Some people arrive without being invited
: ndz lis 15, 2026 4:40 pm
R o z u m i a ł ją.
Wiedział skąd brała się jej potrzeba niezależności i skąd wzięło się niezadowolenie wykrzywiające jejpiękną twarz od chwili, w której dowiedziała się, że nie był żadnym stalkerem czyhającym na odpowiednią okazję, by ją zaatakować, a jedynie kolejnym opiekunem zatrudnionym przez jej ojca.
Rozumiał ich oboje, ale nie było jego powinnością, by opowiadać się po którejkolwiek ze stron. Pozostawał emocjonalnie poza ich m a ł y m sporem, choć doskonale zdawał sobie sprawę, że to zadanie może okazać się znacznie bardziej skomplikowane, niż zakładał w chwili, gdy przyjmował je od Arthura Alistaira. Nie zamierzał jednak rozwiązywać za nich problemów, które powinni byli omówić między sobą; oni musieli dojść do porozumienia, ustalić, gdzie zaczyna się granica jej swobody, a kończy poczucie bezpieczeństwa, którego tak kurczowo trzymał się Arthur.
Wiedział w s z y s t k o, również to, że Timothy był jej s e k r e t e m. Nie wspomniał o nim Arthurowi podczas rozmowy po pierwszym tygodniu pracy, choć miał ku temu okazję. Nie przekazał mu również kilku innych, zupełnie nieistotnych informacji, na przykład tego, że po dziewczyńskich wtorkach z jogą, odwiedzała najbliższy fast food i zamawiała tyle jedzenia, jakby właśnie wróciła z kilkudniowej wyprawy w góry. Że miała swoje ulubione miejsce parkingowe, gdzie później to zjadała. Karnet na siłownie kupowała wyłącznie dlatego, że robili to znajomi z biura; że uśmiechała się do Tammy, pracującej na recepcji, ale szczerze jej nie znosiła i pokazywała jej niejednokrotnie środkowy palec.
Nie były to informacje, które miały jakiekolwiek znaczenie dla jej bezpieczeństwa; nie było też powodu, by miał je komukolwiek zdradzać.
Pracował dla kogoś innego, ale wykonywał swoje obowiązki z myślą o n i e j.
- Nie zabieram ci twojej prywatności - odparł, wypuszczając z ust ciężkie westchnienie. - Nie wchodzę za tobą do szatni, nie zaglądam do twojego biura i nie sprawdzam z kim kończysz środowe wieczory - wyliczył, zachowując przy tym zupełnie poważny wyraz twarzy. - Chodzi wyłącznie o twoje bezpieczeństwo, które twój ojciec najwyraźniej uważa za zagrożone - tym razem zrezygnował z ironii i złośliwości, postanawiając wyjaśnić jej to, co od początku powinno być oczywiste. - Powinnaś być już do tego przyzwyczajona. Od jak dawna masz ochroniarzy, Nora? - od pieprzonych kilku lat, o ile dobrze pamiętał. - Dla s w o j e g o świętego spokoju po prostu nie dawaj mi powodów, żebym musiał interweniować - nie oczekiwał od niej szczególnej współpracy, ale miał szczerą nadzieję, że przynajmniej w tej jednej kwestii uda im się znaleźć wspólny język.
Chyba łatwiejszym zadaniem była służba na froncie. Tam przynajmniej, pomimo całego chaosu, mógł w pewnym stopniu przewidzieć, co wydarzy się za chwilę. Z Norą Alistair wszystko miało być niespodzianką. Przekonał się o tym niemal natychmiast po przekroczeniu progu domu towarowego, gdzie uderzył w niego intensywny zapach perfum, świeżych kwiatów i czegoś słodkiego, czego źródła nie potrafił zlokalizować. Poczuł pulsujący ból w skroniach, który dodatkowo przybrał na sile, gdy dostrzegł w y m o w n e spojrzenie ekspedientki. Kobieta przyjrzała mu się, jakby próbowała ustalić, czy przypadkiem nie pomylił wejść i nie powinien znajdować się kilka ulic dalej.
Zajął wskazane miejsce, nie odpowiadając na zadane pytanie i rozsiadł się na kanapie z miną człowieka, który właśnie pogodził się z wyjątkowo niekorzystnym wyrokiem. W pewnym momencie ekspedientka ponownie pojawiła się w jego polu widzenia, tym razem z naręczem kolejnych rzeczy i zatrzymała się tuż obok kanapy. - Może przy okazji znajdziemy coś również dla pana? - zaproponowała z uprzejmie w y m u s z o n y m uśmiechem. - Mamy kilka nowych kolekcji, które świetnie pasowałyby do stylu panny Alistair. Skoro spędzają państwo razem tyle czasu… - zaskoczony podniósł wzrok znad telefonu.
Przez moment przyglądał się kobiecie, próbując zdecydować, czy rzeczywiście właśnie zaproponowała mu w s p ó l n e dobieranie garderoby pasującej do jego podopiecznej, czy może się przesłyszał? Ostatecznie odłożył urządzenie na udo i posłał jej krótki, pozbawiony większego entuzjazmu uśmiech. - Dziękuję, ale m a m już ubrania - odpowiedział, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. - I dobrze się w nich czuję.
