MAPLE HEARTS | PBF

Prychnęła pogardliwie, gdy tylko usłyszała o kruchym męskim ego blokującym porządne wyładowanie emocji Roderick. Dobrze ją rozumiała. Funkcjonowanie w towarzystwie takich kretynów nie było proste. Dbanie o karierę w taki sposób, by nikogo nie urazić, potrafiło być męczące. Nie była jedną z tych, które uważały, że do szczytu kariery należy dążyć po trupach, ale praca była dla niej istotna i jasny szlag by ją trafił, gdyby w rozwoju była blokowana w tak banalny sposób. Była zbyt ambitna, by się godzić na coś takiego i zakładała, że podobne odczucia targały Love, tylko miała mniej możliwości, by dać im upust.
— Jasne, że wrócisz. A potem zajdziesz dużo wyżej. Masz talent, Love i nie daj sobie wmówić, że nie zasługujesz na wszystko, co mieści się w ramach twoich ambicji. — Chciała dodać jej nieco otuchy w tej skomplikowanej sytuacji. Wiedziała, że łatwiej powiedzieć, a trudniej zrobić, ale zakładała też, że odpowiednie nastawienie jest niezbędne, by osiągnąć cokolwiek. Jak dziennikarka da się stłamsić, to na pewno do niczego nie dojdzie.
— To może te chłopy potrzebują uświadomienia, że trzeba się wreszcie ogarnąć i dziękować światu, że dostali od losu kogoś takiego jak ty? Ja chętnie przemówię takim do rozsądku. — Spojrzała na nią z rozbawieniem, choć propozycja była dość poważna. April może była drobna i wyglądała na wyjątkowo niegroźną, ale jeśli byłoby trzeba, to dla bliskich zrobiłaby wszystko, co trzeba. Zresztą, nie chodziło przecież o to, by się z tymi chłopami tłukła. Mogłaby im nagadać, żeby wreszcie zaczęli traktować Roderick tak, jak na to zasługiwała, a w gadaniu Finch była wyjątkowo uzdolniona.
— Raczej nie chcemy robić z tego tandetnej imprezy na trzysta osób, żeby spraszać ciotki, których imion nawet nie pamiętam, ale no proszę cię... miałabym sobie odmówić imprezy, w trakcie której jestem jedną z dwóch najważniejszych na niej osób? — Wyszczerzyła się, duma z poziomu napuszenia swojego ego. April bardzo lubiła być w centrum uwagi, więc nic dziwnego, że nie chciała sobie odmawiać takiej okazji. Gdyby tylko ktoś był w stanie wejść do jej głowy i do głowy jej narzeczonej, powyciągać z niej wszystkie najważniejsze myśli, a potem zorganizować całą imprezę za nich. Ach, to dopiero byłoby coś! Byłaby gotowa zapłacić za to naprawdę duże pieniądze.
— Do twarzy mi w białym, więc tego bym sobie nie odmówiła. Raczej nie będziemy kłócić się z rodzinami przebieg wesela. Rodzice Teddy są totalnie zachwyceni. Znają mnie przecież od piętnastu lat i od zawsze traktowali jak część rodziny. Ale no moi... — zawiesiła głos i nieco posmutniała. Ulotniła się z niej ta cała energia, która jeszcze przed momentem buchała we wszystkie strony. Spojrzała na puste kieliszki, zastanawiając się, jak właściwie ująć to najprościej i najkrócej.
— Moi rodzice nie mają w zwyczaju zachwycać się czymkolwiek, co robię, bo zazwyczaj odbiega to od ich wyobrażeń na mój temat. Zachowują się koszmarnie. Z mamą chyba się jakoś dogadam, ale ojciec? Nie trawi Teddy od liceum i jakoś nie urosła w nim sympatia na wieść, że będzie moją żoną — dokończyła, wzruszając ramionami. Trudno było jej w tej sytuacji znaleźć jakiekolwiek plusy. Paulowi Finchowi trzeba przyznać jedno, nikt tak skutecznie nie psuje humoru jego córki jak on sam.

Love Roderick

Uśmiechnęła się pod nosem wdzięczna za słowa Finch. Bo wiedziała o tym, ale jednocześnie dobrze było to usłyszeć jeszcze od kogoś. Nie znalazła się w tym miejscu, w którym była przez przypadek. Nikt jej tego nie podał na złotej tacy. Nie miała kontaktów i znajomości. Nie miała nazwiska, które mogło coś znaczyć w tym świecie – ani jakimkolwiek innym. Zasługiwała na to, żeby to wszystko mieć. I po prostu musiała zrobić wszystko, żeby się w tym miejscu utrzymać, a nawet pójść wyżej. Mogła. Oczywiście, że mogła!
- Jak nie będę miała już absolutnie żadnego innego wyjścia i będę musiała wyciągnąć najcięższe działa… wtedy się do ciebie zgłoszę. – stwierdziła pogodnie, szczerząc kły w szerokim uśmiechu. Wtedy April będzie mogła przemówić do rozsądku komu tylko będzie chciała, a Love zamierzała robić dokładnie to samo. Czy byłyby wtedy jak dwa ujadające ratlerki? Oczywiście, że tak. I w głowie Roderick był to całkiem zabawny widok. Na także odrobinę kuszący, ale jednak najpierw musiała doprowadzić inne rzeczy do końca. Bellore by ją chyba powiesił, gdyby poinformowała, że w środku tego całego zamieszania straciła pracę… oh, god. Lepiej nie!
I spojrzała na April trochę niepewnie, gdy mówiła o tym, że chciała być w centrum zainteresowaniu i mieć białą kieckę, wszystko to, o co chodzi w ślubach. I z jednej strony rozumiała, a z drugiej ani trochę nie rozumiała. Trudno jednak się dziwić, bo ona była jedną z tych, które nigdy o tym nie marzyły. Nigdy nie wyobrażała sobie siebie w księżniczkowej sukience w drodze do ołtarza… no i chyba nieszczególnie lubiła sobie siebie w bieli! Ale rozumiała, że ktoś inny mógł tego chcieć – nawet jeśli April o to nie podejrzała. No cóż, przestrzeliła – zdarza się! Nie zamierzała się tym wielce przejmować. Ściągnęła natomiast wymownie brwi w momencie, w którym dziewczyna wspomniała o swoich rodzicach i było widać, że coś jest nie tak. Ewidentnie!
- Mam na to tylko jeden komentarz… faceci. Pieprzyć ich. – nawet jeśli wyjątkowo nie chodziło o facetów do randkowania to różnica była ostatecznie niewielka. Nie każdy nadawał się na rodzica. Love poznała w swoim życiu kilku takich facetów, z którymi jej matka próbowała jakoś ułożyć życie – bezskutecznie. Wzruszyła bezradnie ramionami i uśmiechnęła się pokrzepiająco do April – Wiem, że to twój tata i pewnie chciałabyś, żeby wszystko się ułożyło i żeby potrafił cieszyć się waszym szczęściem. Ale pieprzyć go. To on wiele traci, więc pozwól mu na to i poczekaj aż sobie to uświadomi. Nie jesteś od tego, żeby spełniać ich oczekiwania… a jeśli on nie chce brać udziału w takim życiu jakie ty sobie wymarzyłaś. Odetnij go. Niech dotrze do niego, co jest najważniejsze. – kontakt z córką, czy jego fochy i przekonania, że nie spotyka się z nieodpowiednią osobą. Prawdopodobnie nie dało mu się tego wbić do głowy siłą, więc potrzebne były inne radykalne rozwiązania. Trudne? Tak. Ale szczerze wierzyła, że skuteczne… albo w tą albo w tą!



April Finch