MAPLE HEARTS | PBF

Cyrus sam nie wiedział, dlaczego tutaj w ogóle przyjechał. Nie planował tego. Właściwie to nawet tego nie chciał, a mimo to, wsiadając za kierownicę, jego mózg nakazał mu skierować się właśnie w tę stronę. Może to dlatego, że to było jedyne miejsce, gdzie mógł jej potencjalnie, realnie szukać? Wiedział, że nie wróciłaby do rodzinnego domu. Mieszkanie Briana pozostawało dla niego zagadką, a jakiekolwiek inne miejsce nie przychodziło mu do głowy. Nawet nie był pewien, czy wciąż tu pracowała, ale chyba podświadomie czuł potrzebę, żeby to sprawdzić. To wcale nie tak, że planował z nią porozmawiać — w końcu to ona go zostawiła, wyrzucając z siebie wszystkie te słowa jak...
...pociski.
Huh. Złote naboje. Brzmi znajomo? Po raz kolejny zachciało mu się śmiać. Wszystko obróciło się przeciwko niemu. To zaczynało przypominać marną próbę samobójczą. Pistolet wymierzony we własną skroń. Zasługiwał na to, co? To on ją skrzywdził całe lata temu, gdy nie obchodziło go nic poza jego własnym szczęściem i sukcesem. To on ją wtedy wykorzystał, wyśmiał i zostawił samą, jakby była nic nie wartym śmieciem, który można wyrzucić, gdy tylko się znudzi lub zepsuje. Może, gdyby od początku byłby dobrym człowiekiem, wszystko wyglądałoby inaczej. Może, gdyby nie miał tak rozjebanego umysłu od początku młodości, to nie musiałby mierzyć się z tym wszystkim jak z najtrudniejszą, nieuleczalną chorobą.

Cyrus uniósł palce, pocierając nimi parodniowy zarost. Od kiedy wysłano go na przymusowy urlop, nie robił absolutnie nic — wymieniał jedną szklankę whisky na drugą, w przerwach między piciem, wychodząc po papierosy albo próbując zasnąć. Czuł się jak przegryw. Jak jebany frajer, bo jakaś kobieta go zostawiła, kiedy zaczął z wolna otwierać przed nią swoje serce.

Kiedy on zaczął tracić nad tym wszystkim kontrolę?

Lockhart nie wyciągnął dłoni z kieszeni swoich dresów, które luźno zwisały na jego biodrach. Nie wyglądał zbyt dobrze. A na pewno nie tak, jak zwykle próbował się prezentować, gdy wychodził z mieszkania. Nie poruszył się ani o pieprzony milimetr, gdy dostrzegł ją, wychodzącą z lokalu. Opuścił nieznacznie głowę, by na nią spojrzeć, a jego wzrok prześlizgnął się po jej twarzy, którą nie tak dawno potrafił obsypać licznymi pocałunkami. Z jakiegoś niewyjaśnionego dla niego powodu, nie potrafił się odezwać. Może dlatego, że nie przemyślał tego wszystkiego i nie był przygotowany na tę rozmowę.

Jej widok bolał jak skurwysyn. Miesiąc.
— Sam nie wiem — mruknął zachrypniętym głosem, jakby nie odzywał się do nikogo od tygodni. — Może chciałem sprawdzić, czy radzisz sobie lepiej niż ja — stwierdził, unosząc wzrok z jej twarzy, zatrzymując go gdzieś za jej plecami. — A może miałem nadzieję, że ostatni miesiąc był tylko jebanym koszmarem — parsknął, opuszczając głowę z ponurym rozbawieniem. Kaptur opadł na jego twarz, nieco go przysłaniając. — Możesz wrócić do pracy. Zapalę i odjadę — rzucił nisko, grzebiąc palcami w kieszeniach w poszukiwaniu papierosów i zapalniczki. Jego dłonie drżały, co nie przystoi chirurgowi, prawda? Kto wie, czy powodem tego były emocje, czy alkohol, którego pił więcej niż wody przez ostatnie tygodnie. A może to brak regularnego snu i zapychanie się tabletkami nasennymi, bo był wykończony.

To ciągłe myślenie. Sam zabijał siebie od środka, bo najwidoczniej sam był swoją własną trucizną. To nigdy nie była Calliope.

missing piece

Nie sądziła, że widok jego w takim stanie aż tak ją uderzy. Wyglądał okropnie i nie miała tutaj niczego złego na myśli, co to, to nie. Po prostu nie spodziewała się go takiego zobaczyć. Sama nie wyglądała zbyt dobrze przez pierwsze dwa tygodnie, ale musiała się jakoś pozbierać i wrócić do pracy. Inaczej nie miałaby żadnego punktu zaczepienia i musiałaby wrócić do domu, a tego nie chciała robić. Jej ciemne tęczówki zatrzymały się na jego kilkudniowym zaroście. Miała cholerną ochotę wysunąć dłoń i przejechać po nim opuszkami palców. Tak bardzo chciała, ale wiedziała, że nie powinna.

