MAPLE HEARTS | PBF

Przyzwyczaił się do tego, że ludzie najchętniej negocjowali wtedy, kiedy wydawało się, że wszystko zostało już ustalone.
Jeszcze jedna drobna przysługa, jeszcze jedno nazwisko dorzucone do informacji, za którą właśnie zapłacili; coś, co przecież nie powinno robić mu żadnej różnicy, skoro i tak posiadał odpowiednie kontakty. Zazwyczaj robiło. Głównie dlatego, że ustępstwo bardzo szybko przestawało być ustępstwem, a stawało się nowym punktem wyjścia dla kolejnych oczekiwań. Wystarczyło raz pozwolić komuś przesunąć granicę, żeby przy następnej okazji zastać go już wygodnie rozłożonego po jej drugiej stronie.
Navarro zdążyła najwyraźniej urządzić się tam na dobre. Miała jego koszulkę, połowę łóżka i właśnie próbowała dopisać sprzątanie do umowy dotyczącej śniadania.
— Przestań się targować, schatje. Śpij już — mruknął, z kącikiem ust uniesionym nieznacznie; w jego głosie zmęczenie skutecznie stępiło zwyczajową zaczepność.
Grzeczny również potrafił być, fakt.
W przeciwnym razie nie doszedłby do miejsca, które zajmował w kartelu; odpowiednio wcześnie nauczył się rozpoznawać sytuacje, w których należało zamknąć mordę, uśmiechnąć się i pozwolić drugiej stronie uwierzyć, że spotkanie przebiegało dokładnie według jej oczekiwań. Tak jak teraz w kwestii Navarro i jej prośby.
Przez chwilę patrzył jeszcze na Navarro, kiedy poprawiała pozycję pod kołdrą i dopiero później wrócił spojrzeniem do sufitu.
Sen nie przyszedł do niego od razu. Niestety.
Jego ciało było gotowe poddać się już dawno, głowa jednakj uznała brak konieczności zajmowania się czymkolwiek na zewnątrz za doskonałą okazję do zajęcia go wszystkim naraz.
Wracał do nazwisk, do urwanych rozmów i rzeczy, które nie pasowały do siebie od chwili, kiedy ktoś postanowił wysłać Navarro do Los Mochis.
Powinien wiedzieć więcej.
Jeszcze niedawno właśnie za to mu płacono; za wyciąganie z pojedynczych informacji obrazu, którego inni nie potrafili dostrzec. Teraz miał do dyspozycji fragmenty przekazane przez kobietę, której wcześniej pozwolił przez trzy i pół roku patrzeć sobie na ręce i nie był to szczególnie imponujący punkt wyjścia.
Jutro przynajmniej miało przynieść coś nowego. Na razie pozostawał ostrożny (czyt, bardzo, ale to bardzo sceptyczny) wobec perspektywy znalezienia pomocy u kolejnego agenta, w dodatku zamieszanego w większość szopki związanej z n i m.
Lekkie muśnięcie włosów przy ramieniu przerwało mu tę myśl.
Opuścił wzrok z sufitu, dostrzegając od razu, że jej czoło oparło się o niego, a oddech zdążył zwolnić; nie wyglądało na to, żeby zamierzała jeszcze negocjować cokolwiek jeszcze tej nocy. Przyglądał jej się przez kilka sekund całkowicie nieruchomy.
Pomyśleć, że jeszcze niedawno chodziła po mieszkaniu z odbezpieczonym pistoletem, bo nie potrafiła zasnąć, kiedy znajdował się za ścianą.
Teraz spała przy jego ramieniu.
O, ironio.
Mógł rzecz jasna przypisać to zmęczeniu; alkoholowi również, choć sam czuł go już znacznie słabiej niż wcześniej. Nie potrafił jednak zignorować, jak swobodnie przestała go pilnować. Drażniło go to przez moment w jakiś zupełnie niedorzeczny sposób; przez tyle czasu próbowała przekonać go, że był dla niej zagrożeniem. Że go nienawidziła.
Nienawiść przybierała dziwne formy.
Wcześniejsze wydarzenia również wracały z niepotrzebną wyrazistością. Jej głos, sposób, w jaki wypowiedziała jego imię, i to jedno przyznanie, że go potrzebowała. Łatwo było zrzucić je na okoliczności, na alkohol i fizyczną przyjemność, której żadne z nich nie zamierzało sobie odmawiać. Znacznie trudniej przychodziło mu wyjaśnić, dlaczego nadal je pamiętał, skoro przyjemność minęła, a on zamiast spać, obracał w głowie dwa krótkie słowa.
