MAPLE HEARTS | PBF

Przez kilka dłuższych sekund nie potrafił znaleźć odpowiedzi, która nie zabrzmiałaby co najmniej trochę głupio. Wpatrywał się w ekran tabletu, potem w Bruna, potem znowu w ekran. W pewnym momencie nawet przekrzywił głowę, jakby zmiana kąta patrzenia mogła naprawić problem z dokumentacją. Nie naprawiła. Tapir nadal stał spokojnie na swoim wybiegu, a w systemie nadal nie istniał. — No... tak. — odezwał się w końcu, przeciągając słowo z miną człowieka, który właśnie przypomniał sobie coś niezbyt wygodnego. — Właściwie to nie ma Bruna. — zrobił krótką pauzę i zaraz dodał, jakby uznał, że potrzebne jest wyjaśnienie, zanim Aurora zacznie podejrzewać u niego poważniejsze problemy: — W systemie. Nie tutaj. Tutaj jest. — wskazał głową w stronę tapira. Brzmiało to absurdalnie, ale dla niego było całkiem logiczne. Chyba nie powinienem teraz tłumaczyć, że zwierzę jest tutaj, więc istnieje. To raczej oczywiste. Odetchnął i potarł dłonią kark. — Bruno to moje imię. Znaczy... jego. Wymyśliłem mu je. — skrzywił się lekko. — Jemu. Nie sobie. — zorientował się, że zaczyna brzmieć jeszcze gorzej, więc machnął ręką, odpuszczając sobie dalsze tłumaczenie. — Po prostu kiedyś zacząłem tak na niego mówić. Potem inni opiekunowie też. I jakoś zostało. — wzruszył ramionami. — Teraz chyba większość ludzi tutaj mówi na niego Bruno. — to była jedna z tych rzeczy, które wydarzyły się zupełnie samoistnie. Paddy nigdy nie usiadł z nikim przy stole i nie ogłosił, że od dzisiaj tapir otrzymuje nowe imię. Nie było żadnego głosowania ani uroczystego przekazania dokumentów. Pewnego dnia powiedział „Bruno”, ktoś inny powtórzył „Bruno”, potem kolejny pracownik i następny. Po paru miesiącach nazwa tak mocno przykleiła się do zwierzęcia, że prawie nikt już nie używał oficjalnego oznaczenia w zwykłej rozmowie. Dla Paddiego było to równie naturalne jak imiona jego własnych roślin stojących w mieszkaniu. Człowiek przyzwyczajał się do pewnych rzeczy i później nawet nie pamiętał, kiedy właściwie się zaczęły.
— Tak że jeśli go nie ma po imieniu, to trzeba szukać po numerze albo oficjalnym oznaczeniu. — dodał, zerkając ponownie na tablet. — Tego nie pamiętam tak dobrze. Bruno jest prostszy. — na chwilę zapadła cisza. Paddy przesunął wzrok na tapira i jego twarz niemal od razu spoważniała. Cała ta drobna komedia z dokumentacją przestała mieć znaczenie w chwili, gdy Bruno ruszył przed siebie. Bear obserwował jego ruch z uwagą, która pojawiała się u niego zawsze, kiedy chodziło o zwierzęta. Nie potrzebował wiele. Kilka kroków wystarczyło. Tapir szedł spokojnie, bez gwałtowności, ale kiedy przeniósł ciężar ciała na tylną część, lewa tylna noga na moment została odciążona. Prawie nic. Ułamek sekundy. Dla przypadkowego obserwatora pewnie niezauważalne. Paddy jednak od razu to wychwycił. — Widzisz? — powiedział ciszej. Nie czekał nawet na odpowiedź. — Znowu.