Poczuła ścisk w klatce piersiowej, przyglądając mu się. Nawet jego głos nie brzmiał dobrze. - nie wiem, czy radzę sobie lepiej od ciebie - powiedziała, zanim zbliżyła się do niego i poczuła mieszankę alkoholu i papierosów, przy czym skrzywiła się lekko. - chociaż z pewnością nie wykąpałam się w wannie wypełnionej whisky. - nie podobało jej się to. Nie podobało jej się, że stał przed nią w takim stanie, a ona nie wiedziała nawet, od jak dawna żył w ten sposób. - niestety to nie sen na jawie - mruknęła z goryczą.

Sama miała nadzieję, że to był jakiś chory żart.. że tamten miesiąc nigdy się nie wydarzył, a ona mogła po prostu wrócić z nim do domu i położyć się obok niego, jakby nic się nie zmieniło. Tęskniła za nim. Nawet teraz miała cichą nadzieję, że ją przytuli i powie, jak bardzo za nią tęsknił, jak bardzo mu jej brakowało, ale to były tylko złudne życzenia, co nie? Miała się o tym przekonać dosłownie chwilę później, kiedy stwierdził, że mogła już wrócić do pracy. - mmhhm - odparła tylko, odwróciła się na pięcie i poszła w kierunku kawiarni. Podeszła do koleżanki i powiedziała jej, że musi wziąć resztę dnia wolnego, bo nie czuła się najlepiej. Potem skierowała się na zaplecze po swoją torbę, a chwilę później znowu znalazła się na zewnątrz. Cyrus palił papierosa, o którym wcześniej wspominał. Ruszyła w jego stronę, ale zamiast się przy nim zatrzymać, wyminęła go. - Kończ to szybciej i jedziemy do domu - rzuciła, po czym otworzyła drzwi samochodu i wsiadła na miejsce pasażera.

Nie była do końca pewna, co właściwie robiła. Wiedziała tylko, że nie mogła pozwolić mu wracać samemu, nieważne, czy do domu, czy gdziekolwiek teraz się zatrzymywał. Nie kiedy tak wyglądał... kiedy cuchnął alkoholem i papierosami, a ona nie miała pojęcia, czy w ogóle ostatnio spał i kiedy zjadł porządny posiłek. Nawet jeśli nie chciał jej przy sobie, będzie musiał wyrzucić ją siłą. A ona miała długie paznokcie i była gotowa drapać i walczyć, byleby się mu postawić. Martwiła się o niego i właśnie obiecała sobie, że nie wyjdzie z jego mieszkania, dopóki nie upewni się, że zasnął, a wcześniej ugotuje mu domowe posiłki, które będzie mógł sobie odgrzewać przez następny tydzień. Po prostu chciała zobaczyć, że poczuł się choć trochę lepiej. Bolało ją to wsyzstko... Bolało ją, że go zraniła i że być może sama doprowadziła go do takiego stanu. Ale przynajmniej jeszcze tamtego dnia wydawało jej się, że odchodząc, robiła to dla jego dobra. Nawet jeśli jej własne serce znowu złamało się na drobniutkie kawałeczki.

i will look after you, even if it's just for a moment

Cyrus dość naiwnie wierzył, że sam się z tego wszystkiego, prędko wyliże.
Nie sądził, że stanięcie na nogi zajmie mu aż tyle czasu. Początkowo wydawało mu się, że cały jego stan był wywołany głównie zerwaniem, zniknięciem Calliope z jego życia czy też wieloma słowami, których wolałby po prostu nigdy nie usłyszeć. Okazywało się jednak, że to był tylko wierzchołek góry lodowej, że tamta noc była jedynie zapalnikiem, który sprawił, że wszystko inne zaczęło sypać się z niewyobrażalną prędkością. Właściwie to powrót Callie do jego życia, chwilowo zastopował jego pogarszający się stan, a Cyrus uznał to za epizod, który mógł zamieść pod dywan. Przecież nie miał problemów z głową — miał przecież w s z y s t k o. A więc po jej odejściu, Lockhart nie miał już nic, czego mógłby przytrzymać się dla własnego bezpieczeństwa. Tonął. I im bardziej znajdował się pod powierzchnią wody, tym bardziej akceptował to, jak bardzo jego życie zaczęło się jebać.

To już nie było tylko zranienie, spowodowane miłością, przed którą tak długo próbował się przecież bronić. To były lata zmarnowane na ciężkiej nauce, która odbierała mu najfajniejszy czas młodości. Utrata wielu cennych przyjaźni, które odepchnął od siebie, bo go ograniczały. To były wieki i miliony godzin, spędzonych w budynku szpitalnym; na ratowaniu życia tylko po to, by poczuć, że coś znaczył. To było całe życie poświęcone jego rodzinie, która nigdy nie potrafiła docenić jego oddania i zaangażowania; dla których wciąż był mały, nic nie znaczący. To była nieskończona ilość godzin siedzenia we własnej głowie, spowitej okropnym mrokiem.

