A different kind of penalty
: ndz lis 15, 2026 10:13 pm
Hunter zawsze miał gotową odpowiedź na każdą okazję, na wypadek gdyby druga osoba zareagowała inaczej, niż oczekiwał. Carlsona znał wystarczająco długo, a do tego sporo się o nim nasłuchał od jego brata, by wiedzieć, w które punkty uderzyć. Felix wciąż miał go za potwora, którym Hunter był w liceum. Teraz wystarczyło naopowiadać mu bajeczek, że wcale nie jest taki zły i że powinni spróbować się dogadać. Potem lekko go omota, sprawi, że sam zacznie go pragnąć, a na koniec wyrzuci jak zużytą zabawkę. Może powinien założyć się z Deanem, w jak krótkim czasie uda mu się tego dokonać?
– Wtedy byłem zaskoczony, że cię zobaczyłem, i odezwał się mój dawny ja. Teraz… chciałbym to naprawić. Wiesz, nie ma tu naszych znajomych ani twojego brata, który opowiadał nam o tobie różne rzeczy. Teraz jesteś tylko ty i ja. Chciałbym poznać cię na swój sposób i może jednak trochę się polubimy. Dasz mi szansę? – zapytał z miną niewiniątka. To akurat pasowało mu idealnie. Błękitne oczy i piękny uśmiech, który właśnie pojawił się na jego twarzy, robiły swoje. I jak tu mu nie ulec, kiedy tak słodko wyglądał? Felix mógł unikać jego spojrzenia, ale w którymś momencie i tak musiał na niego spojrzeć. W końcu niegrzecznie było ignorować rozmówcę.
– Dlaczego? Nie chcemy, żebyś odwoływał randki przeze mnie, prawda? Lepiej od razu powiedz mi, jakie masz plany, a może jednak ci odpuszczę i spotkamy się innego dnia – odparł, wzruszając ramionami. To oczywiste, że był ciekawy, czy Felix z kimś się spotykał. Niby partner nie ściana i zawsze można go przesunąć, ale na pewno łatwiej byłoby mu działać, gdyby przy Azjacie nie kręciła się żadna inna osoba. Do tego dochodziły jeszcze te wszystkie rozterki związane z tym, czy być wiernym, czy jednak pójść na całość. Zaraz by się zdenerwował, gdyby musiał słuchać takiego marudzenia. – Wiedzą, że czasem mówię coś chamskiego. Są do tego przyzwyczajeni i raczej nie rozpowiadamy plotek na swój temat – powiedział, zerkając, czy aby na pewno żaden z jego kolegów ich nie podsłuchuje. Tutaj byli tylko on i Felix, więc nie musiał się niczym martwić. Zresztą i tak nie miał powodów do obaw. Mógł powiedzieć mu wszystko, na co tylko miał ochotę, a tamci nie pisnęliby nawet słówkiem. Inaczej całe Toronto już dawno plotkowałoby o jego jednorazowych przygodach z fankami, co mogłoby nadszarpnąć jego reputację. Chociaż w tak młodym wieku chyba miał jeszcze prawo poszaleć, zanim zaczną oczekiwać od niego małżeństwa i dzieci?
Zaskoczyło go, że dłoń Felixa była tak delikatna w porównaniu z jego własną. Dużo trenował i ćwiczył na siłowni, więc jego dłonie, pomimo nakładania grubej warstwy kremu, wciąż były nieco szorstkie. Ale w sumie Felix większość czasu spędzał raczej przed komputerem, więc nic dziwnego, że jego skóra była tak delikatna w dotyku.
– Wypadek? Ile takich wypadków miałeś w swoim życiu? – zapytał, unosząc brew. Gdyby nie pragnął tak bardzo jego bliskości, już dawno by się od niego odsunął. Zamiast tego pozwolił, by Hunter obejmował go w pasie i mocniej przyciągał do siebie. Wyglądało to zupełnie jak scena z filmu, w której dwójka bohaterów właśnie miała się pocałować, ale oczywiście ktoś musiał im przerwać. Nie umknął mu również rumieniec na twarzy Azjaty.
