in the land of gods and monsters
: czw lis 19, 2026 7:27 pm
Jeśli swoim dzisiejszym ekscesem Joan zapraszała Carlosa do swojego świata, złożone przez niego zamówienie mogła chyba rozumieć jako bezpośrednią inwitację do jego własnego.
La Bandera. Banderita. Mała flaga, trzy kolory ojczyzny zamknięte w trzech niewielkich kieliszkach, ułożonych na barowym blacie jak klucz do drzwi, za którymi znajdować mógł się zarówno jedynie dosłowny smak alkoholu, jak i wyobrażona przyszłość, w której Cordero nauczyłby ją wszystkiego, czego zwyczajnie nie miała prawa wiedzieć.
Nauczyłby ją siebie, wsączając w jej ucho historie o dzieciństwie upływającym w rytm pięciostrunowej gitary i kościelnych dzwonów. Opowiedziałby jej o Meksyku, którego nie dało się poznać w podręcznikach albo na Discovery Travel & Adventure: o rozgrzanych słońcem ulicach i stojących przy nich domach tętniących życiem wielopokoleniowych rodzin i rozpachnionych aromatem wyrazistych w smaku przypraw. Wytłumaczyłby jej, czym były caballitos, i dlaczego właśnie w nich podawano tequilę.
W tej wersji przyszłości Joe znałaby jego język na tyle dobrze, by rozumieć nie tylko słowa, lecz również wszystko to, co Carlos próbował przemilczeć. Wiedziałaby, które wspomnienia wywoływały u niego uśmiech, a które zmuszały go do odwrócenia wzroku. Poznałaby nazwy miejsc, do jakich tęsknił, i tych, do których nie chciał nigdy wracać. Nakarmiłby ją calavera de alfeñique, metodycznym ruchem palców rozłupując misternie zdobione, cukrowe czaszki, by móc ułożyć pudrowe odłamki na jej języku. Może opowiedziałby przy tym o zmarłych, których wspominano przy stołach zastawionych jedzeniem, o śmierci oswojonej kolorami, kwiatami i muzyką. A ona, która znała śmierć przede wszystkim z sal szpitalnych i nagłych zmian parametrów na medycznej maszynerii, nauczyłaby się może myśleć o niej jak o części życia - nie zaś czymś, przed czym należy się desperacko wzbraniać.
Teraz jednak pozostawało jej tylko patrzeć.
Domyślać się i głowić, wypełniając luki w informacjach, do których brunet ją dopuszczał, działaniem własnej wyobraźni.
Dłonie Silasa sięgnęły po zieleń limonek, tnąc je na pół ostrzem ząbkowanego noża. Joe rejestrowała połyskujący sokiem miąższ owocu wykrwawiającego się wprost do kieliszka pod naciskiem męskiej dłoni. Potem pojawiła się sangrita, barwą i konsystencją imitująca zgęstniałą krew. Wreszcie, chłopak rozlał do kieliszków tequilę, a jej ostry zapach uniósł się znad baru, mieszając z wonią cytrusów i przypraw. Carlos także śledził jego ruchy, ze wzrokiem nadzorującym ich sekwencję - ale również, być może, oceniającym urodę bądź atrakcyjność chłopaka. Przyprowadzając tu dzisiaj Salazara, Joe nie mogła przypuszczać, że zupełnie niechcący może stać się punktem stycznym, w którym zetkną się ze sobą dwie kontrastowe egzystencje. Przez umysł przebiegła jej krótka, gęsta myśl: jakby to było znaleźć się pomiędzy nimi? Pozwolić, by ta noc potoczyła się w kierunku, którego jeszcze kilka godzin wcześniej zupełnie nie brała pod uwagę? Wyobraźnia podsuwała jej obraz trzech sylwetek spojonych ze sobą w dusznej, popędliwej bliskości, zwielokrotnianej dodatkową parą dłoni, jeszcze jednym oddechem i miękkością cudzych ust.
