MAPLE HEARTS | PBF

Charly zaśmiała się cicho, kręcąc głową. Coraz bardziej podobało jej się to, że Noe potrafił podchwycić nawet najbardziej absurdalne porównania i zamiast patrzeć na nią jak na wariatkę, po prostu brnął w nie razem z nią. To było… odświeżające.— Produkty pierwszej potrzeby nie mają łatwego życia. Ludzie przypominają sobie o nich dopiero wtedy, kiedy ich zabraknie. — zerknęła na niego z rozbawieniem. — Więc radzę dobrze wykorzystać swoją szansę, bo konkurencja jest spora… - tutaj na chwilę przerwała, odliczając w myślach pięć sekund, idealnie wpasowujących się w teatralną pauzę, zanim dodała - Kawa, internet i pizza mają całkiem mocną pozycję na rynku.
Parsknęła śmiechem na wzmiankę o marzycielu. — Nie wiem, czy cię pocieszę, ale większość ciekawych ludzi wygląda na takich, którzy od czasu do czasu tracą kontakt z rzeczywistością. Ci całkiem normalni zazwyczaj okazują się śmiertelnie nudni. — wzruszyła lekko ramionami. — A przynajmniej takie są moje doświadczenia.- przyznała trochę zagadkowo. Prawda była taka, że Charly nigdy szczególnie nie przepadała za normalnością. Normalni ludzie kojarzyli jej się z przewidywalnością, utartymi schematami i rozmowami, które kończyły się dokładnie tam, gdzie człowiek spodziewał się, że się skończą. Może dlatego przez całe życie lgnęła do artystów, muzyków, fotografów i wszelkiej maści marzycieli. Do ludzi, którzy potrafili rzucić wszystko, żeby pojechać na koncert do innego miasta, wydać ostatnie pieniądze na aparat albo zakochać się w pomyśle bardziej niż we własnym rozsądku. Sama też nigdy nie była szczególnie rozsądna. W końcu która normalna osoba spędza noce pod sceną, próbując uchwycić idealne zdjęcie, a później zasypia w pociągu powrotnym z aparatem przyciśniętym do piersi? Być może dlatego znacznie bardziej ufała ludziom z odrobiną chaosu w głowie. Takim, którzy czasem mówili za dużo, czasem za mało, ale przynajmniej byli prawdziwi. Idealnie poukładani ludzie zawsze wydawali jej się podejrzani. Jakby za bardzo pilnowali tego, co pokazują światu.
Kiedy wspomniał o fotografii, jej twarz niemal natychmiast się rozjaśniła. Uwielbiała o tym rozmawiać. Nawet jeśli nie zawsze miała okazję robić to z kimś, kto faktycznie wydawał się zainteresowany odpowiedzią.— Uważaj, bo właśnie mnie zaprosiłeś. — wskazała na niego palcem z rozbawieniem. — Więc zapewne skończymy stojąc przez trzy godziny pod sceną, otoczony przez spoconych ludzi, którzy od rana czekali na swój ulubiony zespół. - zawiesiła głos na chwilę - Tylko musisz pokazać mi te miejsca, bo jestem tutaj stosunkowo nowa - przyznała, oczywiście nie mogła zignorować tego zaproszenia. Mimochodem wywołało ono uśmiech na twarzy ciemnowłosej, co więcej, ze zdziwieniem odkryła, że sama myśl o kolejnym spotkaniu wywołuje w niej ciepłe, trudne do nazwania poruszenie.
Przez chwilę szli dalej, mijając kolejne alejki. Charly wsunęła dłonie do kieszeni kurtki i uniosła głowę, przyglądając się budynkom odbijającym światło późnego popołudnia. — Wiesz, chyba właśnie dlatego lubię robić zdjęcia. — odezwała się po chwili. — Ludzie cały czas próbują coś ukryć. Udają spokojniejszych, szczęśliwszych albo pewniejszych siebie niż są naprawdę. A potem trafia się jeden moment nieuwagi i nagle wszystko widać. — uśmiechnęła się lekko. — Aparaty są trochę bezczelne w tym, co potrafią zauważyć. - oznajmiła.Przez lata nauczyła się dostrzegać te krótkie chwile. Uśmiechy, które gasły sekundę po zrobieniu zdjęcia. Spojrzenia uciekające gdzieś poza kadr. Drobne gesty zdradzające więcej niż najdłuższe rozmowy. Właśnie dlatego fotografia fascynowała ją bardziej niż idealnie wyreżyserowane portrety. Prawda niemal nigdy nie pojawiała się wtedy, gdy człowiek był na nią przygotowany.— A ciebie co najbardziej pociąga w dziennikarstwie? — zagaiła. — I nie kupię odpowiedzi o papierologii, terminach i redakcyjnych zebraniach.
Na samą myśl o sali bankietowej odczuwała mieszankę sceptycyzmu i ciekawości. Nie była to praca, o której marzyła jako nastolatka z aparatem przewieszonym przez ramię, ale życie rzadko układało się według idealnego scenariusza. Zresztą nauczyła się już, że czasami najciekawsze historie zaczynają się właśnie od rzeczy, które początkowo wydają się kompletnie przypadkowe. Niemniej na wspomnieniu o darmowym ciastku, spojrzała na niego kątem oka, a na jej ustach ponownie pojawił się zaczepny uśmiech.



