MAPLE HEARTS | PBF

  Zmrużyła lekko oczy, przez moment wyglądając jak podejrzliwy dinozaur, kiedy mężczyzna dał jej dosadnie do zrozumienia, że nie ma pojęcia kim są Whitney Houston ani Kevin Costner. A może chodziło o to, że jej nie usłyszał za dobrze?
  Nie odpowiedziała nic, pozostawiając tę kwestię nierozwiązaną, decydując się by potraktować pytanie jako próbę żartu. Przy czym żart był czymś, o co nie podejrzewałaby go nigdy. Nie musiała go nawet poznawać dobrze, by wiedzieć, że jego humor najprawdopodobniej nie istniał. A jeśli istniał to w niezrozumiałym dla niej (i pewnie dla reszty świata) wymiarze.
  Co on, na litość boską, miał z tym pakowaniem się do łóżka? Przecież już powiedziała, że wcale jej nie o to chodziło, kiedy już za pierwszym razem użył tego określenia. Słyszeć to po raz drugi było co najmniej niezręcznie. Tym bardziej, że jej policzki znów przybrały zdradziecki róż – nawet jeśli na chwilę. Co się z nią działo? Nie określiłaby się jako wstydliwą, a co do bezpośredniości, to przecież powinna być przyzwyczajona – w końcu Jason był jej dobrym kumplem, Oliver także, a ani jeden czy drugi nie hamowali się zbytnio w jej towarzystwie.
  I wtedy jej to nie przeszkadzało.
  Ale może to była ta znacząca różnica, że insynuacje i niedwuznaczne zwroty nie robiły na niej wrażenia, kiedy grunt znajomości był już dawno wyrównany i była z nim dobrze zaznajomiona.
  Zamierzała ratować resztki swojej godności odwróceniem spojrzenia na bok; szybko jednak wróciła z uwagą do mężczyzny, bo coś wyklarował.
  — Czyli jednak zamierzasz tu spać — stwierdziła. Pokój obok był odpowiedzią, której oczekiwała. Pytała o nią bezpośrednio słowami ‘czy zamierza tu spać’. Kurczę, wystarczyło jedno głupie tak, a obyłoby się bez snucia podtekstów i domysłów. — Dobrze — dodała, chcąc domknąć sprawę.
  To nie tak, że jej się to uśmiechało – klasyfikowała go jako niebezpiecznego, również dla niej samej. Wiedziała jednak, że nie będzie miała większego wyboru, jeśli on już postanowił. Bo jak go od tego pomysłu odwiedzie? Nie wezwie policji, bo – jak już ustatlili – wyjdzie na skończoną idiotkę z paranoją.
  Przemilczała dyskusję na temat snu – mogła się próbować upierać, że każdy potrzebuje snu; że może umyka mu, jak bardzo mu go brakuje – ostatecznie jednak uznała, że to będzie pozbawione sensu. Próba przesunięcia ściany. Rozmowa jak ze ścianą. Powinna zacząć wołać na niego per ściana. Ściany też były wysokie.
      Byeok
  Zabrała jego talerz i wyłączyła kuchenkę, sprzątając na szybko po przygotowaniu posiłku. Nie odwróciłą na niego wzroku, kiedy spytał ją o jej plany. W zasadzie – jeszcze bardziej skupiła się na swoim zajęciu.
  Dłuższa chwila oddzieliła jego pytanie od jej odpowiedzi. W tym czasie zdążyła wyszorować patelnię i nawet ją osuszyć szmatką.
  — Nie mam planów na jutro. Jadę tylko na cmentarz i wracam do domu. — To był zasadniczo jej plan na zeszły tydzień. Świadomie się izolowała. Jeśli coś się zmieniało, to tylko dlatego, że ktoś postanowił wprosić się do jej domu – mniej lub bardziej bezpośrednio. — Pojutrze to samo. W poniedziałek też. — Nie wybierała się na uczelnie; nie wybierała się do pracy, bo wzięła wolne.
  Siedziała w domu i przeżywała stratę po swojemu. Problem jednak tkwił w tym, że teraz jej sposób został zachwiany cudzą obecnością, którą miała obowiązek zaakceptować. Przynajmniej do momentu, w którym nie weźmie szturmem gabinetu pana Salvatore.
  — Pościelę ci w pokoju gościnnym. — Nawet nie proponowała, że pokaże mu, gdzie się znajduje. Już z góry przyjęła, że wiedział o tym. Bo skoro znalazł jej sypialnię – wcale nie po to, by wpakować jej się do łóżka, a także naprawił rolety, to znaczyło, że poruszał się po całym domu. Nie mówiąc już o tym, że w pamięci miała, jak namiętnie przeszukiwał każdą szafę i szufladę, nic sobie nie robiąc z jej obecności. I przede wszystkim – nie pytając o pozwolenie.
  Ciekawe czy szafkę z jej bielizną też przeszukiwał.

