MAPLE HEARTS | PBF

Widziała spojrzenie Becka.
To jak mierzył ją oceniającym wzrokiem i zachodził w głowę co ona robiła z Noriegą. Od kiedy się k o l e g o w a l i. Jeszcze kilka dni temu pewnie sama byłaby w równym szoku i niedowierzaniu, jednak na ten moment wiedziała, że Madox był jej jedyną szansą, żeby wkręcić się na tamtą zamkniętą imprezę. Nie mogła też ryzykować, że Eliot czegokolwiek się dowie, dlatego Beck musiał pozostać w kompletnej niewiedzy.
Już po stokroć wolała, żeby myślał, że ją i właściciela Emptiness coś łączy, niż że za plecami komendanta poszła działać na własną rękę i chciała przejąć do rąk własnych trochę narkotyków i przede wszystkim dowody, że to właśnie Kruk stał za tym wszystkim. Wszystko mogło się epicko wypierdolić i nikt nie mógł o tym wiedzieć.
— Nie powinnaś być teraz na zmianie? — Beck nie dawał za wygraną. — Zawsze przecież pracujesz w Halloween, bo wtedy są najbardziej odklejone zgłoszenia — zagadywał, przy okazji przeglądając dokumenty Madoxa. Dobrze wiedział, że wszystko się zgadzało ale ewidentnie chciał ich jeszcze przy sobie przytrzymać.
— W tym roku robie wyjątek — wzruszyła ramionami, nie dając mu tego, czego chciał. Zamiast tego poprawiła uszy i przysunęła się bliżej Noriegi. Tak dla zasady. Chociaż kompletnie zapomniała o tych jego przemoczonych gaciach, w które Beck ponownie wbił swoje spojrzenie.
— Nie tylko co do wyjścia widzę robisz wyjątek — odgryzł się, przenosząc na nią spojrzenie. Ewidentnie ktoś tu miał problem. Głownie do tego, że Pilar przed chwilą potencjalnie bawiła się przy rozporku Madoxa. Czy mogło to mieć coś do faktu, że kilka tygodni temu odmówiła Beckowi wypadu do klubu bo nie bawi się w randki? Zapewne, jednak nie mogli już dalej prowadzić tej swojej dziwnej wymiany zdań, bo nagle w maskę czarnego SUVa uderzyło kilka jajek, a papier toaletowy, który spadł z okna odbił się od maski i puknął policjanta prosto w czoło. Stewart momentalnie zacisnęła usta w wąską linię i spróbowała się nie zaśmiać. Wiedziała, że to tylko jeszcze bardziej go zirytuje.
A potem już oboje patrzyli na udawanego policjanta, jak rzuca się za bandą dzieciaków, która za to odpowiadała. I w tamtym momencie Pilar już serio nie wiedziała, co jest bardziej odklejone — auto całe w jajach i papierze, czy może jednak dorosły facet z tatuażami, przebrany za Psi Patrol, goniący jakiegoś szczyla. Cokolwiek to było Pilar ruszyła w ich kierunku, kiedy Madox już zaciskał palce na przebraniu jakieś taniej mumii.
— Kurwa, po fawor, weź go zostaw — rzuciła, przewracając oczami. Naprawdę nie mieli ciekawszych rzeczy do roboty niż łapanie dzieci? Chciały się zabawić, jest halloween…
— No właśnie, puszczaj — odgryzł się dzieciak. — Niech lepiej ta seksi policjantka mnie zakuje w kajdanki — podniósł małe, bezczelne oczy na Pilar i uśmiechnął się jak jakiś perwert, a potem… zaszczekał. Kurwa zaszczekał, jak jakiś pies na baby albo do psa. I to w połączeniu z tekstem sprzed chwili sprawiło, że Pilar Stewart na drugi koniec ulicy wyrzuciła swoje chęci odpuszczenia szczylowi.
