i'm gettin' way too close to the sun
: czw lis 12, 2026 2:12 pm
Myślę, że Care doskonale zdawała sobie sprawę, pewnie gdzieś w podświadomości, ale jednak zdawała, że topiła się przy nim jak masło. Po prostu ona bała się przyznać przed samą sobą, że Garrett wyprawia z nią aż takie rzeczy. Nie mieściło jej się to w głowie, że w tak krótkim czasie jakikolwiek facet mógł tak łatwo owinąć ją sobie wokół palca. Chciała mieć w tej sprawie jeszcze coś do powiedzenia, dlatego (póki co) skutecznie wmawiała sobie, że doskonale panuje nad sytuacją. W rzeczywistości nie panowała nad nią zupełnie. Nawet nie słysząc tych słów, które dzisiaj padły, i które były dla niej bardzo ważne, czekała na jakąś wiadomość od niego. Kiedy słyszała pukanie do drzwi, z cichą nadzieją szła je otworzyć, że to on będzie za nimi stał. Owszem, palmę pierwszeństwa odgrywało tutaj pożądanie, ale uwielbiała z nim rozmawiać, przytulać się do niego i zasypiać w jego ramionach.
- Możliwe – odpowiedziała, nie chcąc w stu procentach przyznawać się do tego, że faktycznie pojawiła się tutaj zazdrość. – Jest młodsza, dużo młodsza ode mnie – dorzuciła, bardzo łasa na jego komplementy. Jasne, że chciała usłyszeć w związku z tym, że to nie ma znaczenia. Chyba po raz pierwszy wyciągnęła na światło dzienne ich różnicę wieku. Dziesięć lat to była masa czasu. Kiedy on był nastolatkiem, ona gotowała już w pierwszych restauracjach i była w tym świetna. Teraz ta różnica wieku odrobinę się zatarła. Tym bardziej, że Care nie wyglądała jak na swój wiek, co nie zmieniało faktu, że nadal była.
- Dobra, przepraszam, gapić się mogą… – wzruszyła ramionami, uśmiechając się głupkowato pod nosem. Co jej szkodziło, mogła na to przystać. – Ale dotykać cię mogę tylko ja – zastrzegła. To było zdecydowanie bardziej terytorialne. Umówmy się, że Garrett mógł robić, co chciał, z kim chciał i kiedy chciał, a Care nie mogła mu tego zabronić. Dlatego dorzuciła: - W kamienicy, rzecz jasna. Jedna sąsiadka na jeden kilometr kwadratowy. Jasne? – znowu się uśmiechnęła. Zdecydowanie zbyt dużo alkoholu już wypiła, bo była w nastroju skłonnym do żartów.
- W takim razie już więcej nie piję – odpowiedziała. Chciała być świadoma każdego dotyku. Alkohol i tak potęgował jej emocje, sprawiał, że każdy jego dotyk, pocałunek odbijał się echem w zwieńczeniu jej ud, ale nie chciała przekroczyć tej granicy, w której stępi te emocje.
Parsknęła cichym śmiechem, wzruszeniem ramion dziękując za ten komplement.
