Strona 2 z 2

i'll believe in anything

: wt lis 17, 2026 1:18 pm
autor: caspian marshall
POŁĄCZENIE 00:34:16
✆ fanny
• • •

Oh, czyli była gotowa wstać dla niego z wygodnej kanapy i pójść po ładowarkę? No, no, no. Marshall aż zerknął w stronę własnej kanapy, na której jeszcze chwilę temu tak zajebiście mu się leżało. Wiedział, ile takie poświęcenie potrafiło człowieka kosztować, okej? Przynajmniej w jego przypadku, gdy musiał wspomagać się tym cholernym drewienkeim, - aż tak ci się podobam, Fran? - rzucił z rozbawieniem, opierając biodro o blat. - bo ja kiedyś przesiedziałem cały program o sprzedaży odkurzaczy, tylko dlatego, że pilot leżał na drugim końcu pokoju... także serio doceniam te poświęcenie - zapewnił, a kiedy znów usłyszał jej cichy śmiech w słuchawkach, sam uśmiechnął się trochę szerzej. Podobało mu się, że czasem jeszcze przez chwilę chichotała po tym, jak już skończyła mówić. Łapał się wtedy na tym, że specjalnie czekał z odpowiedzią, żeby usłyszeć tę końcówkę. - świetnie, w takim razie możesz mnie uznać jako swojego nowego porannego towarzysza do kawy - mruknął. Cholera... przyjemnie było myśleć, że rano mógłby odebrać od niej telefon...że ta sama dziewczyna, z którą jeszcze godzinę temu nawet się nie znali, mogłaby jutro zapytać go zaspanym głosem, czy już wstał, a on prawdopodobnie skłamałby, że tak, z twarzą w dalszym ciągu wciśniętą w poduszkę. Akurat to kłamstwo byłoby chyba najmniejszym z jego problemów, no nie?

Właśnie odgryzł kawałek tosta, kiedy usłyszał, na ile kolejnych randek sobie zasłużył. O mało się skubany nie zakrztusił, bo parsknął śmiechem z pełnymi ustami. Pięknie. Całe szczęście, że na tej ich pierwszej randce przynajmniej nie musiała go oglądać. Przełknął w końcu i odstawił talerz na blat. - Czekaj, drugą, trzecią i ósmą? A co takiego odwalam na czwartej, że potem przez trzy kolejne nie chcesz ze mną rozmawiać? - zapytał z udawaną pretensją. Z tym że pod całym tym pajacowaniem naprawdę ucieszyło go to, co powiedziała. - Też dobrze mi się ciebie słucha, Frances - dodał już ciszej. - Nawet teraz, kiedy mnie rozgryzłaś i właśnie wychodzi na to, że jestem upartym śpiochem. - tylo, że z tą jego niebywałą samodzielnością trafiła akurat w dość czułe miejsce. Zerknął na laskę opartą o szafkę, - lubię sam decydować, kiedy potrzebuję pomocy. A z proszeniem o nią różnie mi wychodzi - przyznał po chwili. - Ale z tym spaniem trafiłaś bezbłędnie. Nie mam nic na swoją obronę.

''I chciałbyś może żebym to ja wysyłała rano takie wiadomości?''

Zamilkł. Po prostu nieco go to zszokowało... w tym dobrym sensie, a na usta cisnął mu sie usmiech, gdy odpowiedział - Tak, Fran. Chciałbym, żebyś to była ty - odezwał się w końcu. - I teraz pewnie jutro pierwsze, co zrobię po przebudzeniu, to sprawdzę telefon. Tak że widzisz, do czego doprowadziłaś już po jednej randce? - uśmiechnął się pod nosem. Sięgnął po tosta, ale po chwili odłożył go z powrotem. No bo jeszcze jedna rzecz go nurtowała... - A gdybym to ja obudził się pierwszy i do ciebie napisał? - zapytał ciszej, spokojniej, - ucieszyłabyś się, widząc rano smsa ode mnie?

fran✆

i'll believe in anything

: wt lis 17, 2026 3:23 pm
autor: Nena Scrivener
TRWAJĄCE POŁĄCZENIE
00:34:16
✆ Celio