Leżał tak jeszcze długo, wracając do jutrzejszego spotkania za każdym razem, kiedy myśli zaczynały schodzić w mniej użytecznym kierunku; dokładnie tym, który generował ciepło przy jego boku.
Nie pamiętał chwili, w której zasnął, ale kiedy otworzył oczy, w sypialni było już jasno, kark bolał go od utrzymywania jednej pozycji, a Navarro nadal spała obok. Przez moment przyglądał się jej w milczeniu, później ostrożnie wysunął ramię i przesunął się ku krawędzi łóżka. Bok zaprotestował tępym ćmieniem, zanim nawet zdążył usiąść.
Wkuchni najpierw nastawił wodę, potem odnalazł szczotkę i zmiotkę, z jakiegoś durnego powodu wchodząc w narzuconą ustaleniami rolę gosposi. Szkło zebrał starannie, głównie z sympatii do własnych stóp, po czym wyciągnął zakupy i postawił na blacie dwa kubki.
Mógłby oczywiście poczekać, aż Navarro wstanie i zgodnie z jego interpretacją umowy zajmie się śniadaniem. Problem polegał na tym, że był głodny już teraz.
Obejrzał się więc w stronę otwartych drzwi sypialni.
— Navarro — zawołał. — Dopisałem jeszcze jeden punkt do naszej umowy – kto wstaje drugi, ten zmywa, więc chop-chop, maleńka.

Pustka.
Świadomość znajdowania się w innym, obcym łóżku, w obcych ubraniach i pod obcą kołdrą nadeszła do niej jako druga - wraz z zapachem drewna spalonego w kominku i chłodem powietrza muskającego jej odkrytą skórę. Przez pierwsze sekundy nie wiedziała, jak się nazywa, nie wiedziała też gdzie się znajduje - ale wiedziała, że jest s a m a.
Jej głowa przesunęła się po poduszce i zamiast natrafić na przeszkodę w postaci męskiego ramienia, zsunęła się niżej, na drugą z poduszek, której materiał był chłodny. Z wciąż zamkniętymi powiekami przesunęła dłonią pod kołdrze w poszukiwaniu kogoś, kogo tam nie było.
W tych parunastu sekundach, w których jej umysł pozostawał zamroczony snem, nie wiedziała nawet kogo właściwie szuka - tak samo, jak nie wiedziała gdzie jest, ani kim jest. Wiedziała tylko, że go nie znalazła. Świadomość pustego łóżka wtargnęła do jej ciała nagłym szarpnięciem paniki, które zmusiło ją do uchylenia oczu i natychmiastowego ich zmrużenia w kontakcie z wpadającym do pomieszczenia światłem. Strach chwycił ją w swoje objęcia nim zdołała w pełni się dobudzić, jej wciąż obolałe ciało napięło się, serce łomotało w klatce piersiowej, boleśnie obijając się o żebra.
Dopiero wtedy dotarły do niej odgłosy jego obecności. Kroki, przesuwanie czegoś na blacie - a wreszcie i słowa, które z początku wpełzły jednym uchem i wyleciały drugim, nie zostawiając po sobie żadnego, sensownego znaczenia.
Odetchnęła, orientując się, że jej dłoń kurczowo zaciskała się na materiale pustej poduszki. Zmusiła swoje palce do rozprostowania się, wypuściła materiał, zamiast niego chwytając kołdrę i zrzucając ją z siebie.
Nienawidziła budzenia się w samotności.
Chłód zaatakował jej uda gdy wysunęła się z łóżka. Nagle wszystko uderzyło ją ze zdwojoną siłą - chatka, w której byli, cel, który mieli wyznaczony, coś o śniadaniu, wypowiedziane z zapachem tytoniu atakującym jej nozdrza.
O n.
Zamarła na krótką chwilę, gdy obrazy zalały jej świadomość, wpełzły na jej policzki rumieńcem na wspomnienie męskich palców zatopionych w jej udach. Bimber musiał być zatruty.
- Która godzina? - zapytała wymijająco, choć nagle maleńka powróciło do niej jako ostatnie wspomnienie, najwcześniejsze, bo usłyszane zaledwie parę sekund temu.
Nie miało to znaczenia - z pewnością było późno, a oni z pewnością powinni być już w drodze. Mieli do znalezienia kolejny samochód, trasę do pokonania, odpowiedzi do zdobycia. Bardzo konkretne czynności, na których się skupiła, byle tylko jej umysł nie spędził zbyt długo ani w przeszłości, ani w chwili obecnej, która być może z wczorajszym wieczorem powinna ją zderzyć. Nie była szczególnie dobra w te klocki, wiedziała jednak wystarczająco, że bardzo wiele rzeczy zrobiło się właśnie kurewsko skomplikowane.