Calliope była światłem, która odganiała to, co próbowało ściągnąć go na dół.

A potem zniknęła, więc zniknął też on. Ta zdroworozsądkowa część, która próbowała trzymać go przy zmysłach i życiu.

Na początku jakoś sobie radził, bo pracował. Ale gdy zdał sobie sprawę, że praca zabijała to, co działo się w jego głowie, zaczął przesadzać. Wtedy dyrektor i starsi stażem koledzy, zdecydowali się siłą odsunąć go od pracy. Stracił więc nad sobą kontrolę; łatwo poszło. Szczególnie jak na kogoś, kto zawsze szczycił się, że doskonale sobie radzi.

Gdy dziewczyna zniknęła w lokalu, Cyrus uniósł zapalniczkę i odpalił drżącymi palcami swojego papierosa. Zaciągnął się dymem, który na chwilę ukoił jego rozbiegane myśli. Chciał ją zobaczyć. Myślał, że na tym się skończyło i pewnie tak właśnie powinno być. Powinien teraz wrócić do siebie i spróbować ogarnąć swoje życie, bo ona nie wyglądała jak wrak. Nie wyglądała jak on. Dlatego wypuścił dym spomiędzy lekko rozchylonych warg, gdy zobaczył, jak wychodzi ze swoją torbą. Nie potrafił jej zrozumieć. Zerwała z nim, nie chciała go widzieć, uznała go za najgorszego. Dlaczego wskoczyła do jego auta, jakby żadna z tych rzeczy nigdy nie miała miejsca?

Lockhart rzucił papierosa na ulicę, gasząc go swoim butem, zanim wsiadł na miejsce kierowcy. Ułożył dłonie na kierownicy, ale nie włączył silnika. Ba, nawet na nią nie spojrzał. Po prostu gapił się przed siebie, skołowany tym wszystkim.
— Callie.. — szepnął zachrypniętym głosem, używając zdrobnienia, które tak bardzo uwielbiał. Odchrząknął, w końcu przenosząc na nią markotne spojrzenie. — Nie mogę za tobą nadążyć — powiedział, opuszczając palce ze swojej kierownicy i pozwalając im opaść na swoje nogi. — Jeśli naprawdę mnie nienawidzisz, to dlaczego dajesz mi teraz złudne poczucie, że wcale tak nie jest — zapytał, a jego głos niemal zabrzmiał pretensjonalnie. — Bawisz się mną? To nadal jest jakaś zemsta? — wyrzucił, opuszczając nieco nerwowo kaptur ze swojej głowy. Obrócił łepetynę w jej stronę, zatrzymując spojrzenie na jej ciemnych tęczówkach. Boże, aż go skręcało w środku. — Chciałem cię zobaczyć, bo myślałem, że może to sprawi, że będę mógł ruszyć dalej, ale ja... Kurwa, chyba nie potrafię — zaśmiał się ponuro. — Więc, jeśli naprawdę nie chcesz mnie w swoim życiu to wyjdź z tego auta, bo jak tego nie zrobisz, to nawet pierdolony nakaz mnie przed niczym nie powstrzyma — powiedział poważnie, unosząc drżące palce do swoich włosów. — Jestem już zmęczony — przyznał, zamykając oczy i opierając głowę o zagłówek, jakby nie mam siły dłużej walczyć.

i can't escape from myself anymore

Nie ruszyła się. Siedziała obok niego, zaciskając palce na pasku torby, i przez chwilę nie potrafiła nawet odwrócić głowy w jego stronę. Słyszała każde słowo. Każde pieprzone słowo trafiało dokładnie tam, gdzie już i tak cholernie bolało, a ona nie wiedziała, co powiedzieć, żeby nie pogorszyć tego jeszcze bardziej. Miała zabrać go do domu. Upewnić się, że coś zjadł, że się położył, że chociaż przez kilka godzin nie będzie siedział sam z tym wszystkim. W jej głowie to było takie proste. Chryste, przeciez już nic nie było proste... Slysząc jak nazwał ją Callie, zacisnęła usta. Boże, jak bardzo brakowało jej tego zdrobnienia wypowiadanego jego głosem. Nawet teraz, kiedy brzmiał tak źle, kiedy patrzył na nią z bólem, do którego sama się przyczyniła, miała ochotę przysunąć się bliżej i wtulić w niego twarz. Tylko czy miała jeszcze do tego prawo? Na samo wspomnienie o zemście gwałtownie pokręciła głową, ale żadne słowo nie przeszło jej przez gardło. Chciała zaprzeczyć. Powiedzieć mu, że nie potrafiłaby się nim teraz bawić, bo sama rozsypywała się na kawałki od samego patrzenia na to, co z niego zostało...

''Więc, jeśli naprawdę nie chcesz mnie w swoim życiu to wyjdź z tego auta...''