Przesunął się bliżej ogrodzenia, ale tym razem nie zrobił kolejnego kroku. Pamiętał, co Aurora powiedziała mu wcześniej. Co prawda nie miał pewności, czy powinien być z tego dumny, ale najwyraźniej zaczynał się uczyć. Pytać przed działaniem. Dziwne uczucie. Jeszcze godzinę temu pewnie już byłby przy Brunie, próbując zorientować się, co się dzieje. Teraz stał i czekał. No dobrze. Skoro pani kierownik chce mieć kontrolę, może sobie mieć. Byle tylko Bruno na tym nie ucierpiał. Spojrzał na tapira jeszcze raz. — To nie jest cały czas. — wyjaśnił. — Właśnie dlatego może być trudno to zauważyć. Przy normalnym chodzeniu wygląda prawie dobrze. Dopiero jak idzie trochę szybciej albo mocniej przenosi ciężar, robi ten ruch. — Paddy przesunął dłonią po ogrodzeniu, jakby bezwiednie sprawdzał jego fakturę. — Rano zobaczyłem to pierwszy raz. Później znowu. I jeszcze raz, kiedy przeszedł z tamtej strony wybiegu. — wskazał brodą dalszą część terenu. — Na początku pomyślałem, że może źle stanął. Zdarza się. Ale potem zacząłem go obserwować i powtarzało się częściej. Zamilkł na moment. W jego głowie odtwarzały się kolejne drobne sceny z całego poranka. Nie potrzebował żadnego raportu, żeby je sobie przypomnieć. Pamiętał, gdzie Bruno stał, jak się obrócił, jak przeszedł kilka metrów i kiedy pierwszy raz zauważył coś niepokojącego. To były rzeczy, które dla innych mogłyby zniknąć w zwyczajności dnia. Dla Paddiego składały się w jeden obraz. — Nie chcę od razu zakładać, że coś poważnego mu jest. — powiedział po chwili. — Może coś sobie zrobił. Może źle stanął. Może coś go uwiera. Ale jeżeli zachowuje się inaczej niż zwykle, wolę sprawdzić. Tym razem nie było w jego głosie ani cienia żartu.
Podszedł do furtki. Zatrzymał się przy niej i przez chwilę spojrzał na Aurorę. Dostał pozwolenie. Wszedł więc na wybieg. Ostrożnie zamknął za sobą furtkę i od razu sprawdził ją ręką, bardziej z zawodowego odruchu niż z rzeczywistej potrzeby. Dopiero wtedy ruszył. Nie prosto na Bruna. Lekko bokiem, spokojnie, zostawiając mu przestrzeń. Nie chciał, żeby zwierzę poczuło się osaczone. Tapir uniósł łeb i spojrzał w jego stronę. Paddy zatrzymał się. — Cześć, stary. — powiedział cicho. — Coś ty dzisiaj taki dziwny? Bruno nie odpowiedział, rzecz jasna. Paddy nie oczekiwał odpowiedzi. Zwierzę zrobiło natomiast kilka kroków. Bear poczekał. Dopiero kiedy tapir sam skrócił dystans, Paddy wyciągnął rękę, pozwalając mu najpierw ją obwąchać. Bruno zrobił to bez większego zainteresowania, po czym przesunął się jeszcze trochę. — No dobrze. — mruknął Paddy. — Czyli mnie jeszcze lubisz. To już połowa sukcesu. — kącik jego ust drgnął. Przez chwilę wszystko wyglądało zupełnie normalnie. Bruno stał spokojnie, a Paddy przesunął się o krok w bok, chcąc zobaczyć go z innej strony. Nie dotykał go jeszcze. Najpierw chciał obserwować. Zwierzę ruszyło. Jeden krok. Drugi. Trzeci. Paddy od razu dostrzegł to samo odciążenie lewej tylnej nogi. Tym razem był bliżej. Mógł obserwować ruch znacznie dokładniej. Jego spojrzenie przesunęło się po nodze, potem po stawie, dalej w stronę kopyta. Nie zauważył niczego oczywistego. Żadnej rany, krwi, opuchlizny. To wcale go nie uspokoiło. Czasem rzeczy, których nie było widać na pierwszy rzut oka, były właśnie tymi, które wymagały większej uwagi. Paddy przykucnął. Bruno spojrzał na niego i