Nie spoglądając nawet w jego stronę odnalazła czekające na nią spodnie - dla odmiany czyste. W domku wciąż było chłodno, samo opuszczenie kołdry kosztowało ją więcej, niż chciałaby przyznać - zresztą jej umysł teraz był przeczulony na punkcie swojej odkrytej skóry, domagając się jej zakrycia. Może nawet w łazience znalazłaby coś, czym mogłaby się uczesać - w gu swojego pola widzenia widziała, jak splątane były jej włosy, w dość wyraźny sposób noszące na sobie ślady wczorajszej nocy, które wolałaby zakryć. Punkt pierwszy - doprowadzenie się do porządku.
Punkt drugi - znalezienie zegarka dwa kubki tkwiące na blacie, ku którym jej wzrok powędrował automatycznie, nim jeszcze zapięła guzik pośpiesznie założonych spodni.
- Jak długo spałam? - dodała ciszej, mruknięciem, świadoma tego, że była ostatnią osobą, która miała jakiekolwiek prawo do domagania się od niego bycia obudzonym, gdy dwadzieścia cztery godziny temu zignorowała jego własną prośbę na ten temat.
Przynajmniej teraz byli kwita.

Robin Visser

Przysługa.
W Rotterdamie zdarzało mu się zasnąć na dwadzieścia minut w samochodzie i obudzić z przekonaniem, że właśnie przespał trzy najważniejsze godziny swojego życia. Zazwyczaj wtedy wystarczało spojrzeć na telefon, żeby się przekonać, że świat przez ten czas poradził sobie bez niego całkiem przyzwoicie. Raz nawet kolega z portu odebrał za niego telefon i zapewnił go później, że nie było sensu budzić człowieka dla takiej drobnostki. Drobnostką okazała się zmiana nabrzeża. Robin dowiedział się o niej już na miejscu, z papierosem w ustach i kawą kupioną po drodze również dla tego jakże uczynnego chuja.
Od tamtej pory wyjątkowo nie lubił, kiedy ktoś pozwalał mu się wyspać.
Navarro najwyraźniej też miała na ten temat wyrobione zdanie; potrzebowała dwóch pytań, żeby dać mu do zrozumienia, że właśnie wyświadczył jej tę samą przysługę, za którą dobę wcześniej sam miał do niej pretensje.
— Dochodzi dziewiąta — odpowiedział w stronę otwartych drzwi. Z miejsca, w którym stał, widział jak Navarro sięga po spodnie i odwraca się trochę, żeby je wciągnąć; zabrakło tego dżentelmeńskiego odruchu, w którym przestałby obcinać ją spojrzeniem, kiedy sama tego wzroku najwyraźniej chciała uniknąć. Odnotował jednak fakt: wciąż miała na sobie jego koszulkę. Wczoraj zdążył poświęcić jej stanowczo za dużo uwagi; nie sposób było zapomnieć o wszystkich tych przepychankach i o zarzucie, że powinien był się ubrać. — Jak wstałem to jeszcze spałaś. Z kwadrans ci dałem zanim cię obudziłem — odparł. — Potem zgłodniałem, więc doceń moją dobroć. — Prychnął krótko pod nosem. Powinien mieć zakaz obrotu tym konkretnym słowem. — Chcesz wiedzieć, ile spałaś, czy ile zdążyłem zrobić bez ciebie?
To ostatnie mógł sobie darować. Dobę wcześniej sam siedział na brzegu łóżka z podobnymi pretensjami, choć przecież wystarczyło, żeby powiedziała mu, co się stało, kiedy spał. W gruncie rzeczy tyle właśnie chciała teraz wiedzieć. Mógł jej wymienić wszystko po kolei. Wstał, nastawił wodę, przy zbieraniu szkła znalazł pod stołem fragment szyjki od butelki. Położył go na zmiotce palcami, bo pierwsza garść odłamków zadzwoniła tak głośno, że odruchowo obejrzał się w stronę sypialni.
Miał irracjonalną wręcz ochotę zapytać, czy dobrze spała. Jeszcze wczoraj mógłby to zrobić i patrzeć jej przy tym prosto w oczy, pewien, że usłyszy coś o swoich manierach, o zajmowaniu połowy łóżka albo o tym, że tak naprawdę wcale go tam nie chciała. Potrafiłby się z nią o to pokłócić. Rano, kiedy ostrożnie wyciągał spod niej ramię, obróciła głowę za tym ruchem i przez chwilę naprawdę myślał, że się obudzi. Odczekał wtedy dłużej, niż było trzeba. Pytanie, czy dobrze spała, mogło jeszcze skończyć się na jej zwykłym tak i jakoś właśnie z tą odpowiedzią najtrudniej było mu sobie wyobrazić, co zrobi dalej.
