MAPLE HEARTS | PBF

Zasady w koszykówce wcale nie były takie trudne! Drużyna liczyła po pięciu zawodników, cztery kwarty trwały po dziesięć minut (chyba że to NBA to wtedy po 12!), a wygrywa ten zespół, który zdobędzie więcej punktów. No i jeszcze dochodziły do tego rzuty zza różnych linii, ale te na sali przy remizie były umowne, bo zatarły się dawno temu. Łatwizna! Jett chyba jednak wolał sobie darować tłumaczenia, w których wyjaśniłby April, że może poruszać się z piłką bez odbijania, ustalając wcześniej nogi obrotowej. Wcale nie dlatego, że Finch nie zdołałaby tego pojąć. Po prostu wiedział, że i tak jej nie przegada! I słusznie! Teddy nauczyła się tego dość szybko. I dość dawno. Jeśli narzeczona coś sobie ubzdurała, trzymała się tego z uporem godnym lepszej sprawy. I żadne logiczne wyjaśnienia nie były w stanie tego zmienić.
Nikt nawet nie próbował doskoczyć i wyrwać Finch piłkę z rąk. Każdy stał jak kołek i obserwował dalszy ciąg wydarzeń, jednocześnie pozwalając, żeby miała swoje pięć minut. Albo sekund. Nie tylko mogła zdobyć punkt, ale też zawiesić się na obręczy jak jakiś Shaquille O'Neal. Była jednak o niebo ładniejsza i wbrew pozorom, miała zdecydowanie więcej gracji niż ponad dwu metrowy chłop, który ważył prawie sto pięćdziesiąt kilo. Darling jako jedyna zaklaskała z entuzjazmem w dłonie, bo reszta zdążyła już wrócić na swoje pozycje. Nie dawali jej szansy, żeby swobodnie zachwalała swoją narzeczoną na każdym kroku. Co za bezsens! Przynajmniej mieli kilkupunktową przewagę. Niedużą, ale jednak! Zawsze to jakiś zapas, zanim Donovan znów stwierdzi, że trzeba wziąć April na barana. Swoją drogą, ciekawe, czy takie zagrania były w koszykówce niedozwolone? Do tej pory nie widziała czegoś takiego podczas prawdziwych meczów, a przecież lubiła włączyć sobie włączyć WNBA i popatrzeć na ładne laski. To znaczy, obejrzeć prawdziwe, sportowe widowisko!
Zgrabnie przechwyciła piłkę od młodszego Secady i już miała się odwrócić, żeby podać ją Youngowi, który miał doskonałą pozycję do rzutu, ale wtedy od tyłu dopadła ją Finch. Dobrze, że w sportowym ferworze Teddy nie dawała się zbajerować tak, jak na początku!
— Pamiętam — odparła i nawet wypięła się trochę, chcąc odepchnąć ją tyłkiem. — Ale nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę z tego, że prysznice tutaj są obrzydliwe — zerknęła na nią przez ramię. Ich spojrzenia spotkały się i Darling nie omieszkała naprzeć na ukochaną jeszcze mocniej.
Sala gimnastyczna przy remizie miała w sobie wiele uroku, jeśli ktoś bardzo chciał go tam znaleźć. Ale łazienki zdecydowanie do takich miejsc nie należały. Prysznice były stare i koedukacyjne, więc nie miały wiele wspólnego ani z komfortem, ani z prywatnością. Na ścianie wisiał rząd obluzowanych słuchawek, a woda ciekła z nich zimnym, kapryśnym strumieniem. Płytki na ścianach dawno straciły swój pierwotny kolor. W fugach osadził się ciemny nalot, który nie ustępował nawet po porządnym szorowaniu, a w powietrzu zawsze unosił się lekki zapach wilgoci. To zdecydowanie nie było miejsce, w którym April chciałaby spędzać więcej czasu, niż było absolutnie konieczne, żeby się odświeżyć.
— Ale mam dla ciebie niespodziankę — powiedziała, zapominając, że powinna zachować czujność. Nic dziwnego, że przez swoją nieuwagę nie zauważyła skradającego się Secady. — Po meczu nie wracamy do domu — mruknęła tajemniczo i wtedy zauważyła ruch. Zanim jednak zdążyła zareagować, Erik już wyszarpał jej piłkę z rąk. — Hej! — zawołała, ale na nic zdał się pretensjonalny ton. Czy on nie widział, że rozmawiały?! Teddy chciała go dogonić, jednak szybko stwierdziła, że nie ma szans. Ten punkt i tak był stracony. Może chociaż wzmianką o niespodziance trochę zdekoncentruję narzeczoną i ta zacznie popełniać jeszcze więcej błędów?

