Άκουσα ότι δεν πιστεύεις στους θεούς?
: sob lis 14, 2026 8:32 pm
Ten śmiertelnik miał nadzwyczajnie poprzestawiane w głowie. To zapewne przez zapach dojrzałych fig unoszący się w powietrzu albo ilość wina, które musiał wyżłopać, odkąd jego rodzicielka odeszła z tego świata i nie miała już jak go pilnować. Całe szczęście Augustyna wiele sezonów wcześniej usłyszała modlitwy jego matki. Kobieta zwracała się do Zeusa, błagając, by bogowie spoglądali na jej syna z niebios i chronili go przed zgubą, którą sam mógł na siebie sprowadzić.
Spoglądali na niego, to fakt. Ale czy chronili?
Ten człowiek najwyraźniej tracił wszelki kontakt z rzeczywistością. Zamiast zachowywać się jak przystało na prawowitego obywatela, rzucał obelgami w kierunku jej rodziny, a co za tym idzie, również jej samej! Wypowiadał bluźnierstwa, jakby bogowie NIE ISTNIELI, jakby ICH W OGÓLE NIE BYŁO?! HALO?! Stała tutaj, przed nim! Widział ją na własne oczy, a jego spojrzenie zsunęło się po jej nagim ciele nie raz i nie dwa, zamiast grzecznie zatrzymać się na jej twarzy. I jeszcze śmiał nazywać ją zbereźnicą?! A NA DOMIAR ZŁEGO UWAŻAŁ, ŻE CHCIAŁA GO UWIEŚĆ?! Na te słowa, za które zasłużył sobie co najmniej na strzałę wypuszczoną prosto z jej łuku, cała się zaczerwieniła. Nie odezwała się jednak ani słowem. W środku aż się w niej gotowało, ale na tym jej zmartwienia się nie kończyły.
Odkąd stąpała po ziemi jako półbogini, doświadczała tylu nowych bodźców i ludzkich potrzeb, że ledwo potrafiła za nimi nadążyć. A jej brzuch? Ten nie przestawał wydawać z siebie wyjątkowo niekomfortowych dźwięków. Zdążyła już zrozumieć, że uciszy go dopiero wtedy, gdy coś zje. Siedząc pięknie i grzecznie na swoim miejscu, parsknęła śmiechem na jego kolejny komentarz. - Staruszek robi, co mu się żywnie podoba. Nie liczyłabym na jego odpowiedź - mruknęła rozbawiona. Nagle całe niebo rozświetlił błysk, który dostrzegli nawet przez okiennice domu Aleksandrosa. Yikes. No i po co się popisujesz brodaczu?! - pomyślała, mając nadzieję, że ojczulek ją usłyszy i się opanuje. - Tyle, aż zrozumiem twoje bezsensowne uprzedzenia - odparła, gładząc kocurka, zanim zatopiła zęby w tej cudownej kanapce, którą wcześniej przygotował.
Na bogów. To było tak dobre, że mogłoby równać się z niebiańskim przysmakiem! - Na piętę Achillesa… - wymamrotała z pełnymi ustami, patrząc na Aleksandrosa z zachwytem. - Czy wszyscy śmiertelnicy potrafią przygotować coś tak dobrego, czy tylko ty zostałeś obdarzony takim darem? - Uśmiechnęła się delikatnie, a jej uśmiech poszerzył się jeszcze bardziej, gdy dostrzegła jego nagłą ekscytację. Szkoda tylko, że równie szybko zniknęła, ustępując miejsca temu znajomemu już z jego strony mrokowi. - Powinieneś zaprezentować je na wielkim targu na Olimpie, który odbędzie się za tydzień! - rzuciła podekscytowana. - Wszyscy na ich punkcie oszaleją. - Pokiwała głową z przekonaniem, bo mówiła całkowicie szczerze. Gdyby mieszkała na ziemi na co dzień, z pewnością szybko uzależniłaby się od jego kuchni. Teraz jednak musiała skupić się na swojej misji, czyli przekonaniu go, że bogowie jednak istnieli. A on wcale jej tego nie ułatwiał. Każda ich rozmowa prędzej czy później kończyła się kolejną niezbyt zachwyconą odpowiedzią z jego strony.
