MAPLE HEARTS | PBF

Winters miała bardzo bujną wyobraźnię, okej? We wszystko, co robiła, wczuwała się ze stuprocentowym zaangażowaniem i odrobiną podkoloryzowania, dlatego pomimo tego, że gdzieś z tyłu jej główki siedziała myśl, że przecież nic z tego nie było prawdziwe, ona i tak patrzyła na wszystko przez różowe okulary. Wkręcała sobie, może podświadomie, a może i nie, że naprawdę znaleźli się w przeklętym lesie… Kurde, kojarzycie może scooby’ego-doo i wyspę strachów? Oni też jechali tam z myślą, że odpoczną w kurorcie, a tu bach! scrappy-doo zdecydował się pobawić w evil mastermind przebrany za Mr Bean. Ja pierdziele. No ale nic. - Dżej Dżej, ja wiem, że po mnie nie widać, ale ja bardzooo niewinnaaaa jestem.

Po tym, jak udało im się jakoś przejść dalej, podnosząc się po spotkaniu z tymi feralnymi korzeniami i przecięciu im drogi przez czarnego mruczka, za którym również chciała popędzić, ale co za dużo, to niezdrowo, zerknęła na Alexa i uniosła ręce do góry. - Nic nie robię. - Nie wiedziała, czemu musiała to powiedzieć, po prostu chciała go zapewnić, że monster i szeryf nie zyskają nowego brata lub siostry. Zresztą nadal przechodziła wewnętrzną żałobę, bo kilka tygodni wcześniej musieli oddać na farmę wyklute przez nich kaczuszki. chlip, chlip.

Szła z resztą ludzików, podążając za instynktem swojego chłopaka, któremu coś ten teges się pokręciło, ale posłała mu tylko ciepły uśmiech, żeby nie poczuł, że zaprowadził ich w kozi róg. Chociaż tak było, lol. Przypomni mu o tym w domu, kiedy będzie chciała się z nim podroczyć. No i potem, kiedy tak szli, zorientowała się, że Jamie zaginęła gdzieś w akcji. - Hmm, nasza wisienka zniknęła - mruknęła pod nosem i tyle wystarczyło, żeby Hall już się po nią cofnął. Wiedziała, że zaraz z nią wróci, i faktycznie tak się stało. Jednak Jamie wyglądała na bardziej zawstydzoną niż zazwyczaj, więc August zarzuciła ramię na jej szyję i przyciągnęła ją do siebie. - Co jest, dżejmison? Zobaczyłaś coś w lesie, co cię tak zawstydziło? - poruszyła brewką w zabawny sposób, zanim złożyła buziola na jej czole i podbiegła do Cassie. - Stwierdzam, że nasze koty muszą się poznać. Szeryf potrzebuje miłości w życiu, czas sprawdzić jego seksuall… - no i cholera, czemu nie mogła dokończyć żadnego zdania w spokoju, eh?! Ten straszny krukon wyłonił się znikąd, rzucając się na Jasona, który rzucił subtelnym pomysłem na rozwiązanie problemu. August parsknęła śmiechem, dołączając do ataku łaskotkowego, który zakończył się sukcesem. Yippeee!

Po chwili jej spojrzenie skierowało się na rozmazany pentagram i białe łapki Cassie. - Cass, co ty, ścianę łaskotałaś? - uniosła brew, starając się nie wybuchnąć śmiechem. Potem stanęła sobie gdzieś z boku, przyglądając się, jak reszta ogarnia układankę. Nie chciała przeszkadzać, bo co za dużo, to niezdrowo, a poza tym była chujowa w te rzeczy, więc wolała się nie wychylać XD. Słysząc dźwięki dochodzące z krzaków, kiedy udało im się rozwiązać zagadkę, podskoczyła ze strachu. Zaraz potem poczuła wibrację telefonu w spodniach. No i wiedziała, że powinna go wyłączyć i w ogóle, ale przez te wszystkie napady podczas blackoutu musiała mieć pewność, że nic nie stanie się z jej kawiarnią. Odpaliła więc telefon i przez przypadek kliknęła na Instagramka, a tam, na fanpage’u grupy organizującej LARP, pojawił się post z ostatniej chwili. Oddawanie elementów bielizny i podwiązek jako oficjalnych ofiar rytualnych było surowo zabronione.

