MAPLE HEARTS | PBF

Dźwięki za oknem brzmiały jak znoszony przez czas i zmęczenie poklask tłumu, który dawno już oderwał się od rozsądku. Miles nie był w stanie wychwycić, który z odgłosów był im bliższy: śmiech, kaskadą wczepiony w mur budynku na zewnątrz, plusk, który temu towarzyszył, czy może ciche stąpnięcia gdzieś w dalszej części korytarza wewnątrz domu, które rozmywały mu się w głowie. Każdą cząstką ciała i umysłu starał się przy tym zachować trzeźwość, coraz mniej jednak czuł w tym siebie.
Rzeczywistość rozlewała mu się i przemykała między palcami teraźniejszości, płynna jak miód. Skapywała wolno, gęstą strugą odczucia, jakby z jednej strony opuszczała go, a z drugiej wciąż zostawała lepkością na palcach. Nie wiedział na przykład, co dokładnie ma na myśli Edward, wiedział natomiast, że gospodarz coś do niego mówi. Nie miał też pojęcia, kiedy usiadł obok niego, gdy jednak Miles odwrócił głowę w kierunku dochodzącego głosu, ten siedział już z nim na jednym dywanie, dzieląc przestrzeń i słowa. Częściowo już poza własną świadomością, nabierając większej uległości wobec bodźców zewnętrznych, podłapał przy tym towarzyszący Edwardowi nastrój, uśmiechając się w chwili, gdy tamten się śmiał.
— Mniejsza z Ethanem... ze znalezieniem transportu musi poradzić sobie sam. Już nie musimy go szukać — powiedział bardziej dosadnie, zaznaczając w tych słowach, że już nie muszą błąkać się po domu w poszukiwaniu kogoś, kogo Miles i tak nie byłby w stanie odwieźć do domu.
— Muszę wyjść na powietrze.
Zdeterminowany do tego by wstać z posadzki, odetchnął głębiej. Ręka oparła się na ścianie za nim, gdy nieco ciężko, ale skutecznie dźwignął się na nogi.
— To cześć! — dodał, zapominając o tym, że jeszcze chwilę temu sam prosił go o zostanie obok niego. Zmienił zdanie wraz ze spadkiem koncentracji i utratą celu. Tkwienie w jednym punkcie nagle wydało mu się frapujące, wręcz obciążające emocjonalnie.
— Może jednak zamówię tę taksówkę.
To ostatnie słowa, które wypowiedział w obecności gospodarza, nim wolnym, chwiejnym nieco krokiem oddalił się od niego. Ten wieczór nie mógł być bardziej absurdalny i przy tym nieco upokarzający. Miles nie przywykł do niekonsekwencji, bujania się z kąta w kąt i własnego gadania bez sensu.