Ale nawet w takim scenariuszu, Silas pozostawałby dokładnie tym, czym był teraz: pięknym, interesującym rekwizytem, pretekstem do odkrycia o Carlosie czegoś, czego Joe nie potrafiła jeszcze nazwać. Gdyby tylko chciała, mogłaby pewnie wylądować tak w jego ramionach, jak i w objęciach co drugiego mężczyzny w Vertigo. Ale nawet wtedy, jej oczy pozostałyby wbite w Carlosa jak ostrze sztyletu, uporczywie poszukując jego reakcji.
Teraz, pod naciskiem jego wzroku, spojrzała na ustawione przed nią kieliszki. Limonka miała właściwości odkażające, choć jej kwaśny sok na otwartej ranie potrafiłby przynieść więcej cierpienia niż ulgi. Potem przychodził czas na substancję czynną: etanol. C₂H₅OH. Joe wiedziała, w jaki sposób wpływał na ośrodkowy układ nerwowy, jak potrafił znieczulać i pomagać cierpiącym, ale też przynosić kompletną utratę świadomości, a czasem nawet śmierć (w końcu truciznę od lekarstwa różniła często tylko dawka i sposób podania; a innym razem to, kto je podawał). Wreszcie sangrita, ten słodko-pikantny opatrunek.
Ale Joan odmawiała dzisiaj znieczuleniu albo pocieszeniu. Liczyło się tylko to, co znajdowało się pośrodku: samo doświadczenie, surowe i ostre w swojej czystości; nie preludium i nie rezolucja, a wyłącznie klimaks.
Sięgnęła po tequilę bez zawahania, przytrzymując szkło pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym, a potem, nie tracąc kontaktu wzrokowego z Carlosem, przyłożyła kieliszek do ust i wychyliła jego zawartość, pozwalając, by alkohol rozszedł się po języku, rozpalił gardło, zostawił za sobą gorący ślad biegnący w dół przełyku. Joe nie skrzywiła się, nie zacisnęła powiek, nie zagryzła nawet wargi. Przełknęła, odmawiając własnemu organizmowi reakcji, jakiej się domagał, tym samym wreszcie robiąc użytek z talentu do powstrzymywania pierwotnych odruchów własnego ciała.
Po pierwsze — nie szkodzić. Po drugie — nie pożądać. Po trzecie — nie sięgać po to, co należeć mogło do innych. Całe życie uczyła się traktować własne potrzeby jak niepożądane objawy. Potrafiła odsunąć od siebie głód, zignorować zmęczenie i wmówić sobie, że wcale nie pragnie rzeczy, których tak bardzo zazdrościła innym.
Teraz również zachowała kamienną twarz, choć tequila zaczęła już panoszyć się w krwiobiegu. Odwróciła się wreszcie do barmana, kręcąc krótko, niemal pobłażliwie, głową.
— Marnujesz alkohol, Silly — rzuciła, z pewnym rodzajem wyrachowania zdrabniając jego imię do żartobliwej, ale trochę złośliwej formy. Rzeczywiście był głupiutki, jeśli myślał, że parę kolejek wystarczy, żeby zdobyć Carlosa - lub raczej jeśli zakładał, że Joe zwyczajnie mu na to pozwoli. — Myślę, że jest znacznie prostszy sposób, żeby poznać odpowiedź.
Odepchnęła się biodrem od krawędzi baru. Przeciągnęła przeguby przez rękawy marynarki, ściągając ją i porzucając na siedzeniu wysokiego stołka. W cieple Vertigo, materiał sukienki przylegał do jej talii, podkreślając wąskie wcięcie, i rozchodził się na dwoje w głębokim V wycięcia na plecach. Czerwone światło zbierało się w zagłębieniach nad jej obojczykami jak woda i spływało w dół lędźwi, gdzie linia kręgosłupa niknęła pod materiałem sukienki.
Nie miała pojęcia, czy Carlos tańczył. Nie wiedziała nawet, czy tolerował muzykę w klubie wyłącznie z grzeczności, czy raczej potrafiłby zrozumieć jej rytm. Ryzykowała teraz wszystko, zakładając, że przecież może jej odmówić. Wyśmiać ją jak panienkę, która pomyliła uprzejmość z zainteresowaniem, albo — co byłoby znacznie gorsze — kompletnie zignoruje jej starania o własną atencję, wybierając Silasa.
Mimo to wyciągnęłado po niego rękę.