Wybuchnęła śmiechem i podsunęła telefon pod nos Eryczki. - Look, jesteś famous - parsknęła, zanim szybko schowała go z powrotem, żeby nie było! NO I jeszcze szli i szli, aż w oddali pojawiło się coś mocno czerwono-pomarańczowego i dało się usłyszeć dziwne syczenie. Kiedy się zbliżyli, zobaczyli wykopany dół, a w nim rozżarzone węgle. - Kurde, czy w tamtym świstku coś pisało o możliwości poparzenia? - spojrzała na chłopaków, zanim wzruszyła ramionami i bez uprzedzenia chwyciła Alexa za rękę, po czym przebiegła z nim po węglach. No bo halo, ile razy w życiu można powiedzieć, że miało się pierwszy raz ze swoim chłopakiem, przebiegając po węglach? NO WŁAŚNIE. Czekając na resztę ludzików po drugiej stronie węgielków, krzyknęła w ich kierunku, - Jason, weź Jamie na ręce! - spojrzała na Alexa, śmiejąc się. - No co? Nie patrz tak na mnie... Coś mocno na siebie dzisiaj lecą, ja tylko pomagam gwiazdom, czy tam kowenowi, czy szatanowi, same thing.

RZUT

30. Przeskakujecie przez rozżarzone węgle, udowadniając swoją odwagę i wierność Kościołowi Nocy. (+2 pkt)

WYNIK DRUŻYNY - 6pkt
ɐʞuǝᴉsᴉʍ 𝔪̖̝̙̞̅̆𝔶̪̭̥́̀̅ 𝔪̞̤͒̿͘̕𝔞̭̭̑̍̀͘𝔰̰̤̫̺̯̑𝔱̛̰̳̖̍̀𝔢̱͗͒́͒̍𝔯̥̤̞̫̝̞ 𝐡̯̞̭̐̿̕𝐮̠̳̖̬̖̎𝐧̤̱̅̆̅͗𝐤̬̤̪̗̖̆ ⛧ morticia ⛧ 𝑐͗̐𝑟̮̩𝑜̭̿𝑤̬͒𝑔͒̑𝑖̰̮𝑟̱̭𝑙̦̑ 𝐛𝐥𝐨𝐨𝐝𝐲𝐦𝐚𝐫𝐲 𖤐

Prowadzący:
Alexander Hall

Mimo że chwilę wcześniej wyprowadził całą ekipę prosto w śmierdzące mokradła, to już zdążył jako tako ogarnąć swoje buty i był gotowy do dalszej drogi. No w sumie jak się łaziło po lesie w ciemnościach, to człowiek musiał liczyć się z tym, że odrobina błota wyląduje mu na adidasach, co nie? Jednak najwidoczniej nie, bo Jason zaczął marudzić na swoje upierdolone buty. Alex podszedł bliżej i spojrzał na niego z miną pod tytułem "Weź mi tu nie pierdol". - Dobra, dobra, Jason… To tylko buty, a odrobina brudu cię nie zabije. Nawet ujebany jesteś piękny - rzucił z uśmiechem. Przecież Choi i tak wyglądał jak z okładki żurnala albo innego azjatyckiego pisemka, w którym mogłoby znaleźć się zdjęcie tego całego Wonhowa, za którego już raz go wzięli! A błoto na podeszwach dodawało mu męskości, o.

