MAPLE HEARTS | PBF

1. Ostatecznie Zoya wspólnie z resztą personelu stanęła przed menadżerką, która rozdzielała obsługę do poszczególnych stolików. Oczywiście kaprysem losu okazało się wylosowanie numeru jeden. Wtedy kobieta wręczyła jej i towarzyszącemu obok tyczkowatemu chłopakowi imieniem Oleh bordowe kokardy, po czym pogratulowała przydziału.
Lucien Spencer.
Znów poczuła narastającą żałość, a duszność dopadła ją z pełną mocą, gdy zacisnęła palce na materiale wstążki. Miała ponownie stanąć przed Lucienem i to w dodatku w tak upokarzających okolicznościach, że na samą myśl żółć podeszła jej do gardła. Mimo wszystko, po kilku naprawdę głębokich wdechach, z policzkami zaróżowionymi od nerwów, przekroczyła próg tej pieprzonej sali. Jednocześnie... na twarzy Zoi zagościł najpiękniejszy uśmiech na jaki w tamtej chwili potrafiła się zdobyć.
2. W tej samej chwili jego trybiki podjęły pracę na przyspieszonych obrotach, bo kompletnie nie wiedział, jak powinien się zachować. Udawanie, że jej nie znał, wydawało mu się okrutne, podobnie jak upokarzające było usługiwanie mu, ale jednocześnie nie mógł na nią zwrócić większej uwagi towarzystwa, bo… przed tym właśnie próbował ją chronić. [...] Zdusił w sobie złowróżbny pomruk i przyjął na twarz uprzejmy, wyuczony uśmiech, którym zapewnił gości, że wszystko było w porządku.

I wszystko wiodło się dobrze, dopóki nagle nie przygasły światła, wprowadzając na sali popłoch. Sam Lucien wyprostował się i z niepokojem rozejrzał, aż ekran za nim rozświetlił się, trochę go oślepiając.
A potem patrzył struchlały, jak przed nim i całą salą rozgrywa się scena, którą pamiętał aż nazbyt dobrze.

Ciemnowłosa dziewczyna wyszła z tylnej strony turkusowego Mercedesa, by zaraz za nią pojawiła się postać Luciena Spencera.

— Wyłączcie to! — wzburzony, acz wciąż zachowujący pozory opanowania głos rozbrzmiał się po sali, gdy spojrzał gniewnie na technika znajdującego się za kulisami.

— Przynajmniej te są całe. Tamte ci odkupię. — Podał jej stringi z szelmowskim uśmiechem, które kobieta zaraz na siebie nałożyła.
— Powinny być jakieś drogie. Może jednej z tych marek, których sam używasz? — usłyszeli figlarne wtrącenie kobiety, podczas gdy Lucien naciągał na siebie spodnie.

— Natychmiast! — ponaglił, i choć technik gorączkowo próbował coś z tym nagraniem zrobić, nie potrafił powstrzymać seansu.

— Powinnaś mnie podsumować za cały ten weekend. — Twarz Luciena przyozdobił usatysfakcjonowany uśmiech.
— Policzę ci podwójnie za nocleg i wspólny prysznic. — Ciemnowłosa pogroziła lubieżnie palcem.

Kadr wyglądał na nagrywany z ukrycia, gdzieś pomiędzy liśćmi, ale i tak widać było wiele szczegółów, których opinia publiczna wolałaby nie znać. Oczywiście, ucięto fragment, jak beztrosko złapał ją za uda i w towarzystwie jej pisku, przerzuconą przez ramię, przenieść na drugą stronę auta.
To nie miało w tej chwili znaczenia. Liczyło się wyłącznie to, co zobaczyli widzowie — szanowanego Luciena Spencera w aucie z dziewczyną wątpliwego pochodzenia, z którą zabawiał się najwyraźniej przez cały weekend.
Czarny ekran pozostawił po sobie głuchą ciszę na sali. Czuł na sobie palące spojrzenia wszystkich zgromadzonych. Wciąż skonsternowany, przesunął wzrokiem po sali. Szok, dezaprobata i zniesmaczenie malowały się na twarzach gości, poniosły się pierwsze szepty, kilka osób wyciągnęło telefon, by go nagrać. Wszyscy czekali w napięciu, co się stanie dalej.