– Już nie bądź taki nieśmiały. Zresztą wolę bardziej prywatne miejsca, gdzie koledzy z drużyny nas nie nakryją – powiedział, puszczając mu oczko, zanim sprowadził go z lodowiska na bezpieczniejszą powierzchnię. Tam przynajmniej nie powinien zrobić sobie krzywdy. Chyba. – Boisz się, że zaczną o nas gadać? – zapytał, posyłając mu zaczepne spojrzenie. Felix nawet nie zdawał sobie sprawy, jak wiele osób wzdychało do Huntera i ile z nich dałoby wiele, żeby znaleźć się teraz na jego miejscu. Zresztą perspektywa wcale nie brzmiała tak źle. Spotykanie się ze sławnym hokeistą było przecież zaszczytem i Felix powinien się z tego cieszyć.
– A wiesz, że na mnie są za duże, więc powinny być dla ciebie w sam raz? Czy nadal boisz się założyć coś, co należy do mnie, jakby miało cię czymś zarazić? – zapytał, wpychając mu spodnie w ręce. – Serio? Przyjechałeś tutaj, żeby teraz siedzieć w kawiarni i pić herbatkę? – prychnął, kręcąc głową. – Zaczynam rozumieć, dlaczego tak trudno wyciągnąć cię z domu – dodał, wzdychając. Jak można być tak nudną osobą? I na dodatek tak głupią? Bo jak herbata miała mu pomóc z przemoczonymi od lodu spodniami? Mogły oczywiście wyschnąć same, ale zajęłoby to sporo czasu, a do tego przez cały ten okres Felix musiałby znosić nieprzyjemne uczucie mokrego materiału przylegającego do skóry. Dlatego, nie zważając na jego protesty, chwycił go za rękę i pociągnął do szatni, która na szczęście była już pusta. Najwyraźniej musieli się minąć z jego kolegami z drużyny.
– Ściągaj te spodnie albo sam cię rozbiorę. Powieszę je na grzejniku i za parę minut będziesz miał je z powrotem. Akurat zdążysz wypić herbatę – powiedział, patrząc na niego wyczekująco. – No, dalej. Nie musisz się mnie wstydzić. Jesteśmy facetami, nie masz tam niczego, czego wcześniej bym nie widział. Nie mamy całego dnia, Felix – ponaglił go, zatrzymując wzrok na sekundę dłużej, niż było to konieczne, na jego kroczu. Nigdy nie słyszał od jego brata, żeby Felix był kobietą od pasa w dół, więc dlaczego czasami zachowywał się tak, jakby nią był?
Felix Carlson
– Wtedy byłem zaskoczony, że cię zobaczyłem, i odezwał się mój dawny ja. Teraz… chciałbym to naprawić. Wiesz, nie ma tu naszych znajomych ani twojego brata, który opowiadał nam o tobie różne rzeczy. Teraz jesteś tylko ty i ja. Chciałbym poznać cię na swój sposób i może jednak trochę się polubimy. Dasz mi szansę? – zapytał z miną niewiniątka. To akurat pasowało mu idealnie. Błękitne oczy i piękny uśmiech, który właśnie pojawił się na jego twarzy, robiły swoje. I jak tu mu nie ulec, kiedy tak słodko wyglądał? Felix mógł unikać jego spojrzenia, ale w którymś momencie i tak musiał na niego spojrzeć. W końcu niegrzecznie było ignorować rozmówcę.
– Dlaczego? Nie chcemy, żebyś odwoływał randki przeze mnie, prawda? Lepiej od razu powiedz mi, jakie masz plany, a może jednak ci odpuszczę i spotkamy się innego dnia – odparł, wzruszając ramionami. To oczywiste, że był ciekawy, czy Felix z kimś się spotykał. Niby partner nie ściana i zawsze można go przesunąć, ale na pewno łatwiej byłoby mu działać, gdyby przy Azjacie nie kręciła się żadna inna osoba. Do tego dochodziły jeszcze te wszystkie rozterki związane z tym, czy być wiernym, czy jednak pójść na całość. Zaraz by się zdenerwował, gdyby musiał słuchać takiego marudzenia. – Wiedzą, że czasem mówię coś chamskiego. Są do tego przyzwyczajeni i raczej nie rozpowiadamy plotek na swój temat – powiedział, zerkając, czy aby na pewno żaden z jego kolegów ich nie podsłuchuje. Tutaj byli tylko on i Felix, więc nie musiał się niczym martwić. Zresztą i tak nie miał powodów do obaw. Mógł powiedzieć mu wszystko, na co tylko miał ochotę, a tamci nie pisnęliby nawet słówkiem. Inaczej całe Toronto już dawno plotkowałoby o jego jednorazowych przygodach z fankami, co mogłoby nadszarpnąć jego reputację. Chociaż w tak młodym wieku chyba miał jeszcze prawo poszaleć, zanim zaczną oczekiwać od niego małżeństwa i dzieci?