przez moment zastanawiał się chyba, czy człowiek przed nim zamierza zrobić coś interesującego. Bear wyciągnął dłoń, ale nie próbował od razu dotknąć nogi. Przesunął ją tylko wzdłuż boku zwierzęcia, obserwując reakcję. Bruno pozostał spokojny. — Dobrze. Spokojnie. — powiedział półgłosem. — Nie będziemy robić głupot. — Przynajmniej ja nie będę. Przez moment zerknął przez ramię na Aurorę. Nie uśmiechał się już, ale w jego spojrzeniu pojawiło się coś łagodniejszego. Dobrze było mieć obok kogoś, kto mógł podjąć decyzję, kiedy jego obserwacje przestaną wystarczać. Nawet jeśli tą osobą była właśnie Aurora Swan, która jeszcze niedawno groziła mu dwustoma dolarami za zabrudzenie dywanu i kazała mu biegać po kawę. Życie jest naprawdę dziwne. Paddy wrócił wzrokiem do Bruna. Tapir ruszył dalej, a Bear podążył za nim kilka kroków, tym razem uważnie obserwując sposób stawiania nóg. Znowu. Ta sama lewa tylna. Paddy zatrzymał się i wypuścił powoli powietrze nosem.
— No właśnie. — mruknął. — Nie podoba mi się to. — zrobił jeszcze jeden krok, ale nie próbował zatrzymywać zwierzęcia. Bruno sam przystanął przy jednym z elementów wybiegu. Paddy spojrzał na niego, potem na ziemię. Przykucnął i przesunął palcami po podłożu. Nic. Podniósł wzrok. — Nie widzę niczego, o co mógłby się tutaj zahaczyć. — powiedział bardziej do Aurory niż do siebie. — Ale chciałbym sprawdzić go jeszcze w ruchu. Nie tylko tutaj. — Wstał i otrzepał dłonie o spodnie. Zrobił dwa kroki, zatrzymał się i poczekał, aż Bruno sam ruszy. Nie poganiał go. Nie cmokał, nie przywoływał. Po prostu szedł w jego tempie. Po chwili tapir znowu wykonał ten charakterystyczny ruch. Paddy zmrużył oczy. — Dobra. To już trzeci raz. Obrócił głowę w stronę Aurory. — I za każdym razem ta sama noga. — Przez chwilę wyglądał, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, ale ostatecznie zrezygnował. Zamiast tego podszedł odrobinę bliżej Bruna. Tapir nie odsunął się. Bear ostrożnie przesunął dłonią po jego boku, schodząc niżej, ale zatrzymał się, zanim dotarł do tylnej nogi. Nie chciał wymuszać badania.
— Nie będę go teraz męczył. — powiedział spokojnie. — Jeżeli coś go boli, i tak nam tego nie powie. A jak zaczniemy za bardzo kombinować, może przestać zachowywać się normalnie. Spojrzał na Aurorę. — Najpierw obserwacja. Potem weterynarz. Tak będzie najbezpieczniej. Przez chwilę jeszcze patrzył na Bruna, po czym westchnął cicho. — A swoją drogą... — dodał z lekkim rozbawieniem. — jeżeli naprawdę nie ma go w dokumentacji, to chyba będziemy musieli go oficjalnie przedstawić. Zerknął na tapira. — Bruno, to jest pani kierownik. Pani kierownik, to jest Bruno. Kącik jego ust uniósł się lekko. — Chociaż formalnie powinienem chyba użyć jego numeru. Pokręcił głową. — Ale nie jestem pewien, czy on sam się na niego zgodzi. I dopiero po tym żartobliwym komentarzu jego twarz znowu spoważniała. Tapir zrobił kolejny krok. Lewa tylna noga znów została na moment odciążona. Paddy od razu to zobaczył. Tym razem jednak nie ruszył za nim. Zatrzymał się i spojrzał na Aurorę, pamiętając dokładnie, że nie miał działać na własną rękę. — Czy Pani kierownik chce, żebym sprawdził go jeszcze kawałek dalej, czy od razu zgłaszamy weterynarzowi? — zapytał. Po krótkiej chwili dodał ciszej: — Bo coś jest nie tak. Nie wiem jeszcze co, ale jestem tego prawie pewien.

