MAPLE HEARTS | PBF

Poczuł może i lekkie ukłucie żalu, ale mimo to i tak uśmiechnął się dość szeroko, zadziwiająco szczerze, w reakcji na ten krótki komentarz. Nie skomentował go jednak żadnymi, zbędnymi słowami, pozwalając, by to określenie dobre czasy było ostatnim, jakie między nimi zawisło.
Nawet jeśli wydawało się to lekkim eufemizmem, niestającym nawet w tym samym rzędzie, co prawda. Taka, że — z całym szacunkiem do małżeństwa, które zawarł kilka lat temu — tamte tygodnie z Olliem były ulubionymi wspomnieniami Malcolma. Nawet jeśli chwilami bywały wyidealizowane za sprawą minionego czasu i wyobraźni.
— Rozczarowanie? — powtórzył, bardzo spokojnie cedząc poszczególne sylaby tego słowa, nie kryjąc się z wątpliwością, która pobrzmiewała jednocześnie gdzieś w jego tonie. — Całe szczęście nie wszyscy są miłośnikami stóp — wygłosił z powagą, którą utrzymał jedynie przez kolejne sześć sekund, zanim kąciki jego ust śmiało uniosły się ku górze. Możliwe, że dotarli wreszcie do tej największej kłody, którą zdołali przeskoczyć, wchodząc na grunty trochę bardziej znajome i wygodne, podsypane humorem i lekkością. A może po prostu nagle Oleander znowu przypominał Malcolmowi człowieka — mniej kogoś idealnego niby znajomego, ale jednocześnie całkowicie nowego.
Albo po prostu pierwsze spotkania musiały po prostu być osnute niezręcznością i naznaczone zagubieniem. Co właściwie podobało mu się całkiem mocno w swoim tłumaczeniu, bo dawało obietnicę, że najbardziej niezręczne części rozmowy mieli już za sobą.
— Jeśli to ich wyznacznik to chyba faktycznie czeka cię kariera — dodał żartobliwym, ale nie prześmiewczym tonem. Nie był obiektywny, chociaż wiedział, że gdyby miał ocenić kompetencje Oleandra, musiałby zaznaczyć, że od zawsze posiadał przyjemną łatwość w prowadzeniu z nim rozmów. Nawet jeśli skupiały się wokół zupełnych głupot przez długi czas, gdy liczyli sobie po ledwie naście lat.
Z grzeczności przesunął wzrok na kobietę, siedzącą niedaleko nich. Znalazł jej profil tuż ponad ramieniem Olliego i chociaż zupełnie go nie interesowała, to dawał Oleandrowi chwilę na znalezienie odpowiednich słów bez tego bacznego spojrzenia, którego — na czym się łapał coraz częściej — tego wieczora prawie z niego nie spuszczał. Nie uważał tego jednak za przewinienie, raczej za uzasadniony skutek tego, jak przyjemna dla oka była krzywizna jego szczęki i z jaką łatwością wyłapywał kolejne zmiany w twarzy Oleandra, świadczące o upływającym czasie i stale działające tylko na jego korzyść. Nie mógł jednak przyglądać się kobiecie w nieskończoność i zwyczajnie czuł potrzebę, by znowu utkwić tęczówki właśnie w jego twarzy, uprzejmie czekając na odpowiedź lub, jak dał mu znać, brutalne sprowadzenie go na ziemię.
Żałował, też, że barman nie zdążył jeszcze przygotować im tych drinków, bo nagle czegoś brakło mu w dłoni. Odczuł brak szklanki, którą tego wieczora podnosił jakoś częściej do ust, niżby wypadało.
Łagodny wyraz twarzy, z jakim mu się przyglądał, zniknął, za sprawą mocno ściągniętych brwi i skupienia, jakie można było odnaleźć w zawieszonym na twarzy Oleandra spojrzeniu. Ciężar jego słów osiadł Malcolmowi w żołądku, a ten skinął powoli głową, udając, że rozumie — jakby sam stracił w życiu coś, co budziło w nim kiedykolwiek podobne odczucia. Zabawne.
