MAPLE HEARTS | PBF

Obietnica wybrzmiała z jej ust sprawiła, że niepostrzeżenie odetchnął z ulgą. Zdawał sobie sprawę, że nic nie mogło trwać wiecznie, ale pozwolił sobie na nadzieję, którą Skye dawała mu swoją postawą, słowem i czułymi gestami. Wiele obaw kierowało nim przez całe swoje życie. Uciekał przed zaangażowaniem również dlatego, że obawiał się bezcelowości inwestowania w drugą osobę swoich uczuć. Ludzie głównie robili to tylko po to, by ostatecznie i tak spotkać się z zawodem i bólem, czego za wszelką cenę próbował uniknąć. Nawet, jeśli związek był w stanie przetrwać długie lata razem, coś w końcu musiało pęknąć. Coś musiało się wydarzyć.
Na przykład choroba, której nie dało się przezwyciężyć. W ostatnich tygodniach życia mamy patrzył, jak powoli ulatywało z niej życie i jaki wpływ miało to na niego i tatę. Mimo wszystko zapamiętał słowa Anthony’ego usłyszane podczas tamtego wieczoru po śmierci: Gdybym mógł wrócić się w czasie, wiedząc to, co wiem teraz, zrobiłbym dokładnie to samo. Bo ją kochałem. I nadal będę. Dla niej byłoby warto. Trafiły do niego, przekonując, że dla tej jedynej warto było podjąć się ryzyka.
I tą jedyną trzymał właśnie w ramionach. Nawet, jeśli prędzej czy później dojdzie między nimi do konfliktu, którego się obawiał, w głębi siebie był pewien, że zrobi wszystko, by między nimi się ułożyło. Z różami, na kolanach, wiodąc ustami po jej wargach i całym ciele. Dla niej byłoby warto.

Nie dało się zaprzeczyć, że na niego nie działała, a siedzenie w drugim kącie jacuzzi nie było dla niego żadną przeszkodą. Z drugiej strony potrzebował rozmowy, szczerości i oddechu, wiedząc, że gdyby siedziała przy nim, nie potrafiłby się oprzeć przed muskaniem wargami jej szyi, czy wodzeniem palcami po jej ramieniu. Jego gesty zdawały się być instynktowne, naturalne, jakby miał to zapisane w swoim kodzie genetycznym. Skye z pewnością wpisała się w nim na stałe.
Z tym, że jego Skye w tym momencie wydawała się… zazdrosna? W pierwszym odruchu ściągnął brwi i przekrzywił głowę na bok, ale po usłyszeniu przeprosin zaraz jego rysy twarzy złagodniały, a kąciki jego ust drgnęły pod wpływem delikatnego uśmiechu. Była urocza, gdy okazywała względem niego zazdrość, choć zupełnie nie miała ku temu żadnego powodu. Aż zdziwił się w myślach, że też gryzła się w język w pracy, gdy musiała z nią pracować. Nic mu nie wspominała o tym, jak znosiła ich współpracę.
— Czy coś się między Wami wydarzyło podczas mojej nieobecności? - zapytał w zamian, nagle zainteresowany tym tematem. Nie pytał ze względu na Sydney, tylko przede wszystkim przejmował się tym, czy Skye miała z powodu jego decyzji dotyczącej przekazania jej projektu jakieś nieprzyjemności.
— Mam taką nadzieję - uśmiechnął się w odpowiedzi, patrząc w jej stronę spojrzeniem tak ciepłym, że sam pod jego wpływem mięknął. Oczywiście, że schlebiało mu to, iż po nim nie potrafiła być z nikim innym. I pragnął, by tak już zostało.
Na jej warunek drgnęła mu brew w geście zaintrygowania, a w jego oczach pojawił się łobuzerski błysk. Obserwował, jak niespiesznie zmniejsza odległość, a wraz z kolejnymi jej słowami uśmiech blondyna zaczynał się poszerzać. Już wyobrażał sobie te pikantne wiadomości w ciągu dnia, które tylko wzmagały jego apetyt, by z wyczekiwaniem wpatrywać się w zegarek i to go zadowalało. Przez cały ten czas również nie spuszczał z niej wzroku, czując na swoich udach jej dłonie, a fakt, że pochyliła się w jego stronę w wiadomym celu, już teraz mącił mu w głowie. Kusiła go niesamowicie, i dobrze o tym wiedziała. - Mówisz, że może być tego więcej? - podchwycił jej słowa cicho, powoli przesuwając błękitnym wzrokiem z jej oczu do ust i z powrotem. Mimo tego, jak bardzo chciał teraz złączyć ich wargi, świadomie odchylił głowę do tyłu. - Ustalmy kilka zasad - stwierdził, bo jeśli miał się na to zgodzić, to też należało doprecyzować. - Po pierwsze, żadnych przyjaźni ze swoim mentorem. Nie szukaj dla mnie zastępstwa - uniósł znacząco brew, uśmiechając się przy tym nieznacznie. - Po drugie, nie przynosimy pracy do domu. Nie tylko ze względu na swój pracoholizm, ale i konkurencyjność. I właściwie chyba ode mnie to tyle. Coś byś dodała? - dopytał, szczerze zainteresowany jej odpowiedzią. Jeszcze tego mu brakowało, żeby zaraz zaprzyjaźniła się z jakimś nowym kolegą. Zbyt dobrze wiedział, jak to działało. Co do reszty był w stanie iść na kompromisy.

