Strona 17 z 17

It's beginning to look a lot like fuck this

: pn paź 05, 2026 12:52 pm
autor: Milo Rivera
Preferowaną formą rozrywki Rivery było rozmontowywanie i ponowne składanie urządzeń elektronicznych. Lubił też obserwować działania domorosłych hakerów węszących w hermetycznym, stworzonym na potrzeby zaspokajania własnej ciekawości środowisku sieciowym, ewentualnie w wolnych chwilach pisał na boku małe, użyteczne kody, z których rzadko korzystał. W pierwszej dziesiątce jego ulubionych aktywności nie znajdowało się nic szczególnie fizycznego. Seks? Słyszał - nie rozumiał fenomenu.
一 Niezręczne jak? 一 Palce spieniające szampon we włosach zatrzymały się na chwilę, a pochylony nad brodzikiem Milo zmarszczył brwi w próbie rozcyfrowania możliwych znaczeń poukrywanych za słowem "niezręczne".
Wiedział doskonale, że sam w sobie bywał żenujący, ale ponieważ Dylan również zdawał się być przyzwyczajony do tej nieodłącznej strony jego jestestwa, Milo nie przejmował się tym zbytnio na co dzień uznając to za osobliwą, aczkolwiek nieszkodliwą preferencję. Nie miał natomiast pojęcia czy ta sama właściwość w innych dziedzinach życia (intymnych, na przykład) również była tak mile widziana.

一 Bo wiesz, ze mną może być bardzo niezręcznie 一 ostrzegł, z ledwo słyszalnym przez wygłuszający szum wody śmiechem chrypniętym przy końcu zdania. 一 W końcu to ja.
Woda opłukała pianę gdy wetknął głowę pod strumień, na chwilę zamilkł i przez dłuższą chwilę skupiał się bardziej na niemoczeniu opatrunku na lewym barku niż na gadaniu. Nie oznaczało to jednak, że przestał myśleć; Milo niestety nie potrafił wyłączyć ciągłej gonitwy myśli na zawołanie.
Pomimo zapewnienia, jakoby Gauthierowi rzekomo nic nie brakowało - rzekomo, bo Rivera ukotwiczył się swojego przekonania i ciężko mu było je porzucić gdy powód zdawał się nielogiczny - skwitował jego wniosek cichym prychnięciem, które równie dobrze można było uznać za efekt resztek piany szczypiących w oczy. Wbrew obiegowej opinii, w której rumianek miał słynąć z łagodności, Milo miał na ten temat inne zdanie.

一 No no 一 wymamrotał, wciąż walcząc z detergentem w oczach. 一 Jak na kogoś, kto jest całkiem cool z tą wstrzemięźliwością i w ogóle to zareagowałeś podejrzanie entuzjastycznie.
Spojrzał na niego załzawionymi oczami, z rzęsami klejącymi się jak mokre piórka, ale z uśmiechem sugerującym, że owszem, będzie się czepiał każdego szczegółu. Odruchowo otarł mokry policzek ramieniem, na szczęście tym, którego nie zapakowano w bandaże i odgarnął sobie część włosów do tyłu, tak, jak wcześniej Dylan zrobił to ze swoimi. Bez efektu; wszystkie wróciły na swoje miejsce i zaczęły zawijać się powoli z powrotem w sprężynki.
Po opłukaniu obu dłoni Milo wyprostował się i oparł plecami o wyłożoną kafelkami ścianę, dając im obu kilka hojnych minut lenistwa w cieple. Wystawił tylko zdrowe udo, by woda spływała po nim przyjemnie łaskocząc i rozluźniając mięśnie.

一 Nie wiem i... tak? Wyobraź sobie, że nigdy nie dotarłem do etapu na którym proponowałbym komuś - no komukolwiek, nie? 一 Roześmiał się nerwowo i skubnął dolną wargę, palcami z przyzwyczajenia podążył do gumek oplatających mu nadgarstek. Zahaczył palcem o jedną z nich i strzelił, ale ponieważ wszystkie nasiąknęły wodą, efekt był słaby i na pewno nie dyscyplinował niepoukładanych myśli. 一 Ale wydaje mi się, że będzie prościej jeżeli będziesz mnie informował co zamierzasz. To, i jeszcze wolałbym, żebyś był na górze.
Uciekł mu spojrzeniem w bok i utkwił je gdzieś nad ramieniem, czując gorąco nie mające nic wspólnego z prysznicem, rozlewające się w środku i przypominające efekt jaki zwykle przypisywał tequili. Zadarł na chwilę głowę i odetchnął głębiej, prosto w gęstą parę.