Aurora B. Swan

Nic nie mówiła. Patrzyła najpierw na Paddiego, później na Bruna, aż w końcu znowu na tablet. Informacja o imieniu tapira była niby drobiazgiem, ale właśnie takie drobiazgi potrafiły doprowadzić ją do szału. Przesunęła palcem po ekranie, odnalazła prawdopodobny numer zwierzęcia - 4423 - i otworzyła jego kartę. Dopisała w opisie, że zwierzę jest przez pracowników nazywane Brunem. Przynajmniej tyle mogła zrobić od ręki.
- Czy ty sobie zdajesz sprawę, co właśnie mi powiedziałeś? - odezwała się w końcu, nadal patrząc w tablet.
- Od lat wszyscy wołają na niego Bruno, a ty nawet nie sprawdziłeś, czy to imię znajduje się w dokumentacji. Potem przychodzisz do mnie z tekstem, że zwierzę nie istnieje.
Dopiero wtedy podniosła wzrok. Wkurzona była na niego, ale też i na siebie, bo w systemie był błąd, który powinna wychwycić.
- Padington, to nie jest prywatna hodowla na twoim podwórku. Mamy spis zwierząt, numery identyfikacyjne, historię leczenia i ludzi, którzy muszą wiedzieć, o którym zwierzęciu mówimy. Jeśli weterynarz zapyta mnie o 4423, nie mam zamiaru odpowiadać mu „Bruno, ten od Paddiego”. Rozumiesz?
Ton miała spokojny, ale po jej twarzy było widać, że naprawdę ją to zirytowało. Nie krzyczała. Nie było takiej potrzeby. Paddy i tak wiedział, że właśnie dostał reprymendę. Niech się cieszy, że tylko słowną, bo sławne „dwieście dolców” może zaraz wrócić.
Aurora chciała powiedzieć coś jeszcze, ale wtedy Bruno ponownie ruszył. Zamiast ciągnąć temat, odwróciła wzrok w stronę wybiegu. Dobrze zrobiła. Paddy znowu skupił się na zwierzęciu, a cała jego wcześniejsza nieporadność gdzieś zniknęła. Nie szarpał, nie próbował na siłę sprawdzać nogi. Poczekał. Obserwował. Pozwalał Brunowi samemu podejść. Aurora przyglądała mu się uważnie. Kiedy tapir po raz kolejny odciążył lewą tylną nogę, jej wzrok automatycznie powędrował właśnie tam. Paddy już wcześniej zwrócił na to uwagę, ale teraz miała okazję zobaczyć wszystko z bliska. Kolejny krok. Ten sam ruch.
- Przy skręcie też - powiedziała po chwili, jakby sama właśnie to zauważyła. Tak nie było.
- Cały czas oszczędza tę nogę.