Skye Murray

Dominic doskonale zdawał sobie sprawę ze swojej reputacji, więc nie mógł być zaskoczony faktem, że Skye miewała względem niego pewne obawy. Z drugiej strony nigdy przy niej świadomie nie decydował się na flirt, zawsze szanując obecność Skye, nawet, kiedy wychodzili na jedzenie jeszcze jako tylko przyjaciele. Biorąc pod uwagę swoje dotychczasowe życie, jego wyznanie było ogromnym krokiem do przodu, a skoro wypowiedział te dwa magiczne słowa na głos, to nie zamierzał za chwilę zmienić zdania. Żadna Sydney nie była w stanie tego zmienić.
Gdy ciemnowłosa mówiła o tamtym spotkaniu, słuchał jej z uwagą i nieco ściągniętymi brwiami. - Ach, tak? - mruknął na wspomnienie o zaznaczaniu terenu. Uważał, że uświadamiając Sydney o oddaniu swojego serca komuś innemu, w końcu odpuści, ale najwyraźniej tak nie było. A przynajmniej jeszcze nie do momentu, w którym blondynka nie wiedziała, o kogo chodziło. Była zbyt bystra, żeby się nie domyślić, kto skradł jego serce. - A jaka była na to Twoja odpowiedź? - odwzajemnił jej uśmiech, dostrzegając w jej oczach przebłysk dumy. Ciekawiło go, czy już wtedy Skye zdradzała przejawy swoich uczuć do niego, gdyż po czymś Syd musiała wywnioskować ich bliższą relację. - Mogłem zlecić to komuś innemu - westchnął jeszcze, bo naprawdę nie chciał być źródłem konfliktu. Na szczęście obie były profesjonalistkami i nie zarzuciły pracy nad projektem. Inaczej Dominic nie znalazłby się w tym miejscu, w którym był teraz.
— Czy to jest moment, w którym chcesz porozmawiać o swoich życiowych celach? - uniósł wyżej brew z dozą ostrożności. Mówiąc o przyszłości, nie myślał jeszcze o niczym konkretnym, jak byciu po prostu tu i teraz i czekaniu na to, co przyniesie im czas. Nie wiedział, co powinien myśleć na temat kolejnych kroków, bo dziś zrobił już jeden poważny, co wymagało od niego nie lada odwagi. Jednocześnie zdawał sobie sprawę z tego, że Skye kierowała się w życiu pewnymi oczekiwaniami i choć obecnie było między nimi dobrze, to gdzieś w głębi siebie nadal odczuwał obawy, czy będzie dla niej wystarczający i sprosta wszystkiemu, czego pragnęła od życia? Chyba w tym momencie nie chciał o tym myśleć.
Koncepcja krążenia po różnych orbitach i stopniowego zbliżania się do siebie bardzo pasowała do tej dwójki. Wyglądało na to, że oboje potrzebowali dojrzeć emocjonalnie do pewnych spraw, a w przypadku mężczyzny odkryć, czego naprawdę potrzebował i co powinien zrobić, żeby to uzyskać. Życie było grą stworzoną dla wszystkich, a miłość była nagrodą. Patrząc na Skye, obserwując jej piękne, błyszczące w świetle przyciemnionego światła tarasowego oczy oraz uśmiech rozpromieniający całą twarz, miał wrażenie, że zdobył już wszystko, czego pragnął. Najlepszą nagrodę, jaką mógł dostać od życia.
A gdy tak się do niego zbliżała, świadomie próbując go uwieść, z trudem przychodziło mu opieranie się jej wpływowi. Zwłaszcza, kiedy wiedział, co kryło się za jej figlarnym spojrzeniem i jak smakowały jej pełne, uzależniające usta, z których okrzyki rozkoszy prędzej czy później z pewnością zatrzęsą tym domkiem w posadach.
Mruknął przeciągle pod wpływem jej dłoni wsuwających się pod materiał jego kąpielówek. I choć w pierwszej chwili przecież nie zamierzał jej pozwolić się tak torturować, próbując zmienić temat, to kiedy znajdowała się tak blisko niego, niemal czuł, jak chwyta go w dłonie i… chciał więcej. — Jesteś bardzo kreatywna. Miałbym oddać konkurencji taki skarb? - rzucił jej jako jedyny kontrargument, który w tym momencie przyszedł mu do głowy. I wbrew pozorom wcale nie mówił o kreatywności, jaką wykazywała się w pracy. Była jego skarbem, przez który momentalnie tracił całą swoją silną wolę. W chwili, gdy uśmiechnęła się zadziornie i wycofała dłonie, mimowolnie odetchnął. Ewidentnie robiła mu wodę z mózgu.
— Jeśli tacy Ci się podobają - uśmiechnął się łobuzersko z rozbawieniem. Dobrze wiedziała, jaką przyjaźń miał na myśli. Nadal czuł jej dłonie na swoich udach, które tylko podsycały jego pragnienia. - Jednego i drugiego - stwierdził, a słysząc o jej wycofaniu się, bez zastanowienia włożył trzymane dotychczas na krawędziach jacuzzi ręce do wody i stanowczym ruchem złapał ją za pośladki, przyciągając do siebie, żeby usiadła na nim okrakiem i przysunął jej wargi do własnych. Wszystko po to, byle poczuć ją bliżej. - Jeszcze jedno. Nie drażnij się ze mną tak. Chyba, że chcesz się doigrać - rzucił niebezpiecznie niskim tonem, muskając jej usta swoimi. Oplótł ją swoimi ramionami tak, że między ich ciałami nie znajdowała się żadna przestrzeń. Mogła go poczuć pod sobą i upewnić się, że wszystko, co robiła, wywoływało w nim odpowiednią reakcję.

Skye Murray