Spojrzała na drzwi. Przez krótką, okropną chwilę naprawdę pomyślała, że powinna to zrobić. Wysiąść, zamknąć je za sobą i pozwolić mu w końcu uwierzyć, że nie warto było na nią czekać. Przecież już raz uznała, że właśnie tak go ochroni.. ze jeśli będzie wystarczająco okrutna, jeśli przekona go, że nic między nimi nie było prawdziwe, przestanie próbować do niej dotrzeć. Tylko że teraz widziała, co zrobiła. Przełknęła ślinę i sięgnęła do klamki. Otworzyła drzwi, wystawiając jedną nogę na zewnątrz. Chłodne powietrze uderzyło ją w twarz, kiedy pochyliła się do przodu, gotowa podnieść się z siedzenia.

''Jestem już zmęczony.''
Zamarła. Nie. Kurwa, nie. Cofnęła nogę i zatrzasnęła drzwi, trochę mocniej, niż zamierzała. Przez moment patrzyła przed siebie, oddychając płytko, zanim w końcu odwróciła się do niego. - Nie wyjdę. - Głos jej zadrżał, więc zacisnęła usta i spróbowała ponownie. - Nie chcę wychodzić z twojego życia, Cyrus. Jestem jego częścią. Ty jesteś częścią mojego i nie potrafię tak po prostu się od ciebie odwrócić, a potem udawać, że nic mnie to nie kosztuje. - Poczuła pieczenie pod powiekami. Odłożyła torbę pod nogi, bo nie mogła już znieść tego, jak kurczowo się jej trzymała. - Wiem, że właśnie to zrobiłam - dodała szybko, zanim zdążył jej to wytknąć. - Wiem. Odeszłam i powiedziałam ci rzeczy, których nie powinnam była powiedzieć. To był największy błąd, jaki mogłam popełnić, ale ja naprawdę myślałam, że cię chronię. - Ostatnie słowa wypowiedziała ciszej. Niemal natychmiast uciekła spojrzeniem do jego dłoni, bo bała się zobaczyć, co pojawi się na jego twarzy. Niedowierzanie? Złość? Miał do nich pełne prawo. Sama wiedziała, jak beznadziejnie musiało to brzmieć. - I nadal próbuję. Boję się, że jeśli powiem ci wszystko, to całe to ukrywanie, wszystko, co próbowałam zrobić, żeby trzymać cię od tego z daleka, pójdzie na marne. - zaczerpnęła urywany oddech. - ale patrzę teraz na ciebie i… boże, Cyrus. Nie tak miało to wyglądać. Nie chciałam cię zniszczyć.

Nie wytrzymała już tej odległości. Nachyliła się ku niemu i sięgnęła do przycisku z boku jego fotela, przytrzymując go, aż siedzenie odsunęło się od kierownicy. Przesunęła się ostrożnie nad konsolą, pomagając sobie dłonią opartą na siedzeniu, i usiadła okrakiem na jego kolanach. Niezgrabnie, z sercem bijącym tak mocno, że kurewsko bolało. Nie było w tym nic z prowokacji.... nie, po prostu chciała tylko znaleźć się blisko niego. Na tyle blisko, żeby nie mogła już schować twarzy ani uciec wzrokiem, kiedy wreszcie powie mu prawdę o swoich uczuciach. Ujęła jego twarz w obie dłonie, delikatnie kierując ją ku sobie. Pod opuszkami poczuła ten zarost, którego tak bardzo chciała dotknąć jeszcze przed kawiarnią. Przesunęła po nim kciukami, patrząc mu prosto w oczy. - Kocham cię. Naprawdę cię kocham, Cyrus - powiedziała, a głos załamał jej się przy jego imieniu. - A moja potrzeba zemsty zniknęła, kiedy pierwszy raz się pocałowaliśmy. Wtedy, u mnie w sypialni.

Nie odwróciła wzroku.
- To, co było potem, było prawdziwe. Chciałam być z tobą. Chciałam zasypiać obok ciebie, słuchać, jak opowiadasz mi o swoim dniu, i wracać do ciebie, kiedy kończyłam pracę. Nadal tego chcę. - Pochyliła się odrobinę, ale zatrzymała, zanim ich usta się zetknęły. Nie chciała zastępować pocałunkiem odpowiedzi, na które zasługiwał. - Nie nienawidzę cię. Nawet przez chwilę nie przestałam cię kochać - wyszeptała, nadal trzymając jego twarz. - Wiem, że po tym wszystkim trudno ci bedzie w to wszystko uwierzyć, ale nie chce, żebyś już dalej zgadywał, czy cię chcę. Chcę, Cyrus. Tak cholernie cię pragne w swoim życiu.