Chwilę później zrobił się raban, bo jakiś nabuzowany chowaniec postanowił ukraść im czarną świecę, a Jason zarządził Rytuał Łaskotki czy jakoś tak. Alex nawet nie ruszył się z miejsca, bo dziewczyny poradziły sobie z typem wyśmienicie, jak to dziewczyny, a widok spacyfikowanego aktora był bezcenny. - Ciągle tylko nas tu straszą, ja nie wiem, a kiedy zaczną nas wodzić na pokuszenie? - ponarzekał sobie z udawanym żalem, rozkładając ręce. Szczerze mówiąc, to najbardziej mu się podobało na samym początku, kiedy mogli bezkarnie podziwiać Dorothy w jej zajebistym gorseciku. - Naleśniki z narkotykami zamiast mąki, Cass? Dorzućmy do tego ciastka i otwieramy biznes na boku, na zmianę u August i Jamie, żeby nikt się nie połapał - rzucił do Rudej, bo mu się ta idea mega spodobała. O, i jeszcze przytaknęła, że faktycznie miała kota! - Czyli dobrze pamiętałem, naaaajs - dodał, zadowolony z siebie, że dobrze mu się kojarzyło. No i podczas gdy reszta ekipy kombinowała nad zagadką, nachylił się do August, która wpatrywała się w ekran swojego telefonu. - Kurde, faktycznie, aż posta wstawili na fanpage - mruknął, po czym zaśmiał się pod nosem, przenosząc wzrok na Eryczkę. - Erika jest dla nich zbyt gorąca - parsknął śmiechem, a gdy już się uspokoił i zamknął, to też usłyszał tajemniczy głos wskazujący im drogę. W sensie, szept z krótkofalówki.

W końcu dotarli do kolejnej atrakcji - kręgu z rozżarzonymi węglami. Kurde, czy w tamtym świstku coś pisało o możliwości poparzenia? Posłał Dust skonsternowane spojrzenie. - Nie wi… - zaczął odpowiadać na jej pytanie, kiedy nagle, bez żadnego ostrzeżenia, został przez nią pociągnięty prosto przez te pieprzone, żarzące się węgle! Jezuu, jak dobrze, że się nie wyjebali, tak samo jak wcześniej, o te durne korzenie. - Ej, mogłaś chociaż uprzedzić, niedobrzyco - rzucił do niej ze śmiechem. W sumie to nawet mu się podobało, może powinni zostać larpowiczami na pełen etat? Jego rozamyślania zostały jednak ponownie przerwane przez jego cudowną, piękną, najwspanialszą dziewczynę. Że co? Że niby Jason i Jamie? Zmarszczył brwi i pokręcił głową. - A bo… ty wiesz o tym, że byli kiedyś razem, co nie? I im nie wyszło? Może lepiej się nie wpierdalać - szepnął jej do ucha, bo wyżej wymienieni jakoś szybko się obok nich zmaterializowali.

Gdy wszystkim udało się przejść przez węgle, przy stoliczku czekały na nich dwie aktorki przebrane za czarownice i zaczęły wręczać im wieńce laurowe za odwagę czy coś tam. Alex otrzymał wieniec od rudowłosej wiedźmy, która wyglądała… hmm… znajomo. Zmrużył oczy, przyglądając się jej z bliska, ale przez tą cholerną maskę nic nie widział. - Ej, znamy się? - spytał konspiracyjnym szeptem, ale tamta już poszła dalej, żeby wręczyć wieniec kolejnej osobie. Kurde, skądś ją kojarzył… Anyways, wszyscy dostali swoje wieńce i druga z czarownic - ta NieRuda - rzuciła mu buziaka w locie i wskazała kierunek, więc zaczął iść przodem, bo z tyłu zaczął robić się lekki rozgardiasz, no i… znowu zostali otoczeni przez jakieś Gumisie, tym razem wyglądali jak normalni ludzie, ale stroje to mieli ewidentnie z jakiegoś średniowiecza. - BEREK! Kto zostanie dotknięty ostrzem sprawiedliwości, ten ląduje na stosie! Uciekajcie, póki możecie, grzesznicy! - zawołał jeden z nich, a Alex wybałuszył oczy. Czy to byli ŁOWCY CZAROWNIC?! - Ej, tylko się nie rozdzielajmy! - zawołał głośno, bo w tym zamieszaniu nie widział już części ekipy. Pochowali się za drzewami czy co? Wziął Augustynę na ręce - dla dobra jej kolana - po czym zaczął biec w dół, w stronę polany, która była otoczona jakąś niebieską firanką, więc liczył na to, że ta niebieska firanka okaże się jakimś portalem dla czarowników czy coś tam.

