This paranoia won’t leave my head, and you’re not helping at all
: śr lis 11, 2026 12:16 am
Winda im nie sprzyjała. Ciasna przestrzeń potęgowała dziwne napięcie, które zaczynało wzrastać, dusząc niewypowiedziane słowa. Dominowała, wpychając pomiędzy nimi ciszę, której nikt nie chciał przerwać. Olivia raz, czy dwa zerkneła na mężczyznę przyłapując się na tym, jak wiele z myśli, które krążyły jej w głowie, było niestosownych. Powinno ją to przerażać, powinna besztać się za ich obecność, a zamiast tego pozwalała im płynąć, ani przez chwilę nie mącąc ich jestestwa. Cholera, nic z tego nie powinno mieć prawa spełnienia, a jednak gdzieś pod skórą pragnęła, żeby było inaczej. Kiedy to do niej dotarło? Czy kiedy ponownie spojrzała na ulicy w jego oczy, czy dopiero na korytarzu bloku, w którym mieszkała? Może w windzie, gdy jej ręka wylądowała na torsie, tym samym prowokując jego dłoń do zbadania jej policzka? Czy to wtedy całkiem wyrzuciła z głowy wszystko to, co powinno być stosowne, zastępując po prostu chwilą i pragnienie, które rodziło się w jej szczupłym ciele, a które, być może pozornie, dostrzegła również w jego oczach, które spoglądały na nią intensywnie, racząc prawdziwą kakofonią emocji, sprzecznych i tak niepasujących do ich relacji. Miała być czysto koleżeńska, opatrzona zwykłym “cześć” rzucanym w przerwach, kiedy mijali się w szpitalu, spiesząc do własnych obowiązków. A teraz była po prostu zaprzeczeniem wszelkich założeń.
-Nie powinieneś sobie zaprzątać tym głowy, a już z pewnością nie teraz. Zacznę myśleć, że wyjątkowo zależy ci na tej odpowiedzi, a ja nie jestem w stanie jej streścić. Kiedy zacznę, braknie nam czasu - szepnęła, uśmiechając się lekko, z jakąś dziwną prowokacją w głosie. Nie chciała mu się teraz z niczego spowiadać, prawdę powiedziawszy nie chciała niczego mówić, bo jej ciało rwało się do innego wypełniania ciszy, która by zapanowała, gdyby słowa ponownie ustały. Nie umiała się skupić kiedy stał tak blisko, a jego ręka ściskała jej ramie - nie mocno, acz stanowczo.
-Nie mam niczego przeciwko, ale po ciężkim dniu, wszystkich ekscesów, chcę się po prostu rozluźnić. Udowodnij mi, że nie popełniłam błędu zapraszając cię do siebie - rzuciła, spoglądając na niego. Prowokowała go, zaczepiała. Miała w tym jasny cel i liczyła, że mężczyzna załapie wszystko, co miała mu do przekazania.
Podeszła do niego stając znacznie bliżej niż powinna, lekko przygryzając wargę. Badała jego twarz, pozwalając sobie na wszystko. Nie było ograniczeń, nie było limitów, bo one miały rację bytu zanim znaleźli się przy jej mieszkaniu. Teraz wystarczyło jedynie otworzyć drzwi, by dostać się do środka.
-Zazwyczaj ludzie chcąc być tymi jedynymi. Naprawdę jesteś unikatowy - zaśmiała się cicho, wyciągając lekko powietrze, bo jeszcze na chwilę zatrzymać w nozdrzach zapach jego perfum. Pasowały do niego, wiedział o tym, czy wybrał je zupełnie przypadkiem? - To naprawdę byłoby takie straszne, gdyby okazało się, że wiesz tylko ty? - szepnęła mu do ucha tuż po tym, jak wspięła się na palce, wcześniej dłonie opierając o jego tors. Korytarz był cichy, chociaż wiedziała, że w każdej chwili mogło się to zmienić - Rosalia zawsze czuwała. Zacisnęła palce na materiale trwając w tej pozycji kolejnych kilka sekund pozwalając własnemu oddechowi na nieznacznie przyspieszenie. Czuła pod dłońmi jak szaleńczo uderza serce Jude i to sprawiło, że lekko się od niego odepchnęła, zwiększając dystans. Nie uciekała, dbała jedynie by inni nie byli narażeni na pewne widoki
Wyciągnęła klucz z kieszeni, przekręcając go ostatecznie w zamku.
