chyba, że są młode...

Alexander Hall

Alex chyba się domyślał, o co chodziło. Gaba unikała ciszy rękami i nogami, żeby tylko nie pęknąć. Cisza zmuszała ludzi do myślenia, a kiedy czyjś świat rozpadał się na kawałki, no to, cóż, myślenie było ostatnią rzeczą, na jaką miało się ochotę. W sumie Gabriela od zawsze zagłuszała własne demony piosenkami i żartami, to była cała ona, znał ten schemat jak własną kieszeń. Jednego dnia mogli spierdalać przed egzaminatorem z prawa jazdy, a drugiego płakać na drewnianej ławce na skraju lasu, i nikt nie zwracał uwagi na to, że jednak dalej trwał ten sam dzień. - Przecież byś jej nie zabiła, nie wygaduj bzdur i uspokój się, pośpiewaj sobie pioseneczki - rzucił w interkom, gdy zaczęła mówić coś o morderstwie, i nawet posłuchał przez chwilę jej anielskiego rzępolenia, zanim ostatecznie ją wyciszył.

W sumie to uwielbiał tę wariatkę, nie? Była nieobliczalna i z nią to człowiek nigdy się nie nudził; i chociaż jak usiedli już na ławce, to ręce jej się trzęsły, a spojrzenie miała jakieś takie nieobecne, to i tak wiedział, że prędzej czy później się wyliże i znowu zacznie rozstawiać ludzi po kątach. Poza tym odkryć, że ojciec zdradzał matkę… to nie takie hop siup przecież. Alex co prawda od dawna nie miał rodziców i musiał radzić sobie sam, często łapał się na myśli, co by było gdyby, ale patrząc na ten syf, z którym musiała radzić sobie Blais… Jednak żyło mu się samemu całkiem dobrze. Poza tym czemu ona właśnie wyjeżdżała mu z tekstem, że będzie niezręcznie? Bitch, please. - Daj spokój, Blais, najwyżej wszystkim powiemy, że na ciebie nakrzyczałem, bo mi ostatniego papierosa zabrałaś - parsknął krótko, po czym bez dalszych pytań objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie. - Zresztą tu nikogo nie ma, płacz, jeśli chcesz, dobrze ci to zrobi. Tak słyszałem - wzruszył ramionami, po czym zerknął na zapalniczkę, którą obracała w palcach. Dobry miał gust do zapalniczek, nie da się ukryć. Zabrał jej papierosa na sekundę, żeby porządnie się zaciągnąć.

Mentolowe? Czyli jednak chcesz się ze mną całować? Zaśmiał się i wypuścił szary dym prosto w niebo. - Nie wiem, a ty chcesz się całować? - rzucił w odpowiedzi, automatycznie odbijając piłeczkę. Zaraz też przymknął oczy i oparł głowę o drewniane oparcie ławeczki. Zapadła cisza, przerywana jedynie szumem liści i… nagle Gabriela zaczęła coś mruczeć? Mamrotała jego imię raz po raz jak jakaś nawiedzona pustelnica, leśna drzewnica albo inna zaraza z krainy baśni. Zamruczał w odpowiedzi na znak, że ją słuchał; no niech już gada, o co chodziło… Umm… No i powiedziała? Gaz na niedźwiedzie? Wtf? Alex otworzył oczy i spojrzał na nią jak na wariatkę. - Gaz na niedźwiedzie? Gabs, kurwa, czy wyglądam ci na strażnika parku narodow… - urwał, bo gdy poklepała go po udzie, w końcu się odwrócił, żeby podążyć za jej wzrokiem i… zamarł. Rozdziawił usta, wpatrując się w wielkiego niedźwiedzia, który ze spokojem obwąchiwał jego motor. O kurna mać. Niedźwiedź. We własnej osobie. We własnym zwierzu? Nieważne. Cholera, ucieczka właśnie przestała wchodzić w grę, bo misiek stał na drodze do ich jedynego środka transportu… A poza tym niedźwiedzie chyba były szybkie, nie? Dogoniłby ich, jakby zaczęli spierdalać.

Kurde. Musieli coś wymyślić, ale… co? Nagle Alex wpadł na pomysł. - Na trzy powoli, powoli wstajemy i wycofujemy się tyłem w stronę tamtego grubego dębu za nami. Jak będziemy pod drzewem, klikam alarm na pilocie. Albo ten skurwiel zwieje od hałasu, albo spędzimy noc na gałęzi. Gotowa? - rzucił cicho pod nosem, po czym bez czekania na jej protesty, odliczył na palcach do trzech. Raz... Dwa... Trzy.

Powoli podnieśli się z ławki i krok po kroku zaczęli wycofywać się tyłem w stronę linii drzew. Każdy trzask pod butem brzmiał jak wybuch bomby, masakra. Kiedy schowali się za dębem, Alex sięgnął do kieszeni i nacisnął przycisk na pilocie - ogłuszający sygnał alarmu przeciął ciszę. Miś zesztywniał, nadstawił uszu, obrócił się, zaryczał… i zgodnie z przewidywaniami Alexa rzucił się do ucieczki. Problem polegał na tym, że ten skurwiel w panice pomylił kierunku i szarżował prosto na nich. - O kurwa, biegnie prosto na nas! WŁAŹ NA DRZEWO! - zawołał Alex, po czym podsadził Gabrielę, żeby szybciej wskakiwała na to drzewo, kurwa jego mać!

Gabs