a ghost in the streets
: śr lis 18, 2026 9:54 am
Wolał wściekłość.
Dużo bardziej wolał jej jadowite słowa zachodzące mu za skórę, od których krew w jego żyłach zaczynała wrzeć. Wolał słuchać o tym, jakim był niekompetentnym detektywem, jak był młotkiem gdy potrzeba było finezji, jak spierdolił wszystko koncertowo wyjeżdżając z dnia na dzień i zostawiając ją tutaj samą.
Wolał słuchać o tym, jak bardzo go nienawidziła. Jak zniszczył to życie, które wybudowali oboje, ponieważ zawsze musiał podejmować decyzje sam, takie, jakie uważał za słuszne. Wolał patrzeć i słuchać, jak kluczyki zagłębiają się w lakierze jego samochodu, dając upust wszystkim tym emocjom, które miała prawa względem niego czuć.
Nie miała prawa go kochać.
Nie po takim czasie - jakby sześć miesięcy wystarczyło, by oduczyć się drugiej osoby nawet, jeśli ta osoba wrosła w twoją duszę. Jakby sto siedemdziesiąt dni wypaliło go z jej świadomości, ze wspomnień, choć w żaden sposób nie zrobiło tego z nim samym. Nadal dostrzegał te wszystkie rzeczy, których nie chciał widzieć, drobne załamania w mimice, sposób, w jaki jej włosy wykręcały się przy uchu, to, że były dłuższe, niż gdy widział ją po raz ostatni.
Bez wściekłości, by mogła to przykryć, za jego mostkiem tkwiła wyłącznie pustka - pełna żalu i rozgoryczenia klatka stworzona wokół wyrywającego się w jej stronę serca.
- Miałem odciągnąć cię od twojej kariery, rodziny i miasta, które znałaś, żebyś przez całą resztę życia musiała oglądać się przez ramię?
Wraz ze zniknięciem złości, zniknęła energia, którą wkładał w wypowiadanie kolejnych kontrargumentów. Jego słowa wybrzmiały ciszej, niż poprzednie, dłoń straciła zainteresowanie kubkiem kawy, wcześniej neurotycznie obracanym i przesuwanym po blacie z jednego miejsca w drugie.
- Miałem patrzeć, jak wybierasz między mną, a swoimi bliskimi? - dodał, podnosząc wzrok w stronę oczu, na które tak bardzo nie chciał patrzeć, bo przypominały wiązki lasera, przedzierające się przez jego osłony prosto do serca. - Nie mógłbym. Bo wybrałabyś źle.
Pendrive, który schowała w swojej kieszeni. Decyzja co do tego, czy powinna mu o nim powiedzieć - decyzja, którą podjęła prawidłową, wtedy, pierwszą. A co z drugą, trzecią? Co z wszystkimi tymi innymi sposobnościami, w których Ventresca spróbowałaby znów wykorzystać ją szantażem schowanym pod pozorem propozycji biznesowej?
- Nie zamierzam patrzeć, jak porzucasz dla mnie wszystko inne, na czym ci zależy, w tym swoje przekonania i karierę. Nie jestem tego wart, Margo. Żaden mężczyzna nie jest - tłumaczył, coś, co dla niego było jasne. Nigdy nie powinien pozwolić jej się do siebie zbliżyć, nigdy nie powinien do tego doprowadzić - a gdy już zaczęli w to brnąć razem, nie powinien pozwalać, by ona płaciła za j e g o grzechy. Za grzechy, które popełnił sam, bez broni przystawionej do swojej głowy. - I nie zamierzam nigdy więcej wynosić cię z jakiegoś magazynu, gdy słabniesz w moich rękach.
Jego szczęka zacisnęła się na to wspomnienie, dłoń bezwiednie zrobiła to samo - palce objęły ciepłą ceramikę, choć jego zainteresowanie kawą spadło do zera.
