i'm just a pretty girl, chill out
: ndz lis 08, 2026 9:20 pm
Leah zmrużyła oczy, patrząc na niego spod byka. Jutrzejszy dzień będzie dla niej katorgą, ale jej umysł nie był w stanie tego jeszcze pojąć. — Przed chwilą twierdziłeś, że kochasz ze mną współpracować — przypomniała mu uczynnie. Wiedziała, że starsi ludzie mają demencję i potrzeba do nich anielskiej cierpliwości, ale to już była czysta przesada. W końcu wszystkie jej komentarze były wynikiem troski, a nie zwykłej zgryźliwości. To znaczy... No dobra. Lubiła być złośliwa, a już szczególnie po alkoholu, bo miała wówczas nieodparte wrażenie, że wszystko uchodziło jej wtedy płazem. Ale teraz naprawdę chciała dobrze! — Hola, hola — powiedziała poważnie, wyciągając otwartą dłoń w jego stronę, jakby próbowała go w ten sposób zatrzymać. — Jako prezes tak dużej, prężnie rozwijającej się firmy, powinieneś dbać o swoje zdrowie psychiczne — rzuciła, tym razem układając palce na swojej klatce piersiowej, próbując na ślepo odnaleźć własne serce. — Ale twierdzenie, że to ja jestem problemem, to gruba przesada. Ranisz mnie — westchnęła dramatycznie. — Aha i znam całkiem tanią kosmetyczkę. Wszystko załatwię dla ciebie. Widzisz, jaką jestem super asystentką? — zapytała, unosząc dłonie w górę, by znów obrócić się wokół własnej osi. Była z siebie cholernie dumna, bo jakimś cudem na wszystko potrafiła znaleźć odpyskówkę.
♡ ─────── ⋆ ─────── ♡
— Nie mam żadnego problemu — burknęła pod nosem, ale nie sprzeczała się dłużej na ten temat. Wciąż uważała, że na pewno samodzielnie udałoby jej się dotrzeć do domu. Na szczęście Reid był od niej inteligentniejszy i nie puścił ją samopas w miasto w takim stanie. Kiedyś będzie mu za to wdzięczna, nawet jeśli teraz wydawało jej się to zbędne. — Nie mam do kogo zadzwonić — rzuciła cicho. Mogło to zabrzmieć jak kolejna chęć odgryzienia się mu, ale taka była smutna prawda. Leah nie miała nikogo, kto mógłby ją odebrać w tym stanie; z rodzicami zerwała kontakt, a nie miała zbyt wielu bliskich przyjaciół, których chciałaby kłopotać po nocach. Zamilkła na nieco dłużej; jej pijackie myśli odpłynęły w strefy, o których nie chciała myśleć nawet na trzeźwo. Na szczęście nie musiała zbyt długo się nad tym skupiać, bo taksówkarz zajął ją rozmową. — To groźba? Jeśli tak, to zaczynam się stresować — parsknęła pod nosem, powracając do Calluma i walcząc z resztką logiki i świadomości, która próbowała przebić się przez te ilości alkoholu w jej organizmie. Na wspomnienie o tej karze, prychnęła tylko pod nosem jak rozwydrzona dziewczynka. Nie, żeby spodziewała się czegokolwiek innego.