W rzeczywistości po prostu zebrała to, co Paddy zdążył jej pokazać. Także interpretowała słowa Padingtona, uznając że ona też widzi zachowanie tapira. Tak też nie było. Nie zamierzała jednak pozbawiać się prawa do własnych wniosków tylko dlatego, że ktoś był szybszy. Tak, oszukiwała siebie. Z każdym kolejnym ruchem Bruna coraz trudniej było jej jednak udawać, że Paddy jest tylko kolejnym pracownikiem, którego trzeba pilnować. Facet naprawdę znał się na swojej robocie. Wiedział, kiedy podejść, kiedy się zatrzymać, kiedy odpuścić. Nawet jego głupie żarty z tapirem nie przeszkadzały jej już tak bardzo, skoro zwierzę reagowało na niego spokojnie. Dryg ma. I to cholernie dobry.Nie powiedziała mu tego oczywiście. Nie zamierzała nagle rozpieszczać go komplementami tylko dlatego, że przez pięć minut zachowywał się tak, jak powinien. Ale gdzieś z tyłu głowy zaczęła już odkładać sobie tę informację. Paddy był użyteczny. Bardzo użyteczny. A ludzi, którzy mieli taki kontakt ze zwierzętami, warto było mieć blisko. Najpierw nauczę go porządku. Potem posłuszeństwa. Reszta przyjdzie sama. Ponownie powtórzyła w głowie swój plan. W sumie robiła to od momentu, gdy wyszli z biura.
Sięgnęła po radio i zgłosiła weterynarzowi sytuację, przekazując mu numer 4423, obserwowane zachowanie oraz informację o powtarzającym się odciążaniu lewej tylnej kończyny. Po zakończeniu rozmowy schowała radio i spojrzała na Paddiego.
- Dobra. Masz zgodę. Zrób mu wstępne oględziny. Tylko bez bohaterstwa. Nie próbujesz na siłę badać nogi i nie robisz niczego, czego „Bruno” nie pozwoli ci zrobić. Chcę zobaczyć, co jeszcze jesteś w stanie zauważyć.
Tym razem pozwoliła mu działać. Stała kilka kroków dalej, zapisując na tablecie jego obserwacje i to, co sama widziała. Dopiero teraz zauważyła co zrobiła. Nazwała tapira imieniem nadanym przez jego opiekuna. Szybko skarciła się w duchu. Przed chwilą dawała reprymendę panu Bear'owi, a teraz sama popełniła mały błąd. Zirytowała się. Chyba była zmęczona.
Paddy znowu okazał się dokładnie taki, jakiego zaczynała się po nim spodziewać - skupiony, cierpliwy i uparty jak cholera, kiedy chodziło o zwierzę. Aurora zerknęła na zegarek.
- Masz jeszcze pięć minut do końca zmiany - powiedziała, jakby dopiero teraz sobie o tym przypomniała.
- Potem przyjdzie weterynarz. Przekażemy mu wszystko, co ustaliliśmy i idziemy stąd.
Spojrzała na niego znad tabletu.
- W sumie to wracasz ze mną, Padington.
Kącik jej ust drgnął.
- Nie myśl, że tapir uratował cię przed całą resztą. Trzeba dokończyć kable, okej?

Padington Bear

Początkowo tylko skinął głową, ale po chwili na jego twarzy pojawił się ten charakterystyczny, trochę zmęczony uśmiech. Chyba naprawdę powinien był się cieszyć, że tym razem zapytał, zanim zrobił coś po swojemu. Wciąż jednak nie do końca wiedział, co sądzić o tym, że kilka prostych słów Aurory potrafiło sprawić, że zaczął pilnować każdego własnego ruchu. Jeszcze parę godzin temu wszedł do jej biura ubłocony po kolana, a teraz miał wrażenie, że dostał pochwałę za samo przypomnienie sobie, że kierownik też czasami może mieć rację. Dziwna była ta praca. Dziwny był dzisiejszy dzień. Albo może po prostu dziwny była pani kierownik. Tego jeszcze nie rozstrzygnął. Ruszył w stronę Bruna, zostawiając za sobą ogrodzenie i całą tę nieszczęsną rozmowę o kablach. I chyba właśnie tego potrzebował. Przy zwierzęciu wszystko robiło się prostsze. Nie musiał zastanawiać się, czy powinien stać pół kroku bliżej, czy może jednak dalej, czy patrzeć Aurorze w oczy, czy lepiej tego nie robić, ani czy