Z dłonią otwartą ku górze i lekko rozwartymi palcami, oferując mu jej miękkie, bezbronne wnętrze, a na niej
— linię własnego losu,linię własnego życia i linię własnego serca.
Carlos Salazar
La Bandera. Banderita. Mała flaga, trzy kolory ojczyzny zamknięte w trzech niewielkich kieliszkach, ułożonych na barowym blacie jak klucz do drzwi, za którymi znajdować mógł się zarówno jedynie dosłowny smak alkoholu, jak i wyobrażona przyszłość, w której Cordero nauczyłby ją wszystkiego, czego zwyczajnie nie miała prawa wiedzieć.
Nauczyłby ją siebie, wsączając w jej ucho historie o dzieciństwie upływającym w rytm pięciostrunowej gitary i kościelnych dzwonów. Opowiedziałby jej o Meksyku, którego nie dało się poznać w podręcznikach albo na Discovery Travel & Adventure: o rozgrzanych słońcem ulicach i stojących przy nich domach tętniących życiem wielopokoleniowych rodzin i rozpachnionych aromatem wyrazistych w smaku przypraw. Wytłumaczyłby jej, czym były caballitos, i dlaczego właśnie w nich podawano tequilę.
W tej wersji przyszłości Joe znałaby jego język na tyle dobrze, by rozumieć nie tylko słowa, lecz również wszystko to, co Carlos próbował przemilczeć. Wiedziałaby, które wspomnienia wywoływały u niego uśmiech, a które zmuszały go do odwrócenia wzroku. Poznałaby nazwy miejsc, do jakich tęsknił, i tych, do których nie chciał nigdy wracać. Nakarmiłby ją calavera de alfeñique, metodycznym ruchem palców rozłupując misternie zdobione, cukrowe czaszki, by móc ułożyć pudrowe odłamki na jej języku. Może opowiedziałby przy tym o zmarłych, których wspominano przy stołach zastawionych jedzeniem, o śmierci oswojonej kolorami, kwiatami i muzyką. A ona, która znała śmierć przede wszystkim z sal szpitalnych i nagłych zmian parametrów na medycznej maszynerii, nauczyłaby się może myśleć o niej jak o części życia - nie zaś czymś, przed czym należy się desperacko wzbraniać.
Teraz jednak pozostawało jej tylko patrzeć.
Domyślać się i głowić, wypełniając luki w informacjach, do których brunet ją dopuszczał, działaniem własnej wyobraźni.
Dłonie Silasa sięgnęły po zieleń limonek, tnąc je na pół ostrzem ząbkowanego noża. Joe rejestrowała połyskujący sokiem miąższ owocu wykrwawiającego się wprost do kieliszka pod naciskiem męskiej dłoni. Potem pojawiła się sangrita, barwą i konsystencją imitująca zgęstniałą krew. Wreszcie, chłopak rozlał do kieliszków tequilę, a jej ostry zapach uniósł się znad baru, mieszając z wonią cytrusów i przypraw. Carlos także śledził jego ruchy, ze wzrokiem nadzorującym ich sekwencję - ale również, być może, oceniającym urodę bądź atrakcyjność chłopaka. Przyprowadzając tu dzisiaj Salazara, Joe nie mogła przypuszczać, że zupełnie niechcący może stać się punktem stycznym, w którym zetkną się ze sobą dwie kontrastowe egzystencje. Przez umysł przebiegła jej krótka, gęsta myśl: jakby to było znaleźć się pomiędzy nimi? Pozwolić, by ta noc potoczyła się w kierunku, którego jeszcze kilka godzin wcześniej zupełnie nie brała pod uwagę? Wyobraźnia podsuwała jej obraz trzech sylwetek spojonych ze sobą w dusznej, popędliwej bliskości, zwielokrotnianej dodatkową parą dłoni, jeszcze jednym oddechem i miękkością cudzych ust.
Ale nawet w takim scenariuszu, Silas pozostawałby dokładnie tym, czym był teraz: pięknym, interesującym rekwizytem, pretekstem do odkrycia o Carlosie czegoś, czego Joe nie potrafiła jeszcze nazwać. Gdyby tylko chciała, mogłaby pewnie wylądować tak w jego ramionach, jak i w objęciach co drugiego mężczyzny w Vertigo. Ale nawet wtedy, jej oczy pozostałyby wbite w Carlosa jak ostrze sztyletu, uporczywie poszukując jego reakcji.