RZUT: 15

15. Aktorzy grający Łowców Czarownic otaczają Wasz kowen. Musicie uciekać. (-1 pkt)

WYNIK DRUŻYNY: 5 pkt


sexy witch sexy naruto sexy cupcake sexy germanist sexy mum sexy redhead

Spóźniła się. Poinformowała ekipę, że będzie później i dołączy do nich, ale pewne sprawy się przeciągnęły. Junior zarządził przerwę na frytki, a ona nie mogła mu odmówić, bo później niesamowicie się wiercił. A gdy tylko jej stópka stanęła na krańcu lasu, to otoczył ją kowen. Było prawie jak na rozmowie kwalifikacyjnej z tą różnicą, że nie miała przy sobie CV. Biorąc jednak pod uwagę, że była ruda (a kiedyś za to palono kobiety na stosie), a do tego ostatnio zajebała księgę nekromancką z ołtarza na Zamku, od razu dostała posadę asystentki.
Wiele ją ominęło. Nie miała czasu ani chęci, żeby nadrobić wszelkie przygody swojej ferajny, ale czekała z inną czarownicą, aż jej przyjaciele przejdą próbę ognia.
W końcu.
Ruszyła swoje zgrabne cztery litery, gdy wszyscy pojawili się po właściwej stronie ognistego szlaku. Przy każdym kroku na jej udzie mieniła się błyskotka ze srebrnych łańcuszków, ułożonych w kształt pentagramu. Czarna suknia z długim wycięciem na nogę falowała wokół jej nóg, jakby tłoczyły się wokół niej cienie. Przy okazji idealnie maskowała ciążowy brzuszek. Stanęła przed Alexem i założyła na jego głowę wieniec. Przyłożyła palec do ust pomalowanych czerwoną pomadką, gdy zapytał ją, czy się znają. Przez misternie zdobioną maskę faktycznie mógł mieć problem odgadnąć jej tożsamość. Później przyszedł czas na Jamie. Złożyła na jej ślicznej małej główce wieniec.
- „Jaki mam wybór? Być dzielną albo być dzielną?” – wyszeptała dziewczynie cytat, który wcześniej wygooglowała na telefonie, czekając na nich. Podobno należał do samej Sabriny Spellman. Whatever.
- Na tym zakręcie waszego kowenu wyruszam z wami. Jako wsparcie, a może i nie… - kostki pokażą… Zachichotała, a na jej ustach pojawił się ten leniwy uśmieszek, gdy z resztą zaczęła spierdzielać przed Łowcami Czarownic. Ktoś coś krzyczał o grzesznikach… Inni o ostrzu sprawiedliwości i stosie. A Junior pewnie miał istną kolejkę, gdy wolniej od reszty gnała do przodu. Alex nawet coś tam krzyczał o pierwszej zasadzie horroru: Nie rozdzielajmy się. I w sumie spoko to brzmiało, do czasu aż Łowcy otoczyli ich kowen. Stanęła obok Cassie, ale nie miała dobrych wieści. – Demony z Trzynastki z Greendale! - złapała rudowłosą za dłoń i pociągnęła ją w bok. Cudem uniknęły ostrza, które przecięło powietrze tuż obok jej ramienia. Pognały za Alexem i August na polankę. Tam sytuacja jednak nie była lepsza, a Trzynastka deptała im po piętach.

RZUT: 1

1. Z gęstych zarośli wynurzają się aktorzy w maskach demonów z Trzynastki z Greendale. Rozpoczyna się Łów! Musicie uciekać, by nie zostać naznaczonymi. (+0 pkt)