• • •
──────────────


„Aż tak ci się podobam, Fran?”
Nigdy nie zdecydowałaby się na bezpośrednią szczerość, nawet jeśli nie stała naprzeciw niego, twarzą w twarz. Rozmowa telefoniczna nie wymagała od niej aż tyle odwagi, ale otwarta rozmowa o jakichkolwiek uczuciach zawsze sprawiała jej problemy. Nie potrafiła tak po prostu przyznać mu racje, dlatego wybrała dużo bardziej bezpieczną ścieżkę.
— Dobrze wyglądasz i dobrze się ciebie słucha, póki co niczego więcej do szczęścia mi nie trzeba — odparła, od odpowiadając na jego pytanie wprost, choć zdecydowanie bliżej było jej do powiedzenia tak niż nie.
Nie myślała o tym, że ta rozmowa będzie się tak szybko rozwijać w kierunku, którego na początku nawet nie brała pod uwagę. Myślała raczej, że to będzie niezobowiązująca wymiana zdań, może jakieś rzucone szeptem obietnice albo nawet kilka sprośnych żartów rzuconych mimochodem. Zamiast tego powstawało coś, co śmiało mogłaby nazwać coraz bardziej solidnymi fundamentami prawdziwej znajomości. Szkoda tylko, że zbudowanej na kłamstwie.
Wszystko to brzmiało zbyt poważnie, a to ją przerażało. Nie była na to gotowa, ale nie mogła wyjść z roli.
— Wspaniale — powiedziała ciszej, gdy tylko oznajmił, że może zostać jej towarzyszem przy porannej kawie. To miłe, zrobiłaby wszystko, by mieć w najbliższym otoczeniu kogoś, z kim faktycznie mogłaby usiąść rano w kuchni i wspólnie czekać aż ekspres zrobi napój. W swoim aktualnym położeniu musiała się zadowolić wirtualnym towarzyszem.
Zaśmiała się, gdy wytknął jej losową numerologię.
— Zawsze trzeba brać pod uwagę to, że pierwsze, dobre wrażenie minie. Jeszcze możesz okazać się bucem — rzuciła całkiem poważnie, choć emocja ta była udawana. Nie wytrzymała zbyt długo, bo zaraz po tym się roześmiała. Raczej go o to nie podejrzewała, bo zaprezentował się bardzo dobrze, ale... taką ewentualność też można było mieć na uwadze. Żeby się później nie zawieść.
— Po prostu się umówmy, że kto pierwszy wstanie ten pisze. Bez różnicy czy ty, czy ja. Byle wspólnie rozpocząć dzień — zaproponowała kompromis. — I oczywiście, że bym się cieszyła.
Zaczęła sobie nawet wyobrażać pierwszy taki poranek. Nie miała w zwyczaju sprawdzać powiadomień od razu po wyłączeniu budzika, ale dla niego zrobiłaby wyjątek. Bo wiadomość od niego ustawiłaby jej dzień od samego rana. Pewnie od razu by się uśmiechnęła. Tak dobrego humoru nie zniszczyłby nikt.
— Mieszkasz w Toronto od urodzenia?

i'll believe in anything

: sob lis 21, 2026 9:18 pm
autor: caspian marshall
POŁĄCZENIE 00:56:29
✆ fanny
• • •

''Dobrze wyglądasz...''

No i właśnie przy tej części jej odpowiedzi uśmiech na moment trochę mu przygasł. Zerknął na swoje odbicie w ciemnej szybie kuchennego okna, po czym spuścił wzrok na talerz. Mhm. Dobrze wyglądał ten koleś, którego zdjęcia tak bezczelnie sobie przywłaszczył. Caspian mógł co najwyżej przyjąć komplement dotyczący głosu, bo przynajmniej ten należał do niego. Gratulacje, Marshall. Jeszcze chwila i zaczniesz być zazdrosny o własne fałszywe konto, yikes. - Czyli na razie mam zaliczone dwa najważniejsze punkty? - zapytał z rozbawieniem, chociaż przez moment musiał się postarać, żeby zabrzmiało równie swobodnie jak wcześniej. - To dobrze, bo jeszcze nie widziałaś, jak zajebiście robię tosty. Dopiero wtedy byłabyś pod wrażeniem. - Spojrzał na lekko przypieczony brzeg jednego z nich i odwrócił go na talerzu. Dobra, może tego konkretnego akurat nie musiała oglądać. NIE CZEPIAJMY SIE SZCZEGÓŁÓW PROSZĘ PAŃSTWA.

