MAPLE HEARTS | PBF

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

Z łazienki wyszedł wcześniej, pozwalając Skye na spokojnie przygotować się do kolacji. W luźno narzuconej na siebie lnianej koszuli i krótkich spodenkach, krzątał się w pobliżu kuchenki. Kiedy ciemnowłosa zawitała do kuchni, na palniku w garnku gotował się już makaron, a na patelni obok redukował się jasny sos z kawałkami kurczaka. Przyświecał sobie jedną ze świec postawioną na blacie, dziękując sobie w duchu, że tuż przed przyjazdem zdążyli zrobić jakieś zakupy na wieczór.
Gdy kobieta podeszła do niego, posłał jej szeroki uśmiech i zamieszał łyżką sos.
— Na całe szczęście kuchenka działa całkiem sprawnie — stwierdził, widząc, jak zagląda mu przez ramię, po czym obdarzył ją w przelocie buziakiem i wyciągnął korkociąg, żeby uporać się z butelką wina. Cichy, charakterystyczny dźwięk rozbrzmiał w przestrzeni, by po chwili wypełnić ją symfonią nalewanego do szkła białego płynu. — Jutro rano koniecznie musimy zgłosić usterkę właścicielom. Uważasz, że powinniśmy być im wdzięczni za stworzenie tak romantycznej atmosfery? — zagaił swobodnym, nieco zadziornym tonem, podając Skye kieliszek i unosząc swój, po czym delikatnie stuknął się szkłem i upił łyka alkoholu. Ten tylko wzmógł jego apetyt. — Widziałem w szafce jakieś planszówki, zagramy w coś? — uniósł wymownie brew do góry, a w jego oczach pojawił się zawadiacki błysk. Z pewnością było tam monopoly, jakaś gra na kostki, szachy i plik karteczek z pytaniami.
Po chwili odstawił kieliszek na blat i zajął się przekładaniem gotowego jedzenia na talerze. Następnie zaniósł je na stolik kawowy, na którym również znajdowała się jedna z postawionych wcześniej przez Skye świec. Gdy zajął miejsce, bez namysłu położył sobie nogi Skye na własnych udach, po czym wziął talerz i oparł się wygodnie o sofę. Nawet w tak pragmatycznych chwilach lubił tak po prostu czuć swoje Słońce obok siebie. — To co, jutro rano przebieżka wzdłuż plaży? — mrugnął do niej żartobliwie, bo przecież wiedział, jak bardzo lubiła wylegiwać się w łóżku i niekoniecznie biegać.

Skye

Codzienność u boku Skye w swojej zwykłości była niezwykła. W gruncie rzeczy nie chodziło wyłącznie o seks, ale przede wszystkim o codzienne rozmowy o wszystkim i niczym, wspólne robienie zakupów, przygotowywanie kolacji z myślą o drugiej osobie, czy czytanie książek w łóżku, leżąc obok. To wszystko, w połączeniu z drobnymi pocałunkami gdzieś pomiędzy, delikatnymi muśnięciami po plecach podczas mijania się w przejściu, czy przytulaniem się do siebie przy każdej możliwej okazji, tworzyło perfekcyjną całość.
Doznając tego, Dominic czuł się w tym wszystkim coraz bardziej pewnie i na miejscu. Owszem, do niedawna jeszcze obawiał się związków jako samej koncepcji, ale wyglądało na to, że u boku odpowiedniej osoby wszystkie te drobne sprawy składające się na solidną relację, przychodziły mu naturalnie. A może jednak zawsze to w nim tkwiło, tylko lata bez praktyki i trzymanie się własnych zasad zepchnęły te umiejętności gdzieś w najciemniejsze zakamarki jego świadomości?
To Skye właśnie odkrywała jego ściśle strzeżone sekrety. Mimo ponad roku przyjaźni i kilku miesiącach w związku zdawali się wciąż poznawać siebie nawzajem.