一 Obawiam się, że mogę być trudny.


Dylan Gauthier

It's beginning to look a lot like fuck this

: pn paź 05, 2026 4:14 pm
autor: Dylan Gauthier
Korzystając z chwili beztroskiego sterczenia pod natryskiem, Dylan dał sobie chwilę na spokojne obejrzenie stanu obitego nadgarstka poza ortezą. Nawet w przytłumionym przez zaparowaną szybę świetle znad lustra żywe czerwienie i fiolety zdobiące opuchniętą skórę odznaczały się od naturalnie bledszej skóry, powoli łapiącej kalifornijskie słońce.
- Surowo się oceniasz, dotychczas radziłeś sobie świetnie - wytknął obniżając oglądaną rękę, w ramach przypomnienia, że cokolwiek by planowali, nie byłoby to pierwsze intymne zbliżenie na jakie mieli okazję. - I wiesz, tu nie dostaniesz odgórnego planu działania czy instrukcji obsługi, a nikt nie ma wypisane na czole co dokładnie lubi, także no, nie zawsze wiesz nawet od czego zacząć - przyznał, darując sobie półsłówka i, skoro otrzymywał tak bezpośrednie pytania, wykładając mu wprost to co chciał wiedzieć. - Tyle, że z tobą niezręczność mnie nie przeraża - dodał, przechylając głowę na bok i z uśmiechem bezwstydnie obserwując jak płaty mięśni poruszają się pod skórą Milo podczas procesu zmywania piany z loków. - Nawet ją lubię.
Drobne potknięcia, niewycelowane pocałunki, testowanie wód tylko by za chwilę się wycofać, speszone spojrzenia czy nawet drobna frustracja, że coś nie do końca szło po ich myśli, dość wcześnie zyskały sobie jego sympatię. Nie przez same zgrzyty, a dzięki zduszonym śmiechom, szeptanym przekleństwom, wszystkiemu, przez co te nieidealne momenty stawały się przede wszystkim ich własne i to starczyło.
Złapał z mężczyzną kontakt wzrokowy i teatralnie przewrócił oczami widząc wymierzony w siebie uśmiech przez trochę zbyt gwałtowną reakcję, której nie zamierzał się wstydzić.
- Też byś tak zareagował jakbym właśnie zaproponował ci ciasto - odbił, przerzucając temat na metaforę, którą Rivera mógł zrozumieć lepiej, skoro sam kontakt fizyczny nie był dla niego dostatecznym elementem odniesienia.
Cmoknął z niezadowoleniem na widok już znajomego gestu samodyscypliny, zbliżył się by objąć jego nadgarstek palcami i pogładzić kciukiem zestaw gumek jakby próbował pośrednio pogłaskać go w naruszony fragment skóry.
- Z nikim nie było mi łatwiej - zaprzeczył, uśmiechając się łagodnie do mężczyzny uciekającego wzrokiem po ścianach i suficie. Jego wcześniejsze relacje były banalne w formie, jednowymiarowe i powierzchowne, jednak nie wszystkie były na to skazane od początku. Jak tylko pojawiała się możliwość pogłębienia relacji wymagająca odrobiny poświęcenia albo na drodze pojawiał się problem do rozwiązania, Dylan szacując opcje raz po raz decydował, że łatwiejsze będzie odejście. W przypadku Milo każde wyzwanie było prostsze od machnięcia ręką i zaprzestania starań. Był banalnie łatwy do pokochania, a idąca z tym cierpliwość zdecydowanie dotyczyła także i sfery intymnej.
- Jestem zaszczycony ofertą i... hej, wróć do mnie - zażądał zwrócenia na siebie uwagi, przyglądając mu się z oczami zmrużonymi w żartobliwej stanowczości. - Nic na siłę, popróbujemy co nam pasuje, hm? Zajmę się tobą - obiecał, przystając na wstępny plan działania. Puścił jego nadgarstek by pomocnie odgarnąć mu kilka mokrych loków z twarzy. - Trzeba stąd wyjść zanim opatrunki ci przesiąkną, ale najpierw zamierzam cię pocałować - dał mu znać zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami i posłał mu szeroki uśmiech przed poddaniem się chęci chodzącej za nim przez pół dnia. Pochylił się blokując go przy ścianie, na oślep wyciągając rękę by wyłączyć strumień wody i zmusić ich do rychłego opuszczenia przybytku zanim dosięgnie ich chłód łazienki.

