MAPLE HEARTS | PBF

To był długi dzień pełen wrażeń i mnóstwa emocji. Na szczęście dzięki dobremu towarzystwu czas upływał szybciej. Cholernie potrzebował tej dawki energii i spokoju, jaką przyniosły mu szczera rozmowa, alkohol i śmiech. Wreszcie poczuł się lepiej, jakby cały ostatni miesiąc stawał się mglistym wspomnieniem. Jakby to, co wydawało się nie do przeskoczenia, przestawało stanowić jakiekolwiek trudności.
Powrót do wspomnień z czasów młodzieńczych był idealną odskocznią, która jednocześnie znów zbliżyła do siebie Dominica i Logana. Dzięki temu zyskał nadzieję, że nie musieli przekreślać ich przyjaźni, a za jakiś czas wszystko całkiem wróci między nimi do normy. W tym wszystkim była również Skye. Już sama jej obecność dawała mu wrażenie, że miał obok siebie wszystko, czego chciał. Zawtórował Loganowi śmiechem, ale nie skomentował więcej na głos jej kuchni, gdyż przez jego głowę z łatwością przeszło mu stwierdzenie, że tak naprawdę jemu nie przeszkadzał jej brak kulinarnych umiejętności, bo równie dobrze sam mógł coś przygotować dla niej. Dało się znaleźć w tym kompromis.
— Skoro przeszło do rękoczynów to najwidoczniej Ci się należało - stwierdził z cwaniackim uśmieszkiem. Zwykle był w stanie zdzierżyć ciotkę Angelę, ale dziś wyjątkowo nadepnęła mu na odcisk - włączył jej się matczyny tryb, a przecież nikt nie był w stanie zastąpić Helene. - Jakoś ciężko mi w to uwierzyć - odparł przekornie na słowa Skye, bo ciotka uważała, że znała się na wszystkim, choć jej doświadczenie na to nie wskazywało.
— Słońce… - rzucił ostrzegawczo, ale w kącikach jego ust czaiło się rozbawienie. To z pozoru kolejne niewinne określenie, które zdarzało mu się kierować do niej bez względu na towarzystwo i okoliczności, tym razem miało ukryte znaczenie, o którym wiedzieli jedynie oni. Nadal jednak nie przywykł do tego, że tak się o niego troszczyła, choć wiedział, że z jej upartością nie dało się wygrać. - A Ty coś jadłaś? - zapytał przewrotnie, unosząc brew do góry. Pomimo uwielbienia do jedzenia on był w stanie długo bez niego wytrzymać. Z resztą, to było widać w pracy, kiedy pijał kilka filiżanek dziennie, za co nie raz dostawał od niej opieprz, aż w końcu się oduczył. Pewnie dlatego wychodzenie z nią na lunche weszło im w nawyk. Był pewien, że od tego też wszystko się zaczęło.
Teraz, kiedy wszystkie ważne kwestie zostały między chłopakami wyjaśnione, czuł jedynie niewielki dyskomfort, który zatrzymywał go przed jakimkolwiek kontaktem fizycznym ze Skye, a robił to tylko z powodu Logana. Dla Haynesa było to jeszcze zbyt wcześnie, choć miał przeczucie, że z czasem całej trójce będzie łatwiej pogodzić się ze zmianami. Niemniej jednak w tym momencie nawet nie czuł zazdrości, kiedy Skye zwracała się do Logana w cieplejszym tonie, bo zdawał sobie sprawę, że dla niej brunet zawsze pozostanie ważny tak, jak dla niego. Uścisnął mu dłoń w braterskim geście, gdy ten wstał z miejsca. - Dzięki, Logan. Trzymaj się - poklepał go po ramieniu i rzucił mu uśmiech na pożegnanie, którym wyrażał wszystko, czego nie potrafiły słowa - kochał go jak brata. Gdy drzwi za nim się zamknęły, mimowolnie odetchnął z zadowoleniem i wyraźną ulgą. Brakowało mu tego gościa.
Na jej pytanie przeniósł spojrzenie na nią. Starał się, jak mógł, by przez cały ten czas nie zerkać na nią, kiedy tak siedziała z założonymi nogami, odsłaniając przy tym kolana i część ud, skrywających się pod czarną skromną sukienką. Uznał jednak, że powinien się zachowywać, więc uśmiechnął się tajemniczo i zajął miejsce w fotelu, na którym jeszcze kilka minut temu siedział Logan, specjalnie przeciągając chwilę, zanim przekaże jej nowiny.
Gdy już usiadł, wziął do ręki szklankę z bursztynową cieczą i leniwie zakołysał zawartością, cały czas nie przestając się delikatnie uśmiechać.
— Rozmawiałem z Sydney - zaczął powoli, ostatecznie skupiając ponownie niebieskie spojrzenie na ciemnowłosą. - Na czas naszej nieobecności w Forward nastąpiły poważne zmiany. Louise odchodzi i ktoś musi zająć jej miejsce. - Z każdym kolejnym słowem uśmiechał się szerzej, sugerując jej odpowiedź. - Z racji wykupienia udziałów Sydney znalazła się w zarządzie i zgłosiła moją kandydaturę. Wiesz, co to oznacza? - Uniósł wyżej brew coraz bardziej zadowolony z faktu, że mógł to już jej wyznać: - Zostajesz w firmie. Potrzebuję Cię na miejscu. I w końcu rozwiniesz skrzydła jako architekt - powiedział w końcu, a jego oczy rozbłysły pod wpływem tanecznych iskier. Nie był pewien, czy bardziej cieszył się z powodu własnego awansu, czy dlatego, że nadal będą mogli razem pracować. Oboje pchną swoje kariery do przodu. A ich relacja tylko mogła na tym zyskać.

