MAPLE HEARTS | PBF

Cem uśmiechnął się słabo, bo szczerze mówiąc znał siebie i wiedział, że jest kiepskim przypadkiem.
- Możesz się kłócić, przekonywać, a ja i tak będę się dalej dobijać. To świadczy o dwóch rzeczach – powiedział spokojnie. – Jestem idiotą, a co jeszcze gorsze, jestem zakochanym idiotą. To połączenie nie jest najlepsze. Myślisz, że nie próbuję sobie wyrzucić z głowy tego wszystkiego? Chcę, bardzo. Czuję się jak podeptany śmieć, bo czuję się bezużyteczny i odpychający wszelkie szczęście. Próbuję ruszyć dalej, ale coś mi nie pozwala tego zrobić. I jak tu żyć? – zapytał wprost.
- Może lepiej byłoby mieć wypadek i stracić pamięć, przynajmniej skończyłoby się to moje żałosne siedzenie w domu i rozpamiętywanie tego, że straciłem kogoś ważnego w życiu. I to nie pierwszy raz – wiedziała o czym mowa, bo znała smak straty i tęsknoty. Życzył jej zawsze bardzo dobrze i wiedział, że zasługiwała na wszystko, co najlepsze, a już na pewno nie na przyjaciela, który jest niereformowalnym głupkiem, który się przejmuje wszystkim i cierpi w samotności.
Nawet myśl o Stambule nie poprawiał mu humoru, bo tam coś zyskał i utracił, chyba na zawsze.
- Nie martw się, znam kilka dobrych lokali, które znają tylko ludzie z sąsiedztwa. W jednym można nawet samemu odwiedzić kuchnię i spróbować swoich sił w gotowaniu – kiedyś to lubił, potrafił się odstresować przy garach. A teraz jakoś i nie miał ochoty na zrobienie czegoś do jedzenia. Vito nie cierpiał przez swojego pana. Miał spory zapas jedzenia, bo Cem prędzej sam by umarł z głodu, niż pozwolił czworonogowi chodzić głodnym.
- Jamie, proszę cię – mruknął w odpowiedzi. Jakoś nie marzył mu się spacer. Vito jednak wpatrywał się w niego tak uważnie, że Cem mruknął.
- I ty Brutusie przeciwko mnie? – nie miał zamiaru się kłócić. Wyjdzie z domu i uda, że ma się dobrze.
- Hej, to Ty mnie uwodziłaś – wytknął przyjaciółce. – Nie pamiętasz? – pamiętała to tak dobrze, jak i on. Na szczęście potrafili się z tego śmiać i gadać na luzie.
- Jesteś okropna, wiesz? – zamknął laptopa, posłusznie zjadł pizzę i udawał, że wcale nie jest głodny, a był i to bardzo, tylko nie dbał o siebie zbytnio.
Wyszedł z salonu do pokoju, by złapać jakiś ciuch nadający się na wyjście, by nikt nie nazwał go żulem i menelem, a później przyszedł z powrotem. Wyglądał chyba dość nieźle, w każdym razie swoje zmęczone oczy mógłby jeszcze ukryć za ciemnymi szkłami okularów.
- Lepiej? – zapytał wprost. – Stary, nie patrz tak – powiedział Cem po turecku do psa. Zawsze rozmawiał z nim w tym języku, kwestia przyzwyczajenia.

Jamie Park

- Nie będę się z Tobą wykłócać... - odpowiedziała szczerze, bo wiedziała, że nie wygrałaby tych zawodów.
Cem czułby się tylko bardziej niezrozumiany albo nawet odrzucony. Albo poczułby się bardziej ciężarem, niż jest. A to mogłoby mieć zgubne efekty. Tym bardziej, że coś w jej duszy podpowiadało jej, że to nie jest zwykła żałoba. Jakby wyczuła echo tych myśli o...
Słuchała go, przyglądając mu się z troską, ale na wspomnienie o lokalnych knajpkach ożywiła się, a jej oczy się zaświeciły. Nie dlatego, że chciała koniecznie je zobaczyć, ale Cem autentycznie się zmieniał, kiedy opowiadał o czymś innym niż Eden.
- Wow! Brzmi wspaniale... A co się je w Turcji tak na co dzień? - zapytała, bo w Kanadzie chyba jedynym typowym jedzeniem było poutine, czyli frytki w sosie pieczeniowym z dodatkiem grudek młodego sera i innych smakołyków.
Reszta zdaje się była typowo napływową mieszanką kuchni całego świata. Pewnie nawet łatwiej było znaleźć polskie pierogi niż coś typowo kanadyjskiego. Stek z łosia?
- No już, już! - ponagliła go. - Zachciało Ci się psa, to teraz trzeba o niego zadbać!
Zauważyła, jakże mądrze, bo taka była prawda. Ale może to i lepiej, że był przy nim taki przyjemny obowiązek, którego trzeba było wyprowadzać, wyrywając się ze swoich własnych kajdan.
- Tak, pamiętam... Pamiętam też to, że trzy razy chciałam się poddać. - przewróciła oczami, poprawiając swoją spódnicę, w lustrze przy drzwiach przyglądając się, czy wszystko wygląda ładnie. - Naprawdę byłam przekonana, że Ci się nie podobam. Albo, że jestem głupia i nie potrafię flirtować. Chyba rzeczywiście nie potrafiłam. Wiesz, że tak odważna byłam chyba tylko później z Mikiem i teraz z Hugo?
Pokręciła głową i mentalnie machnęła ręką, nie chcąc wchodzić na tematy, które mogłyby wywołać jakiś niezamierzony ból u przyjaciela. Gadanie o związkach przy kimś bardzo zranionym to nie najlepszy pomysł.
Kiedy wyszli na zewnątrz, wzięła go pod rękę i spokojnym krokiem ruszyli za psem, który już naprawdę musiał iść na spacer, bo mało nie zwariował ze szczęścia...

(zt.)

Cem Ayers