Strona 2 z 2

in the land of gods and monsters

: czw lis 19, 2026 7:27 pm
autor: joe grainier
Jeśli swoim dzisiejszym ekscesem Joan zapraszała Carlosa do swojego świata, złożone przez niego zamówienie mogła chyba rozumieć jako bezpośrednią inwitację do jego własnego.
La Bandera. Banderita. Mała flaga, trzy kolory ojczyzny zamknięte w trzech niewielkich kieliszkach, ułożonych na barowym blacie jak klucz do drzwi, za którymi znajdować mógł się zarówno jedynie dosłowny smak alkoholu, jak i wyobrażona przyszłość, w której Cordero nauczyłby ją wszystkiego, czego zwyczajnie nie miała prawa wiedzieć.
Nauczyłby ją siebie, wsączając w jej ucho historie o dzieciństwie upływającym w rytm pięciostrunowej gitary i kościelnych dzwonów. Opowiedziałby jej o Meksyku, którego nie dało się poznać w podręcznikach albo na Discovery Travel & Adventure: o rozgrzanych słońcem ulicach i stojących przy nich domach tętniących życiem wielopokoleniowych rodzin i rozpachnionych aromatem wyrazistych w smaku przypraw. Wytłumaczyłby jej, czym były caballitos, i dlaczego właśnie w nich podawano tequilę.
W tej wersji przyszłości Joe znałaby jego język na tyle dobrze, by rozumieć nie tylko słowa, lecz również wszystko to, co Carlos próbował przemilczeć. Wiedziałaby, które wspomnienia wywoływały u niego uśmiech, a które zmuszały go do odwrócenia wzroku. Poznałaby nazwy miejsc, do jakich tęsknił, i tych, do których nie chciał nigdy wracać. Nakarmiłby ją calavera de alfeñique, metodycznym ruchem palców rozłupując misternie zdobione, cukrowe czaszki, by móc ułożyć pudrowe odłamki na jej języku. Może opowiedziałby przy tym o zmarłych, których wspominano przy stołach zastawionych jedzeniem, o śmierci oswojonej kolorami, kwiatami i muzyką. A ona, która znała śmierć przede wszystkim z sal szpitalnych i nagłych zmian parametrów na medycznej maszynerii, nauczyłaby się może myśleć o niej jak o części życia - nie zaś czymś, przed czym należy się desperacko wzbraniać.

Teraz jednak pozostawało jej tylko patrzeć.
Domyślać się i głowić, wypełniając luki w informacjach, do których brunet ją dopuszczał, działaniem własnej wyobraźni.

