the art of keeping your distance
: śr lis 18, 2026 5:31 pm
Zawsze było jej m a ł o.
Powinien był się tego spodziewać. Każdy kolejny szczegół, który jej podsuwał zamiast zaspokajać ciekawość, zdawał się jedynie otwierać następne drzwi. Mógł niemal zobaczyć, jak w jej głowie powstają kolejne pytania, jak łączy ze sobą poszczególne fragmenty i próbuje znaleźć brakujące elementy układanki. - Pomidor - odparł z p e r f i d n y m uśmiechem, jakby właśnie udzielił jej najbardziej wyczerpującej odpowiedzi na jaką mogła liczyć.
Przez ostatnie kilkadziesiąt minut zaprezentował jej zresztą całkiem pokaźny repertuar uśmiechów - był ten ledwie zauważalny, pojawiający się na moment, kiedy coś go rozbawiło, ten krzywy, zwykle zwiastujący kolejną złośliwość i ten szerszy, b e z c z e l n y, którym szczególnie upodobał sobie ją drażnić. - Może stałem całe życie na bramkach w klubach? - podrzucił. - Albo jestem byłym bokserem? - uniósł lekko brwi, dając jej chwilę na przetworzenie tych rewelacji.
Oboje wiedzieli, że Arthur Alistair nie powierzyłby bezpieczeństwa swojej córki komuś kogo doświadczenie zawodowe ograniczało się do wyprowadzania pijanych klientów z nocnych lokali. Podobnie jak nie zatrudniłby człowieka, który całe życie spędził na rozwiązywaniu problemów pięściami. Przykładał dużą wagę do tego z kim się pokazywał i komu powierzał swoje sprawy. Polityczna kariera wymagała umiejętności dbania o własny wizerunek, a ten potrafił ucierpieć nawet przez pozornie nieistotne decyzje. Ludzie z najbliższego otoczenia musieli być sprawdzeni, ich przeszłość prześwietlona, a nazwiska wolne od historii, które mogłyby niepotrzebnie przyciągnąć uwagę mediów. Teczka Gavina nie była jednak tak nieskazitelna, jak można byłoby oczekiwać, ale Arthur najwyraźniej uznał, że bilans wypada wystarczająco korzystnie.
Kiedy Nora wróciła do tematu Timothy'ego, nie powstrzymał krótkiego parsknięcia. Miała absolutną rację, bo spośród wszystkich możliwych tematów wybrał akurat ten, do którego zdążył już kilkukrotnie wrócić, choć za każdym razem próbował określić swoje zainteresowanie jako coś zupełnie p r z y p a d k o w e g o. - Wybieram tematy, o których mam jakieś pojęcie. Tommy jest dla mnie niemalże jak kumpel, chociaż biedak nie wie o moim istnieniu - odparł z lekką ironią, kręcąc głową. Nawet jeśli wiedział o Timothym wystarczająco dużo, nie oznaczało to, że powinien ingerować w ich relację. Nora jasno dała mu do zrozumienia, że ma trzymać się z dala i nie interesować się jej życiem; jego zadaniem było pilnować, żeby z jej głowy nie spadł ani jeden włos, a nie zamartwiać się o to, czy i kiedy ktoś złamie jej serce.
- Jasne - w jego głowie pojawiła się ta n i e z n o ś n a myśl - drobna igiełka, która ukłuła go, podpowiadając, żeby jednak nie kończył tematu. Żeby zapytał jeszcze o coś, dowiedział się, czy rzeczywiście była szczęśliwa, ale miał ku temu żadnego rozsądnego powodu. - Pamiętaj tylko, żeby on lubił też ciebie - przekręcił głowę w jej stronę i przez chwilę przyglądał się jej profilowi. Nie powiedział tego z przesadną powagą, nie zamierzał dawać jej wykładu na temat związków, bo był ostatnią osobą, która powinna się w takich tematach wypowiadać. Nie tylko ze względu na nią, a ogólnie.
- Nikogo nie mam - odpowiedział na jej pytanie, wybierając szczerość. Mógł z łatwością odbić piłeczkę, zapytać czy naprawdę interesuje ją jego życie uczuciowe, albo wymyślić jakąś równie absurdalną historię jak te o pracy na bramkach. - Byłem zaręczony, ale rozstaliśmy się niedawno - w jego głosie nie było dramatyzmu, żadnego nagłego przypływu smutku, który wymagałby dłuższego wyjaśnienia. Powiedział to spokojnie, niemal tak, jakby informował ją o czymś, co wydarzyło się dawno temu, choć w rzeczywistości nie minęło dużo czasu. Krzyżując z nią spojrzenie, uśmiechnął się b e z c z e l n i e i ją przedrzeźnił: - Serio? Spośród wszystkich możliwych tematów wybrałaś mój związek?
Nie zamierzał zatrzymywać się w tym miejscu na dłużej; Nora miała swoje tajemnice, on miał swoje, ale skoro sama zdecydowała się zajrzeć nieco głębiej w jego życie, mógł wykorzystać okazję i zrobić dokładnie to samo. - Macie trudną relację z Arthurem? - zapytał swobodnie, mając nadzieję, że wiedziała, iż nie musiała odpowiadać. Był człowiekiem, który nie naciskał, cierpliwym, wchodził tylko przez te drzwi, które ktoś sam przed nim otwierał, pomimo, że przez ostatnie tygodnie zastanawiał się wiele razy, skąd dokładnie brały się granice jej ojca, które ona tak chętnie przekraczała.