Tę samą ochotę zamordował z zimną krwią i zamierzał udawać, że nigdy jej nie było.
Zamiast tego mógłby spytać ile drogi zostało i czy na miejscu można było spodziewać się kogoś poza jej najdroższym przyjacielem. Pytania te miał w głowie już wczoraj, zanim zdążyła zasnąć, a teraz, kiedy mógł wreszcie zadać którekolwiek z nich, przez chwilę zajmował go wyłącznie sposób, w jaki powiedziała, że wierzy, że potrafi być grzeczny.
Całkiem spokojnie, jakby już miała na jego temat jakieś dowody, których on sam mógłby nie uznać. A w zasadzie – nie mógł uznać.
— Co twój nie-kochaś wie o mnie? — zapytał w końcu, decydując się na coś. Odkroił dla niej drugą kromkę i dopiero wtedy podniósł wzrok. — Od ciebie. Nie z raportów czy z akt sprawy. — Co wiedział od Ortegi, od kobiety, która nie istniała, ale pozwalała mu wierzyć, że była prawdziwa.
Przez chwilę zastanawiał się, czy chciał słyszeć odpowiedź; drugą z kolei – jakie to miałoby mieć znaczenie, że w ogóle się nad tym pochylał. Jakie miałoby mieć znaczenie, jak ona go opisała?
Zasadniczo to nawet mógłby sam wymienić w głowie te wszystkie s u p e r l a t y w y, którymi go określała, nawet przy nim samym; i to nie wtedy, kiedy spojrzenie miała zamglone od piętrzącego się podniecenia. Nie spodziewał się, żeby w trakcie trwania jej chwalebnej misji, tak samo jak po jej zakończeniu, miała jakiekolwiek pozytywy do przekazania na jego temat; nie tego też oczekiwał. Chciał wiedzieć, ile przewagi w postaci informacji podała facetowi, któremu tak ufała.
Informacja była dla niego najcenniejszą walutą i kiedy przewaga nie leżała po jego stronie, a wyraźnie mu doskwierała, jego spojrzenie się zmieniało. Sposób, w jaki obserwował przeciwnika zmieniał się. Tak i sposób, w jaki mówił, w jaki oddychał czy poruszał się – czego idealnym przykładem był incydent na stacji.
I never asked for any of this, but I won't go

W przebudzeniu się po kimś nie chował się strach przed tym, co mógłby zrobić w trakcie jej bycia nieprzytomnym, ani żadna potrzeba odzyskania utraconej przez siebie kontroli. Nie było w tym nawet nic osobistego, co dotyczyłoby jego personalnie - było za to złudne przeświadczenie, że zaspała.
Powinni wykorzystać przewagę, którą posiadali. Wyjechać świtem, korzystając z tego, że nikt nie wiedział jeszcze o ich obecności w tym miejscu. Sam fakt tego, że obudziła się po nim - i nie obudziłaby się sama, gdyby nie on - wywoływał w niej panikę porównywalną do obudzenia się bez pomocy budzika w bardzo istotnym dniu w pracy.
Dopiero gdy wyjawił, że nie była już czternasta a ona nie przespała połowy dnia, uspokoiła się odrobinę. Z mniejszym pośpiechem zapięła spodnie i odwróciła się w jego stronę, pozwalając sobie wreszcie przyjrzeć się temu, co czekało na nią w kuchni.
Wyglądał lepiej. Wspomnienie wczorajszego grymasu, gdy poprawiał się w łóżku i podwiniętego opatrunku na jego brzuchu stało niebezpiecznie blisko wspomnienia jego ciemnego od pożądania spojrzenia i niskiego głosu, zakradającego do jej trzewi, infiltrującego jej umysł. Ograniczyła więc swoją potrzebę upewnienia się, że wszystko było na swoim miejscu, sprawdzenia, czy sine ślady na jego twarzy były bledsze niż je zapamiętała, włosy może bardziej ułożone.
Sprowadziła swoją niezrozumiałą potrzebę do sprawdzenia wszystkich elementów do krótkiego upewnienia się, że było lepiej, bez pozwalania sobie na wchodzenie w zbędne szczegóły.
