MAPLE HEARTS | PBF

No i właśnie to robi – radzi sobie. Leje od samego rana, a wiatr piździ tak mocno, że mało łba nie urwie przy samym tyłku. Cały przemókł i wcisnął się na klatkę, ściemniając przez domofon, że jest kurierem i ma przesyłkę i nikt nawet nie zapytał o nazwisko. Na górze przeszedł się cicho po korytarzu i zaczął nasłuchiwać przy drzwiach. Wybrał te, za którymi nie było słychać niczego, żadnych głosów ani telewizora. Trochę zabawy zgiętym drutem i kawałkiem blaszki, szybkie kliknięcie i był w środku. Prościzna. A teraz stoi przy otwartej lodówce, dopycha się serem i czuje, jak powoli wracają mu siły. Teraz czas na drugą część planu. Musi szybko przetrząsnąć wszystkie szafki oraz szuflady. Bogacze zawsze trzymają gdzieś schowaną gotówkę albo złotą biżuterię, którą bez problemu opchnie. Nie ma zamiaru nikogo przepraszać za to, że bierze to, co mu się należy od tego niesprawiedliwego świata.

W pierwszej chwili nie zwrócił uwagi na mokre ślady w korytarzu. Na dworze faktycznie lało, a on przecież nie mieszkał w tym bloku sam. Jednak fakt, że takowe ślady wiodły do jego mieszkania, już dobrze nie wróżył. Adrenalina popłynęła mu żyłami, kiedy zobaczył, że drzwi były lekko uchylone. Na pewno je zamykał, był pewien. Cholera, czy powinien od razu dzwonić na policję? Tak byłoby najbezpieczniej, ale Jason w tym momencie nie myślał racjonalnie. Emocje, a także zmęczenie psychiczne z ostatnich dni dało się we znaki, więc zdolność logicznego myślenia także poszła się w tym momencie jebać.