Teraz, pod naciskiem jego wzroku, spojrzała na ustawione przed nią kieliszki. Limonka miała właściwości odkażające, choć jej kwaśny sok na otwartej ranie potrafiłby przynieść więcej cierpienia niż ulgi. Potem przychodził czas na substancję czynną: etanol. C₂H₅OH. Joe wiedziała, w jaki sposób wpływał na ośrodkowy układ nerwowy, jak potrafił znieczulać i pomagać cierpiącym, ale też przynosić kompletną utratę świadomości, a czasem nawet śmierć (w końcu truciznę od lekarstwa różniła często tylko dawka i sposób podania; a innym razem to, kto je podawał). Wreszcie sangrita, ten słodko-pikantny opatrunek.
Ale Joan odmawiała dzisiaj znieczuleniu albo pocieszeniu. Liczyło się tylko to, co znajdowało się pośrodku: samo doświadczenie, surowe i ostre w swojej czystości; nie preludium i nie rezolucja, a wyłącznie klimaks.
Sięgnęła po tequilę bez zawahania, przytrzymując szkło pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym, a potem, nie tracąc kontaktu wzrokowego z Carlosem, przyłożyła kieliszek do ust i wychyliła jego zawartość, pozwalając, by alkohol rozszedł się po języku, rozpalił gardło, zostawił za sobą gorący ślad biegnący w dół przełyku. Joe nie skrzywiła się, nie zacisnęła powiek, nie zagryzła nawet wargi. Przełknęła, odmawiając własnemu organizmowi reakcji, jakiej się domagał, tym samym wreszcie robiąc użytek z talentu do powstrzymywania pierwotnych odruchów własnego ciała.
Po pierwsze — nie szkodzić. Po drugie — nie pożądać. Po trzecie — nie sięgać po to, co należeć mogło do innych. Całe życie uczyła się traktować własne potrzeby jak niepożądane objawy. Potrafiła odsunąć od siebie głód, zignorować zmęczenie i wmówić sobie, że wcale nie pragnie rzeczy, których tak bardzo zazdrościła innym.
Teraz również zachowała kamienną twarz, choć tequila zaczęła już panoszyć się w krwiobiegu. Odwróciła się wreszcie do barmana, kręcąc krótko, niemal pobłażliwie, głową.
— Marnujesz alkohol, Silly — rzuciła, z pewnym rodzajem wyrachowania zdrabniając jego imię do żartobliwej, ale trochę złośliwej formy. Rzeczywiście był głupiutki, jeśli myślał, że parę kolejek wystarczy, żeby zdobyć Carlosa - lub raczej jeśli zakładał, że Joe zwyczajnie mu na to pozwoli. — Myślę, że jest znacznie prostszy sposób, żeby poznać odpowiedź.
Odepchnęła się biodrem od krawędzi baru. Przeciągnęła przeguby przez rękawy marynarki, ściągając ją i porzucając na siedzeniu wysokiego stołka. W cieple Vertigo, materiał sukienki przylegał do jej talii, podkreślając wąskie wcięcie, i rozchodził się na dwoje w głębokim V wycięcia na plecach. Czerwone światło zbierało się w zagłębieniach nad jej obojczykami jak woda i spływało w dół lędźwi, gdzie linia kręgosłupa niknęła pod materiałem sukienki.
Nie miała pojęcia, czy Carlos tańczył. Nie wiedziała nawet, czy tolerował muzykę w klubie wyłącznie z grzeczności, czy raczej potrafiłby zrozumieć jej rytm. Ryzykowała teraz wszystko, zakładając, że przecież może jej odmówić. Wyśmiać ją jak panienkę, która pomyliła uprzejmość z zainteresowaniem, albo — co byłoby znacznie gorsze — kompletnie zignoruje jej starania o własną atencję, wybierając Silasa.
Mimo to wyciągnęła
Z dłonią otwartą ku górze i lekko rozwartymi palcami, oferując mu jej miękkie, bezbronne wnętrze, a na niej
— linię własnego losu,
Carlos Salazar