kolejne zdanie nie zabrzmi przypadkiem jak kolejna próba podważania jej poleceń. Bruno miał swoje zasady i Paddy je znał. To wystarczało. Podszedł do niego spokojnie, pozwalając, żeby tapir sam zdecydował, czy chce podejść bliżej. Nie próbował go zatrzymywać ani zmuszać do niczego. Pogłaskał go tylko po karku, kiedy zwierzę znalazło się wystarczająco blisko, a później przez chwilę obserwował jego reakcje. To, co miał zobaczyć, już wcześniej zauważył, ale teraz mógł przyjrzeć się temu dokładniej. Nie było sensu robić z tego wielkiej operacji. Bruno nie wyglądał na zwierzę, które właśnie umierało, i Paddy był z tego powodu bardzo zadowolony. Wolał dmuchać na zimne i zgłosić coś wcześniej, niż później żałować, że uznał zmianę zachowania za nic ważnego. Delikatnie przesunął dłonią wzdłuż kończyny, obserwując przy tym bardziej reakcję tapira niż samą nogę. Kiedy Bruno cofnął ją nieznacznie, Paddy natychmiast przestał. Zapamiętał miejsce. Tyle na tę chwilę wystarczyło. Resztę powinien zrobić ktoś, kto miał do tego odpowiednie kwalifikacje i znacznie lepszą umowę z zoo niż on. Wyprostował się i spojrzał przez moment na Aurorę.
— Wygląda na to, że jednak dobrze zrobiłem, że panią tu przyprowadziłem. — rzucił z lekkim uśmiechem, choć zaraz skrzywił się odrobinę, jakby sam uznał, że zabrzmiało to zbyt dumnie. — Znaczy... że pani pozwoliła mi przyjść. — Lepiej. Zdecydowanie lepiej. Nie chciał przecież po raz kolejny dawać jej argumentów przeciwko sobie. W tej chwili odezwało się radio. Paddy zerknął w jego stronę, a potem odruchowo na zegarek. Weterynarz był już niedaleko. Oczywiście. Pięć minut do końca zmiany, a dzień najwyraźniej postanowił udawać, że jeszcze się nie skończył. Paddy pokręcił lekko głową, po czym wrócił do Bruna. Kiedy weterynarz pojawił się przy wybiegu, mężczyzna przekazał mu najważniejsze informacje bez robienia z siebie eksperta. Pokazał miejsce, przy którym Bruno zareagował, powiedział, od kiedy zauważał zmianę zachowania i co konkretnie zwróciło jego uwagę. Potem odsunął się kawałek i pozwolił profesjonaliście zająć się resztą. W razie potrzeby pomagał, ale nie wchodził mu w drogę. Przy okazji sam poczuł, jak schodzi z niego napięcie, którego wcześniej nawet nie zauważał. Bruno był pod opieką. To było najważniejsze. A on mógł przestać być odpowiedzialny za absolutnie wszystko, co miało futro, cztery nogi albo choćby możliwość zepsucia się. Niestety, dokładnie w tej samej chwili przypomniał sobie o kablach. Spojrzał na Aurorę. Potem na weterynarza. Później znowu na Aurorę. Kable naprawdę będą musiały poczekać, prawda? Pytanie nawet nie zdążyło wybrzmieć w jego głowie, kiedy przypomniał sobie, że właśnie sam przed chwilą zgodził się na taki układ. No świetnie. Zrobił to, czego od niego chciała, a teraz jeszcze miał ochotę narzekać. Typowy Paddy. Wsunął dłonie do kieszeni i oparł ciężar ciała na jednej nodze.
— Jeżeli Bruno zostaje już w dobrych rękach, to chyba mogę wrócić do pani biura. — powiedział, patrząc na Aurorę z miną człowieka, który bardzo chciałby, żeby ktoś powiedział mu, że żartował i żadnych kabli jednak nie ma. — Chociaż uprzedzam, pani kierownik, moje kompetencje kończą się gdzieś w okolicy naprawiania rzeczy, które naprawdę są zepsute. Jeżeli mam jeszcze zacząć je dekorować, to potrzebuję szkolenia. — Uśmiechnął się pod nosem i zerknął jeszcze raz na Bruna. Dopiero teraz zauważył, że na jego rękawie została niewielka smuga sierści. Strzepnął ją palcami i westchnął. Przynajmniej tym razem nie był cały w błocie. To już można było uznać za sukces.