Nawet tak prozaiczna czynność jak gotowanie, sprawiała mu ogromną przyjemność, bo miał dla kogo to robić. I choć warunki mogły być lepsze, tak teraz nieco zmienił perspektywę i powody do narzekania zostały całkowicie przyćmione przez inne aspekty.
Na jej chwilowe objęcie go ramionami uśmiechnął się, czując rozlewające się po nim przyjemne ciepło.
— Nooo, raczej nie możemy dziś polegać na dostawie pod drzwi — zauważył z rozbawieniem. Brak światła i zasięgu potrafił być upierdliwy, ale na szczęście dzięki jego umiejętnościom gotowania i wcześniejszemu przygotowaniu mieli szanse przetrwać ten wieczór. — Akurat kolejny weekend w tym miejscu jakoś mnie nie przekonuje — zmarszczył uroczo nos. Właściciele spalili już tę miejscówkę. — Poza tym następnym razem to ja organizuję wyjazd. Zabiorę Cię do Europy — stwierdził swobodnie, bez większego namysłu, jakby miał to już z góry ustalone.
W rzeczywistości jeszcze nie rozmawiali na temat wspólnych, znacznie dłuższych wakacji. Ten weekend był tylko próbą nieznacznego wyrwania się ze szponów codzienności i oddechu od pracy, ale zdecydowanie oboje zasługiwali na znacznie więcej. Dominic twierdził, że była to tylko kwestia czasu.
— Ha, nie bądź taka pewna siebie. Teraz to ja liczę na masaż — odparł z udawaną przechwałką i groźbą w głosie, spoglądając w międzyczasie z rozbawieniem na Skye, jak wybiera jedną z gier. Zaraz pojawił się obok niej i zajął miejsce na kanapie. — Oby smakowało jeszcze lepiej — mruknął i zabrał się z apetytem za jedzenie.
Na jej serio? uniósł wysoko brew i spojrzał na nią równie wymownie, chcąc w ten sposób powiedzieć, że mówił poważnie. Zachęta w formie innego rodzaju mimowolnie poszerzyła jego usta w zawadiackim uśmiechu, a spojrzenie przeniósł z powrotem na talerz, by skonsumować kawałek kurczaka. — Mmmm… w to nie wątpię — przyznał, przeżuwając zawartość, a widząc, do czego zmierzała, szybko przełknął i musnął jej wargi w delikatnym pocałunku. — Ale wyobraź sobie, jak świeże powietrze, szum jeziora i wschodzące nad nim słońce dodają Ci energii na cały dzień. A potem czekałaby nas kolejna wspólna kąpiel — powiedział, nakreślając jej obraz sytuacyjny, bo moooże jednak się skusi?
Po chwili wbił widelec w jeden z tych swoich ulubionych makaronów, a rozmowa potoczyła się w lekkim, żartobliwym tonie. Gdy skończyli, odłożył talerz na bok i zabrał się za rozkładanie planszówki na stoliku.
— Aa, zapomniałem Ci powiedzieć — Melanie jest w ciąży. To oznacza, że czeka mnie niedługo kolejna rekrutacja — wyznał, układając poszczególne karty na kupki. To była już druga asystentka po Skye, którą musiał niedługo pożegnać, a naprawdę lubił otaczać się sprawdzonymi osobami. — Chcesz być kotkiem, kaczuszką czy pingwinkiem? — zapytał, spoglądając na nią z niewinnym uśmiechem, dla siebie wybierając samochodzik.