- Mogłaś umrzeć - wytknął, jakby sama tego nie pamiętała. Zmęczenie i smutek przedarły się przez jego bezbarwny głos. - A ja wiedząc, kto jest za to odpowiedzialny, musiałem pleść jakąś historyjkę o tym, co ci się przydarzyło. Gdybyś umarła, twoja rodzina nawet nie wiedziałaby, co się stało. Nie tak naprawdę.
margo mercer
Dużo bardziej wolał jej jadowite słowa zachodzące mu za skórę, od których krew w jego żyłach zaczynała wrzeć. Wolał słuchać o tym, jakim był niekompetentnym detektywem, jak był młotkiem gdy potrzeba było finezji, jak spierdolił wszystko koncertowo wyjeżdżając z dnia na dzień i zostawiając ją tutaj samą.
Wolał słuchać o tym, jak bardzo go nienawidziła. Jak zniszczył to życie, które wybudowali oboje, ponieważ zawsze musiał podejmować decyzje sam, takie, jakie uważał za słuszne. Wolał patrzeć i słuchać, jak kluczyki zagłębiają się w lakierze jego samochodu, dając upust wszystkim tym emocjom, które miała prawa względem niego czuć.
Nie miała prawa go kochać.
Nie po takim czasie - jakby sześć miesięcy wystarczyło, by oduczyć się drugiej osoby nawet, jeśli ta osoba wrosła w twoją duszę. Jakby sto siedemdziesiąt dni wypaliło go z jej świadomości, ze wspomnień, choć w żaden sposób nie zrobiło tego z nim samym. Nadal dostrzegał te wszystkie rzeczy, których nie chciał widzieć, drobne załamania w mimice, sposób, w jaki jej włosy wykręcały się przy uchu, to, że były dłuższe, niż gdy widział ją po raz ostatni.
Bez wściekłości, by mogła to przykryć, za jego mostkiem tkwiła wyłącznie pustka - pełna żalu i rozgoryczenia klatka stworzona wokół wyrywającego się w jej stronę serca.
- Miałem odciągnąć cię od twojej kariery, rodziny i miasta, które znałaś, żebyś przez całą resztę życia musiała oglądać się przez ramię?
Wraz ze zniknięciem złości, zniknęła energia, którą wkładał w wypowiadanie kolejnych kontrargumentów. Jego słowa wybrzmiały ciszej, niż poprzednie, dłoń straciła zainteresowanie kubkiem kawy, wcześniej neurotycznie obracanym i przesuwanym po blacie z jednego miejsca w drugie.
- Miałem patrzeć, jak wybierasz między mną, a swoimi bliskimi? - dodał, podnosząc wzrok w stronę oczu, na które tak bardzo nie chciał patrzeć, bo przypominały wiązki lasera, przedzierające się przez jego osłony prosto do serca. - Nie mógłbym. Bo wybrałabyś źle.
Pendrive, który schowała w swojej kieszeni. Decyzja co do tego, czy powinna mu o nim powiedzieć - decyzja, którą podjęła prawidłową, wtedy, pierwszą. A co z drugą, trzecią? Co z wszystkimi tymi innymi sposobnościami, w których Ventresca spróbowałaby znów wykorzystać ją szantażem schowanym pod pozorem propozycji biznesowej?
- Nie zamierzam patrzeć, jak porzucasz dla mnie wszystko inne, na czym ci zależy, w tym swoje przekonania i karierę. Nie jestem tego wart, Margo. Żaden mężczyzna nie jest - tłumaczył, coś, co dla niego było jasne. Nigdy nie powinien pozwolić jej się do siebie zbliżyć, nigdy nie powinien do tego doprowadzić - a gdy już zaczęli w to brnąć razem, nie powinien pozwalać, by ona płaciła za j e g o grzechy. Za grzechy, które popełnił sam, bez broni przystawionej do swojej głowy. - I nie zamierzam nigdy więcej wynosić cię z jakiegoś magazynu, gdy słabniesz w moich rękach.
Jego szczęka zacisnęła się na to wspomnienie, dłoń bezwiednie zrobiła to samo - palce objęły ciepłą ceramikę, choć jego zainteresowanie kawą spadło do zera.
- Mogłaś umrzeć - wytknął, jakby sama tego nie pamiętała. Zmęczenie i smutek przedarły się przez jego bezbarwny głos. - A ja wiedząc, kto jest za to odpowiedzialny, musiałem pleść jakąś historyjkę o tym, co ci się przydarzyło. Gdybyś umarła, twoja rodzina nawet nie wiedziałaby, co się stało. Nie tak naprawdę.
margo mercer