WYNIK DRUŻYNY: 5 pkt

Uciekaj albo giń! To chyba nie było motto legii cudzoziemskiej, ale kołatało się w głowie Jamie wraz z każdym kolejnym uderzeniem serca, pompującego krew do mózgu z zastraszającym ciśnieniem. Mamo, czemu przestałam jeździć na tym cholernym rowerze? A... Bo mieszkam nad swoją pracą... Za chwilę zamienię się w hobbita! Nie żebym mentalnie już nie była, ale mimo wszystko! Będzie mi brakowało płaskiego brzucha i chudych nóg. Za to urośnie mi tyłek...
Hiperwentylacja sprawiała, że Jamie wydawało się, że widzi świat coraz jaśniej. Bieganie w wysokich butach wcale nie jest takie łatwe, więc w pewnym momencie zatrzymała się i tupnąwszy nogą, odwróciła do zakapturzonego demona, zatrzymując go gestem.
- Nie myślisz, że już wystarczy? To ma być zabawa! - burknęła groźnie, marszcząc brewki i biorąc się pod boki.
A aktor stanął jak wryty, bo... No bo przecież o to chodziło, nie?
- No już idź sobie!
- Eeeeee... Ok... - gość odwrócił się i kręcąc głową z niedowierzaniem, ruszył w swoją stronę.
Tymczasem znalazła ją August i powoli paczka zaczęła się zbierać po tym nieszczęsnym pentagramie.
- Aj, bo tam w lesie był taki pan i chciał mnie dotykać i go.... - i czmych...
Już Zimówa poleciała dalej. Jamie spojrzała jeszcze na Alexa z zaskoczeniem mieszającym się ze zrozumieniem i uznaniem. ADHD... AuDHD? Po prostu chaos? I siniaki pojawiające się na nogach nie wiadomo skąd...
Łażenie po lesie zaczynało być trochę nudne, ale Erika znalazła zgubioną krótkofalówkę, więc Cooks z zadowoleniem uznała, że mogą tutaj nagiąć zasady i pójść za podpowiedziami samej Madame Satan. Że Bóg jest kobietą, to słyszała, ale że diabeł też... No może i tak...
A potem, ciągana przez chłopaków w kolejnych kierunkach stanęła nad próbą ognia. Spojrzała na swój długi płaszcz i buty, które jak nic się roztopią od żaru. Niby mogłaby szybko przebiec, ale... Potknie się, poparzy i... Spojrzała na Jasona, kiedy August zaproponowała, żeby ją przeniósł i uśmiechnęła się zabawnie, zmieniając swoje oczy w oczy kota ze Shreka. Jakkolwiek by nie pokonała tego przejścia, zdobyła swój wieniec i...
- Zuzanna chwali go tylko jesienią... - odpowiedziała równie enigmatycznie na tajemnicze hasło zamaskowanego rudzielca.
Zaraz... Ona pachniała... Zajebiście, to oczywiste, ale... Wiśniami!
- Gabs? - odruchowo wyciągnęła dłonie, żeby sprawdzić, czy pod powłóczystą szatą nie kryje się juniorowy brzuszek, ale Gabi ją powstrzymała.
Spojrzenie zza otworów maski mówiło wyraźnie: "Nie zdradź mnie jeszcze!" Więc pokiwała głową i zagryzła wargi, żeby powstrzymać pisk zachwytu. I zaczęło się! Ekipa znowu rozbiegła się na wszystkie strony uciekając przed łowcami. Zrezygnowana Jamie na tyle powoli zabierała się do tego uciekania, że aktorzy, którzy mieli ganiać, po prostu zaczęli biegać naokoło niej, ganiając innych członków kowenu. Więc przez moment miała obraz przebiegających ludzi z jednych leśnych kulis do drugich.

- Pfff... - ruszyła powolnym krokiem w kierunku polany, na którą uciekł Alex wraz z August.
A tam czekało na nich kolejne zadanie. Kociołek, w którym wreszcie mogli wykonać swój wywar. To było coś! Chemia! Cukiernictwo! No prawie! Gluty i żelkowe robaki! Aż zaczęła podskakiwać z podniecenia, kiedy dopadła do kociołka i zaczęła czytać przepis. Wymieniała kolejne składniki, które podrzucali jej przebiegający obok koledzy. W pewnym momencie Łowcy zamienili się w Trzynastkę ze Smallville, czy skądś tam.
- Alex! Jeszcze Twoje smarki trolla! - krzyknęła, kiedy zobaczyła przebiegającą parę, która w tym momencie już goniła uciekającego demona, który w rękach dzierżył ukradziony Alexowi słoiczek ze składnikiem.
RZUT: KLIK

10. Ktoś z kowenu potyka się w ruinach i gubi jeden ze składników do wywaru. Musicie go znaleźć! (-1 pkt)

WYNIK DRUŻYNY: 4 pkt