Aurora B. Swan

Aurora nie odpowiedziała od razu. Obserwowała Paddiego przy Brunie. Stała z tabletem opartym o przedramię i śledziła każdy jego ruch. Wcześniej znała go głównie z papierów, grafiku, raportów i tego, co przez lata zdążyła zobaczyć w zoo. Wiedziała, że jest uznawany za dobrego pracownika. Wiedziała też, że można było na nim polegać, kiedy coś się psuło albo kiedy któreś ze zwierząt zaczynało zachowywać się inaczej. Co innego jednak przeczytać kilka suchych informacji, wyrobić sobie jakąś opinię a co innego zobaczyć go przy pracy. Teraz dopiero naprawdę rozumiała, dlaczego ludzie tak często wysyłali właśnie jego. Paddy miał rękę do zwierząt. I to cholernie dobrą.
Nie spodobała jej się natomiast jego próba poprawienia własnych słów. Uniosła lekko brew, kiedy usłyszała, że to jednak ona pozwoliła mu tutaj przyjść. Drobna różnica, ale Aurora od razu ją wychwyciła. Dobrze. Przynajmniej zaczynał rozumieć, jak wygląda hierarchia. Nie skomentowała tego. Nie było potrzeby. Wystarczyło, że spojrzała na niego przez chwilę dłużej, po czym wróciła wzrokiem do Bruna. Tak. Zdecydowanie lepiej. Nie potrzebowała teraz kolejnego spięcia. Wystarczyło jej, że Paddy sam się poprawił. To było znacznie ciekawsze niż gdyby musiała go do tego zmuszać.
Kiedy przy wybiegu pojawił się weterynarz, Aurora od razu przeszła do rzeczy. Podała mu numer zwierzęcia i krótko opisała sytuację, a potem zostawiła miejsce na informacje Paddiego. Nie wchodziła mu w słowo. Wręcz przeciwnie, pozwoliła mu wskazać dokładnie momenty, w których zauważył odciążanie lewej tylnej nogi, miejsce, przy którym Bruno zareagował na dotyk i zmianę zachowania z rana. Weterynarz obejrzał tapira, zadał kilka dodatkowych pytań, a Aurora raz po raz zerkała na Paddiego. Nie musiała go pilnować. Wiedział, co powiedzieć.
W końcu specjalista uznał, że na tę chwilę nie wygląda to na stan wymagający natychmiastowej interwencji, ale potrzebna będzie dalsza obserwacja i dokładniejsze badanie. Aurora przyjęła to skinieniem głowy.
- Dobrze. Zostawiamy go dzisiaj pod obserwacją. Jeśli cokolwiek się zmieni, chcę wiedzieć od razu.
Przeniosła wzrok na Paddiego.
- A ty dostaniesz raport. Wyślijcie go do mnie i do pana Padingtona, kiedy będzie gotowy. Skoro już zrobiłeś całą tę aferę z Brunem, możesz przynajmniej wiedzieć, co później z niego wyszło.
Brzmiało to jak kolejna drobna złośliwość, ale w rzeczywistości był to całkiem świadomy gest. Paddy był zaangażowany od początku. Powinien wiedzieć, co dzieje się z jego podopiecznym. Aurora nie zamierzała mu tego odbierać.
Kiedy wszystko zostało ustalone, spojrzała jeszcze raz na Bruna. Potem zerknęła na zegarek. Rzeczywiście zrobiło się późno.
- Dobrze. Wracamy.