Milo Rivera

It's beginning to look a lot like fuck this

: pt lis 06, 2026 12:31 pm
autor: Milo Rivera
Naturalnie, choć zapewnienie było oczywiście mile widziane, nie wystarczyło by całkowicie wygasić niepokój związany z myślą o czymś, do czego nikt nie wystawiał instrukcji. Sama w sobie nagość go nie przerażała; problemem był kontekst, który Milo albo rozumiał albo nie. Teraz na przykład, gdy posiadał praktyczne wyjaśnienie i prosty do wyłożenia pretekst, zupełnie nie przeszkadzało mu to, że paradował przed Gauthierem zupełnie au naturel.
Metafora ciasta wpierw natchnęła go do kontynuowania dyskusji, Milo uchylał już usta w zamiarze udzielenia jakiejś kontry, ale z małym poślizgiem zrozumienie dotarło i nie podjął finalnie dyskusji. Zmarszczki na jego twarzy wypłaszczyły się w małym cudzie olśnienia, a on sam pokiwał głową w zastanowieniu, bo wciąż dopasowywał analogię do głównego tematu rozmowy.
Wsparty o ścianę, ze zdrowym udem wysuniętym w przód dla wygody i lekko przechyloną na bok głową próbował pchać ospałe myśli do przodu, uciążliwie przytłumione pierwszą dawką szczepionki i nieposłuszne. Co chwilę umykał mu wątek i Milo krzywił wargi w rozdrażnieniu. Dopiero gdy Dylan zażyczył sobie by spojrzał mu w oczy, Rivera prychnął krótko - nie przepadał za utrzymywaniem kontaktu wzrokowego - ale spełnił prośbę.
一 A co jeśli zrobię coś dziwnego? 一 zakwestionował, uparcie chwytając się każdej paranoicznej myśli jaka przyszła mu do głowy. 一 Albo... jednak się zniecierpliwisz? Albo zmienię zdanie w połowie? Albo będzie tak źle, że nie będziemy chcieli do tego wracać?
Dramatyzował. Irytująco doszukiwał się problemu tam, gdzie jeszcze go nie było, ponieważ nie potrafił przełączyć perspektywy i wyeliminować przyzwyczajeń, z tą różnicą, że przynajmniej od niedawna nie pozwalał im zżerać się w ciszy od środka. Wyrażanie ich na głos wciąż było niewygodne, nadal go przerażało gdy dotyczyło szczególnie wrażliwych tematów, ale przyswojona z poradników teoria nakazywała wychodzić poza strefę komfortu i dzielić się tym co dręczyło z partnerem.
Oczywiście Milo nie zamierzał pokazywać Gauthierowi wszystkiego, rozumiał jednak, że odcinanie go od trudniejszej wersji siebie nie prowadziło do sukcesu.

Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description



Dylan Gauthier

It's beginning to look a lot like fuck this

: pt lis 06, 2026 6:19 pm
autor: Dylan Gauthier
Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description


Milo Rivera

It's beginning to look a lot like fuck this

: pn lis 09, 2026 7:07 pm
autor: Milo Rivera
Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description



Na poddaszu upakował się z brzegu materaca natychmiast wsiąkając w kołdrę i naciągając ją sobie po samą brodę. Przebieżka z łazienki do sypialni wyziębiła go wystarczająco by zatęsknił za ciepłem i obecnie, telepiąc się i dzwoniąc zębami, Milo spoglądał na Dylana wyczekująco.
Potrzebował swojego chodzącego grzejnika.
一 Nie nastawiaj budzika 一 napomniał, gdy światło zgasło. 一 Jeżeli obudzisz mnie przed siódmą to tobie będą musieli założyć szwy.