- W tym akurat jestem słaba – stwierdziła krótko. Jej koordynacja ruchowa należała raczej do tych mało rozwiniętych. Nie potrafiłaby zliczyć na palcach jednej ręki, ile razy w kuchni potykała się o metalowe elementy wystające z szafek albo cokolwiek innego. Ilość siniaków, które miała z tego tytułu też była zatrważająca. – Mówisz poważnie? Przecież ja pracuję prawie codziennie – odpowiedziała. To było po prostu logistycznie niemożliwe. Musiałby dostosować większość swoich wieczorów do pracy Care, a ona nie chciała prosić go o takie poświęcenie. Miał swoje życie, swoje sprawy, swoje rutyny, których nie chciała mu odbierać. Care również napiła się swojego drinka i ponownie na niego spojrzała, oczekując jakiejś żartobliwej puenty. On jednak powtórzył to, co usłyszała od niego już wcześniej. – Zwariowałeś? Po prostu naucz mnie porządnie przypieprzyć i tyle. Niby jak mam… – zatrzymała się na moment, nawet nie wiedząc do końca jak sformułować swoje myśli. – Masz swoje życie. To nie w porządku, żebyś aż tak dostosowywał je do mnie, zwłaszcza, że… – sypiali ze sobą, tylko. I byli na randce, jednej. Naprawdę była dla niego aż tak ważna, że troszczył się o jej bezpieczeństwo? Spuściła głowę, by przyjrzeć się ich dłoniom. Przez cały ten czas były ze sobą splecione i za każdym razem ten widok działał na Care niewyobrażalnie mocno. Podniosła je do góry, by pocałować knykcie jego dłoni. Przez chwilę przytrzymała je przy swoich ustach, próbując zebrać myśli. – Jak miałabym ci się za to odwdzięczyć? – zapytała po prostu. Chciała wiedzieć, czy to co zaproponuje mogłoby być na tyle sensowne, że skapitulowałaby w tej kwestii. Choć miała wrażenie, że Garrett już podjął decyzję również za nią.
Nie musiał niczego na niej wymuszać, bo Care może na okrętkę, ale chyba dość wyraźnie sugerowała mu, że chce się z nim widywać. Owszem, nie była w tym tak otwarta, bo zwyczajnie próbowała ochronić swoje serce, ale dawała mu jasne sygnały, że to nie była dla niej wyłącznie przelotna znajomość. Nie mogła powstrzymać uśmiechu wylewającego się na jej usta. Przejechała palcem po swojej dolnej wardze. Była zaskoczona tym, jak potoczyła się ich rozmowa. Od flirtu do dość poważnej deklaracji, że to jeszcze nie koniec, ba, dopiero początek. Była naiwna, że tak bardzo ją to cieszyło? – Lubię cię, Garrett – powiedziała po prostu. – I nie mogę się doczekać więcej – dodała. To słowo zawierało w sobie naprawdę dużo. To był kolejny przykład na to, że Care w zawoalowany sposób przedstawiała swoje pragnienia. To mogło być trudne i męczące na dłuższą metę, ale musiała się tego nauczyć. – Pewnie. Brzmi naprawdę super. Ja też cię zabiorę do mojej restauracji. Wiem, zabiorę cię tam po zamknięciu – pochyliła się i jeszcze raz go pocałowała. Nie mogła się powstrzymać. To przykład na to, że jego obietnice sprawiały, że fizycznie również pragnęła go jeszcze mocniej. – Będziemy sami… – szepnęła mu do ucha, resztę pozostawiając jego wyobraźni.
Garrett Cage
- Możliwe – odpowiedziała, nie chcąc w stu procentach przyznawać się do tego, że faktycznie pojawiła się tutaj zazdrość. – Jest młodsza, dużo młodsza ode mnie – dorzuciła, bardzo łasa na jego komplementy. Jasne, że chciała usłyszeć w związku z tym, że to nie ma znaczenia. Chyba po raz pierwszy wyciągnęła na światło dzienne ich różnicę wieku. Dziesięć lat to była masa czasu. Kiedy on był nastolatkiem, ona gotowała już w pierwszych restauracjach i była w tym świetna. Teraz ta różnica wieku odrobinę się zatarła. Tym bardziej, że Care nie wyglądała jak na swój wiek, co nie zmieniało faktu, że nadal była.
- Dobra, przepraszam, gapić się mogą… – wzruszyła ramionami, uśmiechając się głupkowato pod nosem. Co jej szkodziło, mogła na to przystać. – Ale dotykać cię mogę tylko ja – zastrzegła. To było zdecydowanie bardziej terytorialne. Umówmy się, że Garrett mógł robić, co chciał, z kim chciał i kiedy chciał, a Care nie mogła mu tego zabronić. Dlatego dorzuciła: - W kamienicy, rzecz jasna. Jedna sąsiadka na jeden kilometr kwadratowy. Jasne? – znowu się uśmiechnęła. Zdecydowanie zbyt dużo alkoholu już wypiła, bo była w nastroju skłonnym do żartów.