Dłonie Silasa sięgnęły po zieleń limonek, tnąc je na pół ostrzem ząbkowanego noża. Joe rejestrowała połyskujący sokiem miąższ owocu wykrwawiającego się wprost do kieliszka pod naciskiem męskiej dłoni. Potem pojawiła się sangrita, barwą i konsystencją imitująca zgęstniałą krew. Wreszcie, chłopak rozlał do kieliszków tequilę, a jej ostry zapach uniósł się znad baru, mieszając z wonią cytrusów i przypraw. Carlos także śledził jego ruchy, ze wzrokiem nadzorującym ich sekwencję - ale również, być może, oceniającym urodę bądź atrakcyjność chłopaka. Przyprowadzając tu dzisiaj Salazara, Joe nie mogła przypuszczać, że zupełnie niechcący może stać się punktem stycznym, w którym zetkną się ze sobą dwie kontrastowe egzystencje. Przez umysł przebiegła jej krótka, gęsta myśl: jakby to było znaleźć się pomiędzy nimi? Pozwolić, by ta noc potoczyła się w kierunku, którego jeszcze kilka godzin wcześniej zupełnie nie brała pod uwagę? Wyobraźnia podsuwała jej obraz trzech sylwetek spojonych ze sobą w dusznej, popędliwej bliskości, zwielokrotnianej dodatkową parą dłoni, jeszcze jednym oddechem i miękkością cudzych ust.
Ale nawet w takim scenariuszu, Silas pozostawałby dokładnie tym, czym był teraz: pięknym, interesującym rekwizytem, pretekstem do odkrycia o Carlosie czegoś, czego Joe nie potrafiła jeszcze nazwać. Gdyby tylko chciała, mogłaby pewnie wylądować tak w jego ramionach, jak i w objęciach co drugiego mężczyzny w Vertigo. Ale nawet wtedy, jej oczy pozostałyby wbite w Carlosa jak ostrze sztyletu, uporczywie poszukując jego reakcji.
Teraz, pod naciskiem jego wzroku, spojrzała na ustawione przed nią kieliszki. Limonka miała właściwości odkażające, choć jej kwaśny sok na otwartej ranie potrafiłby przynieść więcej cierpienia niż ulgi. Potem przychodził czas na substancję czynną: etanol. C₂H₅OH. Joe wiedziała, w jaki sposób wpływał na ośrodkowy układ nerwowy, jak potrafił znieczulać i pomagać cierpiącym, ale też przynosić kompletną utratę świadomości, a czasem nawet śmierć (w końcu truciznę od lekarstwa różniła często tylko dawka i sposób podania; a innym razem to, kto je podawał). Wreszcie sangrita, ten słodko-pikantny opatrunek.
Ale Joan odmawiała dzisiaj znieczuleniu albo pocieszeniu. Liczyło się tylko to, co znajdowało się pośrodku: samo doświadczenie, surowe i ostre w swojej czystości; nie preludium i nie rezolucja, a wyłącznie klimaks.
Sięgnęła po tequilę bez zawahania, przytrzymując szkło pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym, a potem, nie tracąc kontaktu wzrokowego z Carlosem, przyłożyła kieliszek do ust i wychyliła jego zawartość, pozwalając, by alkohol rozszedł się po języku, rozpalił gardło, zostawił za sobą gorący ślad biegnący w dół przełyku. Joe nie skrzywiła się, nie zacisnęła powiek, nie zagryzła nawet wargi. Przełknęła, odmawiając własnemu organizmowi reakcji, jakiej się domagał, tym samym wreszcie robiąc użytek z talentu do powstrzymywania pierwotnych odruchów własnego ciała.
Po pierwsze — nie szkodzić. Po drugie — nie pożądać. Po trzecie — nie sięgać po to, co należeć mogło do innych. Całe życie uczyła się traktować własne potrzeby jak niepożądane objawy. Potrafiła odsunąć od siebie głód, zignorować zmęczenie i wmówić sobie, że wcale nie pragnie rzeczy, których tak bardzo zazdrościła innym.
Teraz również zachowała kamienną twarz, choć tequila zaczęła już panoszyć się w krwiobiegu. Odwróciła się wreszcie do barmana, kręcąc krótko, niemal pobłażliwie, głową.
— Marnujesz alkohol, Silly — rzuciła, z pewnym rodzajem wyrachowania zdrabniając jego imię do żartobliwej, ale trochę złośliwej formy. Rzeczywiście był głupiutki, jeśli myślał, że parę kolejek wystarczy, żeby zdobyć Carlosa - lub raczej jeśli zakładał, że Joe zwyczajnie mu na to pozwoli. — Myślę, że jest znacznie prostszy sposób, żeby poznać odpowiedź.
Odepchnęła się biodrem od krawędzi baru. Przeciągnęła przeguby przez rękawy marynarki, ściągając ją i porzucając na siedzeniu wysokiego stołka. W cieple Vertigo, materiał sukienki przylegał do jej talii, podkreślając wąskie wcięcie, i rozchodził się na dwoje w głębokim V wycięcia na plecach. Czerwone światło zbierało się w zagłębieniach nad jej obojczykami jak woda i spływało w dół lędźwi, gdzie linia kręgosłupa niknęła pod materiałem sukienki.
Nie miała pojęcia, czy Carlos tańczył. Nie wiedziała nawet, czy tolerował muzykę w klubie wyłącznie z grzeczności, czy raczej potrafiłby zrozumieć jej rytm. Ryzykowała teraz wszystko, zakładając, że przecież może jej odmówić. Wyśmiać ją jak panienkę, która pomyliła uprzejmość z zainteresowaniem, albo — co byłoby znacznie gorsze — kompletnie zignoruje jej starania o własną atencję, wybierając Silasa.
Mimo to wyciągnęła do po niego rękę.
Z dłonią otwartą ku górze i lekko rozwartymi palcami, oferując mu jej miękkie, bezbronne wnętrze, a na niej

— linię własnego losu,
linię własnego życia
i linię własnego serca.