— Myślisz, że nic innego, poza byciem blisko śmierci, nie obudzi w tobie poczucia, że żyjesz? — zapytał po prostu. Brzmiało to w sposób, którego Malcolm nie mógłby z grzeczności skomentować słowami rozumiem, bo był tak daleki od tego stwierdzenia, jak to tylko możliwe. Z duszą człowieka, który nie zwykł podejmować wielkiego ryzyka, ceniącego sobie spokój i wygodne życie. Zdaje się, że największym odchyłem od stabilności, było siedzenie właśnie i popijanie drinka z mężczyzną, o którym nigdy nie przestał myśleć, mimo upływających lat. — Kiedy w ogóle to się stało? — zapytał jeszcze, orientując się, że nie wiedział, czy z tą tęsknotą borykał się zaledwie rok, dwa, czy może i pięć lat.
Jeśli miał wrażenie, że zaschło mu w ustach w reakcji na odpowiedź Oleandra, to dopiero po jego kolejnych słowach, poczuł, że musi się napić. Zamrugał kilkakrotnie, obracając te słowa w swojej głowie jeszcze trzykrotnie, bo zabrzmiały tak miękko, że szkoda byłoby zapomnieć ich brzmienia zbyt szybko.
Malcolm pozostawał w tej chwili więcej, niż pewien, że to, jak bardzo przyspieszyło mu serce w reakcji na jego słowa, musiało być słyszalne nie tylko dla Olliego, czy barmana, który przesunął drugiego drinka w stronę Everharta, ale i dla kobiety, na którą jakiś czas temu zerkał Mal.
— To dobrze się składa, że i tak pewnie miałbym to w nosie — przyznał żartobliwie, ale podniesiony nieznacznie ton zdradzał, że niewiele było w Malcolmie faktycznego luzu teraz. — I jako dorosły człowiek mam już mniej w zwyczaju zostawiać ludzi — zakończył koślawo, żartobliwie. Jego żona na pewno by się nie zgodziła.

oleander everhart

Z całą swoją stanowczością, Malcolm mógłby powiedzieć, że nigdy po Oleandrze (co stanowiło jakiś czasowy wyznacznik chwilami) nie spotykał się z kimś, w kim znalazłby, chociaż kilka tych cech, które w nim lubił. Sama Sarah, poza oczywistą różnicą, nie mogła być bardziej różna od Olliego. Co może umożliwiło przetrwanie tej relacji aż tyle. Może właśnie dzięki temu miał w głowie kilkanaście miłych wspomnień, składających się na całe dwa udane lata małżeńskie pożycia.
Ciepłe, przyjemne i prawie zupełnie nieekscytujące, gdy brutalnie zestawi się to z zaledwie kilkoma miesiącami, które odbiły piętno na Malcolmie w dużo bardziej znaczący sposób. Inaczej nie siedziałby tutaj z Oleandrem, zastanawiając się, ile wypitych drinków było przesadą, a ile naturalnym uzupełnieniem rozmowy. Nie chciał układać sobie w głowie tego oczywistego faktu, że po jakimś czasie przyjdzie mu wreszcie pożegnać się z nim, wracając do domu, w którym niekoniecznie chciał dziś być.
Zanim to jednak nastąpi, mógł dowiedzieć się jeszcze kilku nowych rzeczy o nim, na które czekał prawie tak niecierpliwie, jakby co najmniej otwarcie mu je obiecał.
Może to wynik wypitego alkoholu, a może faktu, że zrobił to po raz kolejny, ale wzrok Malcolma mimowolnie zsunął się na usta Everharta, po raz kolejny skubnięte zębami w sposób przywodzący na myśl tyle nieodpowiednich rzeczy, że, niczym zawstydzony i przyłapany na czymś, spojrzał raz jeszcze na jego oczy. I to na nich skupił większą uwagę, czekając teraz na jakieś rozwinięcie.
