MAPLE HEARTS | PBF

— I… jak? Naprawdę jest aż tak źle? — spytała nerwowo Hana, skubiąc krawędź długiego, opadającego na dłoń rękawa. Rzuciła tylko krótkie spojrzenie w lustro, ale, spłoszona, prędko wróciła oczami najpierw do Misty, a potem do rozlewającej się pod nią kałuży jedwabiu.(...)
— Nie — powiedziała w końcu, zdecydowanie, choć nadal patrzyła na nią trochę zbyt długo. — Nie. Absolutnie nie. — Przerwała, jakby sama przestraszyła się własnego tonu. — Jest... naprawdę piękna.(...)
— Dziękuję, Misty. Uspokoiłaś mnie — powiedziała w końcu Hana, kiedy głos jej powrócił. Faktycznie uniosła wzrok z nieco większą pewnością niż wcześniej i zmierzyła swoje odbicie w lustrze

Zanim zdążyła się rozmyślić lub dojść do wniosku, że nie jest to najlepszy pomysł na podziękowania, mocno przytuliła dawną przyjaciółkę. I nie przeszkadzało jej, że wyszło może trochę trochę niezręcznie, może trwało to o trzy sekundy za długo i żadna z nich nie wiedziała, kiedy ten gest zakończyć.

— Dwie kawy — powiedziała, podnosząc wzrok.
Jedna z kelnerek, znajoma Hany, właśnie podchodziła do stolika.
— Wszystko w porządku? Taki cat fight już z rana...
Misty uśmiechnęła się lekko.
— Jeszcze nie wiem. Poproszę dwie czarne kawy. Jeśli można.