segundo encuentro: saldar una deuda de gratitud
: pt lis 20, 2026 5:27 pm
trigger warning
przekleństwaWspomniał jedynie, że Daniel prowadzi konkurujący klub, ale przecież to nie to było historią, którą zaczął, o tym jak kiedyś… Kiedyś co? Nie było jej dane się dowiedzieć. A szkoda. Bo może gdyby Madox powiedział jej cokolwiek więcej, wcale nie zajęłaby miejsca obok wilkołaka. A już na pewno nie pozwoliłaby mu ułożyć ręki gdzieś za swoimi plecami. I kto wie, może nawet przez p r z y p a d e k nadepnęłaby na niego szpilką. Różne rzeczy mogły się zdarzyć, szczególnie ludziom jego pokroju. Ale nie zdarzyły, bo Pilar egzystowała w kompletnej nieświadomości, a jej ciemne oczy jedynie wyczytywały z tych Noriegi czystą, powoli niekontrolowana furię.
Widziała, jak ślepa zachodzą mu czernią. Jak źrenice się poszerzają. I chociaż rozmawiał w tym czasie z Krukiem na temat zakazu rozprowadzania koksu u niego w klubie, co chwile spoglądał w stronę Stewart. Jakby faktycznie wkurwiało go, że Daniel się przymila.
Jakby faktycznie była jego.
Udawali. A jednak przez jej kręgosłup przeszedł niekontrolowany dreszcz. Nie umiała tego nazwać, jednak było w Noriedze coś… innego. Może to ten błysk w oku, może sposób, w jaki walczył o swoje, o to jak się wkurwiał na innych facetów. Nie umiała tego wyjaśnić, ale na nią działało. Bo przecież o Pilar nigdy nikt nie walczył. Ona musiała to robić za siebie samą całe, pierdolone życie. A tu proszę. Udawany chłopak na jeden dzień i go nosiło, żeby rzucić się na właściciela Shadow. Nawet ją to kręci… nie.
Poderwała głowę w górę, słysząc, że Kruk w końcu zgodził się posypać im towaru. Od razu się spięła, bo przecież jeśli to było to co myślała, to Noriega zdecydowanie nie powinien tego brać. Kurwa, ludzie kończyli przez to w szpitalu. Chciała nawet do niego sięgnąć pod stołem, żeby go kopnąć w piszczel, ale nie sięgnęła. Proszek posypał się na stół, a Daniel znowu odezwał. Tym razem do niej.
Lubisz w nosek.
— Może i lubie — wzruszyła ramionami, siląc się na luźny ton, chociaż prawda była taka, że Pilar nigdy wcześniej nie ćpała. Jej grube narkotyki kończył się na mocnym zielsku i to by było na tyle. Nie chciała jednak dać tego po sobie poznać, szczególnie, kiedy Kruk patrzył na nią kątem oka. Przyglądał się jej. Ona zaś swoje spojrzenie przeniosła na Noriegę. — Ale dzisiaj prowadzę, wiec musze ogarniać — na potwierdzenie swoich słów, nawet machnęła kluczykami w powietrzu do samochodu Madoxa, których nawet nie zdążyła schować.
— Bzdura — prychnął el Cuervo, układając koks w równe linie. — Zamówicie sobie taksówkę — oznajmił. Nawet kurwa nie pytał, jakby faktycznie miał tu coś do gadania.
— Nie, bo jeszcze potem jedziemy w jedno miejsce — rzuciła w odpowiedzi pierwszym, lepszym co przyszło jej do głowy, na co zaś zareagował Daniel, znowu przez przypadek muskając jej udo.
— Ciekawe jakie? — zagadał, przekręcając głowę i łapiąc jej spojrzenie. — Co będziecie robić? — dopytał, chyba chcąc ją nieco speszyć swoim ciekawstwem. Problem tylko, że trafił na trudnego przeciwnika, bo kogo jak kogo ale ją było ciężko speszyć, biorąc pod uwagę, że Pilar sama nie miała filtrów.
— Pierdolić się — odpowiedziała na jednym wdechu. — A co, chcesz dołączyć? — spytała bezczelnie, a Daniel chociaż miał na sobie maskę widać było, że nieznacznie się spiął i speszył. Nie spodziewał się? A może faktycznie zaczął rozważać tą ofertę. Pilar przeniosła spojrzenie na Madoxa. — Obiecał mi dzisiaj kajdanki i pałę policyjną… — wyłożyła się wygodniej na kanapie, krzyżując ręce na piersi, nawet na moment nie spuszczając z niego wzroku. Minę też miałą wymowną, chociaż w środku aż ją skręcało, żeby się roześmiać. Palę policyjną, kurwa. — Więc wciągajcie co musicie, a mi możecie zapakować trochę na wynos — prychnęła, tym razem przekrecajac się w stronę Kruka.
— Nie ma — cmoknał, wyrównując ostatnią linię na tacce. — Wszystko leży tu — wzruszyła ramionami, a ona zmierzyła go wzrokiem. Widziała przecież, że z kieszeni wystawał mu jeszcze jakiś woreczek i nie, żeby go chciała, ale machnęła na niego brodą.
— A to? — Kruk przeleciał spojrzeniem za nią, a zaraz wcisnął worek mocniej do kieszeni.
— A to coś innego — wtrącił, zapinając zamek. — To specjalny towar dla gówniarzy, co lubią przepłacić. Sam w życiu bym tego nie ćpał — rzucił już bardziej pod nosem, nachylając się do tacy i zgarniając pierwszą działkę dla siebie, by zaraz podać ją w stronę Loli i Diego. Pilar natomiast swojego spojrzenie przeniosła na chwile na Madoxa. Wymowne w dodatku. Bo ten woreczek w kieszeni Kruka mógł być tym, po co przyszła.