Dylan Gauthier

It's beginning to look a lot like fuck this

: pn lis 09, 2026 10:04 pm
autor: Dylan Gauthier
Odkrywszy nową, wyjątkowo skuteczną metodę na przegonienie Milo spod prysznica bez potrzeby dyskusji czy fizycznego wynoszenia go poza zaparowaną kabinę, usatysfakcjonowany chwilą prywatności podążył za nim do pokoju. Pomimo odmiennych przyzwyczajeń i tolerancji na temperatury, wystąpienie poza łazienkę skomentował stłumionym przekleństwem w wychłodzonym, cichym przejściu prowadzącym do prowizorycznie podzielonych pokoi. Z nadgarstkiem ponownie zabezpieczonym ortezą, po skontrolowaniu drobnego zacięcia od szkła na policzku, reszty swoich wesołych pamiątek z upadku z piętra, a także upewnieniu się, że opatrunki Milo były zdatne do położenia się w nich do łóżka bez ryzyka infekcji, czuł się trochę jakby drobna sypialnia na poddaszu zmieniła się tymczasowo w salę szpitalną.
W pokoju w pełni przyznał rację mężczyźnie decydującemu się na podążenie prosto do łóżka. Po podłączeniu telefonu do ładowania planował do niego dołączyć i był właśnie w drodze do zgaszenia światła, kiedy leżący na podłodze komiks, zrzucony przez nich z półki dzień wcześniej, przykuł jego uwagę. A raczej to co znajdowało się w środku. Spomiędzy kartek wystawał róg kawałka papieru, który zachęcił Dylana do pobieżnego posprzątania porzuconego bałaganu. Wsunął tom zawierający tajemniczą zawartość pod swój rzucony przy regale plecak, a resztę zebranych komiksów odłożył dla niepoznaki na miejsce. Nie miał dzisiaj chęci na zabawę w detektywa i tym bardziej nie zamierzał wciągać w to wymęczonego wszystkimi wrażeniami Riverę, jednak w luźniejszej chwili mógł bezwstydnie pogrzebać mu w rzeczach. Dopiero po tym zgasił światło i usilnie starając się o nic nie potknąć dołączył do inżyniera zakopanego tak, że ledwo było go widać.
- Nie boję się człowieka, który przegrał bójkę z kotem - wytknął, wyciągając spod mężczyzny owinięty wkoło niego brzeg kołdry by móc wsunąć się na materac obok. Dopiero po położeniu głowy na poduszce w spowijających pokój ciemnościach, poczuł jak bardzo wydarzenia minionego dnia wyssały go z energii. Odciął się od myśli zapełniających umysł zbędnym szumem, od rozważania wszystkich potencjalnych scenariuszy i rugania się za głupotę, przejmując się aktualnie tylko ich wspólnym bezpieczeństwem. Tymczasowym, przynajmniej dopóki Estella nie zauważy w jakim stanie wrócili ze swojego wieczornego spaceru.
Utrzymując kontuzjowaną rękę poza kołdrą, by czasem się w nią nie zaplątać, wolnym ramieniem przyciągnął bliżej dygoczące ciało, poza chęcią ogrzania go lgnąc także do ciepła jego ciała i spokoju jaki oferowało posiadanie go w objęciach. Dał mu się powiercić, przyzwyczajony do tego etapu zasypiania, chociaż w pewnym momencie stanowczo przytrzymał go w miejscu by szybciej zdecydował się co do pozycji. Z krwią wciąż entuzjastycznie buzującą pod skórą, wspomnieniem nacisku warg na swoich i smaku Milo na języku, pomimo zastąpienia go neutralnością pasty do zębów, pozwolił opaść nagle ociężałym powiekom. Sporadyczny, oddalony szum silników nieustannie poruszających się po mieście samochodów docierał z zewnątrz, wypełniając pokój cichymi dźwiękami tła poza regularnymi, synchronizującymi się oddechami.
- Jutro ty decydujesz, ocean nie ucieknie - zgodził się ostatecznie z decyzją wstania później niż wraz ze wschodem słońca. W takim stanie i tak wolał nie biegać, zwłaszcza że ćmiący ból w kolanie sugerował, że zbyt intensywne akrobacje nie obeszły się bez spodziewanych skutków. Przytulając policzek do burzy dosychających loków ciepłym oddechem grzał mu także czubek głowy, a z każdą chwilą ich mały kokon rozgrzewał się do coraz przyjemniejszych temperatur.
Miał ochotę jeszcze z nim porozmawiać, może podzielić się wrażeniami po tym dniu bądź ustalić plan na następny - albo rzucić kolejnym żartem, który mógł skończyć się kopnięciem w piszczel - i chociaż w krótkim momencie odzyskania świadomości wymamrotał niewyraźnie jego imię, wypełniony miękką watą umysł ponownie ściągnął go w objęcia Morfeusza.

Ból. Z rozległego wachlarza wrażeń, jakich mógł doświadczyć zaraz po pobudce, musiał być to ból. Chociaż zdawał się nie ruszyć nawet o centymetr podczas całej nocy, odcięty od rzeczywistości bez najmniejszego pojęcia kiedy tak właściwie odpłynął, zdawało się, że jedna owinięta wkoło Milo ręka mu nie starczyła i właśnie przeżywał konsekwencje nieświadomego objęcia go drugą, kontuzjowaną. Stąd odzyskując chociaż częściową świadomość poskarżył się światu pokrzywdzonym fuknięciem i poruszył testowo nadgarstkiem, a po kolejnym ostrym szarpnięciu w naruszonym stawie jedynie ciaśniej objął swoją żywą przytulankę, zakopując się głębiej i chowając twarz w jego klatce piersiowej.