Był pewien, że Nora słyszała tę wymianę zdań i z pewnością czerpała przyjemność z obserwowania, jak powoli tracił cierpliwość. - Możesz się pośpieszyć? - podniósł się, podchodząc do drzwi za którymi, jak podejrzewał, nie przymierzyła nawet połowy tych l u m p ó w.
utrapienie
Wiedział skąd brała się jej potrzeba niezależności i skąd wzięło się niezadowolenie wykrzywiające jej
Rozumiał ich oboje, ale nie było jego powinnością, by opowiadać się po którejkolwiek ze stron. Pozostawał emocjonalnie poza ich m a ł y m sporem, choć doskonale zdawał sobie sprawę, że to zadanie może okazać się znacznie bardziej skomplikowane, niż zakładał w chwili, gdy przyjmował je od Arthura Alistaira. Nie zamierzał jednak rozwiązywać za nich problemów, które powinni byli omówić między sobą; oni musieli dojść do porozumienia, ustalić, gdzie zaczyna się granica jej swobody, a kończy poczucie bezpieczeństwa, którego tak kurczowo trzymał się Arthur.
Wiedział w s z y s t k o, również to, że Timothy był jej s e k r e t e m. Nie wspomniał o nim Arthurowi podczas rozmowy po pierwszym tygodniu pracy, choć miał ku temu okazję. Nie przekazał mu również kilku innych, zupełnie nieistotnych informacji, na przykład tego, że po dziewczyńskich wtorkach z jogą, odwiedzała najbliższy fast food i zamawiała tyle jedzenia, jakby właśnie wróciła z kilkudniowej wyprawy w góry. Że miała swoje ulubione miejsce parkingowe, gdzie później to zjadała. Karnet na siłownie kupowała wyłącznie dlatego, że robili to znajomi z biura; że uśmiechała się do Tammy, pracującej na recepcji, ale szczerze jej nie znosiła i pokazywała jej niejednokrotnie środkowy palec.
Nie były to informacje, które miały jakiekolwiek znaczenie dla jej bezpieczeństwa; nie było też powodu, by miał je komukolwiek zdradzać.
Pracował dla kogoś innego, ale wykonywał swoje obowiązki z myślą o n i e j.
- Nie zabieram ci twojej prywatności - odparł, wypuszczając z ust ciężkie westchnienie. - Nie wchodzę za tobą do szatni, nie zaglądam do twojego biura i nie sprawdzam z kim kończysz środowe wieczory - wyliczył, zachowując przy tym zupełnie poważny wyraz twarzy. - Chodzi wyłącznie o twoje bezpieczeństwo, które twój ojciec najwyraźniej uważa za zagrożone - tym razem zrezygnował z ironii i złośliwości, postanawiając wyjaśnić jej to, co od początku powinno być oczywiste. - Powinnaś być już do tego przyzwyczajona. Od jak dawna masz ochroniarzy, Nora? - od pieprzonych kilku lat, o ile dobrze pamiętał. - Dla s w o j e g o świętego spokoju po prostu nie dawaj mi powodów, żebym musiał interweniować - nie oczekiwał od niej szczególnej współpracy, ale miał szczerą nadzieję, że przynajmniej w tej jednej kwestii uda im się znaleźć wspólny język.
Chyba łatwiejszym zadaniem była służba na froncie. Tam przynajmniej, pomimo całego chaosu, mógł w pewnym stopniu przewidzieć, co wydarzy się za chwilę. Z Norą Alistair wszystko miało być niespodzianką. Przekonał się o tym niemal natychmiast po przekroczeniu progu domu towarowego, gdzie uderzył w niego intensywny zapach perfum, świeżych kwiatów i czegoś słodkiego, czego źródła nie potrafił zlokalizować. Poczuł pulsujący ból w skroniach, który dodatkowo przybrał na sile, gdy dostrzegł w y m o w n e spojrzenie ekspedientki. Kobieta przyjrzała mu się, jakby próbowała ustalić, czy przypadkiem nie pomylił wejść i nie powinien znajdować się kilka ulic dalej.
Zajął wskazane miejsce, nie odpowiadając na zadane pytanie i rozsiadł się na kanapie z miną człowieka, który właśnie pogodził się z wyjątkowo niekorzystnym wyrokiem. W pewnym momencie ekspedientka ponownie pojawiła się w jego polu widzenia, tym razem z naręczem kolejnych rzeczy i zatrzymała się tuż obok kanapy. - Może przy okazji znajdziemy coś również dla pana? - zaproponowała z uprzejmie w y m u s z o n y m uśmiechem. - Mamy kilka nowych kolekcji, które świetnie pasowałyby do stylu panny Alistair. Skoro spędzają państwo razem tyle czasu… - zaskoczony podniósł wzrok znad telefonu.
Przez moment przyglądał się kobiecie, próbując zdecydować, czy rzeczywiście właśnie zaproponowała mu w s p ó l n e dobieranie garderoby pasującej do jego podopiecznej, czy może się przesłyszał? Ostatecznie odłożył urządzenie na udo i posłał jej krótki, pozbawiony większego entuzjazmu uśmiech. - Dziękuję, ale m a m już ubrania - odpowiedział, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. - I dobrze się w nich czuję.
Był pewien, że Nora słyszała tę wymianę zdań i z pewnością czerpała przyjemność z obserwowania, jak powoli tracił cierpliwość. - Możesz się pośpieszyć? - podniósł się, podchodząc do drzwi za którymi, jak podejrzewał, nie przymierzyła nawet połowy tych l u m p ó w.
utrapienie