pick it, pack it, fire it up
: ndz lis 08, 2026 12:33 am
— Tobie? Nigdy w życiu — zapewniła śmiertelnie poważnym tonem, choć dramaturgii i wiarygodności akurat trochę ujmował mimowolny uśmiech, z którym wypowiedziała te słowa. Pixie była wspaniała, ale Caldwell zbyt mocno ceniła sobie ich przyjaźń dokładnie taką, jaką była, żeby chcieć kiedykolwiek coś w niej zmieniać, poza tym już od dawna — wielu miesięcy (lat?) — jej myśli zaprzątał inny frajer i wyglądało na to, że był to niestety fatalny przypadek, skoro do tej pory nie była w stanie znaleźć żadnego sposobu na wybicie go sobie z głowy. A przecież próbowała, kurwa, no jeszcze jak. Z całych sił, a mimo to wciąż tak samo bezskutecznie.
— Dobrze, już dobrze. Wcześniej rzucę... może — cmoknęła, wywracając teatralnie oczami i wzdychając głęboko. — Chociaż odnoszę wrażenie, że prędzej niż rak płuc zabije mnie moja własna głupota, tak szczerze mówiąc. — Celująco trafna autorefleksja. Jak widać Indie była doskonale świadoma tego, że notorycznie podejmowała skrajnie nieodpowiedzialne, momentami idiotyczne wręcz decyzje, tylko trochę szkoda, że ta samoświadomość ewidentnie nie dawała jej do myślenia, skoro jeszcze nigdy nie skłoniła jej do odmówienia sobie jakiejkolwiek wątpliwie mądrej decyzji.
Pokiwała głową z uznaniem, kiedy Pixie zapewniła, że nadal pilnowała nawigacji. Jednak dobrze było mieć obok kogoś, kto z natury był trochę bardziej rozgarnięty, choć trzeba przyznać, że o to akurat nie było znów aż trudno. Caldwell była na tyle chaotyczną jednostką, że do bycia bardziej rozgarniętym od niej naprawdę nie trzeba było wiele, ale to czyniło towarzystwo kogoś równie łebskiego co Pixie tylko cenniejszym. Sama przecież nie wpadłaby na to, że przerwa na szluga mogła posłużyć im również do czegoś produktywnego i zostać wykorzystana na złożenie zamówienia, pomysł, z którym naturalnie zgodziła się od razu. Na wysłanie Pix swojego zamówienia nie potrzebowała nawet trzech minut, a na spalenie szluga więcej niż pięciu, więc zaraz dołączyła do przyjaciółki w środku, gdzie na szczęście nie musiały czekać długo na jedzenie. Miały w tym ogromnego farta, bo w tym samym momencie w którym wywoływano ich numerek, na miejsce zajechała jakaś wycieczka i do lokalu wtoczył się orszak kaszojadów w odblaskowych kamizelkach. Szybko się stamtąd ulotniły, bo ilość decybeli w pomieszczeniu z pewnością znacznie przekraczała bezpieczny dla zdrowia poziom hałasu, zwłaszcza po tym, jak Indie bardzo dojrzale postanowiła na odchodne zrobić przed gówniarzami six-seven, sprawiając, że cała dzieciarnia momentalnie zawtórowała, oczywiście zanosząc się przy tym donośnym, pełnym ekscytacji rykiem.
Na szczęście to nie one musiały martwić się uciszaniem małolatów i zostawiły cały harmider za sobą, kiedy ze zdobytym prowiantem załadowały sie z powrotem do Saaba. Wybrane przez Indie miejsce, to znaczy brzeg pierwszego lepszego z wielu okolicznych jezior, było dla kontrastu wspaniale ciche. Odkąd zjechały na lokalne drogi szum aut całkiem ucichł, a na niewielkim szutrowym parkingu nie było nikogo poza nimi, więc mogły jak królowe zasiąść w otwartym bagażniku Saaba i ze niczym niezmąconym spokojem zasiąść do stołu. Metaforycznego, rzecz jasna, bo za stół służyć mógł tylko rozłożony na podłodze bagażnika koc, ewentualnie własne uda, jak kto wolał.
— I tak to kurwa można żyć. Niczego więcej nie trzeba — oceniła, ładując sobie do buzi garść frytek, oczywiście dopiero po ceremonialnym toaście, bezalkoholowym rzecz jasna, bo wzniesionym kolką, sprajtem, czy czymkolwiek innym, co akurat znalazło się w ich plastikowych kubkach. — No dobra, trzeba, do totalnej utopii brakuje jeszcze skuna. Nie powiem, już bym sobie spaliła — przyznała. — Jakiś nowy temat, podobno zajebisty, a akurat temu ziomkowi totalnie można w to wierzyć. Ostatnio tak mnie wyjebało z kapci po jego ciastkach z haszem, że pół godziny siedziałam przed Okiem Saurona zanim w końcu się zorientowałam, że to jednak tylko moja pralka — podzieliła się, bo jak wiadomo, w świecie Indie każda cisza trwająca dłużej niż pół minuty wymagała pilnej interwencji, to znaczy odezwania się z jakimś nikomu niepotrzebnym przemyśleniem, bezużyteczną ciekawostką, albo anegdotą równie czarującą co ta.