- Wystarczy mi wiedzieć, że nie ma piętnastej - odpowiedziała krótko, lecz zgodnie z prawdą. Jej wzrok objął salon, który zostawili wczoraj w zdecydowanie bardziej zdezelowanym stanie i jej brew mimowolnie zaczęła wędrować w górę w dostrzeżeniu tego, że posprzątał, nim nie zmusiła jej do powrotu na swoje miejsce.
Wolała nie ryzykować, że jeden komentarz z jej strony sprawi, że Visser nigdy w życiu już do tego poziomu się nie zniży. A doceniała, że zebrał szkło, choć rozsądek podpowiadał jej, ze to on był powodem, dla którego wylądowało na ziemi - więc to jedno akurat zrobić powinien.
Nic nie zmuszało go jednak do przygotowania kanapek. Ani kawy.
Miała doprowadzić się do porządku - zdusiła jednak w sobie potrzebę doprowadzenia tego kroku do końca, zamiast tego wkraczając do małego aneksu kuchennego. Ostrożnie, jakby w jakiś sposób nadal nie była pewna, czy cokolwiek z tych rzeczy było dla niej, sięgnęła w stronę drugiego kubka z ciemnym, parującym napojem. Nie obchodziło ją, czy to była kawa, herbata, czy wyjątkowo podejrzanego koloru woda, tak długo jak było gorące i mogła się tego napić.
Odpowiedź na jego pytanie nasuwała się sama - przynajmniej póki nie dokonał sprostowania, że informacje miałyby pochodzić od niej, a nie z akt spraw, do których Ryder miał dostęp. To znacząco zawężało liczbę opinii, które mógłby na jego temat posiadać. Ściślej, zawężało je do zera.
- Nic - odpowiedziała, zgodnie z prawdą, znad krawędzi trzymanego kubka. Jej ramiona drgnęły odruchowo, w obronnym geście jeszcze zanim zdążył przejść do potencjalnej ofensywy. - To była tajna operacja. Nie rozmawiałam na jej temat z ludźmi.
I zawsze wyzywano ją od służbistek z właśnie tego powodu. Odstawiła kubek na bok, sięgając po kanapkę, choć bez wcześniejszego zawahania - uznała, że akurat jedna jej się należała. Uczestniczyła w procederze zdobywania pieniędzy, które te kanapki opłaciły.
- Mój przyjaciel nie wie, że do niego jadę i tym bardziej nie wie, że jedziesz ze mną ty - podkreśliła, między jednym gryzem a drugim. Wczorajsze zdobyte przez niego zapasy zabiły większość jej głodu, ale ostatnie parę godzin na powrót go wznieciło. - Jest też zafiksowanym na punkcie prywatności cholerykiem, który nie lubi niespodzianek.
Odwróciła się, kradnąc resztę przywłaszczonej przez siebie kanapki, która nawet przygotowana dla niej wydawała się w jakiś sposób do niej nie należeć. Tydzień temu byłaby bardziej skłonna uwierzyć, że Visser rzuci się na wymierzoną w niego kulę niż w to, że zrobi jej śniadanie.
- Więc tak jak mówiłam - westchnęła, ruszając w stronę łazienki i zgarniając po drodze torbę z ich całym dobytkiem, w której znajdowała się reszta ich ubrań. - Masz być grzeczny.

play nice if you're capable of it

Nic.
Kiedyś w takie nic uwierzyłby niemal całkowicie. W ustach Ortegi, zwłaszcza odkąd uważał ją za swoją, to jedno słowo potrafiło załatwić sprawę, której przy kimkolwiek innym poświęciłby jeszcze parę godzin. Zostawiłby sobie odrobinę wątpliwości, rzecz jasna. Tyle zostawiał sobie nawet w stosunku do ludzi, których znał dłużej, i nie przeszkadzało mu to uważać ich za godnych zaufania.
Navarro zdarła z siebie tamtą skórę i od tej pory nawet najprostsze z jej odpowiedzi dostawały od niego trochę więcej miejsca na wypadek gdyby trzeba było je później skorygować. Operacja była tajna. Nie rozmawiała o niej z ludźmi. Zasadniczo mógł w to uwierzyć, zwłaszcza że już raz przekonał się, jak poważnie podchodziła do swoich obowiązków. Wystarczająco poważnie, żeby przez trzy i pół roku pozwalać mu wierzyć, że ją znał, a potem sprowadzić to wszystko do tego, że takie miała zadanie.
Miała też ambicję. Akurat to zdołała mu pokazać całkiem uczciwie.