Skye Murray

Wiadomość o przyszłym awansie trochę rozpogodziła Dominicowi ten pochmurny dzień. Ale teraz, gdy wreszcie mógł się tym podzielić ze Skye, jedyną osobą, która tak naprawdę go rozumiała, to rzeczywiście zaczynała docierać do niego powaga sytuacji, a tym samym odczuwał coraz większe nadzieje, że wkrótce wszystko mogło się ułożyć. Aż nasunęły mu się na myśl słowa ciemnowłosej, kiedy ostatniego wspólnie spędzonego wieczoru razem pocieszała go, że po burzy zawsze przychodziło słońce. Musiał przyznać jej rację. Dobre wieści były miłą odmianą od ostatnich przykrych doświadczeń.
Nie wyobrażał sobie już z nią nie pracować. Co więcej, nie chciał już więcej jej od siebie odsuwać tak, jak robił to do tej pory. Stawała się nieodłączną częścią jego życia. Dlatego pierwsze, co chciał zrobić jako przyszły szef to podrzeć jej wypowiedzenie. Może był egoistą, ale widział w tym również szansę dla ich relacji. I miał cichą nadzieję, że ona też się na nią otworzy.
Przypatrywał się w oczekiwaniu, jak wyraz jej twarzy zmieniał się z każdą sekundą, gdy zaczynało docierać do niej, co jej właśnie wyjawił, a jego entuzjazm rósł wraz z jej coraz bardziej połyskującymi ze szczęścia tęczówkami. Nie dało się nie zauważyć w nich także dumy i ciepła, dzięki któremu od razu zrobiło mu się niewiarygodnie lżej. I teraz wiedział, jak nazwać uczucie, które wypełniało go w takich chwilach, jak ta. Zawsze go wspierała i kibicowała jego osiągnięciom. To jedna z wielu rzeczy, które w niej kochał.
Złapał ją za dłoń, czując, że chciał zrobić znacznie więcej. Odkąd zostali sami, nie mógł już dłużej dusić w sobie poczucia, jak przeraźliwie mu jej brakowało. Ciepło jej dłoni i delikatne gładzenie kciukiem jego skóry stanowczo mu nie wystarczało. Dlatego zamiast podziękować jej na gratulacje, przechylił nieco głowę w bok i uśmiechnął się do niej, patrząc na nią spojrzeniem, które znała - ciepłym, tęsknym i spragnionym jej bliskości. - Chodź do mnie, Słońce - poprosił ją cicho, bo to językiem własnych ciał porozumiewali się najlepiej. A on chciał znów wziąć ją w ramiona, cieszyć się jej bliskością i podzielić wrażeniami upływającego dnia.
Kiedy tylko Skye znalazła się na jego kolanach, jedną dłonią objął ją w talii, a drugą splótł ich dłonie. Dopiero wtedy, kiedy poczuł bijące od niej ciepło i mógł bez przeszkód patrzeć jej w oczy, odetchnął tak naprawdę-naprawdę. - Brakowało mi Ciebie, Skye - mówiąc to, uniósł jej dłoń, by jej wierzch musnąć własnymi wargami w czułym geście. - Twoja pomoc i zaangażowanie w ciągu ostatnich tygodni, a zwłaszcza ostatnich dni, są nieocenione. Chyba nigdy nie będę w stanie Ci się za to odwdzięczyć - przyznał cicho, spoglądając na nią ze spokojem, z jakim na niego działała. Miał u niej dług bez daty ważności. Już zawsze będzie dla niej.