ona ma ze mną borderline, chciała border collie

Plan wydawał się być perfekcyjny. Wpłynie nieco na Teddy, rozproszy ją, a resztą zajmie się jej drużyna. Ważne, by strażaczka choć na moment pomyślała o czymś innym niż piła, którą trzymała w dłoniach. Przecież April była dużo ciekawsza! Na pewno ładniejsza, a i można było z nią zrobić całą masę fajniejszych rzeczy niż z piłką. Wiedziała, że narzeczona ma jakąś dziwną obsesję na punkcie sportu, ale na pewno miała większą na punkcie samej Finch! A przynajmniej taką miała nadzieję, atakując ją nie jakimiś technicznymi zagrywkami, a po prostu flirtem. Problem w tym, że Darling wcale nie straciła rezonu. Przeciwnie! Zaczęła jeszcze bezczelnie jej odpowiadać i jeszcze bardziej skracać dystans między nimi. I jeszcze próbowała się w jakiś dziwaczny sposób wykręcić od najciekawszego punktu całego spotkania. Finch ściągnęła brwi, wyraźnie niezadowolona z takiego przebiegu wydarzeń. Wyobrażała sobie to wszystko inaczej. Wszystko, czyli zarówno atak na narzeczoną, jak i ich wspólne chwile pod prysznicem. Do dupy ta koszykówka, skoro wiąże się z takimi zawodami.
Wzmianka o niespodziance nieco przewiała czarne chmury, które zaczęły zbierać się nad głową April. Przekrzywiła nieznacznie głowę, próbując od razu wyczytać z oczu narzeczonej, co konkretnie kombinowała. W głowie Finch pojawiło się mnóstwo pomysłów przyjemniejszego spożytkowania czasu niż zwyczajne pójście do domu, ale na który z nich wpadła również narzeczona? Musiała dowiedzieć się jak najszybciej! Cholera, a nawet nie wiedziała, ile trwa taki mecz. W pewnym momencie Erikowi udało się jednak odebrać piłkę strażaczce. Pognał przed siebie, zostawiając dziewczyny samym sobie. April, zamiast go gonić, żeby mu pomóc, objęła narzeczoną w pasie i szarpnęła mocno za jej koszulkę, by obrócić ją przodem do siebie. Złapała ją za kark, żeby nie zdążyła się wysmyknąć i wpiła się zachłannie w jej wargi, skupiając się wyłącznie na namiętnym pocałunku, który nie powinien nigdy przez nikogo zostać uznany za faul. Ktoś za nimi podskoczył, ktoś krzyknął, piłka odbiła się kilka razy od podłogi aż wreszcie wpadła do kosza, otoczona wiwatami, spośród których Finch usłyszała głos Donovana. Chyba się udało!

— No to już jest szczyt wszystkiego! — krzyknął Darnell, wskazując na parę, jakby dopuściły się jakiegoś świętokradztwa. April obróciła się w jego stronę i uniosła brew, wbijając w niego badawcze spojrzenie. Mieliła na końcu języka kilka żartów na temat tego, jakby mógł zacząć rozpraszać Ericka, jeśli tylko miałby do tego odwagę. Spojrzała nawet na Azjatę, a potem znowu na Darnella, aż w końcu się powstrzymała. Nie miała pojęcia, czy któryś z nich wyczuł, co się święci, chociaż Secada odchrząknął nerwowo i odbiegł na drugi koniec boiska.
— Może wszyscy po prostu uznamy, że nasza drużyna wygrała i każdy pójdzie w swoją stronę? — zaproponowała, ocierając wierzchem dłoni pot z czoła. Mecz trwał już przecież tak strasznie długo, ileż można! Zmęczenie jeszcze nie przejmowało nad nią kontroli, mogłaby jeszcze na spokojnie pobiegać, ale po tym, co usłyszała od Teddy, straciła nieco zapału do gry.