Nora Alistair
Powinien był się tego spodziewać. Każdy kolejny szczegół, który jej podsuwał zamiast zaspokajać ciekawość, zdawał się jedynie otwierać następne drzwi. Mógł niemal zobaczyć, jak w jej głowie powstają kolejne pytania, jak łączy ze sobą poszczególne fragmenty i próbuje znaleźć brakujące elementy układanki. - Pomidor - odparł z p e r f i d n y m uśmiechem, jakby właśnie udzielił jej najbardziej wyczerpującej odpowiedzi na jaką mogła liczyć.
Przez ostatnie kilkadziesiąt minut zaprezentował jej zresztą całkiem pokaźny repertuar uśmiechów - był ten ledwie zauważalny, pojawiający się na moment, kiedy coś go rozbawiło, ten krzywy, zwykle zwiastujący kolejną złośliwość i ten szerszy, b e z c z e l n y, którym szczególnie upodobał sobie ją drażnić. - Może stałem całe życie na bramkach w klubach? - podrzucił. - Albo jestem byłym bokserem? - uniósł lekko brwi, dając jej chwilę na przetworzenie tych rewelacji.
Oboje wiedzieli, że Arthur Alistair nie powierzyłby bezpieczeństwa swojej córki komuś kogo doświadczenie zawodowe ograniczało się do wyprowadzania pijanych klientów z nocnych lokali. Podobnie jak nie zatrudniłby człowieka, który całe życie spędził na rozwiązywaniu problemów pięściami. Przykładał dużą wagę do tego z kim się pokazywał i komu powierzał swoje sprawy. Polityczna kariera wymagała umiejętności dbania o własny wizerunek, a ten potrafił ucierpieć nawet przez pozornie nieistotne decyzje. Ludzie z najbliższego otoczenia musieli być sprawdzeni, ich przeszłość prześwietlona, a nazwiska wolne od historii, które mogłyby niepotrzebnie przyciągnąć uwagę mediów. Teczka Gavina nie była jednak tak nieskazitelna, jak można byłoby oczekiwać, ale Arthur najwyraźniej uznał, że bilans wypada wystarczająco korzystnie.
Kiedy Nora wróciła do tematu Timothy'ego, nie powstrzymał krótkiego parsknięcia. Miała absolutną rację, bo spośród wszystkich możliwych tematów wybrał akurat ten, do którego zdążył już kilkukrotnie wrócić, choć za każdym razem próbował określić swoje zainteresowanie jako coś zupełnie p r z y p a d k o w e g o. - Wybieram tematy, o których mam jakieś pojęcie. Tommy jest dla mnie niemalże jak kumpel, chociaż biedak nie wie o moim istnieniu - odparł z lekką ironią, kręcąc głową. Nawet jeśli wiedział o Timothym wystarczająco dużo, nie oznaczało to, że powinien ingerować w ich relację. Nora jasno dała mu do zrozumienia, że ma trzymać się z dala i nie interesować się jej życiem; jego zadaniem było pilnować, żeby z jej głowy nie spadł ani jeden włos, a nie zamartwiać się o to, czy i kiedy ktoś złamie jej serce.
- Jasne - w jego głowie pojawiła się ta n i e z n o ś n a myśl - drobna igiełka, która ukłuła go, podpowiadając, żeby jednak nie kończył tematu. Żeby zapytał jeszcze o coś, dowiedział się, czy rzeczywiście była szczęśliwa, ale miał ku temu żadnego rozsądnego powodu. - Pamiętaj tylko, żeby on lubił też ciebie - przekręcił głowę w jej stronę i przez chwilę przyglądał się jej profilowi. Nie powiedział tego z przesadną powagą, nie zamierzał dawać jej wykładu na temat związków, bo był ostatnią osobą, która powinna się w takich tematach wypowiadać. Nie tylko ze względu na nią, a ogólnie.
- Nikogo nie mam - odpowiedział na jej pytanie, wybierając szczerość. Mógł z łatwością odbić piłeczkę, zapytać czy naprawdę interesuje ją jego życie uczuciowe, albo wymyślić jakąś równie absurdalną historię jak te o pracy na bramkach. - Byłem zaręczony, ale rozstaliśmy się niedawno - w jego głosie nie było dramatyzmu, żadnego nagłego przypływu smutku, który wymagałby dłuższego wyjaśnienia. Powiedział to spokojnie, niemal tak, jakby informował ją o czymś, co wydarzyło się dawno temu, choć w rzeczywistości nie minęło dużo czasu. Krzyżując z nią spojrzenie, uśmiechnął się b e z c z e l n i e i ją przedrzeźnił: - Serio? Spośród wszystkich możliwych tematów wybrałaś mój związek?
Nie zamierzał zatrzymywać się w tym miejscu na dłużej; Nora miała swoje tajemnice, on miał swoje, ale skoro sama zdecydowała się zajrzeć nieco głębiej w jego życie, mógł wykorzystać okazję i zrobić dokładnie to samo. - Macie trudną relację z Arthurem? - zapytał swobodnie, mając nadzieję, że wiedziała, iż nie musiała odpowiadać. Był człowiekiem, który nie naciskał, cierpliwym, wchodził tylko przez te drzwi, które ktoś sam przed nim otwierał, pomimo, że przez ostatnie tygodnie zastanawiał się wiele razy, skąd dokładnie brały się granice jej ojca, które ona tak chętnie przekraczała.
Nora Alistair