The difference between me and a dog is I am taller
: ndz lis 22, 2026 12:24 am
Zwyczajne leżenie i powolne opadanie w sen na pewno byłoby prostsze. Ale też banalne, a przecież wiadomo, że River nie lubi półśrodków. Chciała czerpać ze wspólnego czasu najwięcej jak się da. Zaraz wrócą przecież do szarej codzienności, w której nie będą miały dla siebie tyle czasu i nie będą im dopisywać aż tak dobre humory. Taki pierwszy wyjazd był czmś wartym zapamiętania, nawet jeśli był tak krótki i zorganizowany właściwie kompletnie spontanicznie.
Z rozbawieniem przyglądała się lekko obrażonej minie Latynoski, gdy dotarło do niej, że będą się musiały od siebie odkleić, a potem zrobić coś produktywnego. Musiała o nią dbać i wyciągać ją w stronę wrażeń. Jeszcze trochę musiała się nauczyć. Na szczęście River byłaby doskonałą sensei. Zakładała, że prysznic nieco przywróci ją do życia i wymiecie tego marudnego focha, ale chyba nie poszło aż tak łatwo. Prescott po wyjściu z łazienki wyglądała oczywiście dużo lepiej, ale brakowało jej trochę entuzjazmu.
Zamruczała zadowolona, gdy tylko tanatopraktorka nachyliła się do pocałunku. Obie były niemożliwe do zaspokojenia. Bardzo dobrze, że na siebie trafiły. Większość normalnych obywateli po prostu by sobą zamęczyły. Najwyraźniej było wiele powodów, przez które żadna z nich nie mogła się pochwalić imponującą historią minionych związków. Cross odłożyła szkicownik na stolik na bok i wciągnęła nogi na siedzenie fotela. Usiadła w jego głębi, wyciągając przy okazji ręce w stronę swojej modelki. Umościła się w rozkroku, a pomiędzy nogami posadziła Prescott, do której pleców od razu się przytuliła.
— Oczywiście, że tak. Ale jak wyśmiejesz mój wiersz, to się obrażę. Nawet nie wiesz, jak trudno było zrymować coś sensownego do "moja słodka borderkicia" — powiedziała takim tonem, jakby mówiła całkowicie poważnie. Ale na pewno żartowała. Prawda? ...Prawda? Przekonają się już niedługo. Najpierw jednak musiały się napić. Jedną ręką wciąż obejmowała swoją kobietę w pasie, a drugą postanowiła podawać jej rzeczy ze stolika. Butelka, jeden kieliszek, drugi kieliszek. Rue musiała sobie jakoś poradzić z nalaniem, ale miała przecież dwie wolne ręce i możliwość odstawienia butelki na podłogę. Rysowniczka ewidentnie nie miała zamiaru jej pomagać. Była zbyt zajęta wtulaniem się w całkowicie nagą szyję swojej kobiety.
— Jak bardzo musiałabym cię spić, żebyś to ty przeczytała mi go na głos? — zapytała, gdy już wychyliły po jednym kieliszku, a Latynoska zajęła się rozlewaniem kolejnej porcji. Wcześniej w ogóle nie brała takiej ewentualności pod uwagę, ale teraz ten pomysł wydawał jej się wyjątkowo zabawny.
Ruelle I. Prescott
Z rozbawieniem przyglądała się lekko obrażonej minie Latynoski, gdy dotarło do niej, że będą się musiały od siebie odkleić, a potem zrobić coś produktywnego. Musiała o nią dbać i wyciągać ją w stronę wrażeń. Jeszcze trochę musiała się nauczyć. Na szczęście River byłaby doskonałą sensei. Zakładała, że prysznic nieco przywróci ją do życia i wymiecie tego marudnego focha, ale chyba nie poszło aż tak łatwo. Prescott po wyjściu z łazienki wyglądała oczywiście dużo lepiej, ale brakowało jej trochę entuzjazmu.
Zamruczała zadowolona, gdy tylko tanatopraktorka nachyliła się do pocałunku. Obie były niemożliwe do zaspokojenia. Bardzo dobrze, że na siebie trafiły. Większość normalnych obywateli po prostu by sobą zamęczyły. Najwyraźniej było wiele powodów, przez które żadna z nich nie mogła się pochwalić imponującą historią minionych związków. Cross odłożyła szkicownik na stolik na bok i wciągnęła nogi na siedzenie fotela. Usiadła w jego głębi, wyciągając przy okazji ręce w stronę swojej modelki. Umościła się w rozkroku, a pomiędzy nogami posadziła Prescott, do której pleców od razu się przytuliła.
— Oczywiście, że tak. Ale jak wyśmiejesz mój wiersz, to się obrażę. Nawet nie wiesz, jak trudno było zrymować coś sensownego do "moja słodka borderkicia" — powiedziała takim tonem, jakby mówiła całkowicie poważnie. Ale na pewno żartowała. Prawda? ...Prawda? Przekonają się już niedługo. Najpierw jednak musiały się napić. Jedną ręką wciąż obejmowała swoją kobietę w pasie, a drugą postanowiła podawać jej rzeczy ze stolika. Butelka, jeden kieliszek, drugi kieliszek. Rue musiała sobie jakoś poradzić z nalaniem, ale miała przecież dwie wolne ręce i możliwość odstawienia butelki na podłogę. Rysowniczka ewidentnie nie miała zamiaru jej pomagać. Była zbyt zajęta wtulaniem się w całkowicie nagą szyję swojej kobiety.
— Jak bardzo musiałabym cię spić, żebyś to ty przeczytała mi go na głos? — zapytała, gdy już wychyliły po jednym kieliszku, a Latynoska zajęła się rozlewaniem kolejnej porcji. Wcześniej w ogóle nie brała takiej ewentualności pod uwagę, ale teraz ten pomysł wydawał jej się wyjątkowo zabawny.
Ruelle I. Prescott