Zobacz na te inne suki, grasz w zupełnie innej lidze

Jej obsesje na punkcie sportu i April były zaskakująco podobne. Oczywiście nie identyczne, bo każda rządziła się własnymi prawami, ale obie pochłaniały ją z równie absurdalną intensywnością. Kiedy kochała, to na całego. Kiedy trenowała, też. Albo angażowała się bez reszty, albo nie angażowała się wcale. Dotyczyło to zarówno związku, jak i kolejnego biegu, meczu czy wyzwania, które sama sobie wymyśliła. Prawdę mówiąc, April powinna być bardziej zazdrosna o siłownię niż o inne kobiety. Albo o squasha. Albo o biegi przełajowe. Albo o motocykl stojący w garażu, który dostarczał strażaczce niezapomnianych wrażeń. Bo to właśnie sport regularnie kradł jej czas. To dla niego zrywała się skoro świt, wychodziła z domu mimo deszczu, śniegu czy trzydziestostopniowego upału. Jakieś tam baby? Błagam. Większość z nich nie miała nawet szans konkurować z satysfakcją płynącą z pobicia własnego rekordu albo wygrania meczu po zaciętej walce. Darling mogła docenić atrakcyjną kobietę. Mogła nawet się za nią obejrzeć. Ale jeśli ktoś naprawdę chciał sprawdzić, jak wygląda błysk w jej oczach, powinien zobaczyć ją na kilka minut przed joggingiem albo gdy ktoś proponował jej spontaniczny mecz koszykówki. Finch przynajmniej mogła pocieszać się faktem, że znajdowała się w bardzo elitarnym gronie. Bo na świecie istniały zaledwie dwie rzeczy, które potrafiły całkowicie zawładnąć uwagą strażaczki - sport i ona. A kolejność tej listy zmieniała się w zależności od nastroju.
Poczuła nagłe szarpnięcie za koszulkę, tak gwałtowne, że prawie straciła równowagę. Obróciła się odruchowo i z całym impetem wpadła prosto w ramiona narzeczonej. Nie zdążyła nawet zaprotestować. Przez krótką chwilę hałas na sali i piłka odbijająca się od parkietu przestały istnieć. April skutecznie wybiła ją z rytmu, a pocałunek okazał się na tyle niespodziewany, że Teddy aż zabrakło tchu. Kiedy w końcu się odsunęła, złapała łapczywie powietrze i zamrugała i zmarszczyła brwi, jakby właśnie przypomniała sobie o czymś szalenie ważnym. Ach tak, mecz! Za jej plecami od razu rozległy się przeciągłe gwizdy, okrzyki i komentarze chłopaków, którzy najwyraźniej uznali, że właśnie stali się świadkami największego skandalu sportowego w historii.
— Ej, halo! Przesada! — stwierdził Blaze, chociaż jedyne, co było tutaj przesadzone, to właśnie ich reakcje.
— Kartka! Dajcie im kartkę! — dołączył do protestów Jamal. Tylko po co, jak to jego drużyna trafiła do kosza i zdobyła punkt?
— Weźcie sobie pokój! — Johnsona natychmiast poparł jego brat. — To był faul emocjonalny! A publiczne okazywanie uczuć powinno być punktowane dla przeciwnej drużyny! — wymyślił na poczekaniu, mimo że sam pewnie chciałby być teraz całowany przez Secadę.
— No przecież nic takiego nie robimy! — rzuciła przez ramię Teddy. — Ja mam ręce przy sobie! — dodała natychmiast, unosząc je demonstracyjnie. Co było technicznie prawdą. Przynajmniej w tej konkretnej sekundzie. Cała odpowiedzialność za zaistniałą sytuację spadła więc na April. Darling posłała jej niewinne spojrzenie. Naprawdę nie rozumiała, skąd to zdziwienie. Finch powinna już wiedzieć, że kiedy strażaczka była pochłonięta rywalizacją, funkcjonowała trochę inaczej niż zwykle. Miłość miłością, ale sportowy zapał był jedną z niewielu rzeczy, które potrafiły skutecznie konkurować o uwagę Teddy.
— Po prostu uznajmy, że jest remis — zadecydowała w końcu. Nie miało najmniejszego znaczenia, że w koszykówce remisy właściwie nie istniały. Każdy, kto choć raz obejrzał mecz, wiedział, że w takiej sytuacji rozgrywa się dogrywkę. Darling jednak najwyraźniej uznała, że jej autorytet jest ważniejszy od oficjalnych zasad.
— Zagrajcie sobie trójki czy coś — machnęła ręką, jakby rozdawała zadania na szkolnym WF-ie. — Blaze, podejdziesz na moment? — poprosiła i podeszła do ławek, na których kotłowały się ich rzeczy. Odeszli na bok, a kiedy Young wcisnął jej coś w dłoń, wrzuciła to coś na dno torby i odnalazła wzrokiem April. Na jej twarzy pojawił się ten charakterystyczny uśmiech, który zwykle oznaczał, że coś kombinuje. — Mówiłaś, że chcesz zobaczyć prysznice? — skinęła głową w stronę drzwi prowadzących na korytarz, na końcu którego znajdowały się szatnie.