Carlos Salazar

in the land of gods and monsters

: sob lis 21, 2026 1:49 pm
autor: Carlos Salazar
Czy chciałby żeby poznała go od tej strony?
Mógłby opowiedzieć jej o Meksyku. O tym jak pachniał i smakował. Jak biegał boso po chodniku, nagminnie zdzierając sobie kolana o rozgrzany asfalt. Jego matka zawsze ganiła go za nieostrożność, ale kiedy już opatrywała zranienia, jej dłonie pozostawały ciepłe i czułe. O tym, że jako dziecko był przekonany, że lokalny sprzedawca paletas zna wszystkie dzieci w okolicy, bo przecież pamiętał jaki był ulubiony smak Carlosa. O tym, że mieli psa, który obszczekiwał wszystkich gości, których jego ojciec nie potrafił znieść. O tym jak wielkim wydarzeniem był mundial w osiemdziesiątym szóstym – mecze oglądane na małym telewizorze u sąsiadów, zapach elates, postanowienia młodych chłopców, że kiedyś również znajdą się na murawie, przynosząc rodzinie dumę. Opowiedziałby jej o swojej pierwszej, szczenięcej miłości – Lucía, która malowała paznokcie na brudny róż i pachniała tanimi importowanymi perfumami. Pocałował ją na tyłach sali tanecznej, podczas jednego z festynów, będąc pewnym, że to ta jedyna. Kilka tygodni później podarował jej kasetę vhs z starannie wybranymi utworami, uznając to niemal za przysięgę wierności. Z nostalgią wspomniałby o ojcu, który palił ręcznie skręcane papierosy w kuchennym oknie, ale tylko w momentach, gdy nie patrzyła na niego żona. O tym, że to był ich mały sekret. O tym jak staruszek nauczył go grać w karty, ale nigdy nie pozwalał wygrać, jakby chciał pokazać, że zawsze można dać z siebie więcej.
Wiedział jednak, że jeśli przyznałby się to którejkolwiek z tych rzeczy, musiałby sięgnąć również dalej. Przypomnieć sobie o tym jak obcy w pewnym momencie stał się Meksyk. Jak ludzie, których znał zaczęli znikać. Przywołać w pamięci nazwiska, których nie należało wymawiać głośno. Zmierzyć się z wizją zapłakanego ojca, który do łez nigdy się nie przyznał. Kolejny raz poczuć niesmak spowodowany uświadomieniem sobie, że nawet młodzi i niewinni nie są nieśmiertelni. Rozmyła się Lucía, paletas smakowały zupełnie inaczej. Telenowele puszczane w telewizorze stały się satyrą, która nie bawiła już nikogo. Pies, nienawidzący gości, których nie znosił jego ojciec, zginął od zbłąkanej kuli, ale nikt nie wykopał mu dołu. Musiałby się przyznać, że kiedy pierwszy raz zobaczył ocean, pomyślał, że skoro istnieje coś tak wielkiego, musi również istnieć miejsce, w którym można zacząć od nowa.
A później jeszcze dalej i głębiej. Do czasów po śmierci ojca, gdy to on stał się tym, których jako dziecko się obawiał. Powiedziałby o brudnych pieniądzach i brudnych dłoniach liczących banknoty. O mundurach, które dało się kupić. O kłamstwach. O tym jak wydawał ludzi, chcąc uratować własną skórę. Krew wsiąkająca w rozgrzany beton nie jest dłużej krwią z rozbitego kolana. Ludzie najpierw przestają pytać gdzie ktoś jest, później przestają pytać kiedy wróci, a na koniec już nawet nie czekają.
Nie chciał żeby wiedziała, a zarazem tak bardzo pragnął powiedzieć o wszystkim. Dostrzec w jej oczach to samo, co widział w tamtym momencie, gdy pozostawała w błogiej nieświadomości co naprawdę ukształtowało Carlosa Salazara. To jednak nie była noc prowadząca do zwierzeń. Szczerość, jeśli miała się wymknąć, nie będzie werbalna. Zdradzą go gesty i wydłużone, tęskne spojrzenia przemykające po odsłoniętej skórze. Zdradzi go przyspieszający puls i uciekający oddech. Ona również się odsłoniła. Sięgnęła po tequilę – nie było miejsca na żadne półśrodki. Obserwował jak przełyka alkohol, nawet się nie krzywiąc. Był niemal przekonany, że widział drobną kroplę spływającą po ustach, pozostawiającą błyszczącą wilgoć na karmazynowych wargach.
A może to tylko gra światła.
Silly nie interesował Carlosa. Przy innym układzie sił być może skusiłby się na pociągnięcie tego flirtu. Barman stanowił kogoś, kto bez wstydu sięgał po to, co sobie upatrzył. Mógłby dać sięgnąć po siebie. Zatopić się w tej aurze bezczelności, odnajdując w niej upragnioną ucieczkę. Miał jednak przed sobą Joe, która stanowiła stawkę znacznie wyższą. I zamierzała podbić ją jeszcze bardziej – wystarczyło tylko, że podniosła się z barowego krzesła, zsuwając marynarkę z ramion. Wzrok Carlosa spłynął po jej plecach wraz z czerwonym światłem. Musnął skórę równie dokładnie co każda miękka wiązka. Śledził łuk jej pleców, wszystkie spinające się mięśnie, które pracowały, gdy się poruszała. Podróż zatrzymał dopiero na jej lędźwiach, w miejscu gdzie wcięcie nabierało ostrości, jak zwodniczy drogowskaz, który obiecuje dalszą drogę, acz ostatecznie zapewnia jedynie ślepą uliczkę.
Sięgnął po kieliszek z tequillą; tylko klimaks. Przechylił go, pozwalając alkoholowi po raz kolejny rozgrzać ciało. Posłał Silasowi ostatnie spojrzenie, uśmiech zatańczył na wargach. Ujął dłoń Joe bez wahania – rozsądek pozostał w The Painted Lady. W gęstej przestrzeni Vertigo nie było dla niego miejsca. — Jestem zajęty — rzucił, nie dbając o to jak wybrzmią te słowa. Mogła je usłyszeć, może nawet c h c i a ł, by usłyszała - pozwolić temu rozkosznemu, odurzającego uczuciu kontroli rozejść się po ciele. Podążył za nią na parkiet, wkradając się pomiędzy tłum.