please, believe me

To były zaledwie cztery tygodnie, a Cyrus czuł się tak, jakby minęła już cała wieczność.
Każdej nocy, gdy kładł się do spania, przed oczami miał tamten wieczór. Jej minę, jej słowa, jej gorycz i jednocześnie pewną odrazę, której nie potrafił do końca wyjaśnić. Po raz pierwszy nie był tym, który ranił, a tym, którego bezlitośnie raniono. Nie wiedział, jak ma się zachować. O wiele łatwiej byłoby mu zmierzyć się z fizycznym bólem niż z tym co czuł przez te wszystkie dni, próbując odnaleźć się w nowej dla niego rzeczywistości. A jednak wystarczyło krótkie spojrzenie rzucone w jej stronę, by Cyrus poczuł to znajome ukłucie w sercu, które wypłukało z niego wszystkie emocje. Chciał udowodnić jej, że wcale jej nie potrzebuje, że to wszystko nic nie znaczyło, nawet dla niego, ale... Nie mógł. Zebrało się zbyt wiele rzeczy, które całkowicie wymknęły mu się spod kontroli. Jakby świadomie po tym wszystkim wcisnął przycisk autodestrukcji, bo tak było po prostu łatwiej.

Słysząc otwierające się drzwi, blondyn zacisnął dłonie w pięści, z całych sił, próbując ją przed tym nie powstrzymywać. Nie zamierzał dłużej prosić, by z nim została, bo to byłoby już poniżej jego godności. I tak czuł pewne rozgoryczenie i żal do samego siebie, że w ogóle tu przyjechał jak pierdolony słabeusz, który nie potrafił bez niej normalnie funkcjonować. Wstrzymał nieznacznie oddech, czekając aż opuści jego pojazd, żeby odjechać i... Sam już nie wiedział. I zacząć od nowa? Po raz kolejny wpaść w ten sam chaos, który tak bardzo go wykańczał?

Nie chcę wychodzić z twojego życia, Cyrus.

Był kurewsko zdezorientowany. Nie nadążał za nią. Jednego dnia mówiła, że już go nie chce i że jest egoistą, a drugiego twierdziła, że go potrzebuje. Odpychała go, unikała, denerwowała się, by potem przyciągnąć go, jak gdyby nie widziała bez niego szansy na normalność. Na samą myśl o tym chciało mu się śmiać, bo wydawało mu się, że to on jest niepoczytalny, ale ona może właśnie zaczynała mu dorównywać? Cy znów uniósł dłonie, opierając je na kierownicy, bo musiał je czymś zająć. Wsłuchiwał się tępo w jej słowa, nie potrafiąc nawet na nią spojrzeć. Kurwa. Nie wiedział, czy to jakaś kolejna gra, w którą dawał się wciągnąć... Ale czy miał cokolwiek do stracenia? Już i tak było źle, więc czy mogło być gorzej? Ciężko było cokolwiek wyczytać z jego twarzy. Nawet jego wzrok pozostawał niewzruszony. — Chronić przed czym dokładnie, Calliope? — zapytał poważnie, zaraz parskając pod nosem. — Jestem dorosły, potrafię sam się sobą zająć — wytknął jej nieco nerwowo. Dopiero po chwili zatrzymał na niej spojrzenie; błyszczące, a jednocześnie bardziej odległe niż kiedykolwiek wcześniej. — Z daleka od czego? O czym mi nie mówisz? — wyrzucił, czując, że jego umysł pracuje na najwyższych obrotach. — Ty nie byłaś powodem mojego zniszczenia. Byłaś tym, co mnie przed tym powstrzymywało — poprawił ją, znów zerkając na drogę przed sobą, mimo że wciąż siedzieli w aucie ze zgaszonym silnikiem.

Nim się obejrzał, Nerreza siedziała już na nim, a on zacisnął palce na podłokietnikach. Tak bardzo chciał jej teraz dotknąć, ale bał się, że wtedy całkiem się złamie. Gdy ujęła jego twarz w swoje dłonie, praktycznie nie pozostawiła mu wyboru. Zatrzymał swoje jasne tęczówki na jej ciemnych oczach i zacisnął mocno usta. Kocham cię. Naprawdę cię kocham, Cyrus. Blondyn drgnął zaskoczony, a jego dłonie automatycznie odnalazły swoje miejsce na jej talii. Miał wrażenie, że mu się przesłyszało. Wlepiał w nią nieprzytomne spojrzenie, zerkając na jej usta, jakby z ruchu warg, próbował wyczytać, czy to wszystko nie było jednym z jego pijackich snów.

Chcę, Cyrus. Tak cholernie cię pragnę w swoim życiu.

— Ty jesteś... Ty mnie wykończysz — stwierdził, przyciągając ją bliżej siebie. Tak bardzo brakowało mu jej bliskości, samej obecności, zapachu i ciężaru jej drobnego ciała na tym jego. Była jak brakujący element jego układanki. — Nic już nie będzie takie samo, Callie — szepnął, unosząc palce do jej policzka, który pogładził łagodnie. — Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę? — powiedział, patrząc prosto w jej oczy.