A potem wszystko potoczyło się w zastraszającym tempie. Miał świadomość tego, że Zoya nie posiadała najlepszej kondycji, więc kwestią czasu było jej doścignięcie. Nie spodziewał się jednak, że tak przebiegle postanowi odepchnąć się nogami od ściany.
Wytrącony z rezonu upadającym z hukiem telefonem, Lucien nie zdążył zareagować i stracił równowagę, upadając z łoskotem na posadzkę i przyjmując cały ciężar siebie oraz Zoi na swoje plecy i tyłek. Pod wpływem uderzenia syknął z bólu, odruchowo chcąc się skulić w sobie, przez co rozluźnił uścisk. Oszołomiony niespodziewanym obrotem sytuacji, z chwilowym opóźnieniem zarejestrował próbę wyswobodzenia się ciemnowłosej z jego ramion, więc złapał ją za uda i ściągnął w dół.

Lucien Spencer pisze:— O, nie, nie — pokręcił głową ostrzegawczo, lecz było już za późno. Widział, jak przeniosła spojrzenie na telefon i automatycznie dopadł do strefy kuchennej. Oczywiście, przez przebiegłość kobiety nie zdążył złapać komórki, więc zatrzymał się przy blacie naprzeciwko niej. — Zoya, oddawaj go — rozkazał, po czym spróbował wykorzystać moment jej nieuwagi i wyrzucił dłoń do przodu, chcąc pochwycić przedmiot.

Zoya Weasley pisze:Gdy tylko dopadła telefon, natychmiast poderwała się na nogi i pognała w stronę gabinetu. Wpadła do środka, zatrzasnęła za sobą drzwi i prędko przekręciła zamek. Zrobiła to w tym samym momencie, w którym Lucien zaczął szarpać za klamkę.[...]
Dobiegające zza drzwi odgłosy gwałtownie przerwały gonitwę jej myśli. Otrząsnęła się i po czwartej nieudanej próbie wpisania hasła w końcu dostała się do urządzenia.
Natychmiast otworzyła instagrama i przeszła do tworzenia nowego posta. [...]
Nie miała jednak czasu bardziej nad tym rozważać, bo kolejny dźwięk sprawił, że omal nie wypuściła z rąk komórki.

Zoya Weasley pisze:— Skoro znowu jestem twoja, to chcesz to jakoś wykorzystać? Możemy na przykład pójść pod prysznic i porozmawiać, tak jak sobie to kiedyś obiecaliśmy — zaproponowała i w głupim geście nawet wskazała kciukiem w kierunku łazienki. Następnie, próbujac jednocześnie ukryć narastającą niepewność, pochwyciła wolną dłoń mężczyzny i spróbowała podciągnąć go z kanapy.

Lucien Spencer pisze:Na jej wesołą propozycję nie mógł powstrzymać się przed niekontrolowanym ruchem żuchwy, bo jemu wcale nie było do śmiechu. Na razie nie potrafił przejść z tym do normalności i właściwie nie był pewien, czy kiedykolwiek pogodzi się z tym, co Zoya zrobiła. I już miał jej odpowiedzieć, kiedy złapała go za rękę i delikatnie nią szarpnęła.
Najpierw spojrzał na trzymaną go za ramię dłoń, a potem podniósł oczy na nią.
— Mogłaś o tym pomyśleć, zanim postanowiłaś ułożyć mi życie bez mojej aprobaty — stwierdził chłodnym tonem spod nieco ściągniętych brwi, po czym szarpnął własną rękę, wyswobadzając się z jej uścisku. — Johnny się z tobą skontaktuje i przygotuje do wywiadu. Na razie to tyle — powiedział cicho, znów odwracając wzrok na zawartość bursztynowego trunku.

- Cześć! Ale dramat z tym blackoutem, co nie? Od trzech dni nie prostowałam włosów i w ogóle nie mogę ich ułożyć, widzisz? - przywitała się i od razu zaczęła iść w stronę pomieszczenia z agregatami. Rozejrzała się opustoszałym, cichym korytarzu i aż przeszedł ją dreszcz. Trochę spooky to wszystko wyglądało, gdy długie cienie tańczyły na ścianach, a krzesła wyglądały jak… no właśnie, nie wiadomo co.

Pix już miała odsunąć się od urządzenia, kiedy dostrzegła duży przycisk z napisem OFF. Uniosła rękę i wcisnęła go niepewnie. Agregat, który chwilę wcześniej cicho buczał, został całkowicie odłączony od zasilania.
— Albo możemy spróbować to same naprawić? — zerknęła niepewnie na Perry. — Widzę skrzynkę z narzędziami. Tata zawsze mówi, że izolacja potrafi zdziałać cuda — oznajmiła, stając na palcach, żeby ściągnąć dużą z półki dużą, czarną skrzynkę.

- Hm, a może trzeba przylutować ten kabelek… Ale… nie mamy prądu, no tak - zreflektowała się od razu, wzdychając, bo lutownicy w kieszeni też oczywiście nie nosiła! Jakby tego było mało, telefon wysłał jej ostrzegawcze powiadomienie. Bateria spadła poniżej 10%.