- W takim razie już więcej nie piję – odpowiedziała. Chciała być świadoma każdego dotyku. Alkohol i tak potęgował jej emocje, sprawiał, że każdy jego dotyk, pocałunek odbijał się echem w zwieńczeniu jej ud, ale nie chciała przekroczyć tej granicy, w której stępi te emocje.
Parsknęła cichym śmiechem, wzruszeniem ramion dziękując za ten komplement.
- W tym akurat jestem słaba – stwierdziła krótko. Jej koordynacja ruchowa należała raczej do tych mało rozwiniętych. Nie potrafiłaby zliczyć na palcach jednej ręki, ile razy w kuchni potykała się o metalowe elementy wystające z szafek albo cokolwiek innego. Ilość siniaków, które miała z tego tytułu też była zatrważająca. – Mówisz poważnie? Przecież ja pracuję prawie codziennie – odpowiedziała. To było po prostu logistycznie niemożliwe. Musiałby dostosować większość swoich wieczorów do pracy Care, a ona nie chciała prosić go o takie poświęcenie. Miał swoje życie, swoje sprawy, swoje rutyny, których nie chciała mu odbierać. Care również napiła się swojego drinka i ponownie na niego spojrzała, oczekując jakiejś żartobliwej puenty. On jednak powtórzył to, co usłyszała od niego już wcześniej. – Zwariowałeś? Po prostu naucz mnie porządnie przypieprzyć i tyle. Niby jak mam… – zatrzymała się na moment, nawet nie wiedząc do końca jak sformułować swoje myśli. – Masz swoje życie. To nie w porządku, żebyś aż tak dostosowywał je do mnie, zwłaszcza, że… – sypiali ze sobą, tylko. I byli na randce, jednej. Naprawdę była dla niego aż tak ważna, że troszczył się o jej bezpieczeństwo? Spuściła głowę, by przyjrzeć się ich dłoniom. Przez cały ten czas były ze sobą splecione i za każdym razem ten widok działał na Care niewyobrażalnie mocno. Podniosła je do góry, by pocałować knykcie jego dłoni. Przez chwilę przytrzymała je przy swoich ustach, próbując zebrać myśli. – Jak miałabym ci się za to odwdzięczyć? – zapytała po prostu. Chciała wiedzieć, czy to co zaproponuje mogłoby być na tyle sensowne, że skapitulowałaby w tej kwestii. Choć miała wrażenie, że Garrett już podjął decyzję również za nią.
Nie musiał niczego na niej wymuszać, bo Care może na okrętkę, ale chyba dość wyraźnie sugerowała mu, że chce się z nim widywać. Owszem, nie była w tym tak otwarta, bo zwyczajnie próbowała ochronić swoje serce, ale dawała mu jasne sygnały, że to nie była dla niej wyłącznie przelotna znajomość. Nie mogła powstrzymać uśmiechu wylewającego się na jej usta. Przejechała palcem po swojej dolnej wardze. Była zaskoczona tym, jak potoczyła się ich rozmowa. Od flirtu do dość poważnej deklaracji, że to jeszcze nie koniec, ba, dopiero początek. Była naiwna, że tak bardzo ją to cieszyło? – Lubię cię, Garrett – powiedziała po prostu. – I nie mogę się doczekać więcej – dodała. To słowo zawierało w sobie naprawdę dużo. To był kolejny przykład na to, że Care w zawoalowany sposób przedstawiała swoje pragnienia. To mogło być trudne i męczące na dłuższą metę, ale musiała się tego nauczyć. – Pewnie. Brzmi naprawdę super. Ja też cię zabiorę do mojej restauracji. Wiem, zabiorę cię tam po zamknięciu – pochyliła się i jeszcze raz go pocałowała. Nie mogła się powstrzymać. To przykład na to, że jego obietnice sprawiały, że fizycznie również pragnęła go jeszcze mocniej. – Będziemy sami… – szepnęła mu do ucha, resztę pozostawiając jego wyobraźni.
Garrett Cage