— Dobra, kurwa, dawaj go — zrobiła krok do przodu i tym razem sam wyrwała dziecko Noriedze. Zacisnęła palce na elemencie koszulki, żeby więcej nie porwać mu tego papieru toaletowego i dosłownie przeniosła dzieciaka kilka centymetrów na ziemią przed maską SUVa aż pod nogi Becka, który również patrzył na dzieciaka pogardliwie. — Obrażenie funkcjonariusza, zniszczenie mienia… i pewnie jeszcze kilka punktów dałoby się pod to podpiąć — spojrzała na swojego kolegę po fachu. — Chyba należy się koledze lekcja pokory i telefon do rodziców — wtrąciła, patrząc stanowczo na Becka. Pewnie ostatnie co chciał robić to użerać się z jakimś dzieciakiem, ale z drugiej strony dostał od niego w łeb papierem, auto nie dość ze miał skasowane, to jeszcze w jajkach… no nie miał wyjścia. Musiał mu nać nauczkę.
— Okej, możecie jechać — przejął gówniaka od Pilar, machając na nich drugą dłonią. — Ale rachunek i tak ci wyśle, Noriega! — krzyknął jeszcze za Madoxem i poprowadził dzieciaka do radiowozu, przy okazji zgłaszając w radiu, że miał stłuczkę i potrzebuje wsparcia drogowego. Pilar natomiast oparła się o maskę w miejscu, w którym było czysto i skrzyżowała ręce na piersi.
— Jedziemy? — spytała spokojnie, chociaż zdawała sobie sprawę, że Pewnie widok jego samochodu w takim stanie nie nadał optymizmem. — Czy mam zadzownić po kogoś innego, bo to dla ciebie za dużo? — wbiła w niego ciemne, intensywne spojrzenie. Nie miała po kogo zadzwonić. Musiała zjawić się tam jako dupa Madoxa, ale przecież się kurwa do tego nie przyzna. Nie kiedy jego piękne oczy się w nią wpatrywały.

Madox oparł się o brykę, kiedy Beck studiował jego dokumenty, niby nonszalancko, ale efekt psuły trochę te jego mokre gacie, chociaż kiedy ugiął nogę w kolanie to tak bardzo nie rzucało się to, że...
Spuścił spojrzenie na Pilar, kiedy się do niego przysunęła, bo co on niby teraz powinien zrobić? Jeszcze trochę przyaktorzyć, żeby Beck dał im spokój? Powinien?
No cóż, najwyżej dostanie w zęby, a bez ryzyka nie ma przecież zabawy, więc... jego dłoń sięgnęła do jej biodra, przesunęła się po nim, kiedy objął ją za nie i przyciągnął do siebie, zaznaczając terytorium. Szkoda tylko, że kurwa wcale nie było jego, chociaż pod opuszkami poczuł jej gorącą skórę, kiedy czubki jego palców zahaczyły o materiał koszulki, nieznacznie ją podwijając. Przecież nie specjalnie. Ta...
- Namówiłem ją, żeby sobie odpuściła w moje urodziny, wiesz jaka jest Pilar... uparta - rzucił Madox zerkając na Becka, jakby ją znał... Ale przecież nie znał, chociaż to, że była uparta i nieustępliwa już wiedział. Przekonał się o tym na własnej skórze. Przegiął?
Może odrobinę, bo Beck znowu rzucił mu jakieś krzywe spojrzenie. A potem dostał papierem w łeb. Madox nie wytrzymał, parsknął śmiechem, aż się obsmarkał, tylko, że zaraz te jajka poleciały na jego auto i Noriega wyrwał się za tymi szczylami. Bo to przecież był jego samochód, jego zabawka, odkładał na nie w chuj hajs i w ogóle...
Szkoda tylko, że ani Stewart, ani Beck nie podzielali jego zainteresowania gnojkami, a Pani Judy Hops nawet poprosiła, żeby ich zostawił.
- Ale moje auto... - zaczął Madox, ale zaraz dzieciak sam się odezwał i sobie nagrabił, aż Madox pokręcił głową, no bo... co innego jak on mówił Stewart, żeby zakuła go w kajdanki, albo jakby do niej zaszczekał... On miał nad nią conajmniej piętnaście centymetrów przewagi, pewnie ze trzydzieści kilo i na klatę wyciskał zdecydowanie więcej, mógł sobie na to pozwolić, a szczyl sięgał jej może do podbródka. Skrzyżował ręce na piersi, kiedy Pilar szarpała dzieciaka. Madox miał jakąś dziwną słabość do policjantek.