Skye

Im dłużej Dominic spędzał czas ze Skye w zeszłym roku, tym bardziej przekonywał się, że kobieta u boku Logana ewidentnie się marnowała. Kuło go, że jego przyjaciel nie zauważał jej ani nie dostrzegał jej podstawowych potrzeb. I choć na początku blondyn obawiał się, że również nie spełni się w roli jej chłopaka, tak po kilku miesiącach razem wszystko wskazywało na to, że było to łatwiejsze, niż wtedy przypuszczał.
— Rządzić Tobą? Bynajmniej. Ja tylko informuję Cię o swoich ambitnych planach — posłał jej zuchwały uśmiech, sugerujący, że po prostu nie przyjmował odmowy. Za to na jej teatralne westchnięcie skinął z wolna głową. — Wiesz, nic na siłę — wzruszył niedbale ramionami z udawanym żalem, wydymając dolną wargę, jakby mówił no trudno. — Zawsze mogę jechać sam. Albo wziąć do towarzystwa kogoś innego — zauważył na głos, w zastanowieniu przytykając wskazujący palec do ust i mrużąc oczy, udając, że rzeczywiście rozmyślał właśnie na pozostałych opcjach. Po chwili jednak w kącikach jego ust zaigrał łobuzerski uśmieszek.
— Jeśli znowu będziesz trzymać pieczę nad bankiem, to całkiem możliwe — zmarszczył zabawnie nos, nawet nie kryjąc się z tym, że między słowami winił ją za poprzednią rundę, z której tak sobie teraz bezlitośnie drwiła. Spryciula!
Zachwyt Skye nad przyrządzonym dla niej posiłkiem skwitował zadowolonym kiwnięciem głowy. Odkąd miał dla kogo gotować, do kuchni zaglądał znacznie częściej, kombinując i poszerzając swoje umiejętności. Nadrabiał za ich oboje, bo znał ograniczenia ciemnowłosej, dlatego przejęcie tej roli wydało mu się naturalne.
Na jej zdecydowany ton wywinął usta w podkówkę, bo wcale nie zamierzał się poddawać. — A może po joggingu pod prysznicem dostaniesz nagrodę? — przekrzywił nieco głowę na bok i spojrzał na nią znacząco, bo i czemu nie? Przecież obie strony mogły mieć powody do satysfakcji — on, że udało ją się wyciągnąć na wspólną poranną przebieżkę, i ona, później, otrzymując za to odpowiednią nagrodę. To się nazywało win-win.
Kiedy nieco później po jedzeniu zaczęli rozkładać na stoliku planszówkę, postanowił podzielić się z nią nowiną. Jej odpowiedź jednak, a zwłaszcza ostatnie stwierdzenie, mimowolnie wzbudziło w nim niewielki niepokój, toteż zatrzymał na niej spojrzenie odrobinę dłużej.
— Asystentki w moim łóżku i ciąże? — dopytał, ściągając przy tym brwi z pewną konsternacją. Niby nie było to nic wielkiego, a w jej głosie brzmiała lekkość, która nie skłaniała ku jakimkolwiek zgrzytom, ale jego intensywnie pracujące w tej chwili trybiki w głowie zwróciły uwagę na coś zupełnie innego — ona też wcześniej była jego asystentką. Już abstrahując od tego, że wspominała o liczbie mnogiej i jego łóżku, to czemu według niej wylądowanie w nim oraz zajście w ciążę powinno się ze sobą łączyć? To na moment mocno go zastanowiło, ale ostatecznie uznał, że w gruncie rzeczy nie miało to większego znaczenia i chyba zwyczajnie nadinterpretował jej słowa. Powrócił więc spojrzeniem do planszy. — Nie będę cię wykorzystywać, masz wystarczająco dużo swoich obowiązków na głowie. Poradzę sobie. Poza tym, jakby to o mnie świadczyło? — powrócił do poprzedniej części jej wypowiedzi nieco żartobliwym, acz pewnym siebie tonem i postawił pionki w odpowiednim miejscu, po czym na koniec uśmiechnął się kącikiem ust. Chyba jak każdy facet lubił mieć kontrolę w pewnych kwestiach, a jako szef renomowanego biura architektonicznego musiał stanowić autorytet. Decyzje i pomoc innych nie mogły tego podważać.
Na wzmiankę o jej rodzicach, całkowicie zaskoczony na chwilę uniósł wysoko brwi. Rzadko rozmawiali na temat Mercierów, o których słyszał głównie z opowieści jej byłego partnera. Wrażenia nie były zbyt przychylne.
— Och… słyszałem coś niecoś o nich od Logana. Nigdy nie miałaś z nimi zbyt łatwo — zagaił spokojnie, obdarzając ją łagodnym, wspierającym spojrzeniem. I właśnie z tego względu, że miał co do nich już pewien obraz w głowie, mimowolnie zaczynał czuć narastający niepokój. Przełknął ślinę, nie chcąc dać tego po sobie okazać. — Ale tak, chyba to czas ich poznać. Możesz umówić nas na jakąś sobotę. Zrobię kolację — uśmiechnął się do niej pokrzepiająco, wiedząc, że musiało to w końcu nadejść. Co prawda, było to trochę stresujące, ale… nie bał się żadnych wyzwań, prawda? — Rozmawiałaś z nimi ostatnio? — zaciekawiło go, skąd ten pomysł zrodził się w jej głowie. — Mają jakieś szczególne preferencje? — dodał zaraz z zainteresowaniem, planując się do tego odpowiednio przygotować.