Cyrus nie potrafił mówić o uczuciach.
Nie umiał jej teraz odpowiedzieć. Nie wiedział, jak oddać to, co sam teraz otrzymał, a co było dla niego tak cenne. Być może dlatego wychylił się, by złożyć na jej ustach delikatny, stęskniony, ale jednocześnie ostrożny pocałunek. — Kiedy prosiłem, żebyś mnie zniszczyła, wtedy w Hamilton... — mruknął w jej wargi. — Nie sądziłem, że kiedykolwiek się do tego przyczynisz — przyznał, osuwając się z powrotem na fotel. Powinien teraz dostać zastrzyk energii, prawda? Powinien walczyć, poczuć ulgę, a jedyne co czuł to... Wszechogarniające zmęczenie. Nawet nacisk jego dłoni na jej ciele był słaby.

Może już było dla niego za późno?

like a broken glass

Wiedziała, że zapyta. Przecież sama zaczęła mówić o chronieniu go przed czymś, czego nawet nie potrafiła nazwać. Patrzyła na jego dłonie zaciśnięte na kierownicy i przez moment miała ochotę cofnąć te słowa. Nie dlatego, że chciała dalej go okłamywać. Po prostu tak cholernie bała się tego, co stanie się później. Co zobaczy w jego oczach, kiedy wreszcie dowie się wszystkiego. - Wiem, że jesteś dorosły - odpowiedziała cicho. - Ale wiem też, co potrafisz zrobić, kiedy ktoś mnie skrzywdzi. - Nie musiała przypominać mu o swoim ojczymie. Sama pamiętała aż za dobrze. Właśnie dlatego chciała trzymać go od tego z daleka, nawet jeśli wybrała najgorszy możliwy sposób. Teraz siedział kolo niej i mówił, że była tym, co powstrzymywało go przed zniszczeniem, a ona poczuła, jak coś boleśnie zaciska się pod jej żebrami.
Bo odeszła.
Uznała, że wiedziała lepiej, czego potrzebował, i odeszła - Powinnam była z tobą porozmawiać - wydusiła. Nic więcej. Nie miała już żadnego usprawiedliwienia, które potrafiłaby wypowiedzieć bez poczucia, że kolejny raz próbuje ukryć własny strach za troską o niego. Kiedy później jego dłonie wreszcie spoczęły na jej talii, przysunęła się odruchowo bliżej. Tak bardzo brakowało jej tego dotyku, że na moment zamknęła oczy. Przez ostatnie tygodnie wyobrażała sobie tę bliskość tyle razy, a teraz, kiedy naprawdę ją obejmował, wcale nie potrafiła odetchnąć z ulgą. Nadal widziała jego zmęczenie. Nadal czuła, jak ostrożnie ją trzymał.

Nic już nie będzie takie samo, Callie - na te słowa skinęła powoli głową. - Wiem - szepnęła. - Nie oczekuję, że po prostu zapomnisz o tym, co powiedziałam. - Patrzyła mu prosto w oczy, kiedy się ku niej wychylił. Dopiero przy pierwszym muśnięciu warg przymknęła powieki, odpowiadając równie delikatnie. Ten pocałunek smakował tak cholernie słodko i gorzko jednocześnie. Był wszystkim, za czym tęskniła, ale nie pozwalał zapomnieć, dlaczego przez cztery tygodnie mogła jedynie o nim myśleć. Przesunęła palce ku jego karkowi i powoli pogłębiła pocałunek, bez pośpiechu, nie próbując zatrzymać go przy sobie, kiedy się odsunął. - Nie chciałam tego zniszczyć - powiedziała cicho. - Nie chciałam cię zniszczyć. - Przejechała opuszkami po jego zaroście. Chciała zostać tak jeszcze chwilę, oprzeć czoło o jego czoło i nie musieć mówić nic więcej. Tylko że już wystarczająco długo odkładała tę rozmowę. Ostrożnie przesunęła się z powrotem na miejsce pasażera, poprawiając ubranie drżącymi dłońmi. - Powiem ci wszystko. Ale musimy być w domu, kiedy to zrobię - dodała, zapinając pas. - Nie chcę rozmawiać o tym tutaj.

Była gotowa. A przynajmniej wiedziała, że tym razem nie mogła pozwolić, żeby strach znowu zdecydował za nią. Droga dłużyła jej się niemiłosiernie. Siedziała cicho, raz po raz zerkając na Cyrusa, ale za każdym razem, kiedy słowa podchodziły jej do gardła, zaciskała usta. Nie teraz. Nie kiedy prowadził. Pamiętała, co zrobił jej ojczymowi, gdy dowiedział się, jak ją traktował. Nie mogła ryzykować, że usłyszy resztę za kierownicą. Wbiła wzrok we własne dłonie. Wstyd nadal był tak samo intenstywny, choć minęło tyle czasu. Wstyd, że nie walczyła mocniej... swiadomość, że nie zdołała ich odepchnąć, wydostać się z pokoju, zrobić czegokolwiek, co zmieniłoby zakończenie tamtej nocy.