Skye Murray

Przez cały dzień odczuwał jej obecność - zawsze była gdzieś w pobliżu, często niemal na wyciągnięcie ręki, pokazując swoje wsparcie choćby tylko swoją osobą. Jej niewielkie gesty, dobre słowo, troska w oczach - to wszystko pozwalało mu znaleźć siłę, żeby jakoś przetrwać ten trudny czas. Ale tak naprawdę tylko przy niej, kiedy czuł jej bliskość na swoim ciele, ciepły oddech na swojej skórze i owiewający go zewsząd cudowny zapach jej perfum, mógł odetchnąć pełną piersią. Jej dotyk koił jego nerwy, a słysząc jej słowa, mimowolnie oblało go błogie ciepło.
Okazywanie jej czułości przychodziło mu z niezwykłą naturalnością, jakby miał to zapisane w genach. — To prawda. Nigdy nie zawodzisz - przytaknął, w myślach wzdychając, że miał niesamowite szczęście, że posiadał tak wspaniałą przyjaciółkę. Nie chciał sobie wyobrażać, co by się działo, gdyby nie doglądała go w ostatnich dniach, ale czuł podskórnie, że znalazłby się w niezbyt przyjemnym miejscu. Bez Słońca jego życie z pewnością przybrałoby same szare kolory.
Twoja mama również jest z Ciebie dumna po chwili zadźwięczało mu w uszach, a kącik jego ust drgnął nieznacznie, z wahaniem. Mimowolnie przeniósł spojrzeniem na ich splecione dłonie, delikatnie muskając kciukiem jej skórę. Oczami wyobraźni widział uśmiech rodzicielki na rewelację o awansie, bo zawsze kibicowała mu w spełnianiu marzeń i wspierała bez względu na podejmowane przez niego decyzje. Ale w innych kwestiach do tej pory ją zawodził. Musiał w końcu posłuchać jej rad. Oparłszy głowę o jej czoło, przymknął oczy, delektując się upragnioną chwilą.
— Porwę Twoje wypowiedzenie… - odparł na jej pytanie bez namysłu, a słysząc własne słowa, urwał na moment - …jeśli tylko tego chcesz. - Bo nie chciał robić niczego wbrew jej samej. Wciąż miała wolny wybór. - Zajmiemy się siecią hoteli Sydney, zyskasz więcej doświadczenia. - Oczywiście z góry zakładał, że będzie pracowała w jego zespole. Zarys ich współpracy przyszedł mu szczególnie łatwo, choć o swoich nowych obowiązkach wolał na razie nie myśleć. Czekało go mnóstwo nowych zadań i papierkowej roboty. Właściwie świetnie się składało, bo w pracy przestawał myśleć o wszystkim, co pozostawiał poza murami biura. Nie chciał nadal poddawać wszystkiego analizie, wolał wziąć się do roboty. Niemniej teraz jedyne, czego pragnął, to chłonąć tę chwilę i jej obecność, jakby nic więcej się nie liczyło.

Skye Murray