Skye Mercier

Niegasnący zawadiacki uśmiech rozjaśniał jego twarz nawet w momencie, kiedy Skye uraczyła go bliżej nieokreślonym spojrzeniem. — Mam kilka typów, które możemy wspólnie przedyskutować — stwierdził, bezczelnie prowokując ją do jakiejkolwiek reakcji, choć niestety kobieta wcale się nie dała złapać pod włos, więc ostatecznie westchnął przeciągle. — Jak się nie ma, co się lubi… — mruknął z udawanym żalem, który ciemnowłosa bez trudu mogła rozszyfrować. Fakt był taki, że nie chciał jechać na wakacje z nikim innym, chociaż kiedy się zawahała, przez jego głowę przemknął pomysł wyciągnięcia gdzieś Anthony’ego. Uważał, że ojcowsko-synowski trip byłby naprawdę fajnym doświadczeniem, a i oderwałby trochę myśli taty od Helene.
— Pewnie to dlatego, że wiecznie mnie rozpraszasz — przewrócił wymownie oczami, finalnie jej odpuszczając. Czasem naprawdę łatwiej było dać za wygraną, niż się z nią sprzeczać. A i widoki podczas takich planszówek zdecydowanie go dekoncentrowały. Celowo tak nachylała się nad stołem, prezentując swoje walory!
Zaraz triumfalnie uśmiechnął się, słysząc, że jego negocjacje przebiegały pomyślnie. Jak czegoś bardzo chciał, potrafił postawić na swoim i Skye dobrze o tym wiedziała.
Na jej kolejne żartobliwe insynuacje ostatecznie pokręcił głową z udawanym niedowierzaniem. — Niesamowite zbiegi okoliczności. To pewnie przez mój urok — uznał z rozbawieniem, przekrzywiając znacząco głowę w stronę ciemnowłosej. Może rzeczywiście miał tajemne moce i zapładniał kobiety samym wzrokiem? Niee, wolał myśleć, że przynosił kobietom szczęście. Albo raczej z asystentkami trafiał wiekowo na czas, w którym płeć piękna myślała już poważnie o swojej przyszłości i stawiała na rodzinę. Kiedy zerknął na przeliczającą pieniądze Skye stwierdził w myślach, że wcale się nie mylił. — To stanowisko wymaga godnej prezencji. Myślisz, że czemu dostałaś tę posadę? — uniósł wysoko brew, usilnie starając się zachować powagę, ale już po chwili parsknął głośno śmiechem i pokręcił głową na znak, że tylko sobie żartował.
Na jej podziękowanie w kwestii propozycji kolacji wciąż z tym samym łagodnym spojrzeniem skinął brodą. Dla niego wydawało się rzeczą naturalną wyjść z inicjatywą naprzeciw tak poważnej sprawie, jak poznanie rodziców drugiej połówki. Nie uchylał się od obowiązków chłopaka nawet, jeśli miał zostać wystawiony pod obstrzał krytycznych spojrzeń i niewygodnych pytań. — Okej, jasne. Kto jest w stanie oprzeć się mojej kaczce? — zapytał retorycznie z figlarnym uśmiechem, który miał na celu odrobinę rozluźnić atmosferę. Po wykonaniu ruchu przez Skye i wykupieniu przez nią pierwszego pola sam wziął kostkę do ręki i nią rzucił po planszy. Sześć. — Jak chcesz, możemy też zaprosić mojego tatę, mogliby się poznać. Czy to za dużo? — rzucił luźną propozycję, na koniec spoglądając na nią z lekkim niepokojem, że być może trochę się zapędził. Uznał, że skoro Anthony i tak siedział sam w domu, byłoby miło zaprosić go do siebie na wspólną kolację.
Na szczęście spotkało się to z pozytywnym odzewem ze strony Skye. W pewnym momencie, gdzieś pomiędzy jednym rzutem a drugim złapał za jej rękę i delikatnie przyciągnął do siebie, żeby złożyć na jej ustach czuły pocałunek. Nawet w blasku świec, w tak prozaicznej chwili czuł się wyjątkowo dobrze, a myśli o niedługim spotkaniu z przyszłymi teściami na razie upłynęły gdzieś w dal.

KONIEC

Skye Mercier