pixie 𓆤 (i sorki za lekka zajebe<3)
— Dobrze, już dobrze. Wcześniej rzucę... może — cmoknęła, wywracając teatralnie oczami i wzdychając głęboko. — Chociaż odnoszę wrażenie, że prędzej niż rak płuc zabije mnie moja własna głupota, tak szczerze mówiąc. — Celująco trafna autorefleksja. Jak widać Indie była doskonale świadoma tego, że notorycznie podejmowała skrajnie nieodpowiedzialne, momentami idiotyczne wręcz decyzje, tylko trochę szkoda, że ta samoświadomość ewidentnie nie dawała jej do myślenia, skoro jeszcze nigdy nie skłoniła jej do odmówienia sobie jakiejkolwiek wątpliwie mądrej decyzji.
Pokiwała głową z uznaniem, kiedy Pixie zapewniła, że nadal pilnowała nawigacji. Jednak dobrze było mieć obok kogoś, kto z natury był trochę bardziej rozgarnięty, choć trzeba przyznać, że o to akurat nie było znów aż trudno. Caldwell była na tyle chaotyczną jednostką, że do bycia bardziej rozgarniętym od niej naprawdę nie trzeba było wiele, ale to czyniło towarzystwo kogoś równie łebskiego co Pixie tylko cenniejszym. Sama przecież nie wpadłaby na to, że przerwa na szluga mogła posłużyć im również do czegoś produktywnego i zostać wykorzystana na złożenie zamówienia, pomysł, z którym naturalnie zgodziła się od razu. Na wysłanie Pix swojego zamówienia nie potrzebowała nawet trzech minut, a na spalenie szluga więcej niż pięciu, więc zaraz dołączyła do przyjaciółki w środku, gdzie na szczęście nie musiały czekać długo na jedzenie. Miały w tym ogromnego farta, bo w tym samym momencie w którym wywoływano ich numerek, na miejsce zajechała jakaś wycieczka i do lokalu wtoczył się orszak kaszojadów w odblaskowych kamizelkach. Szybko się stamtąd ulotniły, bo ilość decybeli w pomieszczeniu z pewnością znacznie przekraczała bezpieczny dla zdrowia poziom hałasu, zwłaszcza po tym, jak Indie bardzo dojrzale postanowiła na odchodne zrobić przed gówniarzami six-seven, sprawiając, że cała dzieciarnia momentalnie zawtórowała, oczywiście zanosząc się przy tym donośnym, pełnym ekscytacji rykiem.
Na szczęście to nie one musiały martwić się uciszaniem małolatów i zostawiły cały harmider za sobą, kiedy ze zdobytym prowiantem załadowały sie z powrotem do Saaba. Wybrane przez Indie miejsce, to znaczy brzeg pierwszego lepszego z wielu okolicznych jezior, było dla kontrastu wspaniale ciche. Odkąd zjechały na lokalne drogi szum aut całkiem ucichł, a na niewielkim szutrowym parkingu nie było nikogo poza nimi, więc mogły jak królowe zasiąść w otwartym bagażniku Saaba i ze niczym niezmąconym spokojem zasiąść do stołu. Metaforycznego, rzecz jasna, bo za stół służyć mógł tylko rozłożony na podłodze bagażnika koc, ewentualnie własne uda, jak kto wolał.
— I tak to kurwa można żyć. Niczego więcej nie trzeba — oceniła, ładując sobie do buzi garść frytek, oczywiście dopiero po ceremonialnym toaście, bezalkoholowym rzecz jasna, bo wzniesionym kolką, sprajtem, czy czymkolwiek innym, co akurat znalazło się w ich plastikowych kubkach. — No dobra, trzeba, do totalnej utopii brakuje jeszcze skuna. Nie powiem, już bym sobie spaliła — przyznała. — Jakiś nowy temat, podobno zajebisty, a akurat temu ziomkowi totalnie można w to wierzyć. Ostatnio tak mnie wyjebało z kapci po jego ciastkach z haszem, że pół godziny siedziałam przed Okiem Saurona zanim w końcu się zorientowałam, że to jednak tylko moja pralka — podzieliła się, bo jak wiadomo, w świecie Indie każda cisza trwająca dłużej niż pół minuty wymagała pilnej interwencji, to znaczy odezwania się z jakimś nikomu niepotrzebnym przemyśleniem, bezużyteczną ciekawostką, albo anegdotą równie czarującą co ta.
pixie 𓆤 (i sorki za lekka zajebe<3)