I Beck chyba też to dostrzegł, to jak Noriega gapił się na jego koleżankę po fachu, oby tylko Pilar nie widziała...
Madox miał się nawet odezwać co do tego rachunku, kto komu powinien go wystawić, ale czuł w kościach, że to chyba nie był odpowiedni moment, więc tylko się skrzywił.
- To on mi wjechał w dupę, ale coś mi się wydaje, że tobie też by chętnie... - zaczął Madox, kiedy Beck już wsiadł z gnojkiem do samochodu, ale kiedy Pilar zapytała, czy ma dzwonić po kogoś innego, to uniósł jedną brew - po kogo? Przecież z byle kim tam nie wejdziesz - rzucił, tak jakby właśnie sugerował, że on nie był byle kim, a laski pewnie by się pobiły o możliwość iścia z nim na imprezę. W sumie mogłoby tak być. Znalazłoby się pewnie kilka takich. A on zamiast świętować swoje urodzinki, to stał przed Stewart i wpatrywał się w nią z góry - jedziemy - rzucił w końcu i zrobił krok w jej kierunku. Niebezpiecznie blisko, tak, że mogła na policzkach poczuć jego ciepły oddech, kiedy pochylił się w jej kierunku nad maską - chociaż może wolałabyś z Beckiem? - zapytał, a zaraz wywrócił oczami - na komisariat - prychnął, a zaraz ją minął, zaczepiając, niechcący oczywiście, ją ramieniem. Zapakował się do samochodu, bo jednak Madox nawet swoim dupom nie otwierał drzwi, i włączył wycieraczki, żeby zetrzeć z przedniej szyby te rozbite jaja.
Nie podobało mu się to jak wyglądał jego samochód, ani to jak wyglądały jego spodnie, ale chuj... Noriega przecież umiał się dostosować.
Po kilku minutach parkował samochód przed Shadow. Poprawił na nosie lustrzane okulary i te lisie uszy.
- No i co? Gotowa odjebać małe przedstawienie? - zapytał zerkając na Stewart, on był gotowy, a do aktorzenia to już zawsze, więc kiedy tylko wysiadł z auta, to się o nie nonszalancko oparł czekając na Pilar. W końcu mieli tam wejść razem... jako para.

Powinien zarobić w ryj.
Każdy inny by zarobił, gdyby swoje palce bez pozwolenia oparł na jej biodrze i bezczelnie przesunął, zaczepiając materiał cienkiej koszulki.
A jednak jemu na to pozwoliła.
W końcu sama się do niego przysunęła. Sama wywołała to całe przedstawienie przed Beckiem, żeby przypadkiem nie podejrzewał, że coś kombinowała. I t y l k o dlatego ręka Madoxa pozostała na jej ciele. WCALE nie dlatego, że tak naprawdę jej się to podobało. Że jej rozgrzana skóra zamrowiła przyjemnie w miejscu, gdzie jego szorstkie opuszki przesunęły się w górę, pod bluzkę. Nic jednak nie dała po sobie poznać i po prostu sama własną dłoń oparła na udzie Noriegi. Na moment. Na krótką chwilę, tworząc przed Beckiem piękną parkę z właścicielem Emptiness.