W mieszkaniu zdjęła buty i przez chwilę stała w przedpokoju, patrząc na kluczyki, które Cyrus odłożył na szafkę. Sięgnęła po nie, zamknęła drzwi od środka, a potem wsunęła je do swojej torebki. Potrzebowała wiedzieć, że nie wybiegnie stąd w pierwszym odruchu. Podeszła do niego i chwyciła go za rękę. - Usiądź ze mną. Proszę.- Na kanapie zajęła miejsce tuż obok, nie puszczając jego dłoni. Przez moment przesuwała kciukiem po jego palcach, próbując odnaleźć początek zdania, które przećwiczyła w głowie chyba tysiąc razy.- Wtedy na bankiecie zachowałam się tak, bo… - Urwała. Wzięła głębszy oddech, ale powietrze i tak zatrzymało się gdzieś wysoko w klatce piersiowej. - Widziałam cię z tamtymi idiotami. Słyszałam, jak rozmawiali o mnie i o tamtej nocy. - W końcu podniosła na niego wzrok. - Faktycznie coś się wtedy wydarzyło. Ale ja na nic z tych rzeczy się nie zgodziłam, Cyrus. - Ostatnie słowa wypowiedziała wyraźniej. Musiał je usłyszeć. Nawet jeśli reszta miała rozpaść się na urywki, tego nie mogła zostawić niedopowiedzianego. - Przyszli do pokoju zaraz po tym, jak mnie tam zostawiłeś. Chciałam wyjść, ale zatrzymali mnie siłą. A później…- Przełknęła ślinę, mocniej zaciskając palce na jego dłoni. - Każdy z nich mnie wykorzystał. Zgwałcili mnie, Cyrus.

Spojrzała na sufit i zamrugała szybko, desperacko próbując zatrzymać łzy. Nie chciała, żeby musiał domyślać się kolejnych słów przez jej płacz. Tak długo milczała, że teraz bała się przerwać choćby na moment. - Po tamtej nocy spędziłam rok w szpitalu psychiatrycznym. Nie potrafiłam sobie poradzić z tym, co się stało. Ani z tym głosem w głowie, który nie dawał mi spokoju. - Wierzchem wolnej dłoni przetarła policzek. Na nic. Kolejne łzy już spływały jej po twarzy, a ona była zbyt zmęczona, żeby dalej udawać, że nad nimi panowała.- Przez te wszystkie lata myślałam, że wiedziałeś. Że to była część twojego planu, żeby mnie zniszczyć - przyznała, wracając spojrzeniem do jego twarzy. - Ale potem zaczęłam z tobą być. Zobaczyłam, jaki jesteś przy mnie. Uratowałeś mnie tamtego wieczoru i… wiedziałam, że coś się nie zgadza, a człowiek, którego poznawałam i w którym zaczęłam się zakochiwać, nie mógłby mi tego zrobić. - oddech zadrżał jej boleśnie. - A potem zobaczyłam was razem. Usłyszałam, jak o tym mówili, i znowu poczułam się tak jak wtedy. Nie potrafiłam podejść i spokojnie zapytać, czy wiedziałeś. Chciałam tylko uciec, a jednocześnie chciałam, żebyś poczuł, jak bardzo mnie bolało. - Zacisnęła jego dłoń, pochylając głowę. - Przepraszam, że zawstydziłam cię przed tyloma ludźmi. Za to, co ci wtedy powiedziałam. Przepraszam. - Nie próbowała już wycierać twarzy. Siedziała obok niego z mokrymi policzkami i sercem tłukącym się tak mocno, że przez moment miała wrażenie, że może to był zawał,- Nie wiedziałam, jak ci o tym powiedzieć - wyszeptała. - Bałam się, że mi nie uwierzysz, a potem zaczęłam się bać, co zrobisz, jeśli faktycznie uwierzysz.

i really love u

Wiem też, co potrafisz zrobić, kiedy ktoś mnie skrzywdzi.

Cyrus rzucił w jej stronę niespokojne spojrzenie, biorąc nieco głębszy wdech, bo to nie wróżyło absolutnie niczego dobrego. Już zaczął się denerwować, mimo że nie miał nawet żadnych podejrzeń, czego może dotyczyć cały ten strach Calliope. Z jakiegoś, dość naiwnego powodu, zawsze wydawało mu się, że takie problemy go nie dotyczą, że ma głupich i nadętych znajomych, ale nieszkodliwych. Rzeczywistość, jak się okazuje, jest zupełnie inna od jego naiwnych wyobrażeń. Zbliżająca się nieuchronnie rozmowa, miała tylko utwierdzić go w przekonaniu, że nie jest w stanie mieć nad wszystkim tej swojej ukochanej kontroli. Jej słowa mogły nawiązywać tylko do jednej sytuacji z przeszłości, kiedy po raz pierwszy tak bardzo puściły mu nerwy. Niepokój zaczął wspinać się po jego kręgosłupie, sprawiając, że cały się napiął; coś złego musiało mieć miejsce jeszcze wcześniej.