Nie tańczył od dawna. Był niemal pewny, że od odległych czasów Meksyku nie pozwolił sobie rozluźnić ciała na tyle, by cokolwiek prócz bólu przejęło nad nim władzę. Nawet każda przyjemność musiała pozostać pod pewną kontrolą. Umysł mógł zawodzić, dlatego tym bardziej musiał się starać, by nie pozwolić fizycznej powłoce się złamać. Joe sprawiała jednak, że każde założenie – wszystko co o sobie wiedział – po prostu się rozsypywało. Najpierw ciepło jej dłoni, złapanej zupełnie świadomie, nie w geście rozpaczliwej próby zatrzymania jej przy sobie, a z czystą chęcią podążenia jej śladem. To jak jej postać niknęła w mroku, by później powrócić w gwałtownym wybuchu ostrego światła. Chwilowa niepewność, gdy w końcu znaleźli się na parkiecie. Popychani przez tłum nie mieli szansy, by zachować dystans – jeśli pragnęli przestrzeni, musieli ją przejąć i uczynić własną.
Powietrze było słone. Smakowało też metalicznie, jak krew zbierająca się w ustach. Nie był pewien czy dokładnie słyszy muzykę, z pewnością jednak ją czuł. Rozchodziła się po ciele pulsującym rytmem, wibrując w kościach. Serce dostosowywało uderzenia do głębokich basów, oddech urywał się z każdą zmianą tempa. Pozwolił sobie niepewnie dotknąć odsłoniętego ramienia Joe, przesuwając palcami po ciele. Wyżej. Zbadał wystający obojczyk, a opuszki chłonęły każdy dreszcz obsypujący skórę. Wyłapał jej spojrzenie, światło odbijające się w źrenicach. Obraz migał niewyraźnie, szarpany i urywany jak poklatkowy film. Może właśnie dlatego poczuł się pewniej; wszystko wydawało się zupełnie abstrakcyjne i rozmyte. Krawędzie przekraczanych granic nie były ostre tylko ciepłe i miękkie, jak skóra, która czeka na dotyk.
Zdradził go uśmiech. Subtelny, ale szczery, zwiastujący kolejny ruch. Napięcie przeskoczyło wraz z kolejnym basowym uderzeniem. Dłoń posunęła się pod kaskadą włosów, tym razem eksplorując wypukłość łopatki. Ciało Carlosa zaczęło się poruszać, mięśnie rozbite przez wibracje rozluźniły się, ulegając pokusie instynktownego pląsu. Znalazł się jeszcze bliżej, pozwalając by odkryte kolano Joe otarło się o materiał jego spodni. Nie mógł poczuć nagiej skóry, ale mógł sobie ją wyobrazić – umysł podsyłał kolejne obrazy, ale tym razem nie próbował go powstrzymywać.
Nachylił się w jej stronę Joe, usta znalazły się przy jej uchu, drażniąc jego płatek ciepłym oddechem. — Nie wiem co ze mną robisz… — cichy głos odnalazł drogę pomiędzy pulsującymi tonami. Obie dłonie Carlosa delikatnie objęły kobiecą talię, w taktownym, wciąż nieco niepewnym kontakcie. Wystarczająco grzecznym, by można było przerwać w każdym momencie, ale na tyle jednoznacznym, że jedno niewerbalne pozwolenie zamieni go w coś znacznie mniej subtelnego. — Ale nie chcę żebyś przestawała.


joe grainier