Milo Rivera

It's beginning to look a lot like fuck this

: pn lis 16, 2026 2:09 pm
autor: Milo Rivera
Zaraz po tym jak światło nareszcie zgasło Milo zdążył jeszcze wymamrotać coś, co brzmiało jak bardzo niewyraźne „to był kojot” i sięgnąć ostatnią myślą w stronę Diego oraz czekającej go w niedalekiej przyszłości rozmowy. Może i lepiej się stało, że nie doszło do niej dzisiaj. Osłabiony zmęczeniem i nieustannie drażniony podpiekającym bólem w miejscach, które podpadły zdziczałemu kotu nie był na siłach na sensowną, merytoryczną konfrontację.
Celebrując wieczorne rytuały wygniótł sobie wygodną dziurę w materacu, powiercił się jeszcze nie mogąc zdecydować, czy wolał schować stopę pod kołdrę czy wystawić ją na wierzch, aż w końcu Dylan tracąc cierpliwość do jego nieustannej ruchliwości ścisnął go mocniej i przytrzymał w miejscu. To wymagało jeszcze paru groteskowych pozycji, ale finalnie nadeszła flauta i Milo sapnął cicho prosto w poduszkę. Był żałośnie bezbronny wobec miękkości pościeli i wszechobecnego ciepła, więc wkrótce zasnął mocnym, głębokim snem.


Tym co obudziło go z rana było łaskotanie.
Niemożliwe do zignorowania, w okolicach brody i zdające się nie mieć końca, więc po paru minutach bezcelowej walki Rivera poddał się i otworzył niechętnie oczy. Pamiętał, że zasypiał w pozycji embrionalnej z plecami wpasowanymi w Dylana, objęty ciasno i pomimo, że w środku nocy przebudził się nieco odrętwiały (Gauthier przyleżał mu lewą nogę) i tak był przekonany, że konfiguracja wyglądała mniej więcej w ten sposób. Teraz natomiast było zupełnie inaczej i przez parę sekund Milo intensywnie zastanawiał się dlaczego Gauthier zamiast wygniatać mu gniazdo na głowie urzędował gdzieś na wysokości splotu słonecznego.
Z tej perspektywy nie widział niestety jego twarzy i nie miał pojęcia czy mężczyzna śpi czy nie. Jego oddech zdawał się być spokojny, ale Rivera niewiele wiedział na temat reakcji ludzkich ciał, więc nie mógł wziąć tego za pewnik. Zerknął w bok, zmrużył oczy w słońcu i przez moment obserwował jak wędruje mu ono po przedramieniu, leniwie i wciąż sennie, w przytulnej ciszy poranka.
一 Śpisz? 一 zaryzykował ochrypłym, zatrzymanym na granicy szeptu głosem. Z nosem wetkniętym w jasne włosy Dylana oddychał zapachem znajomego szamponu, tym, czym Gauthier pachniał naturalnie na co dzień i rozpędzony w tej spontaniczności nawet cmoknął go krótko na próbę w czubek głowy. Z opóźnieniem odezwał się inny odruch i Milo uległ, ramieniem obejmując prawdopodobnie pogrążonego we śnie mężczyznę, a palcami bez żadnego konkretnego planu wykreślając spontanicznie palcami jakieś wzory na jego szerokich plecach.
W Kanadzie zwykle upierał się by spać we własnym łóżku. Pod kołdrą Dylana urzędował rzadko, na ogół kiedy ucinał sobie drzemkę przy biurku i zostawał w końcu litościwie od niego odklejony i przeniesiony jak dziecko, jednak nawet wtedy najczęściej obracał się w drugą stronę, przysuwał do własnej krawędzi materaca i nie szukał kontaktu zaraz po przebudzeniu. Dzisiaj było inaczej i Milo nie do końca wiedział dlaczego. Odkrył również, że powód - jakikolwiek by on nie był - nieszczególnie go interesował.

一 Od kiedy to ja jestem poduszką? 一 ciągnął w eter, ogrzewając oddechem wygniecione włosy Dylana i wygrzebując w nich brodą gniazdo. Zakładając, że był jedynym świadomym uczestnikiem rozmowy widział jej bezcelowość, ale monolog również - o dziwo - wyjątkowo mu nie przeszkadzał. Miał ochotę gadać, pomimo rdzy w postaci chrypy utrudniającej artykułowanie niektórych głosek i swojego charakterystycznego niechciejstwa do interakcji jakichkolwiek.
一 Jesteś ciepły, cariño 一 stwierdził również, gdy jedną stopę wetknął na próbę pomiędzy uda Gauthiera i przez moment majstrował nią tak, by znaleźć najwygodniejszą konfigurację.


Dylan Gauthier