MAPLE HEARTS | PBF

Charlie Newman miała być cieniem; bezpiecznym, bezbarwnym konstruktem rzeczywistości, w której nikt nie zadawał pytań. Dwa lata budowała odpowiednie mury, zmieniała tożsamości, odcinała odpowiednie ogony – a do zburzenia wszystkiego wystarczyło kilkanaście minut w zamkniętej przestrzeni z człowiekiem, który niegdyś potrafił przewidzieć każdy jej ruch.
Poza jednym.
Tym, którym przebiła bańkę dmuchaną przez nich miesiącami.
Niestety bańki mają do siebie to, że w którymś momencie zawsze pękają. Wiara, że nigdy jej nie odnajdzie i że kanadyjski bezruch potrwa wiecznie, była naiwna. Miała obok siebie doskonale przeszkolonego człowieka, byłego żołnierza, jednego z lepszych w swojej branży – o ile nie najlepszego, jeżeli miałaby go porównać do typów spod ciemnej gwiazdy, z którymi na co dzień się stykała.
Nie potrafiła też jednak uczciwie przyznać przed sobą, na ile faktycznie dała z siebie wszystko planując sprawną ucieczkę, a na ile zostawiała za sobą małe okruszki z nadzieją, że kiedyś ją znajdzie.
I chyba właśnie tego najbardziej w sobie nienawidziła.
Przy Vossie łatwo wpadała w dawny rytm.
Rytm rozmowy; zaskakująco lekkiej i niewymuszonej, biorąc pod uwagę okoliczności.
Rytm pokonywania wspólnych tras samochodem – ona zawsze na miejscu pasażera, choć nigdy nie rozmawiali o tym, czy wynikało to z braku zaufania, czy może innej kwestii.
Rytm czytania między wierszami, kiedy najgłośniej wybrzmiewały te słowa, których żadne z nich nie wypowiedziało głośno.
– Nie pracowałam – jej dłoń bezwiednie przesunęła się w stronę klamki, jakby jeszcze raz chciała spróbować szczęścia. W ostatnim momencie cofnęła ją i położyła na udzie. Choć jej serce biło już nieco wolnej, ciało wciąż pozostawało napięte; gotowe do odparcia ataku. – Do wczoraj – dodała po chwili. Oparła głowę na zagłówku i wbiła spojrzenie w przednią szybę samochodu. – Ojciec na pewien czas wykluczył mnie z biznesu. Tak było bezpieczniej. Sam widzisz, że nie jesteś jedyną osobą zainteresowaną informacjami, które posiadam – nie widziała sensu w gryzieniu się w język.
Pauza; kilka sekund nieznośnej, ale też potrzebnej ciszy.
– Domyślasz się, dlaczego? – dlaczego para rosyjskich agentów czatowała pod jej mieszkaniem. Dlaczego jej ojciec od dwóch lat regularnie bywał na kolacjach w Szangaju z szefem chińskiego wywiadu.
Misja się nie powiodła.
Nie macie aktualnych informacji.
Prawie ją złapano, dane były zbyt dobrze strzeżone – musimy podejść do tego inaczej.
Preston był inteligentny. Cholernie inteligentny. Była pewna, że do tego czasu dodał dwa do dwóch.
Gdyby nie była córką Franka Walstona, prawdopodobnie już dawno by nie żyła i paradoksalnie snu z powiek wcale nie spędzała jej wizja śmierci, a fakt, że podjęła nieakceptowalną w jej świecie decyzję.
Posłuchała s u m i e n i a.
– Tutaj w lewo – pokierowała go, wzrokiem podążając za wielką tablicą z napisem “Welcome to Lake Simcoe”. Chwilę później wjechali na szutrową drogę. – Zaraz będziemy na miejscu.
Chata, bo tak zwykła nazywać to osobliwe miejsce, była umiejscowiona w głębokim lesie. Aby się do niej dostać, trzeba było zjechać z głównej drogi, a następnie skręcić w ledwie oznaczoną leśną ścieżkę. Niespełna osiem kilometrów dalej znajdował się domek. Niewielki, acz zadbany; zbudowany z drewnianych bali i otoczony płotkiem, teraz już w poszarzałym kolorze, przypominał zapomniany relikt przeszłości. W rzeczywistości jeszcze kilka lat temu miał właściciela, który zmarł, a samo miejsce zostało wystawione na aukcję. Kiara Walston, rzecz jasna, się na niej pojawiła. Właściwie nie Kiara, a Elizabeth Holmes – ciemnowłosa rozwódka z Londynu, szukająca swojego miejsca na ziemi z dala od przemocowego byłego męża. Dom pośrodku niczego wydawał się perfekcyjną odpowiedzią na tę potrzebę. Idealną kryjówką, w której mogła się schować, gdyby grunt pod nogami zaczął palić się zbyt mocno.
Kiara otworzyła drzwi auta; pozwoliła chłodnemu, leśnemu powietrzu wlać się do jej płuc.
– Uroczo, prawda? – rzuciła w eter, wsunęła dłonie do kieszeni płaszcza i obróciła się w stronę wychodzącego z pojazdu Prestona.