Oczywiście do momentu, kiedy dzieciaki nie obrzuciły samochodu jajkami, a potem wszystko już potoczyło się szybko. Beck ładował chłopaczka do fury, wzywając wsparcie, a Pilar swoje spojrzenie przeniosła na Madoxa. Oczywiście ówcześnie przerwacając oczami na tą uwagę, że policjant chętnie jej też by wjechał w…
— Jeszcze pomyśle, że jesteś zazdrosny — wtrąciła zupełnie niepotrzebnie, intensywnie spoglądając w jego ciemne oczy. Madox stał blisko. Zdecydowanie za blisko. Jego kolano wbijało się w jej udo, a oddech grał na zziębniętych policzkach Pilar. I znowu powinna go odepchnąć, a ona kurwa znowu tego nie zrobiła. Grała w tą grę. Igrała z pierdolonym ogniem, chociaż już czuła pod skórą, że lada moment może się sparzyć. Nawet serce poderwało się delikatnie pod piersią, gdy wyśmiała go na pytanie, czy wolałaby pojechać z Beckiem na komisariat. Pokreciła przez moment głową, a potem poderwała się do góry. Celowo oczywiście, bo kiedy Noriega stał tal blisko, ona mimowolnie na niego wlazła. Prawie przyległa do niego na całej długości, rączki pozostawiając z tyłu, a głowę z króliczymi uszami podrywając do góry.
— Zostanę — rzuciła cicho, nie spuszczając z niego spojrzenia. Podniosła się w górę na palcach i jeszcze bardziej do niego nachyliła, a raczej do jego ucha. — Tu zapowiada się większa zabawa — wyszeptała, przez p r z y p a d e k na koniec trącając miejsce tuż przy jego uchu, nim nie wyślizgnęła się na bok i nie ruszyła na miejsce pasażera. Nawet nie oczekiwała, że otworzy przed nią drzwi. Nie była żadną damą, sama umiała obsłużyć się klamką. I może ot nawet lepiej, bo oddech miała mimowolnie jakiś przyśpieszony.
Całe szczęście droga na miejsce minęła szybko.
Klub wyglądał na zamknięty, chociaż w środku można było zobaczyć liczna światłą i przyciemnione kolory. Muzyka również dudniła w latynoskich rytmach. Jakaś kurewsko seksowna panna młoda przeszła przed nimi i weszła do środka, wcześniej rozmawiając z jednym z ochroniarzy, a Pilar odpięła pas i spojrzała na Noriegę.
— Przedstawienie? — prychnęła, zbierając się z miejsca. Stanęła tuż obok niego przy masce i również poprawiał mundurek, ściągając go nieznacznie w dół, żeby jeszcze bardziej uwydatnić dekolt. — Mam ci kurwa obciągnąć przy wszystkich, żeby uwierzyli, że mnie tu zabrałeś? — żartowała. ŻARTOWAŁA. A jednak już widziała po jego spojrzeniu, że zaraz padnie jakiś dwuznaczny tekst, na który pewnie wywali oczami. — Chodź już lepiej — szarpnęła go za koszulę i pociągnęła w stronę zamkniętych drzwi, przed którymi stało dwóch gachów.
— Impreza zamknięta — warknął jeden z nich, krzyżując ręce na piersi. — Wypierdalać — zmierzył ich jeszcze spojrzeniem, nieco dłużej zatrzymując się na Pilar. Nie miała pojęcia, na ile musiała zgrywać dupę Madoxa, żeby być wiarygodna, za to wiedziała, że pewnie im głupsza wyda się dla pracowników Kruka, tym mniejsze podejrzenia będzie wzbudzać. Dlatego zaraz przyległa do Noriegi.
— Mamy zaproszenie — fuknęła wielce oburzona, przesuwając otwartą dłonią po klatce piersiowej swojego psa. — Cariño, powiedz im kim jesteś — dodała głupkowato, wieszając się na jego ramieniu i wciskając kilka palcy w dziurkę pomiędzy guzikami w kamizelce i koszuli, żeby musnąć jego golą klatę. Jeden z goryli spuścił spojrzenie na ten gest, a zaraz uniósł brew w górę i wbił wzrok w Noriegę. Czekając na to wielkie przedstawienie się.
W międzyczasie obok nich pojawił się jakiś mężczyzna. A przynajmniej dało się to stwierdzić po głosie, bo na twarzy miał maskę. Musiał być kimś ważnym, bo goryle od razu bardziej się wyprostowali, gdy ten rzucił spokojnie:
— Madox Noriega.
No to chyba jednak przedstawianie się mieli już z głowy.