I don't want to be here
: pn lis 09, 2026 12:13 am
– Nie, poproszę, zapomnij! – oburzył się. Nie był jeszcze aż tak zdesperowany, by prosić o seks. Zwłaszcza że Dean miał na koncie pewnie połowę tego miasta. Zadziwiające, że wciąż mu się to nie znudziło i nadal sprowadzał do swojego łóżka kolejne osoby, które w tak głupi sposób dawały się nabierać na urok tancerza. Czy ludzie naprawdę byli aż tak ślepi, żeby nie zauważyć, że ktoś ich wykorzystuje? – Aż nie chcę wiedzieć, ile było tych nagłych przypadków – mruknął, mimowolnie się rumieniąc, gdy tylko dotarło do niego znaczenie słów Deana. George powinien czuć się zaszczycony, że Dean nie zamierza zaciągnąć go do łazienki i spróbować dobrać mu się do majtek. Wcale go to jednak nie pocieszało. Chciał trzymać się od mężczyzny na dystans, unikając miejsc, w których rzeczywiście mogłoby między nimi do czegoś dojść. Obawiał się jednak, że jego silna wola w końcu się wyczerpie. Był pewien, że Dean dostrzegał każdą jego reakcję i wykorzystywał to w jakiś chory sposób. Zamiast dać sobie spokój i przestać próbować kolejnych sztuczek, tylko go do tego zachęcał. I jak George miał w takiej sytuacji zachować cnotę?
– Ale palisz, a to niezdrowe – odparł, krzywiąc się. Sam zapach papierosów był dla niego wystarczająco uciążliwy, ale konsekwencje zdrowotne palenia stanowiły już zupełnie inną kwestię. Nie chciał potem wysłuchiwać, jak ktoś narzeka na swój stan zdrowia, choć sam latami zatruwał sobie organizm papierosami. Ani to przyjemne, ani pożyteczne. Nie można było nigdzie spokojnie wejść, bo zawsze znalazł się ktoś, kto musiał najpierw zapalić. Palenie w pomieszczeniach przyprawiało go o ból głowy, dlatego starał się unikać takich miejsc. – Wystarczy mi to, co wiem na twój temat. I wcale nie zżera mnie ciekawość – mruknął, chcąc wreszcie zakończyć ten temat. Naprawdę nie miał ochoty na kolejne spotkanie z tancerzem. Chociaż gdzieś w głębi duszy ciekawiło go, co takiego kryje się pod maską pewnego siebie ruchacza, to czy odkrycie prawdy w jakikolwiek sposób zmieniłoby podejście Whitcrofta do Vanberga? Nie sądził.
Nie lubił, gdy ktoś tak go zaskakiwał. Zwłaszcza w miejscu publicznym, gdzie wokół było tylu ludzi. Jak miał zachowywać się jak człowiek na poziomie, skoro naprzeciwko siedział tancerz, który nie respektował jego przestrzeni osobistej i nieustannie próbował się do niego zbliżyć? George starał się, jak tylko mógł, nie dawać się prowokować, ale za każdym razem ponosił porażkę. Może jednak rzeczywiście był zainteresowany tancerzem, tylko zupełnie nie wiedział, jak reagować, kiedy ktoś ewidentnie z nim flirtował? Nigdy nie był w tym dobry, co być może tłumaczyło, dlaczego do tej pory pozostawał singlem.
Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, kiedy Dean wytarł mu usta serwetką. Naprawdę aż tak się opluł? Poczuł się wręcz upokorzony, że zachował się w ten sposób.
Na szczęście obecność kelnera pozwoliła mu na chwilę skupić uwagę na czymś innym. Mógł spokojnie wybrać danie główne. Zdecydował się na coś, co lubił i czym na pewno się nie ubrudzi, by nie dać Deanowi kolejnej okazji do wycierania mu buzi.
– Czy wtedy dasz mi spokój, jeśli pójdę z tobą na drugą randkę? – zapytał, mając nadzieję, że ta druga okaże się ich ostatnią. Bo jak to było? Seks można było zaliczyć dopiero na trzeciej randce, żeby nie przylgnęła do człowieka łatka osoby puszczalskiej? Zdecydowanie nie mógł sobie na to pozwolić, nie chciał przecież wylądować na jakiejś chorej liście zdobyczy, którą pewnie prowadził Vanberg.