Nie potrafił włożyć Navarro z powrotem na miejsce, które wydzielił Ortedze po tym wszystkim. Tym bardziej, że minęło niewiele czasu, choć biorąc poprawkę na ciężar tych wszystkich wydarzeń – dłużyło się. Ledwie kilka czy kilkanaście dni, a już nosił na sobie znamiona kilku intensywnych robót dla kartelu, które potrafiły się rozciągnąć w czasie. Podobno nic tak nie cementowało relacji jak wspólna trauma.
Patrząc jednak po tej jednej, którą zafundowała mu te kilkanaście dni wcześniej, było raczej na opak.
Wyjątkowo zachował te wątpliwości dla siebie. Poranek był całkiem przyjemny, Navarro jadła zrobioną przez niego kanapkę, a ilekroć na nią spojrzał, wciąż zdarzało mu się widzieć ją rozciągniętą pod sobą. Nawet teraz, kiedy odwróciła się do niego plecami i sięgnęła po torbę, pamiętał doskonale, jak wyglądała w chwili, w której ostatni raz próbowała mu powiedzieć co ma robić.
— Zawsze jestem grzeczny — rzucił za nią.
Minęło dobrych parę lat, odkąd mógłby coś podobnego powiedzieć z powagą.
Jeszcze wczoraj Navarro poprosiła go, żeby oszczędził kierowcę SUV-a, i nawet pozwolił jej wierzyć, że się dogadali. Później został z facetem sam i rozwiązał sprawę tak, jak od początku uważał za rozsądne. Gdyby jej posłuchał, mieliby teraz człowieka, który mógł opowiedzieć, kogo spotkał na drodze i kto odjechał jego samochodem. Martwi ludzie mieli tę zaletę, że rzadko dokładali mu pracy.
Zanim ktokolwiek zacząłby zadawać pytania, musiałby w ogóle wiedzieć, od czego zacząć. Do tego czasu wolał oszczędzić sobie rozmowy, w której Navarro po raz drugi wyjaśniłaby mu, dlaczego należało zostawić faceta przy życiu. Rozumiał jej argument za pierwszym razem. Mogła sobie pozwolić na ten rodzaj policyjnej przyzwoitości, dopóki to on miał się zająć tym, co po niej zostawało.
To co postanowił było jedynym słusznym rozwiązaniem, którego nie potrafiła dostrzec, zaślepiona przez swoją głupią moralność. Na nią nie było miejsca w sytuacji, w jakiej się znaleźli.
Kiedy zamknęła się w łazience, zgarnął z blatu papier po chlebie, nóż i resztę zakupów w jedno miejsce. Obejrzał wolny kawałek blatu i uznał, wielce zadowolony, że posprzątał. Nie miał pojęcia, po cholerę w ogóle się do tego zabierał. Właściciel domku powinien się cieszyć, że z podłogi zniknęło szkło. I że stół się nie rozsypał.
Został w kuchni, czekając na powrót drugiej połowy swojej garderoby – konfliktowej koszulki.
Obracał w dłoniach telefon odebrany męskiemu mężczyźnie, świeć panie nad jego duszą. W środku siedziała jedna z wielu kart SIM kupionych na stacji, ekran wciąż się zapalał, kiedy naciskał przycisk z boku. Od rozmowy z właścicielem domku nie wykonał z niego ani jednego połączenia na numery które miał w pamięci.
Wybór wcale nie był taki prosty, bo nie do końca rozumiał sytuację, w której się znajdowali. Nie wiedział, czemu Navarro miała zostać zabrana do Meksyku przez federalnych agentów; nie wiedział po co tam on. Mógł tylko liczyć, że goguś, do którego Bianca chciała pojechać, sceptyk niespodzianek, rzuci nieco światła na sprawę.
— Navaro, wychodź. Nie jedziesz na New York Fashion Week tylko zobaczyć swojego nie-kochasia i wyciągnąć od niego informacje, na litość.
Gdyby chociaż zostawiła mu ubranie, to mógłby samodzielnie spróbować problem samochodu. Potrzebowali zdecydowanie więcej ciuchów, skoro była już mowa o tygodniach mody. A jemu potrzebne było coś więcej niż dresy z poliestru. I koszulka z poliestru.
as if you don't know me

Zdawała sobie sprawę z tego, że wyglądała źle.
Nie sądziła jednak, że wyglądała k o s z m a r n i e. Lustro było zderzeniem z rzeczywistością, którego nie potrzebowała tego ranka - w zasadzie czułaby się dużo szczęśliwsza, gdyby nie zobaczyła go na oczy w ogóle. Niestety było stałym elementem łazienki, do której weszła by dokończyć swój wieloetapowy proces ogarniania się, znajdowało się też tuż nad zlewem, w którym choćby przemyła twarz.