Usłyszawszy jej ciche wspaniale, poczuł jednak, że znowu się uśmiechał. Jeszcze godzinę temu pewnie zjadłby kolację przy czymkolwiek, co akurat leciało w telewizji, a teraz nawet nie zastanawiał się nad tym, żeby go włączyć. Wystarczało mu słuchanie jej głosu. Tylko to całe planowanie poranków zaczynało brzmieć podejrzanie przyjemnie jak na znajomość, która w jego początkowym założeniu miała być sposobem na zabicie nudy. - Dobrze wiedzieć, że przewidujesz możliwość odwołania.- zaśmial się razem z nią, ale gdzieś z tyłu głowy nadal siedziało mu to jedno paskudne przypomnienie. Przecież miała powody, żeby brać pod uwagę rozczarowanie. Nawet nie musiał okazać się dupkiem. Wystarczyło, że kiedyś dowie się, z kim tak naprawdę rozmawiała i jak niewiele wspólnego miał z tym całym Celio. Przez chwilę obracał w palcach ostatni kawałek tosta, zanim w końcu go zjadł. Nie chciał teraz o tym myśleć. Jeszcze przez moment chciał mieć tę rozmowę tylko dla siebie. - Umowa stoi. Kto pierwszy wstanie, ten pisze - zgodził się, odkładając pusty talerz do zlewu. - Tylko jeśli obudzisz się o szóstej, a ja odpowiem o dziesiątej, to daj mi się najpierw wytłumaczyć, okej? - Uśmiechnął się pod nosem. Dopiero po chwili dodał ciszej, - I Fran? Dobrze wiedzieć, że też byś się ucieszyła.

''Mieszkasz w Toronto od urodzenia?''

Pytanie o Toronto przyszło w całkiem dobrym momencie. Tu akurat mógł odpowiedzieć szczerze, bez gorączkowego zastanawiania się, co wcześniej wpisał sobie w profil. Oparł się wygodniej o blat, odciążając nogę. - Urodziłem się tutaj. Większość życia też spędziłem w Toronto, ale jako nastolatek mieszkałem przez jakiś czas we Włoszech - wyjaśnił. Na samo wspomnienie tamtego wyjazdu przesunął palcami po karku. - Rodzice przestali sobie ze mną radzić, więc uznali, że może parę tysięcy kilometrów od domu nagle zacznę zachowywać się jak człowiek. - Zaśmiał się krótko. Teraz potrafił powiedzieć to w taki sposób, ale wtedy zdecydowanie mniej go to bawiło. - Powiedzmy, że byłem trochę uparty. I miałem wyjątkowy talent do robienia dokładnie tego, czego mi zabraniano - przyznał, zerkając przez okno. - Pewnie też dlatego tak mnie teraz drażni, kiedy ktoś ogłasza, że wie lepiej, czego potrzebuję. - Na moment zamilkł, po czym kącik jego ust znów drgnął. - Ale dobra, Fran. Jeśli właśnie zaczynasz żałować tej obietnicy o ośmiu randkach, to przypominam, że zdążyłem już trochę dorosnąć. Teraz buntuję się głównie przeciwko wstawaniu rano. - Ciekawiło go, co z tego wyłapie. Czy zapyta o Włochy, czy o to, co odwalał jako dzieciak. O dziwo, nie przeszkadzałaby mu żadna z tych opcji. - A ty? Zawsze mieszkałaś tutaj czy coś cię do Toronto przyciągnęło? - zapytał. - Lubię słuchać takich historii. Zwłaszcza kiedy opowiada je ktoś tak piękny jak ty.

fran ✆