— A co, boisz się, że od ciebie ucieknę? — wymruczała na wspomnienie o innym uniwersum, jak już udało jej się wyleźć z tego samochodu. To było raczej niemożliwe, bo pewnie po paru szybkich krokach, wywinęłaby potężnego orła. Leah zatrzymała się w pół kroku, unosząc spojrzenie na jego twarz, a to nie było łatwe zadanie, bo był wysoki jak pieprzona góra albo wieżowiec. — A nie jesteś dla mnie okropny? — zapytała poważnie, opierając jedną dłoń na jego klatce piersiowej, bo momentami ciężko było jej utrzymać pion. Chwyciła go łagodnie za kark, by zmusić go w ten sposób do spojrzenia jej prosto w oczy. — Krytykujesz mnie dzień w dzień, niezależnie od tego jak bardzo się staram. Traktujesz mnie z góry, bo jestem młodsza i nie jestem prezesem albo kimś ważnym. Chcesz, żebym siedziała cicho, mimo że na pewno zdajesz sobie sprawę, że mówię za osoby, które nie mogą tego zrobić osobiście. Nie potrafisz podziękować za dobrze wykonaną pracę, bo rani to twoją dumę. Skrytykowałeś mój wygląd już pierwszego dnia pracy — wyliczyła, błądząc wzrokiem po jego twarzy. — Jestem pijana, ale nie robię nic złego. To nie ja powinnam zrobić pieprzony rachunek sumienia — powiedziała, nim łagodnie się od niego odepchnęła, ruszając w kierunku słupa, by wykonać na nim nieszkodliwy taniec.
Pembroke pisnęła zszokowana, gdy Reid złapał ją za biodra i przerzucił przez ramię jak worek ziemniaków. Leah zwisała, śmiejąc się cicho pod nosem, bo cała ta sytuacja nawet w tym stanie wydawała jej się niesamowicie... abstrakcyjna. Musiała minąć chwila, nim Leah weszła w głąb mieszkania, rozglądając się po jego wnętrzu. Drastyczna różnica w porównaniu do jej kawalerki. W środku było o wiele bardziej ciepło niż na zewnątrz, dlatego gdy mężczyzna przyniósł jej rzeczy na zmianę, Pembroke bez zawahania chwyciła za krawędź swojego topu i przeciągnęła go przez głowę, zostając na samym staniku. Dobrze, że go miała, bo czasem potrafiła bez niego wyskoczyć na miasto.
Nawet nie zwracała na niego uwagi, po prostu nałożyła jego t-shirt, który był jakieś trzy razy rozmiary na nią za duży i sięgnęła dłońmi pod nią, by pozbyć się biustonosza. A potem sięgnęła do swoich spodni, które zaczęła rozpinać i zsuwać z bioder. — Sam mieszkasz w tak dużej chacie? — wymruczała, w ogóle nie myśląc o tym, że tak bezceremonialnie zrzucała teraz z siebie ubrania przed swoim przełożonym. Od razu chwyciła za spodenki, która opadły jej nisko na biodra, przez co musiała je podciągać. Wyglądała, jakby miała osiemnaście lat w tych jego ciuchach, ale czy ją to obchodziło? Nie bardzo. — Co tam jest? — zapytała, wskazując na jedne z drzwi. — Masz tu swoje biuro? Albo jakiś red room? — rzuciła głupio, opadając na kanapę. Przeczesała palcami włosy, opierając głowę o zagłówek za sobą.
no shame
— Nie mam żadnego problemu — burknęła pod nosem, ale nie sprzeczała się dłużej na ten temat. Wciąż uważała, że na pewno samodzielnie udałoby jej się dotrzeć do domu. Na szczęście Reid był od niej inteligentniejszy i nie puścił ją samopas w miasto w takim stanie. Kiedyś będzie mu za to wdzięczna, nawet jeśli teraz wydawało jej się to zbędne. — Nie mam do kogo zadzwonić — rzuciła cicho. Mogło to zabrzmieć jak kolejna chęć odgryzienia się mu, ale taka była smutna prawda. Leah nie miała nikogo, kto mógłby ją odebrać w tym stanie; z rodzicami zerwała kontakt, a nie miała zbyt wielu bliskich przyjaciół, których chciałaby kłopotać po nocach. Zamilkła na nieco dłużej; jej pijackie myśli odpłynęły w strefy, o których nie chciała myśleć nawet na trzeźwo. Na szczęście nie musiała zbyt długo się nad tym skupiać, bo taksówkarz zajął ją rozmową. — To groźba? Jeśli tak, to zaczynam się stresować — parsknęła pod nosem, powracając do Calluma i walcząc z resztką logiki i świadomości, która próbowała przebić się przez te ilości alkoholu w jej organizmie. Na wspomnienie o tej karze, prychnęła tylko pod nosem jak rozwydrzona dziewczynka. Nie, żeby spodziewała się czegokolwiek innego.