Pierwszym, co dostrzegła, nie były nawet włosy, irytujące ją ciągłym tkwieniem w polu jej widzenia w splątany sposób. Był wspaniały kalejdoskop wszystkich odcieni pod słońcem, który wykwitł wokół jej oka i spływał na jej kość policzkową, wspominając uderzenie, które otrzymała w samolocie.
Nie należała do osób szczególnie przejętych swoim wyglądem. To znaczy: lubiła wyglądać akceptowalnie, lubiła gdy jej włosy były rozczesane lub spięte, a rysy twarzy podkreślone lekkim makijażem. Nie był to jednak dla niej koniec świata, by pojawić się na zewnątrz bez niego, bądź pozwolić skręconym włosom wyglądać nieco bardziej nieokrzesanie w dni, w które zwyczajnie nie miała siły, energii bądź chęci, by się nimi zajmować.
Była jednak jakaś subtelna granica, nawet w tych wyjątkowych warunkach, w których i ona robiła się próżna.
Przez krótką chwilę spoglądała na własne odbicie z niedowierzaniem, przez następną zastanawiała się, w jaki sposób mogłaby to zakryć. Przez ostatnią zaś tkwiła pochylona nad łazienką, z wodą ciągle odkręconą, jej twarzą spoczywającą w dłoniach gdy uświadomiła sobie, że wyglądała w ten sposób również wczoraj.
Wydawało jej się, że było lepiej. Siniak musiał się rozlać przez noc, lub czuła się ładnie przez to, w jaki sposób to on na nią spoglądał.
Zdecydowanie to pierwsze.
Rozwalone wszędzie wokół włosy nagle wydawały jej się nowym plusem. Gdy ułożyła je odpowiednio, niemal przysłaniały połowę jej twarzy. Jakby chodziła ciągle pochylona, może nawet przysłoniłyby ją całą i nie musiałaby pokazywać się światu, ani Ryderowi, w ten sposób.
Z tym nowym postanowieniem odnalazła w sobie siłę, by zdjąć należącą do niego koszulkę i w jej miejsce założyć własne ubrania. W bieliźnie i dopasowanym, czarnym topie poczuła się niemal jak człowiek. Niemal nie czuła ogarniającego ją wstydu.
Niemal, bo gdy nie było już nic do zrobienia, jej wzrok znów powędrował do tego przeklętego lustra - a sarkastyczne słowa wyrzucone przez mężczyznę jedynie zaogniły jej policzki i wzmocniły irytację i zażenowanie, którego już było jej dość.
- Spierdalaj - warknęła w reakcji na jego fashion week, wychodząc z łazienki z powrotem do chłodnego salonu. Zmięta w jej dłoni koszulka przeleciała przez powietrze, wyrzucona w jego stronę. Trajektoria lotu niebezpiecznie zahaczyła o jego głowę. - Dlaczego mi nie powiedziałeś, że wyglądam w ten sposób.
Zdanie nie wybrzmiało nawet jak pytanie - bo w istocie nim nie było. Nie chciała słyszeć odpowiedzi. W zasadzie gdyby był z nią szczery, to wczorajszy wieczór nie wydarzyłby się wcale. Lub wetknął lusterko przed oczy.
Sfrustrowana sięgnęła po kurtkę. Zapomniała z tego wszystkiego o własnej odznace, lecz dostrzegła ją kątem oka, wracając się po nią specjalnie i wsuwając do kieszeni spodni - by znów ją uwierała w kieszeni zawsze, gdy usiądzie.
I może powinna. Obiektywnie patrząc rzeczy, które robiła teraz, nieszczególnie przystawały agentce federalnego biura.
- Chodźmy już - rzuciła z frustracją, której nie był źródłem, w daremnej próbie nieprzekształcania tego wszystkiego w problem, na temat którego musieliby dyskutować. Im mniej rozmawiali na temat jej wyglądu, tym lepiej. Im mniej na nią patrzył, tym również było dla niej lepiej.
Natychmiast zlokalizowała swoje buty.

Robin Visser

Uśmiechnął się, z pewnością dość głupkowato, na to jej spierdalaj.
Pamiętał, że Ortega potrafiła się do niego odezwać w ten sposób, zanim jeszcze nauczyła się, kiedy mogła sobie na to pozwolić. Później chyba też niespecjalnie ją to obchodziło. Bywało, że jakiś człowiek przez pół spotkania ważył przy nim każde słowo, a ona wsiadała z nim do samochodu i jeszcze przed zapięciem pasa mówiła mu, że zachował się jak dupek. Ba, potrafiła nawet wskazać moment, w którym zaczął.