na salonach dzieła sztuki, nie ma suki drugiej takiej jak ty

Nie było opcji, żeby ktoś był w stanie wymyślić sport ciekawszy od Teddy. Nie dało się połączyć takich cech, które mogłyby przyciągać uwagę Finch nieco bardziej. Cóż, miała po prostu inne hobby. Wiadomo, że gdy zatapiała się w jakimś fikcyjnym świecie, trudno ją było z niego wyciągnąć wołami. Chyba że było się jej narzeczoną. Wtedy nie stanowiło to zbyt wielkiego wyzwania. Dobrze, że nie znęcały się nad sobą nawzajem i nie wykorzystywały tych słabości bez przerwy. Mogłyby skutecznie wyrwać tę drugą ze szponów ich ulubionych zajęć, ale to z kolei byłoby wyjątkowo durne. April chciała, by ukochana miała w życiu jak najwięcej rzeczy, które sprawiają jej wielką przyjemność. Wcale nie musiała być jedyną. Zdecydowanie wolała konkurować z wysiłkiem fizycznym niż innymi babami. Z chodzenia Teddy na siłownie przecież sama czerpała korzyści! Nie dość, że jej narzeczona miała doskonałą kondycję i nadążała za libido April, to jeszcze mogła nosić ją na rękach jak księżniczkę. No i wyglądała doskonale. Zawsze cieszyła się, gdy partnerka nie próbowała skrzętnie ukrywać szerokich ramion pod niepotrzebnie wielkimi bluzami, bo bardzo jej się podobały.
— Naprawdę oburzacie się, że dwie laski się obok was całują, bo chcieliście porzucać sobie piłką do kosza? Nie wierzę. — Pokręciła głową wyraźnie zażenowana. Czy słyszała w życiu coś bardziej pedalskiego? Pewnie nie! A wiadomo, w jakim towarzystwie pracowała. To już boga w sercu trzeba nie mieć, żeby wybierać koszykówkę ponad takie widoki. Powinni im być wdzięczni i błagać o rady, skąd mają wytrzasnąć takie gorące dziewczyny dla samych siebie, a dla nich liczyły się wyłącznie punkty. I jak ona miałaby się kiedykolwiek zacząć tak naprawdę dogadywać z chłopami na jakimś metafizycznym poziomie? Nigdy nie dosięgną sedna wzajemnego jestestwa.
Wzruszyła ramionami, łaskawie zgadzając się na wersję z remisem. Wolałaby jednak, żeby wygrali, ale z dwojga złego lepiej w tę stronę. Jakoś przełknie tę pół porażkę, jeśli tylko będą mogli skończyć te cyrki. Z wielką radością pognała za narzeczoną w stronę szatni, nawet w międzyczasie nie rejestrując żadnych machlojek związanych z Blazem.
Weszła do szatni pełna pozytywnej energii, ale im były bliżej pryszniców, tym było jej gorzej. Pociągnęła kilka razy nosem, jakby chciała się upewnić, że wokół naprawdę unoszą się takie zapachy i nie zwariowała do reszty. Nie była przyzwyczajona do woni testosteronu, która zdążyła osiąść na kafelkach. Nie miała przecież braci, a jeden Paul nie wystarczał, by zamaskować damski zapach okalający rodzinny dom Finchów. Nigdy też nie mieszkała z więcej niż jednym mężczyzną na raz, więc to było dla niej totalnie nowe doświadczenie.
— O rany, ty nie żartowałaś o tych prysznicach. Teddy i ty tutaj na co dzień funkcjonujesz? Nie wiem, czy jakiś orgazm jest w stanie zamaskować to... wszystko. — Machnęła ręką w nieokreśloną stronę, chcąc chyba zaprezentować wszystko, co tylko je otaczało. Nieco przygasł jej entuzjazm związany z możliwością dobrania się tutaj do narzeczonej. Przekrzywiła niepewnie głowę, patrząc to na strażaczkę, to na prysznice. Może jednak wytrzyma jakoś do domu? Czy gdziekolwiek tak mają isć.