— A co, boisz się, że od ciebie ucieknę? — wymruczała na wspomnienie o innym uniwersum, jak już udało jej się wyleźć z tego samochodu. To było raczej niemożliwe, bo pewnie po paru szybkich krokach, wywinęłaby potężnego orła. Leah zatrzymała się w pół kroku, unosząc spojrzenie na jego twarz, a to nie było łatwe zadanie, bo był wysoki jak pieprzona góra albo wieżowiec. — A nie jesteś dla mnie okropny? — zapytała poważnie, opierając jedną dłoń na jego klatce piersiowej, bo momentami ciężko było jej utrzymać pion. Chwyciła go łagodnie za kark, by zmusić go w ten sposób do spojrzenia jej prosto w oczy. — Krytykujesz mnie dzień w dzień, niezależnie od tego jak bardzo się staram. Traktujesz mnie z góry, bo jestem młodsza i nie jestem prezesem albo kimś ważnym. Chcesz, żebym siedziała cicho, mimo że na pewno zdajesz sobie sprawę, że mówię za osoby, które nie mogą tego zrobić osobiście. Nie potrafisz podziękować za dobrze wykonaną pracę, bo rani to twoją dumę. Skrytykowałeś mój wygląd już pierwszego dnia pracy — wyliczyła, błądząc wzrokiem po jego twarzy. — Jestem pijana, ale nie robię nic złego. To nie ja powinnam zrobić pieprzony rachunek sumienia — powiedziała, nim łagodnie się od niego odepchnęła, ruszając w kierunku słupa, by wykonać na nim nieszkodliwy taniec.
Pembroke pisnęła zszokowana, gdy Reid złapał ją za biodra i przerzucił przez ramię jak worek ziemniaków. Leah zwisała, śmiejąc się cicho pod nosem, bo cała ta sytuacja nawet w tym stanie wydawała jej się niesamowicie... abstrakcyjna. Musiała minąć chwila, nim Leah weszła w głąb mieszkania, rozglądając się po jego wnętrzu. Drastyczna różnica w porównaniu do jej kawalerki. W środku było o wiele bardziej ciepło niż na zewnątrz, dlatego gdy mężczyzna przyniósł jej rzeczy na zmianę, Pembroke bez zawahania chwyciła za krawędź swojego topu i przeciągnęła go przez głowę, zostając na samym staniku. Dobrze, że go miała, bo czasem potrafiła bez niego wyskoczyć na miasto.
Nawet nie zwracała na niego uwagi, po prostu nałożyła jego t-shirt, który był jakieś trzy razy rozmiary na nią za duży i sięgnęła dłońmi pod nią, by pozbyć się biustonosza. A potem sięgnęła do swoich spodni, które zaczęła rozpinać i zsuwać z bioder. — Sam mieszkasz w tak dużej chacie? — wymruczała, w ogóle nie myśląc o tym, że tak bezceremonialnie zrzucała teraz z siebie ubrania przed swoim przełożonym. Od razu chwyciła za spodenki, która opadły jej nisko na biodra, przez co musiała je podciągać. Wyglądała, jakby miała osiemnaście lat w tych jego ciuchach, ale czy ją to obchodziło? Nie bardzo. — Co tam jest? — zapytała, wskazując na jedne z drzwi. — Masz tu swoje biuro? Albo jakiś red room? — rzuciła głupio, opadając na kanapę. Przeczesała palcami włosy, opierając głowę o zagłówek za sobą.
no shame