Powinien się zastanowić nad tym, czemu pozwolił i dał jej przestrzeń na to już w pierwszej kolejności. W zasadzie odpowiedź była prosta, choć chyba nie dla niej – od początku miał dla niej jakiś soft spot.
Niemniej słysząc Navarro wciąż miała tę samą niewyparzoną gębę, zdecydowanie łatwiej było mu wierzyć, że jakaś jej część faktycznie powiązana była z Ortegą.
Miał już na języku odpowiedź, ale podarował sobie ją, widząc gwałtowność, z jaką zbierała swoje rzeczy. Ten jeden raz w roku zdecydował się nie testować granic jej cierpliwości. Choć szczerze mówiąc, miał wrażenie, że wiedział dokładnie gdzie leżały.
Jego koszulka wciąż była trochę ciepła od jej ciała; przeciągnął ją przez głowę, a potem rozejrzał się po domku sprawdzając czy niczego nie zostawili. Niczego poza odciskami palców właściwie wszędzie, oraz na stole również odciski paru innych części ciała. Dalej zresztą stał krzywo.
Wyszedł za Navarro w milczeniu, wyciągając z kieszeni taniej kurtki równie tanią paczkę papierosów. Pierwsze zaciągnięcie podrapało go w gardle, przy drugim odruchowo opuścił ramiona. Pozwolił aby wraz z dymem w jego płucach pojawił się ten charakterystyczny spokój. Odchylił głowę na moment, przymykając oczy.
Dziewiąta rano na małym zadupiu była za to kiepską godziną na kradzież samochodu. Tym bardziej w niedużej mieścinie.
Poprowadził Navarro w stronę auta, które wypatrzył jeszcze wczoraj i które wciąż zajmowało to samo miejsce. Nie w smak było mu obniżenie komfortu podróży, choć do SUV-a jeszcze nie zdążył przywiązać się tak bardzo jak do tamtego BMW. Na zawsze w jego pamięci.
Przygryzł papierosa i pochylił się przy drzwiach kierowcy z tanim multitoolem zabranym z domku, a zamek puścił dopiero po paru minutach. Zdążył w tym czasie dwa razy poprawić pozycję ze względu na bok i raz zastanowić się, czy Navarro już układała jakiś komentarz na przedłużającą się czynność. Miał zmarznięte palce, oto jego powód.
Jebać Alaskę.
Wsunął się do środka i sięgnął przez fotel pasażera, żeby otworzyć te po stronie Navarro, niczym rasowy dżentelmen.
Pozwolił by dym wypuszczony z płuc wypełnił przestrzeń w aucie, zastępując zatęchły zapach starej tapicerki, niedopałek wyrzucił na mokrą ulicę i zatrzasnął drzwi.
Samochód odpalił dopiero przy trzeciej próbie i krótkim, holenderskim przekleństwie. Poziom paliwa, który wskazała igła nie wyglądał obiecująco, ale mimo wszystko wyjechał ich mobilem na drogę, ogrzewanie kierując w pierwszej kolejności na parujące szyby.
— Powiedz mi lepiej od razu, jak ma wyglądać to twoje grzecznie, bo zakładam że mamy dwie różne definicje. Mam się przywitać i skomplementować pingle — w jego wyobraźni je nosił — czy najlepiej, żebym już na dzień dobry nie otwierał mordy?
W swojej głowie zdołał już stworzyć odpowiedni obraz Rydera – widział w nim szalonego informatyka we flanelowej koszuli (nie, żeby coś do nich miał – do koszul, rzecz jasna). Musiał mieć kwadratowe okulary lub takie, które nosił Harry Potter. Z pewnością jeszcze seplenił, być może miał bardzo krzywe zęby. Nie zagłębiając się bardziej – miał wyglądać jak mieszkaniec piwnicy. Uwaga Navarro o tym, że miał cenić sobie prywatność i niekoniecznie lubił niespodzianki tylko to przekonanie pogłębiła.
— Zresztą, mam wierzyć, że na mój widok nie rzuci się na telefon, aby zawiadomić kogoś? Albo nie odstrzeli mi głowy? To Ameryka, tu jeszcze zostanie za to bohaterem.
A jego nie powinno przy niej być. Powinien być dawno w Meksyku, może w Holandii, grzać tyłek, a nie odmrażać go sobie na Alasce. Miał na to naturalnie wyjaśnienie; chciał być tuż obok Navarro aby wetrzeć jej w twarz, że miał rację, co do jej pRzYjAcIeLa. Tak stanowiła oficjalna wersja; do nieoficjalnej nie przyznałby się nawet przed samym sobą.
the shit i do for you