i'll believe in anything
: wt lis 17, 2026 1:18 pm
✆ fanny
• • •
Oh, czyli była gotowa wstać dla niego z wygodnej kanapy i pójść po ładowarkę? No, no, no. Marshall aż zerknął w stronę własnej kanapy, na której jeszcze chwilę temu tak zajebiście mu się leżało. Wiedział, ile takie poświęcenie potrafiło człowieka kosztować, okej? Przynajmniej w jego przypadku, gdy musiał wspomagać się tym cholernym drewienkeim, - aż tak ci się podobam, Fran? - rzucił z rozbawieniem, opierając biodro o blat. - bo ja kiedyś przesiedziałem cały program o sprzedaży odkurzaczy, tylko dlatego, że pilot leżał na drugim końcu pokoju... także serio doceniam te poświęcenie - zapewnił, a kiedy znów usłyszał jej cichy śmiech w słuchawkach, sam uśmiechnął się trochę szerzej. Podobało mu się, że czasem jeszcze przez chwilę chichotała po tym, jak już skończyła mówić. Łapał się wtedy na tym, że specjalnie czekał z odpowiedzią, żeby usłyszeć tę końcówkę. - świetnie, w takim razie możesz mnie uznać jako swojego nowego porannego towarzysza do kawy - mruknął. Cholera... przyjemnie było myśleć, że rano mógłby odebrać od niej telefon...że ta sama dziewczyna, z którą jeszcze godzinę temu nawet się nie znali, mogłaby jutro zapytać go zaspanym głosem, czy już wstał, a on prawdopodobnie skłamałby, że tak, z twarzą w dalszym ciągu wciśniętą w poduszkę. Akurat to kłamstwo byłoby chyba najmniejszym z jego problemów, no nie?
Właśnie odgryzł kawałek tosta, kiedy usłyszał, na ile kolejnych randek sobie zasłużył. O mało się skubany nie zakrztusił, bo parsknął śmiechem z pełnymi ustami. Pięknie. Całe szczęście, że na tej ich pierwszej randce przynajmniej nie musiała go oglądać. Przełknął w końcu i odstawił talerz na blat. - Czekaj, drugą, trzecią i ósmą? A co takiego odwalam na czwartej, że potem przez trzy kolejne nie chcesz ze mną rozmawiać? - zapytał z udawaną pretensją. Z tym że pod całym tym pajacowaniem naprawdę ucieszyło go to, co powiedziała. - Też dobrze mi się ciebie słucha, Frances - dodał już ciszej. - Nawet teraz, kiedy mnie rozgryzłaś i właśnie wychodzi na to, że jestem upartym śpiochem. - tylo, że z tą jego niebywałą samodzielnością trafiła akurat w dość czułe miejsce. Zerknął na laskę opartą o szafkę, - lubię sam decydować, kiedy potrzebuję pomocy. A z proszeniem o nią różnie mi wychodzi - przyznał po chwili. - Ale z tym spaniem trafiłaś bezbłędnie. Nie mam nic na swoją obronę.
''I chciałbyś może żebym to ja wysyłała rano takie wiadomości?''
Zamilkł. Po prostu nieco go to zszokowało... w tym dobrym sensie, a na usta cisnął mu sie usmiech, gdy odpowiedział - Tak, Fran. Chciałbym, żebyś to była ty - odezwał się w końcu. - I teraz pewnie jutro pierwsze, co zrobię po przebudzeniu, to sprawdzę telefon. Tak że widzisz, do czego doprowadziłaś już po jednej randce? - uśmiechnął się pod nosem. Sięgnął po tosta, ale po chwili odłożył go z powrotem. No bo jeszcze jedna rzecz go nurtowała... - A gdybym to ja obudził się pierwszy i do ciebie napisał? - zapytał ciszej, spokojniej, - ucieszyłabyś się, widząc rano smsa ode mnie?
fran✆