Ruszyła pierwsza, pewnym krokiem, nie oglądając się od razu za siebie. Po chwili usłyszała za sobą kroki Paddiego. Dokładnie tam, gdzie powinien być. U jej boku, a właściwie pół kroku za nią. Nie musiała mu już przypominać o zasadach. Korytarze administracyjne wyglądały zupełnie inaczej niż wcześniej. Czysto. Żadnego błota i niepotrzebnych kartek czy papierowych kubków, które nie wpadły do kosza. Aurora zwolniła na moment, rozglądając się po pomieszczeniach. Jej biuro również wyglądało tak, jak powinno. Czysta podłoga, nowy dywan, ale w zupełnie innym kolorze.
Dziękuję, tato.
Uśmiechnęła się pod nosem. Ulisses najwyraźniej nie zamierzał pozwolić, żeby administracja po całej tej historii z błotnistym Padingtonem wyglądała jak magazyn po remoncie. Dobrze, idealnie. Aurora była ucieszona.
Weszła do gabinetu i rzuciła tablet na stolik kawowy. Huknął przekonująco, ale panna Swan czuła się po prostu zbyt pewnie w swoich czterech ścianach. Musiałą odetchnąć. Nawet postanowiła, że nie będzie trzymać sto procent fasonu i nie będzie zachowywać się formalnie, skoro Padington i tak był po godzinach.
Dopiero wtedy odwróciła się w stronę Paddiego, który zatrzymał się w drzwiach. Aurora przeszła spokojnie do fotela, ale nie tego przy biurku, a właśnie przy małym stoliku i usiadła, zakładając nogę na nogę. Szpilka lekko stuknęła o podłogę, kiedy poprawiła stopę. Przez chwilę przyglądała mu się bez słowa, a potem zaczęła powoli poruszać stopą, zupełnie jakby robiła to bezwiednie. Oczywiście nie robiła.
Paddy już wcześniej zwracał na nią uwagę. Aurora doskonale o tym pamiętała. Sięgnęła po prywatny telefon i położyła go na udzie, ekranem do góry. Nie powiedziała, do czego może jej się przydać. Wystarczyło, że był pod ręką.
- Zamknij drzwi. Na klucz.
Poczekała chwilę, aż to zrobi.
- No dobrze, Padington. Czas wrócić do tego, co zostawiliśmy.
Spojrzała w stronę kabli, a później znowu na niego. Nie uśmiechała się, minę miała poważną, ale spokojną.
- Chcę, żeby wyglądało to schludnie. Żadnych luźnych przewodów, żadnego bałaganu i żadnego „jakoś to będzie”. Masz to zrobić tak, żeby jutro nikt nie musiał po tobie poprawiać. Czy to jasne?
Przez moment pozwoliła mu jeszcze stać w drzwiach, podczas gdy sama wygodniej oparła się o fotel. Jej stopa nadal poruszała się powoli, niemal leniwie.
- Tym razem nie potrzebujesz żadnej dodatkowej instrukcji. Przecież jesteś takim świetnym fachowcem. Potrafisz naprawić wszystko, ułożyć i zdecydowanie ci wyjdzie. Jak z tym tapirem.
Uśmiechnęła się niewinnie.
- Prawda?
Aurora zerknęła na telefon, odblokowała ekran i przez chwilę coś na nim sprawdziła. Instagrama? Jakieś informacje? Nie robiła z tego przedstawienia. Nie musiała. Sam fakt, że telefon leżał w jej dłoni, mógł wystarczyć, żeby Paddy musiał zacząć się zastanawiać, co właściwie planowała. Oparła łokieć o podłokietnik i spojrzała na niego znad telefonu.
- Do roboty. Obiecałeś, że skończysz. Teraz chcę zobaczyć, czy poza zwierzętami potrafisz być równie dokładny przy czymś, co nie może cię ugryźć. Czy mam poszukać kogoś lepszego od ciebie?
Inaczej zachowywała się na wybiegu, inaczej tutaj. Wszystko to jednak było jej planem.

Padington Bear