Nic, co ludzkie, nie było mu obce, czy jakoś tak to szło, no nie? Dlatego nie rozumiała, dlaczego tak bardzo się rumienił i denerwował na myśl o czymś, co zapewne robił już nie raz. To ona powinna się zawstydzić! W końcu nigdy wcześniej nie dzieliła łoża z żadnym mężczyzną. - Nie potrzebujesz? - uniosła brew. - Dobrze, już nie zadaję więcej pytań. - Unosząc dłonie w geście poddania, wtuliła się twarzą na moment w kocurka. - W moim domu panują inne prawa. Nie zrozumiałbyś. - Wzruszyła ramionami, po czym wstała i przespacerowała się po kuchni, przyglądając się ceramicznym naczyniom i ozdobom. Na wieść, że Aleksandros pozwoli jej zostać, uśmiechnęła się szeroko. A kiedy okazało się, że będzie mogła spać nawet w jego łożu, niemal podskoczyła z radości. Podeszła do niego szybko i objęła go od tyłu, po czym puściła, zanim zdążył zaprotestować, i wróciła na swoje miejsce. - Dobrze, żadnych wybryków. Będę się zachowywać, obiecuję! - parsknęła śmiechem. - Możesz mówić do mnie Augustyna, a pochodzę kawałek drogi stąd… - Zrobiła usta w dzióbek, zastanawiając się, co mogłaby mu powiedzieć. - Z takiej miejscowości w górach. Kilka dni wspinaczki.
Miała szczerą nadzieję, że na tym się zatrzyma i nie będzie zadawał więcej pytań. Bo co miała mu powiedzieć? Że wystarczy spojrzeć w górę, żeby zobaczyć jej dom? - Aleksandrosie, czy mogłabym ci pomóc przy festynie? Bo weźmiesz w nim udział, prawda? Pokażesz wszystkim swoje kulinarne dzieło? - Zerknęła na niego z błyskiem w oczach. - Mogę ci na bogów obiecać, że wszystko zakończy się sukcesem! Już w tym moja głowa! - Wypowiedziała te słowa z dumą i właśnie wtedy w jej główce zapaliła się lampka. No przecież! To mógł być jej magiczny środek… jej sposób, żeby w końcu przekonać go do prawdy. Mogła mu pomóc, a kiedy wszystko zakończy się sukcesem, pokazać, że odrobinka wiary się opłacała... może wtedy, zamiast kolejny raz przewracać oczami na wzmiankę o bogach, wreszcie jej uwierzy?
𐌀𐌋𐌄𐌊𐌔𐌀𐌍𐌃𐌓Ꝋ𐌔
Ten człowiek najwyraźniej tracił wszelki kontakt z rzeczywistością. Zamiast zachowywać się jak przystało na prawowitego obywatela, rzucał obelgami w kierunku jej rodziny, a co za tym idzie, również jej samej! Wypowiadał bluźnierstwa, jakby bogowie NIE ISTNIELI, jakby ICH W OGÓLE NIE BYŁO?! HALO?! Stała tutaj, przed nim! Widział ją na własne oczy, a jego spojrzenie zsunęło się po jej nagim ciele nie raz i nie dwa, zamiast grzecznie zatrzymać się na jej twarzy. I jeszcze śmiał nazywać ją zbereźnicą?! A NA DOMIAR ZŁEGO UWAŻAŁ, ŻE CHCIAŁA GO UWIEŚĆ?! Na te słowa, za które zasłużył sobie co najmniej na strzałę wypuszczoną prosto z jej łuku, cała się zaczerwieniła. Nie odezwała się jednak ani słowem. W środku aż się w niej gotowało, ale na tym jej zmartwienia się nie kończyły.
Odkąd stąpała po ziemi jako półbogini, doświadczała tylu nowych bodźców i ludzkich potrzeb, że ledwo potrafiła za nimi nadążyć. A jej brzuch? Ten nie przestawał wydawać z siebie wyjątkowo niekomfortowych dźwięków. Zdążyła już zrozumieć, że uciszy go dopiero wtedy, gdy coś zje. Siedząc pięknie i grzecznie na swoim miejscu, parsknęła śmiechem na jego kolejny komentarz. - Staruszek robi, co mu się żywnie podoba. Nie liczyłabym na jego odpowiedź - mruknęła rozbawiona. Nagle całe niebo rozświetlił błysk, który dostrzegli nawet przez okiennice domu Aleksandrosa. Yikes. No i po co się popisujesz brodaczu?! - pomyślała, mając nadzieję, że ojczulek ją usłyszy i się opanuje. - Tyle, aż zrozumiem twoje bezsensowne uprzedzenia - odparła, gładząc kocurka, zanim zatopiła zęby w tej cudownej kanapce, którą wcześniej przygotował.