Damon Tae

Mało był rozrywkowym człowiekiem. Raczej nie nadawał się na kumpla, przyjaciela, a nawet partnera. Przynajmniej sam tak uważał. Daleko mu było do wymarzonego człowieka, który chodzi na randki, robi wspaniałe, romantyczne rzeczy, kupuje kwiaty i zabiera na niesamowite wycieczki. Chyba, że te niebezpieczne, np. do więzienia w Korei Północnej się liczą. Nie oglądał zbyt wielu filmów i nie chodził na domówki. Nie miał też zbyt wielu znajomych. W zasadzie nie miał ich praktycznie w ogóle, nie licząc tych, których znał wyłącznie z pracy. Nie był więc socjalnym osobnikiem z którym można się było dobrze bawić.
Jako człowiek dawno postawił na sobie kreskę. Była z niego jednak całkiem dobra maszyna.
Albo pies, jak go też zwano.
Nie skomentował jej słów co do spania, bo oczywistością było, że zamierzał z nią właśnie zamieszkać. Jeśli by go wyrzuciła z domu, to i tak warowałby w aucie na podjeździe, bo akurat spanie na przednim siedzeniu także miał już w pełni opanowane. Musiał tylko w pełni zadbać o zabezpieczenie domu i wtedy mogła mieć nieco więcej przestrzeni. Nie chciał przecież drugi raz popełnić tego samego błędu, bo ostatnio skończyło to się pieprzonym, krwawym weselem.
I cudem uniknął bycia jedną z ofiar. Jego nowy szef także był okrutny, a on chociaż śmierci się nie bał, to miał jeszcze kilka rzeczy do zrobienia. Poza tym, śmierć przez to, że zjebał, była poniżej jego godności. Wolał umierać w walce czy czyjejś obronie niż za karę.
Mógł się domyślić jakie miała plany, bo każdy normalny człowiek po nagłej starcie obojga rodziców robiłby zapewne to samo. On… jak wiadomo był inny. Swoją żałobę przeżywał inaczej, ale to też dlatego, że jego emocje były mocno stłamszone w środku.
Wszystko odczuwał zupełnie inaczej.
— W porządku — odpowiedział sucho, nie komentując jej planów. Skoro zamierzała iść na cmentarz, to będzie szedł tam z nią. Nie musieli rozmawiać. Zamierzał się też trzymać na odpowiednią odległość, bo też spodziewał się, że to właśnie tam ktokolwiek, kto na nią polował, mógł się jej spodziewać. W końcu była jedyną córką. Kochaną przez rodziców. Oczywiście, że będzie odwiedzać ich grób.
Łatwy cel. W ten sposób to analizował.
Nie odpowiedział na jej kolejne stwierdzenie. Na dobrą sprawę nie potrzebował nawet pościeli, ani łóżka. Wystarczy mu zwykła kanapa na dole oraz koc, chociaż i tak w jego przypadku, koc to już luksus. Skoro jednak się zaproponowała, to nie zamierzał jej od tego odwodzić. Lepiej w końcu spać w normalnym łóżku. Chociaż w jego przypadku „spać” to spore niedopowiedzenie.
Odprowadził ją spojrzeniem, gdy wchodziła na schody, by przygotować mu pokój. Gdy zniknęła, sam przeszedł się jeszcze raz po pomieszczeniu. Sprawdził telefon, odpisał na kilka wiadomości i wszedł na piętro, aby odnaleźć ją spojrzeniem.
Łóżko już miał przygotowane.
— Idź się wyśpij — powiedział. Skoro nie miała żadnych większych planów poza cmentarzem, to mogła faktycznie przespać się i odpocząć. Odespać wszystkie wydarzenia. Spodziewał się nawet, że jeśli zaśnie, to zwyczajnie padnie. A nie zamierzał jej budzić. — Nie będę ci przeszkadzać. — Powiedziałby też, aby udawała, że go nie ma, tylko spodziewał się, że to raczej nie przejdzie.

/eot