Noe Villeneuve-Scott

Noe uśmiechnął się szeroko, czując, jak świetnie czuje się w towarzystwie nowo poznanej dziewczyny. - Tak, to smutne, że wiodą takie życie. Ludzie powinni je lepiej traktować, przecież to podstawowy element w codzienności, nie? - nie mógł powstrzymać się od narastającego śmiechu. - Ale postaram się o to, żeby od teraz nie zabrakło mnie w twoim otoczeniu - odparł wesoło, zerkając na nią. Raczej nie powiedział za dużo, ale skoro ich znajomość zaczęła się w taki śmieszny sposób, byłby głupkiem, gdyby nie chciał jej w dalszym ciągu rozwijać, jeśli świetnie się bawił. - Aczkolwiek mam nadzieję na lepsze traktowanie niż paczka cukru - zaśmiał się krótko.
Noe przyglądał jej się uważnie, a w kącikach jego oczu pojawiły się zmarszczki, które zawsze uwidaczniały się przy szczerym uśmiechu. — W takim razie cieszę się, że nie sprawiłem wrażenia kogoś całkiem normalnego — odparł, przekrzywiając głowę. Z natury był raczej typem, który mocno stąpał po ziemi, marzenia uważał coś nieosiągalnego. Każdy ma jakieś wyobrażenia i marzenia, jednak Noe nigdy nie przywiązywał do nich szczególnej wagi.
- Jeśli to jest cena, którą muszę zapłacić za zobaczenia świata twoimi oczami, to chętnie ją zapłacę - odparł, przyglądając się jej z uwagą. — Czy to znaczy, że mam już teraz zacząć trenować kondycję, żeby nie zemdleć w tym tłumie? - zapytał z uśmiechem. Bardzo spodobała mu się też perspektywa przewodnika, gdy usłyszał, że dziewczyna jest tutaj nowa. — To zmienia postać rzeczy — stwierdził, nie kryjąc zadowolenia. — Skoro mam być twoim przewodnikiem, to możesz liczyć na coś więcej niż tylko wycieczkę krajoznawczą.
Idąc obok niej zauważył sposób, w jaki przyglądała się budynkom, jaki widziała w nich coś więcej niż tylko bryły z betonu i szkła.
— To bardzo odważne podejście, zwłaszcza w świecie, który na każdym kroku stara się nałożyć na siebie filtr — odparł cicho. — Musisz mieć w sobie sporo pewności siebie, żeby pozwalać aparatowi na taką bezczelność wobec innych. - Zawsze uważał, że fotografia to trochę pójście na skróty – szybki błysk migawki, jedno ujęcie, które zamrażało moment, często bez pytania o to, co działo się minutę wcześniej albo chwilę po. Osobiście wolał długie rozmowy przy kawie, które pozwalały mu poznać rozmówcę albo teren, gdzie czuć ciężar historii na własnej skórze, a nie tylko patrzeć na nią przez obiektyw. - Chyba najbardziej lubię rozmawiać, poznać rozmówcę, wyłapywać drobne szczegóły. Czasem nawet udaje się pociągnąć trochę za język i nie chodzi tu wcale o jakieś brudne sekrety czy chęć skandalu. Bardziej chodzi o emocje drugiej strony, to jak człowiek reaguje na dane sytuacje czy niewygodne pytania. A ja zawsze chciałem być tym, który dociera do tej prawdy, nawet jeśli to tylko osobisty fragment czyjegoś świata. Ale myślę, że na resztę pytań odpowiemy sobie już przy kawie i ciastku, co? - powiedział do dziewczyny, bo właśnie dotarli na miejsce. Toronto Beach Club może i miało swoje ceny, ale za to najpiękniejszego widoku na ocean nie da się mu tego odebrać. - Panie przodem - dodał przepuszczając ją pierwszą. - W ramach nagrody za to, że wytrzymałaś ze mną drogę tutaj, możesz wybrać nam miejsce.

KONIEC

Charly Hayes