Lockhart... Ciężko było stwierdzić, czego tak dokładnie chciał. Z jednej strony liczył na to, że wszystko wróci do normy, a z drugiej nie potrafił wyjść z tego ledwie egzystencjalnego stanu. To, że go zraniła było zaledwie ziarenkiem we wszystkich problemach, które nagle zaczęły mu się kumulować. Nie był święty, nie mógł wytykać jej tego w nieskończoność, bo sam przecież zrobił to niezliczoną ilość razy. Chyba po prostu liczył na to, że wszystko przeminie, że będą mogli zacząć od nowa, jeszcze raz i tym razem zupełnie inaczej.

Cyrus odetchnął nisko, ostatecznie uruchomiając auto, by wyjechać na ulicę i ruszyć w kierunku mieszkania. Był spięty tak bardzo, że zaczęły go boleć całe ramiona. Starał się skupić na drodze, ale jego myśli raz za razem uciekały w jej stronę i tego, o czym chciała z nim porozmawiać. Ta niepewność zabijała go już od środka. Nie potrafił więc wydusić z siebie ani słowa do momentu, gdy znaleźli się u niego. Lockhart zrzucił buty, wchodząc w głąb mieszkania i odwrócił się dopiero wtedy, gdy usłyszał, jak dziewczyna przekręca klucze w zamku.

Siedząc już na kanapie, blondyn nie potrafił dłużej ukrywać swojego roztargnienia. Zerknął na jej dłoń, którą zaciskała na tej, należącej do niego. Wsłuchiwał się w jej słowa, nie odrywając zmęczonego wzroku od ich splecionych rąk. Ale ja na nic z tych rzeczy się nie zgodziłam, Cyrus. Drgnął. Ściągnął brwi, a jego umysł — po raz pierwszy od wielu dni — zaczął pracować na najwyższych obrotach. To nie brzmiało dobrze. Właściwie to brzmiało cholernie źle i niepokojąco. Przełknął więc nieco nerwowo ślinę, wpatrując się w nią z narastającą obawą.

Rezydent znieruchomiał, jakby jego umysł nie potrafił dokładnie przetworzyć jej słów. Głos Calliope docierał do niego z opóźnieniem, choć mogłoby się wydawać, że sens jej opowieści wydawał się dość odległy. Jego serce zaczęło bić wolniej, jakby miało się nagle zatrzymać. To nie mogła być prawda. Nie mógł w to uwierzyć. Nie chciał. A jednak wszystko, co mówiła, wydawało mu się logiczne, jakby pewne strzępki historii, reakcji, słów i traum, zaczęły łączyć się w jedno. Cyrus powoli odwrócił głowę w jej stronę, a jego oczy zalśniły; wściekłością, smutkiem i bólem. Cholera, nigdy wcześniej nie czuł tak wiele skrajnych uczuć na raz. Przytłaczało go to. Chyba bycie zimnym robotem było prostsze niż.. mierzenie się z tym wszystkim w jednej chwili.
— Nie miałem pojęcia.. — wyszeptał, wpatrując się w jej profil z niedowierzaniem. — Nie mógłbym ci tego zrobić. Niezależnie od tego, jak wyglądała nasza relacja.. — wyrzucił z siebie na jednym wdechu, przeczesując palcami swoje włosy w tym typowym dla niego, nerwowym geście. Wypuścił jej dłoń z uścisku, ale tylko po to, by objąć ją mocno i przyciągnąć do swojej klatki piersiowej.

Nagle pojawiła się fala wyrzutów sumienia. Okrutnego poczucia winy, że nie rozegrał wtedy tego w inny sposób. Robiło mu się niedobrze, gdy wracał wspomnieniami do tej nocy; do bezlitości, do arogancji, do egoizmu. Wydawało mu się wtedy, że postępuje słusznie i nie sądził, że tamten dzień zapoczątkuje tak wiele tragedii. Cyrus przytulał Callie, jakby chciał ją przed tym wszystkim ochronić, chociaż było już za późno.

W jego głowie pojawiła się cała trójka; na samą myśl o nich, coś głęboko w nim zawrzało. Złość zapłonęła tak dotkliwie, że gdyby nie dziewczyna przy jego boku, już dawno byłby na zewnątrz. Dobrze więc przewidziała potencjalne zagrożenie z jego strony. — Zabiję ich — szepnął nagle, zaciskając lekko palce na jej ramieniu. — Zapłacą za to, co ci zrobili — obiecał, wbijając tępe spojrzenie w zegar, wiszący na ścianie. Nie zazna spokoju, dopóki tego nie załatwi. Jeszcze mieli czelność udawać jego przyjaciół na tym pieprzonym bankiecie? Chyba nie wiedzieli, z kim mają do czynienia, ale Lockhart chętnie im o tym przypomni. — Nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo żałuję, że zostawiłem cię wtedy samą — przyznał, czując nieznaną mu dotąd gorycz w gardle. — Popełniłem błąd. Znowu — rzucił. To zabawne, bo popełnianie błędów, zawsze było jego największym lękiem.

Szum, który zwykle towarzyszył mu cicho w ciągu dnia, teraz...
Boleśnie rozrywał jego umysł i skronie.

revenge will come