Na bogów. To było tak dobre, że mogłoby równać się z niebiańskim przysmakiem! - Na piętę Achillesa… - wymamrotała z pełnymi ustami, patrząc na Aleksandrosa z zachwytem. - Czy wszyscy śmiertelnicy potrafią przygotować coś tak dobrego, czy tylko ty zostałeś obdarzony takim darem? - Uśmiechnęła się delikatnie, a jej uśmiech poszerzył się jeszcze bardziej, gdy dostrzegła jego nagłą ekscytację. Szkoda tylko, że równie szybko zniknęła, ustępując miejsca temu znajomemu już z jego strony mrokowi. - Powinieneś zaprezentować je na wielkim targu na Olimpie, który odbędzie się za tydzień! - rzuciła podekscytowana. - Wszyscy na ich punkcie oszaleją. - Pokiwała głową z przekonaniem, bo mówiła całkowicie szczerze. Gdyby mieszkała na ziemi na co dzień, z pewnością szybko uzależniłaby się od jego kuchni. Teraz jednak musiała skupić się na swojej misji, czyli przekonaniu go, że bogowie jednak istnieli. A on wcale jej tego nie ułatwiał. Każda ich rozmowa prędzej czy później kończyła się kolejną niezbyt zachwyconą odpowiedzią z jego strony.
Nic, co ludzkie, nie było mu obce, czy jakoś tak to szło, no nie? Dlatego nie rozumiała, dlaczego tak bardzo się rumienił i denerwował na myśl o czymś, co zapewne robił już nie raz. To ona powinna się zawstydzić! W końcu nigdy wcześniej nie dzieliła łoża z żadnym mężczyzną. - Nie potrzebujesz? - uniosła brew. - Dobrze, już nie zadaję więcej pytań. - Unosząc dłonie w geście poddania, wtuliła się twarzą na moment w kocurka. - W moim domu panują inne prawa. Nie zrozumiałbyś. - Wzruszyła ramionami, po czym wstała i przespacerowała się po kuchni, przyglądając się ceramicznym naczyniom i ozdobom. Na wieść, że Aleksandros pozwoli jej zostać, uśmiechnęła się szeroko. A kiedy okazało się, że będzie mogła spać nawet w jego łożu, niemal podskoczyła z radości. Podeszła do niego szybko i objęła go od tyłu, po czym puściła, zanim zdążył zaprotestować, i wróciła na swoje miejsce. - Dobrze, żadnych wybryków. Będę się zachowywać, obiecuję! - parsknęła śmiechem. - Możesz mówić do mnie Augustyna, a pochodzę kawałek drogi stąd… - Zrobiła usta w dzióbek, zastanawiając się, co mogłaby mu powiedzieć. - Z takiej miejscowości w górach. Kilka dni wspinaczki.
Miała szczerą nadzieję, że na tym się zatrzyma i nie będzie zadawał więcej pytań. Bo co miała mu powiedzieć? Że wystarczy spojrzeć w górę, żeby zobaczyć jej dom? - Aleksandrosie, czy mogłabym ci pomóc przy festynie? Bo weźmiesz w nim udział, prawda? Pokażesz wszystkim swoje kulinarne dzieło? - Zerknęła na niego z błyskiem w oczach. - Mogę ci na bogów obiecać, że wszystko zakończy się sukcesem! Już w tym moja głowa! - Wypowiedziała te słowa z dumą i właśnie wtedy w jej główce zapaliła się lampka. No przecież! To mógł być jej magiczny środek… jej sposób, żeby w końcu przekonać go do prawdy. Mogła mu pomóc, a kiedy wszystko zakończy się sukcesem, pokazać, że odrobinka wiary się opłacała... może wtedy, zamiast kolejny raz przewracać oczami na wzmiankę o bogach, wreszcie jej uwierzy?
𐌀𐌋𐌄𐌊𐌔𐌀𐌍𐌃𐌓Ꝋ𐌔