Kiedy usłyszał jego odpowiedź, zdołał zachować powagę jedynie na kilka sekund, po których zaśmiał się trochę może zbyt głośno, ale z najszczerszym rozbawieniem.
— Gratulacje, Ollie — powiedział jedynie, zanim głębszym wdechem poszukał sposobu na zapanowanie nad śmiechem, który i tak wciąż pobrzmiewał w jego głosie. Spoważniał dopiero chwilę później, z wolna kiwając głową, jakby kiedykolwiek w życiu poznał ból wypieprzenia się na lodzie z włóknem węglowym zamiast stopy. — Znalazłeś całkiem bezpieczny sposób, w takim razie na to. Może z tym lodem trochę mniej, ale przejadanie się czekoladą brzmi jak słodka tortura — podsumował jeszcze, dodając do tego krótkie kiwanie głową. Przyjmował jego unik i nie planował drążyć tego tematu dalej, traktując raczej niedorzeczną odpowiedź pięknie uśmiechającego się Oleandra, jako najprawdziwszą z prawd. Mal i tak balansował na krawędzi bezczelności, z pytaniami, które mógłby mu zadawać najlepszy przyjaciel, a nie ktoś, kto dobrowolnie usunął się z jego życia na dekadę.
Kiedy uniósł szklankę z drinkiem, by napić się alkoholu, przypomniał sobie, że może powinien trochę lepiej go dawkować, pilnując, by ten wieczór faktycznie nie dobiegł końca zbyt szybko. Ta myśl stale siedziała gdzieś w zakamarkach jego myśli, subtelnie o sobie przypominając.
— Przykro mi — wtrącił, gdy już Ollie dotarł do końca w swoich wyjaśnieniach. — W takim razie ominąłeś jedyne miesiące w roku, kiedy życie w Kanadzie jest trochę przyjemniejsze — zażartował. Może to on potrzebował trochę spuścić z tonu, a może dostrzegł i samodzielnie zinterpretował spojrzenie Oleandra. Nie dałby sobie żadnej kończyny za to uciąć, ale wydawało mu się, że i Everhart przyjąłby z ulga możliwość wykonania jakiegokolwiek uniku. Uśmiechnął się po tych słowach w jego stronę, nawet jeśli czuł jakiś ucisk, przypominający mu, że nawet nie wiedział, w jak kiepskim był wtedy stanie.
Mimowolne poszukał w głowie tamtego okresu, dochodząc do wniosku, że wypadek Oleandra pokrywał się w czasie ze ślubną gorączką Malcolma i Sarah, a ten wniosek pchnął go do tego, by jednak upić jeszcze jeden, dodatkowy łyk alkoholu.
Może i nie było to wyzwanie, ale mógł je podjąć. Same te słowa wywołały mocniejsze bicie malcolmowego serca, a jego głowa drgnęła lekko, gdy poczuł potrzebę skinienia ochoczo czując rozlewającą się po jego ciele ulgę. Całe to spotkanie mogło przebiegać w dość przyjemnym tonie, ale nie gwarantowało przeciągnięcia go dalej, na inną przypadkową środę. Nic więc dziwnego, że tak się go chwycił.
— Podejmę to wyzwanie — dodał jedynie, prawie nonszalancko, ale na koniec uśmiechnął się w sposób, który zdradzał doskonale, że niewiele było w nim takiego luzu tak naprawdę. — To prawda. Całkiem niezły — zgodził się, bo nie ulegało to najmniejszym wątpliwościom. Przed pojawieniem się tutaj, w głowie Bremersa odmalowało się przynajmniej dziesięć najróżniejszych scenariuszy, a żaden nie wydawał się w tej chwili tak miły, jak rzeczywistość.
Nie zmieniło się to także i przy kolejnym drinku, który, ku niezadowoleniu Malcolma, był ostatnim, wspólnie wypitym tego wieczora. Dlatego niedługo później się rozeszli i chociaż czuł nieco skutki wlanego w siebie alkoholu, to i tak wybrał długi spacer, świadomy, że świeże powietrze dobrze mu zrobi.

oleander everhart koniec