Off again, there we go to another dimension

Informacje, którymi się z nim dzieliła były szczątkowe, pozornie rzucone od niechcenia, tak samo jak on od niechcenia zadawał właściwe pytania. Elementy układanki, które przed nim rozrzucała, wskakiwały na miejsca, które dla nich wyznaczył, co powinno go usatysfakcjonować.
Kiara Walston sprzedała ukradziony przez siebie dysk osobie, która dała jej za to najwięcej pieniędzy. Pieniądze te upchnęła w jakimś bezpiecznym miejscu, czekając, aż sprawa przycichnie, z pewnością z pomocą swojego obytego w półświatku ojca. W ten sposób przekształciła się w Charlie Newman, prowadzącą swoje żałośnie nudne życie i stroniącą od pracy - której zresztą nie potrzebowała, poza tą udawaną, ponieważ miała wystarczająco pieniędzy na życie pod przykrywką jak i wszystko inne, odłożone na moment, w którym odzyska swoją wolność.
Jego cele operacyjne były dwa. W pierwszej kolejności miał zlokalizować dysk - czyli potrzebował, by Walston wyjawiła mu, komu go sprzedała. Była jednak dość duża szansa na to, że po takim czasie dysk już przepadł w odmętach obcej organizacji, w takim wypadku powinien też wyciągnąć z niej w możliwie jak największych detalach dane, które znajdowały się na nośniku.
W drugiej kolejności miał po sobie posprzątać.
Jej odpowiedzi mu pasowały. Wpisywały się w puste miejsca na mapie wydarzeń, którą rozrysował sobie w głowie jak brakujące puzzle. On zaś starał się ignorować to, jak nierówno schodziły się ich krawędzie z resztą obrazka, wskazując na schowane pod tym, drugie dno.
Nie lubił drugiego dna. Znacznie bardziej preferowałby, gdyby to było prostsze - ale z Walston nigdy rzeczy nie były proste.
Kącik jego ust drgnął, choć rozbawienie nie dotarło do oczu. Skręcił zgodnie z jej wskazówką, pozwalając, by koła samochodu zjechały z asfaltu na nierówną, szutrową drogę. Zawieszenie zaprotestowało przy pierwszej większej nierówności, a on odruchowo zmniejszył prędkość. Za przednią szybą rozciągał się monotonny krajobraz drzew, pomiędzy którymi coraz trudniej było dostrzec jakiekolwiek oznaki cywilizacji.
- Domyślam się, że nie jesteś szczególnie popularna wśród swoich byłych pracodawców - odpowiedział beztrosko, choć jego umysł uparcie obracał ostatnią godzinę w głowie w poszukiwaniu innego, sensowniejszego wytłumaczenia. Agenci wywiadu nie jeździli przecież za byle kim, co oznaczało, że nie tylko on zwęszył Walston i pragnął dostać się do tego dysku. - I niejeden chciałby się ciebie pozbyć teraz, gdy pojawiłaś się na radarze.
Szkoda tylko, że miała pojawić się na j e g o radarze, zamiast tego najwyraźniej pojawiła się na wszystkich dostępnych.
Zgasił silnik, a wraz z ustaniem jego pracy w samochodzie zapanowała osobliwa cisza. Przez moment pozostał na miejscu, obserwując przez przednią szybę nieruchomą sylwetkę budynku, po czym wysiadł, pozwalając chłodnemu powietrzu wedrzeć się pod rozpięte poły płaszcza. Oparł przedramię o dach samochodu i spojrzał ponad nim na Kiarę.
- Uroczo - powtórzył, z krzywym uśmiechem malującym się na ustach. - Żadnych sąsiadów, żadnych świadków - dodał, prostując się. Powoli zaczął obchodzić samochód, wodząc dłonią po jego dachu i chłodnej powierzchni metalu. - Idealne miejsce na zatarcie śladów.
Pytanie tylko które z nich zamorduje drugie.