Zaskoczyło go, że dłoń Felixa była tak delikatna w porównaniu z jego własną. Dużo trenował i ćwiczył na siłowni, więc jego dłonie, pomimo nakładania grubej warstwy kremu, wciąż były nieco szorstkie. Ale w sumie Felix większość czasu spędzał raczej przed komputerem, więc nic dziwnego, że jego skóra była tak delikatna w dotyku.
– Wypadek? Ile takich wypadków miałeś w swoim życiu? – zapytał, unosząc brew. Gdyby nie pragnął tak bardzo jego bliskości, już dawno by się od niego odsunął. Zamiast tego pozwolił, by Hunter obejmował go w pasie i mocniej przyciągał do siebie. Wyglądało to zupełnie jak scena z filmu, w której dwójka bohaterów właśnie miała się pocałować, ale oczywiście ktoś musiał im przerwać. Nie umknął mu również rumieniec na twarzy Azjaty.
– Już nie bądź taki nieśmiały. Zresztą wolę bardziej prywatne miejsca, gdzie koledzy z drużyny nas nie nakryją – powiedział, puszczając mu oczko, zanim sprowadził go z lodowiska na bezpieczniejszą powierzchnię. Tam przynajmniej nie powinien zrobić sobie krzywdy. Chyba. – Boisz się, że zaczną o nas gadać? – zapytał, posyłając mu zaczepne spojrzenie. Felix nawet nie zdawał sobie sprawy, jak wiele osób wzdychało do Huntera i ile z nich dałoby wiele, żeby znaleźć się teraz na jego miejscu. Zresztą perspektywa wcale nie brzmiała tak źle. Spotykanie się ze sławnym hokeistą było przecież zaszczytem i Felix powinien się z tego cieszyć.
– A wiesz, że na mnie są za duże, więc powinny być dla ciebie w sam raz? Czy nadal boisz się założyć coś, co należy do mnie, jakby miało cię czymś zarazić? – zapytał, wpychając mu spodnie w ręce. – Serio? Przyjechałeś tutaj, żeby teraz siedzieć w kawiarni i pić herbatkę? – prychnął, kręcąc głową. – Zaczynam rozumieć, dlaczego tak trudno wyciągnąć cię z domu – dodał, wzdychając. Jak można być tak nudną osobą? I na dodatek tak głupią? Bo jak herbata miała mu pomóc z przemoczonymi od lodu spodniami? Mogły oczywiście wyschnąć same, ale zajęłoby to sporo czasu, a do tego przez cały ten okres Felix musiałby znosić nieprzyjemne uczucie mokrego materiału przylegającego do skóry. Dlatego, nie zważając na jego protesty, chwycił go za rękę i pociągnął do szatni, która na szczęście była już pusta. Najwyraźniej musieli się minąć z jego kolegami z drużyny.
– Ściągaj te spodnie albo sam cię rozbiorę. Powieszę je na grzejniku i za parę minut będziesz miał je z powrotem. Akurat zdążysz wypić herbatę – powiedział, patrząc na niego wyczekująco. – No, dalej. Nie musisz się mnie wstydzić. Jesteśmy facetami, nie masz tam niczego, czego wcześniej bym nie widział. Nie mamy całego dnia, Felix – ponaglił go, zatrzymując wzrok na sekundę dłużej, niż było to konieczne, na jego kroczu. Nigdy nie słyszał od jego brata, żeby Felix był kobietą od pasa w dół, więc dlaczego czasami zachowywał się tak, jakby nią był?