-Nadal chętny na whisky? - spytała, zapraszając go do środka. Wystarczyło zaledwie jedno spojrzenie na jego twarz by wiedzieć, że żadna ochota, która opanowała jego ciało, ani na chwilę z niego nie uleciała. - Chodź, zanim Rosalia zacznie tworzyć własne historie - dodała i ujęła delikatnie jego dłoń, wciągając go do wnętrza mieszkania, zamykając za nimi drzwi, tym samym ostatecznie skazując na towarzystwo mężczyzny, na widok którego pragnienie rozlewało się po jej ciele wraz z krwią płynącą w żyłach.
Jude Iverson
-Nie powinieneś sobie zaprzątać tym głowy, a już z pewnością nie teraz. Zacznę myśleć, że wyjątkowo zależy ci na tej odpowiedzi, a ja nie jestem w stanie jej streścić. Kiedy zacznę, braknie nam czasu - szepnęła, uśmiechając się lekko, z jakąś dziwną prowokacją w głosie. Nie chciała mu się teraz z niczego spowiadać, prawdę powiedziawszy nie chciała niczego mówić, bo jej ciało rwało się do innego wypełniania ciszy, która by zapanowała, gdyby słowa ponownie ustały. Nie umiała się skupić kiedy stał tak blisko, a jego ręka ściskała jej ramie - nie mocno, acz stanowczo.
-Nie mam niczego przeciwko, ale po ciężkim dniu, wszystkich ekscesów, chcę się po prostu rozluźnić. Udowodnij mi, że nie popełniłam błędu zapraszając cię do siebie - rzuciła, spoglądając na niego. Prowokowała go, zaczepiała. Miała w tym jasny cel i liczyła, że mężczyzna załapie wszystko, co miała mu do przekazania.
Podeszła do niego stając znacznie bliżej niż powinna, lekko przygryzając wargę. Badała jego twarz, pozwalając sobie na wszystko. Nie było ograniczeń, nie było limitów, bo one miały rację bytu zanim znaleźli się przy jej mieszkaniu. Teraz wystarczyło jedynie otworzyć drzwi, by dostać się do środka.
-Zazwyczaj ludzie chcąc być tymi jedynymi. Naprawdę jesteś unikatowy - zaśmiała się cicho, wyciągając lekko powietrze, bo jeszcze na chwilę zatrzymać w nozdrzach zapach jego perfum. Pasowały do niego, wiedział o tym, czy wybrał je zupełnie przypadkiem? - To naprawdę byłoby takie straszne, gdyby okazało się, że wiesz tylko ty? - szepnęła mu do ucha tuż po tym, jak wspięła się na palce, wcześniej dłonie opierając o jego tors. Korytarz był cichy, chociaż wiedziała, że w każdej chwili mogło się to zmienić - Rosalia zawsze czuwała. Zacisnęła palce na materiale trwając w tej pozycji kolejnych kilka sekund pozwalając własnemu oddechowi na nieznacznie przyspieszenie. Czuła pod dłońmi jak szaleńczo uderza serce Jude i to sprawiło, że lekko się od niego odepchnęła, zwiększając dystans. Nie uciekała, dbała jedynie by inni nie byli narażeni na pewne widoki
Wyciągnęła klucz z kieszeni, przekręcając go ostatecznie w zamku.
-Nadal chętny na whisky? - spytała, zapraszając go do środka. Wystarczyło zaledwie jedno spojrzenie na jego twarz by wiedzieć, że żadna ochota, która opanowała jego ciało, ani na chwilę z niego nie uleciała. - Chodź, zanim Rosalia zacznie tworzyć własne historie - dodała i ujęła delikatnie jego dłoń, wciągając go do wnętrza mieszkania, zamykając za nimi drzwi, tym samym ostatecznie skazując na towarzystwo mężczyzny, na widok którego pragnienie rozlewało się po jej ciele wraz z krwią płynącą w żyłach.