Nazwa odznaki: Someone call the doctor Postać: River Gurney Odnośnik do wątku:klik Osoby towarzyszące: Sascha Fontaine Cytaty: Spoiler
w sumie cała fabuła, ale...
W pokoju było duszno – pachniało ludzkim potem i papierosowym dymem, a także czymś słodkim i nieprzyjemnym, czego nie potrafił określić. Spojrzał na Saschę – na jego nagie ciało i bladą twarz, a potem na leżącego na łóżku mężczyznę, podobnie pozbawionego ubrań, lecz dużo mniej przyjemnego w odbiorze. Rzucił torbę na podłogę obok i pochylił się, żeby przyłożyć dwa palce do jego szyi, wyczuć tętno poruszające się niemrawo pod lepką, spoconą skórą. Udawał, że nie zauważył wszystkiego wokół – zaczerwienionych śladów na jego ciele, brudnej pościeli, białego osadu na szafce nocnej.
– Kurwa mać – wymruczał pod nosem, tym razem ciszej, prawie szeptem, głównie do samego siebie. – Jesteś pewien, że nie wiesz, co dokładnie wziął? Przeszukałeś jego rzeczy? – zwrócił się do chłopaka, choć niespecjalnie spojrzał w jego stronę. Nie czekał na odpowiedź – pochylił się, podając mężczyźnie do nosa tłok aerozolu, po czym wyjął z torby strzykawkę, nabijając ją jedną z przezroczystych ampułek i wbijając igłę głęboko w miękką tkankę uda
– Ja zostanę. Zadzwonię po karetkę, powiem, że miałem się z nim tu spotkać, że facet wziął jakieś prochy i zasłabł. – spojrzał na szafkę przy łóżku i warstwę białego osadu rozmazaną na ciemnym blacie.
Nie wiedziała więc, że na jej posesji pojawił się gość.
Powróciła do tej samej frazy, pozwalając ciężkim akordom ponownie zająć przestrzeń. Wysokie pomieszczenie odpowiadało jej własnym echem. Dźwięki unosiły się ponad meblami, przenikały do korytarza i dalej, aż po odleglejsze części domu. W pewnym momencie melodia zaczęła przybierać bardziej miękką postać, a palce Celeste przeszły do kolejnego fragmentu. Wzięła niewielki łyk whisky, odstawiła szklankę i pochyliła się nad klawiaturą. Była tak pochłonięta muzyką, że nie zauważyła nawet, kiedy światło za przeszkleniami zaczęło przygasać. Złoto powoli traciło intensywność, przechodząc w przybrudzoną miedź, a cienie na ścianach wydłużały się, zlewając w jedną, coraz głębszą plamę.
Wtedy coś przerwało melodię. (...)
Raphael Valencourt.
Przez kilka sekund nie zrobiła nic. Patrzyła na niego, próbując pogodzić jego obecność z całą resztą. Z porą, sposobem przybycia, uporczywym pukaniem i brakiem wcześniejszej zapowiedzi. Nie spodziewała się go. Nie tego wieczoru, nie w takich okolicznościach. A jednak stał przed jej drzwiami, w miejscu, do którego nie powinien docierać nikt bez jej wiedzy.
Narkotyk mieszał się z emocjami, przeżerając nie tylko jego umysł i ciało, lecz także te poziomy wnętrza, do których nie miał dostępu nikt, nawet on sam. Było w tym coś szczególnie odrażającego: świadomość, że substancja, którą wprowadził do własnego organizmu, zamiast pomóc, zyskiwała teraz prawo do poruszania się po miejscach, których strzegł z większą zaciekłością niż nazwiska, konta bankowe i rodzinne sekrety. Nie potrafił już odróżnić tego, co rzeczywiście czuł, od tego, co zostało w nim sztucznie wywołane, co było jego własnym lękiem, a co jedynie chemicznym echem, wzmocnionym do rozmiarów niemożliwych do zniesienia. (...) Powinien powiedzieć coś ironicznego, może nawet nieprzyjemnego, by zamknąć tę sytuację w granicach, które znał. Powinien być Raphaelem Valencourtem, a nie tym człowiekiem, który właśnie zaciskał palce na cudzym swetrze, jakby od jego miękkości zależało, czy świat nie rozpadnie się pod jego stopami.
Nie potrafił jednak.
- Je ne veux - zaczął ciężko, a własny głos zabrzmiał mu obco, zdarty i pozbawiony tej pewności, którą zwykle nadawał każdemu wypowiadanemu słowu. Przełknął ślinę, lecz gardło pozostało suche. Musiał zebrać resztki sił, by dokończyć zdanie. - Je ne veux pas être seul.
Przybycie Raphaela było zakłóceniem harmonogramu. Błędem w starannie zaprogramowanym systemie, który dotąd działał z niemal bezduszną precyzją. Nieproszonym elementem wprowadzonym do układu, w którym każda zmienna miała swoje miejsce, a każda nieprzewidziana okoliczność powinna zostać możliwie szybko wyeliminowana. Tymczasem z każdym kolejnym gestem i wypowiedzianym słowem wybijał ją z rytmu coraz bardziej, jakby nie wystarczało mu samo pojawienie się w jej przestrzeni. Jakby przyniósł ze sobą coś, co nie należało do teraźniejszości, a mimo to uparcie domagało się w niej miejsca.
Nie chodziło o niego samego. Chodziło o to, co uruchomiła jego obecność. O nieprzewidzianą reakcję organizmu, który zdawał się posiadać własną pamięć, niezależną od tej, którą próbowała zachować w rozsądnych granicach. Ciało odpowiadało na bodźce, na które umysł nie wyraził zgody, a sam umysł zaczynał pękać pod naporem dwóch rzeczywistości. Teraźniejszość, w której stała naprzeciw Raphaela, coraz trudniej dawała się oddzielić od przeszłości, która powinna była dawno utracić nad nią jakąkolwiek władzę. Granica między nimi nie tyle się zacierała, ile stawała się przepuszczalna, pozwalając wspomnieniom przedostawać się tam, gdzie nigdy nie powinny mieć wstępu.
Najgorsze było to, że pomimo wszystkich pozorów, które z taką pieczołowitością utrzymywała, coraz trudniej przychodziło jej zachowanie kontroli. Nad sobą, własnymi reakcjami, a przede wszystkim nad tym, co działo się gdzieś pod powierzchnią jej pozornie niewzruszonej postawy. Irytacja mieszała się z przerażeniem, tworząc gęstą, duszącą substancję, która osiadała w trzewiach i z każdym kolejnym oddechem zdawała się zajmować coraz więcej miejsca. Niebezpieczną mieszankę, której proporcji nie potrafiła już określić. Wiedziała jedynie, że w odpowiednich okolicznościach wystarczyłby jeden niewłaściwy ruch, jedno słowo wypowiedziane nieodpowiednim tonem, by wszystko, co dotąd utrzymywała w ryzach, rozpadło się z hukiem.
Nie przyznano odznaki: It's only the beginning - wskazany użytkownik już ją posiada.
Nie przyznano odznak: Who is this? oraz Cry me a river użytkownikowi Raphael Valencourt - wskazany użytkownik już je posiada.