No chodź, ze mną, npokaż mi, to jedno z miejsc, które w twym mieście są, tak jak Ty gorące

Reakcja kolegów z jednostki faktycznie była dziwaczna. Nie powinni się jarać, że dwie kobiety obściskują się na ich oczach? A może to dlatego, że traktowali Teddy jak siostrę i odkąd jasno i dobitnie dała im do zrozumienia, że nie mają u niej szans, przestali patrzeć na nią, jak na potencjalny obiekt seksualny? Blaze miał żonę, Jamal podobno kręcił z jakąś laską z apki (oczywiście istniały podejrzenia, że ona w ogóle nie istniała i nikt mu nie uwierzy, dopóki nie zobaczą jej na własne oczy), Darnell miał Erika, Jett to Jett, a młodszy brat Secady to miał z szesnaście lat. Nic dziwnego, że niespecjalnie którykolwiek interesował się lesbijkami. Podejrzana sprawa. Albo po prostu wszyscy z nich byli czarogejami. No i Teddy trochę jednak ich rozumiała. Jej samej sport zakrzywiał rzeczywistość.
Za to ustalony remis był uczciwym rozwiązaniem. Nikt nawet się nie sprzeciwiał! Panowie mogli rozegrać mecz trzech na trzech, a one udały się do szatni, która była... no dokładnie taka, jak zapamiętała ją Darling. I przecież ostrzegła lojalnie narzeczoną, jak to będzie wyglądać. Nawet nie mówiła, że wcale nie jest aż tak źle. Bo było źle. Zawsze jednak mogło być gorzej!
— Nie zabrałam cię tutaj, żeby cię przelecieć — oznajmiła zgodnie z prawdą. Nawet przez chwilę nie przeszło jej przez głowę, żeby narażać April na złapanie tutaj jakiegoś syfa. Miały wziąć szybki prysznic, a nie gździć się w obskurnej łazience. Poza tym poranna siłownia i koszykówka dostatecznie naładowały ją dopaminą i noradrenaliną. Endorfiny krążyły jej w żyłach i nie potrzebowała do tego specjalnie orgazmu.
Wyjęła z torby dwa ręczniki, żel i szampon, i wszystko ładnie ułożyła na jedynym krześle, które nie wyglądało na zagrzybiałe. Prysznic zamontowany z dala od ściany prezentował się najlepiej. Teddy zdjęła wszystko, co miała na sobie i odkręciła kurek.
— O, jest nawet ciepła woda! — zawołała z wyraźnym entuzjazmem. To oznaczało, że zwykle mierzyła się z lodowatym strumieniem, który bardziej hartował niż mył. Dzisiejszy prysznic był wyjątkowo rozpieszczający. Ależ z nich szczęściary! — Na co dzień kąpiemy się na piętrze w remizie. Wierz mi lub nie, ale tam wcale nie jest lepiej. Pachnie bardzo podobnie. Tutaj przynajmniej nie odpadają kafelki — zauważyła, wzruszając ramionami, jakby mówiła o czymś zupełnie normalnym. Warunki były spartańskie, ale z czasem przestawało się na to zwracać uwagę. Człowiek po prostu uczył się funkcjonować w rzeczywistości, w której komfort był pojęciem bardzo, ale to bardzo względnym. Teraz Finch powinna zrozumieć, dlaczego strażaczka miała tak małe wymagania względem różnych udogodnień. Czego miała oczekiwać, skoro zamiast porządnego łóżka spała na pryczy, a korzystała z wody o temperaturze, która śmiało mogłaby konkurować z tą w Morzu Weddella?
— Przysięgam, że jest bardzo miło — zapewniła, dostrzegając w oczach narzeczonej cień wątpliwości. Miała przed sobą całkiem nagą Teddy, czy potrzebowała jeszcze jakiejś zachęty? — I obiecuję, że potem pójdziemy gdzieś, gdzie będzie o wiele przyjemniej — dorzuciła, co miało być dodatkową motywacją. Czy ona kiedykolwiek ją okłamała? No właśnie! April naprawdę nie miała powodów, żeby jej nie wierzyć. Prysznic może i był byle jaki, ale przynajmniej nie były singielkami i nie będą mieć brudnych pleców!

gdy ciebie widzę, momentalnie zamiast mózgu mam dziurę