Sięgnął po przystawkę, starając się przybrać neutralny wyraz twarzy, żeby nie było po nim widać skrępowania całą tą sytuacją.
– Dlaczego właściwie tak bardzo zależy ci na tym, żebym cię polubił? Ty raczej nie szukasz związku, a ja nie chcę być przygodą na jedną czy kilka nocy. W żaden sposób się nie dogadamy, więc może lepiej byłoby, gdybyś… odpuścił? – zasugerował, chcąc przy okazji dowiedzieć się, czego Dean tak naprawdę od niego oczekuje. Nie spodziewał się ani prostej odpowiedzi, ani szczerości ze strony tancerza, który zapewne traktował tę znajomość jedynie jako kolejną okazję do zabawy jego kosztem.
Dean Vanberg
– Ale palisz, a to niezdrowe – odparł, krzywiąc się. Sam zapach papierosów był dla niego wystarczająco uciążliwy, ale konsekwencje zdrowotne palenia stanowiły już zupełnie inną kwestię. Nie chciał potem wysłuchiwać, jak ktoś narzeka na swój stan zdrowia, choć sam latami zatruwał sobie organizm papierosami. Ani to przyjemne, ani pożyteczne. Nie można było nigdzie spokojnie wejść, bo zawsze znalazł się ktoś, kto musiał najpierw zapalić. Palenie w pomieszczeniach przyprawiało go o ból głowy, dlatego starał się unikać takich miejsc. – Wystarczy mi to, co wiem na twój temat. I wcale nie zżera mnie ciekawość – mruknął, chcąc wreszcie zakończyć ten temat. Naprawdę nie miał ochoty na kolejne spotkanie z tancerzem. Chociaż gdzieś w głębi duszy ciekawiło go, co takiego kryje się pod maską pewnego siebie ruchacza, to czy odkrycie prawdy w jakikolwiek sposób zmieniłoby podejście Whitcrofta do Vanberga? Nie sądził.
Nie lubił, gdy ktoś tak go zaskakiwał. Zwłaszcza w miejscu publicznym, gdzie wokół było tylu ludzi. Jak miał zachowywać się jak człowiek na poziomie, skoro naprzeciwko siedział tancerz, który nie respektował jego przestrzeni osobistej i nieustannie próbował się do niego zbliżyć? George starał się, jak tylko mógł, nie dawać się prowokować, ale za każdym razem ponosił porażkę. Może jednak rzeczywiście był zainteresowany tancerzem, tylko zupełnie nie wiedział, jak reagować, kiedy ktoś ewidentnie z nim flirtował? Nigdy nie był w tym dobry, co być może tłumaczyło, dlaczego do tej pory pozostawał singlem.
Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, kiedy Dean wytarł mu usta serwetką. Naprawdę aż tak się opluł? Poczuł się wręcz upokorzony, że zachował się w ten sposób.
Na szczęście obecność kelnera pozwoliła mu na chwilę skupić uwagę na czymś innym. Mógł spokojnie wybrać danie główne. Zdecydował się na coś, co lubił i czym na pewno się nie ubrudzi, by nie dać Deanowi kolejnej okazji do wycierania mu buzi.
– Czy wtedy dasz mi spokój, jeśli pójdę z tobą na drugą randkę? – zapytał, mając nadzieję, że ta druga okaże się ich ostatnią. Bo jak to było? Seks można było zaliczyć dopiero na trzeciej randce, żeby nie przylgnęła do człowieka łatka osoby puszczalskiej? Zdecydowanie nie mógł sobie na to pozwolić, nie chciał przecież wylądować na jakiejś chorej liście zdobyczy, którą pewnie prowadził Vanberg.
Sięgnął po przystawkę, starając się przybrać neutralny wyraz twarzy, żeby nie było po nim widać skrępowania całą tą sytuacją.
– Dlaczego właściwie tak bardzo zależy ci na tym, żebym cię polubił? Ty raczej nie szukasz związku, a ja nie chcę być przygodą na jedną czy kilka nocy. W żaden sposób się nie dogadamy, więc może lepiej byłoby, gdybyś… odpuścił? – zasugerował, chcąc przy okazji dowiedzieć się, czego Dean tak naprawdę od niego oczekuje. Nie spodziewał się ani prostej odpowiedzi, ani szczerości ze strony tancerza, który zapewne traktował tę znajomość jedynie jako kolejną okazję do zabawy jego kosztem.
Dean Vanberg