not so popular girl

Zlecenie nie było proste.
Właściwie z pełną świadomością mogłaby potwierdzić, że było to jedno z trudniejszych zadań, z którym przyszło jej się zmierzyć. Nie tylko ze względu na poziom jego skomplikowania, długi proces poznawania odpowiednich osób, dzięki którym finalnie dostała się do laboratorium czy samego a k t u kradzieży, ale przez świadomość, że będzie musiała go zdradzić. Nie mogła i nie chciała wzbudzać podejrzeń ojca i reszty organizacji, którzy siłą rzeczy nie zdawali sobie sprawy z niekonwencjonalnej w ich świecie współpracy szpieżki z agentem CIA.
Akurat wtedy, kiedy zaczynali sobie ufać. Akurat wtedy, kiedy spędzili w swoim towarzystwie dziesiątki godzin; pomiędzy jednym a drugim przesłuchaniem mozolnie odkrywali głębokie warstwy swoich osobowości i doświadczeń, aż w końcu nie zostało z nich nic poza nagimi ciałami splątanymi w akcie czystej i bezprecendensowej pasji.
Jakże szybko namiętność zamieniła się w pogardę.
Nieświadomy prawdziwego przebiegu wydarzeń w swojej głowie najpewniej stworzył historię daleką od prawdy. Nic dziwnego. Kiara Walston jest wyrachowaną s u k ą. Pracowała na tę opinię przez pół życia; zresztą w jej branży przebiegłość musiała stanowić jeden z filarów pracy. Inaczej każdy z nich szybko popadałby w obłęd.
– Nadal n i e r o z u m i e s z – rzuciła niemal z irytacją, bo wydawało jej się, że dała mu już tyle wskazówek, aby zrozumiał, co w istocie wydarzyło się dwa lata temu. Obserwowała jak kroczy wokół samochodu niczym drapieżnik, który powoli przygotowuje się do precyzyjnego ataku.
Zrobiła jeden, drugi, trzeci krok – weszła na werandę, która zdecydowanie wymagała zamiecenia zgniłych liści i odświeżenia spróchniałego drewna.
– Nie zabijesz mnie, dopóki nie dostaniesz tego, czego chcesz. A ja jeszcze nie mam wystarczającego powodu, żeby myśleć o kopaniu dla ciebie dołka – powiedziała z pełną powagą, ale też jawiącą się w głosie nonszalancją. Utrzymując dystans, wciąż patrzyła prosto w jego jasne tęczówki; z determinacją, którą m u s i a ł pamiętać. – Nie poświęciłbyś dwóch lat życia tylko po to, żeby odstrzelić mnie na kanadyjskich peryferiach i nie mieć z tego nic, poza satysfakcją – kucnęła przy drzwiach. Stało przy nich kilka doniczek ze zwiędłymi już kwiatami. Kiara wzięła w dłonie jedną z nich i włożyła palce w zmarzniętą ziemię. Po chwili znalazła w niej klucz, na który po wyjęciu dmuchnęła kilka razy, aby pozbyć się zalegającego na nim brudu. – Dlaczego to jest dla was aż tak ważne? – tak jakby dysk figurował na liście słów zakazanych. – Nie mieliście backupu? Wielcy a m e r y k a ń s c y naukowcy nie nauczyli się jeszcze, że dane warto przechowywać w więcej niż jednym miejscu? – przekręciła klucz w zamku i mocnym pchnięciem otworzyła masywne drzwi.
Ich oczom ukazał się przedsionek. Po jednej stronie kilka krzywo zawieszonych zdjęć w ramkach, przedstawiających starego właściciela dzierżącego dubeltówkę, pozującego z odstrzelonymi zwierzętami. Po drugiej nieco zardzewiałe wieszaki na kurtki, wwiercone w ścianę.
– Zdejmij buty. Nie chcemy nanieść ziemi do środka – w całej tej sytuacji nadal dbała o porządek.
Korytarz prowadził prosto do niewielkiego salonu. Podstarzała kanapa zajmowała jego część, naprzeciw zaś swoje miejsce zajął dawno nieużywany kominek. Obok leżało kilka kawałków pociętego drewna i ciemny, puchaty dywan – prawdopodobnie smutna pozostałość z zabitego niedźwiedzia. Po drugiej stronie znajdował się aneks kuchenny. Walston zdecydowanym krokiem podeszła do palników, odkręciła butlę z gazem znajdującą się w szafce pod nimi i nalała wody do metalowego, czerwonego dzbanka.
– Herbaty? – she is British, after all.

either die a hero or live to become the villian