MAPLE HEARTS | PBF

Te quiero por siempre.
Na zawsze. Nawet jeśli miałby to dzisiaj przypłacić życiem.
Kochał ją do tego stopnia, że mógłby za nią zginąć... i zabić. Do tego stopnia, że nawet się nie zastanawiał, kiedy ryzykował kolejnym ciosem wymierzonym w poobijana mordę, albo w brzuch, na którym miał już więcej siniaków niż tatuaży, kiedy się szarpał, żeby dać jej jakiekolwiek szanse. Dać jej chwilę... żeby... wezwała pomoc.
Mogłaś uciec.
Madox jeszcze złapał jej spojrzenie, w tym jego był jakiś wyrzut, jakaś niema prośba, żeby w tym momencie zawalczyła o siebie. Tak jak zawsze ją kurwa prosił. Nie ryzykuj Pilar, nie myśl o innych, bo to ciebie nie mogę stracić. Bo tylko na tobie mi zależy.
Tak przecież było, dlatego kiedy Luna przykładał mu do skroni broń, to nie opuścił głowy. Gotowy był się jeszcze raz szarpnąć, wyrywać, żeby dać jej jeszcze jedną szanse. Ale tym razem dał im ją los.
W postaci senatora Kane'a.
Benito odpuścił, godząc się z tym, że tym razem to on był na przegranej pozycji. W takim razie gdzie w tym jebanym łańcuchu pokarmowym był Madox? Na samym dnie?
Nad nim lew w postaci senatora, który stał teraz wyprostowany, z palcami zaciśniętymi na lasce, z zamaskowanymi zbirami za plecami, którzy gotowi byli rozwalić Lunę. Trzynastka działała inaczej niż ludzie Benito. Ci którzy stawali za Luną to w głównej mierze najemnicy, dla nich najważniejsza była władza i hajs... A trzynastka miała swoje zasady, to nie byli ludzie z przypadku. Madox o tym wiedział. Znał Diego od lat i znał skorpiony.
I nagle lew górował nad samotnym wilkiem, bo ten bez stada... Kim był?
A w tym wszystkim jeszcze Madox.
Który jako dzieciak chciał być jaguarem, tym dzikim kotem, który chodził własnymi ścieżkami, tylko po to, żeby wspinać się na drzewa i spać na nich całe dnie. A dzisiaj musiał pokazać, że był gdzieś tam na górze łańcucha pokarmowego między lwem, a wilkiem. Musiał, bo inaczej skończyłby jak Luna. Sam. Wykrwawiając się na betonowej podłodze.
Ale nie był tu sam i rozejrzał się za Pilar.
Uciekła?
Obyś kurwa stąd uciekła.

- Pilar kurwa! Uspokój się, nie możesz się tak szarpać jak dzika - Galen chciał ją uspokoić, przytrzymać przy sobie. Zrobić to, co kazał mu Rodrigo, przecież nie mógł jej puścić, żeby teraz tam między nich wpadła. Wyatt nie znał tych ludzi, tylko senatora Kane'a, ale skoro ten zadał sobie tyle trudu, żeby to wszystko zaplanować...
No przecież Galen nie był głupi, ten drugi to musiał być Luna. Galen w tym wcale nie siedział, ale słyszał co nieco, od Rodrigo, od różnych ludzi, a potem sam Kane powiedział, że jedzie się z nim spotkać. Galen ułożył smukłe palce na policzku Pilar, zamknął jej usta dłonią i tłumaczył wszystko, czego się dowiedział, szkoda tylko, że ona zaraz go ugryzła. A Galen zabrał dłoń, ale docisnął Pilar do kontenera całym ciałem, tyle ile miał siły - jak tam pójdziesz to Kane będzie go miał, będzie ciebie miał, i tym samym... - nie dokończył, kiedy mu się tak szarpała - kurwa Pilar, póki on cię nie ma, to nie ma odpowiedniej karty prztekragowej i... musimy stąd spierdalać - potrząsnął ją, ale przecież oboje stąd widzieli, co działo się po drugiej stronie magazynu. Widzieli jak Noriega też się szarpał, jak prosił, błagał senatora. Galen mocniej zacisnął pace na ramieniu Pilar, przyciągając ją do siebie - proszę cię Pilar - i on też to zrobił - błagam cię, chodź ze mną.
Jedna kobieta, która potrafiła sprawić, że lew pokroju Galena Wyatta, najbardziej pewny siebie facet w Toronto, ją błagał. Że Madox Noriega, pierdolony jaguar, padał przed nią na kolana i uginał karku przed Kanem.
Tylko ona to potrafiła.
Ich dwóch błagających... ją. Dla niej.

A potem ten strzał, który też padł dla niej.
Ciepła krew na jego twarzy, i te puste oczy Nicka Daltona. Przed chwilą zielone ślepia wpatrywały się jeszcze w niego obłąkańczo, a teraz zaszły mgłą, stały się puste, kiedy jego ciało opadło z łoskotem na posadzkę. Trup.
Nie pierwszy, którego Madox miał na sumieniu, ale kurwa... Czy on wtedy, kiedy oszczędził go na lodzie, nie wybrał innej ścieżki? Czy to nie był jakiś punkt zwrotny, który nie pozwolił mu go zabić, tylko oddał go w ręce prawa?
Czy wtedy Madox nie opowiedział się po którejś ze stron, po tej, gdzie wyroki wydawał sąd, a nie ręka uzbrojona w gnata? Czy nie określił się, że stoi po tej samej stronie co Pilar? Jego żona...
Po stronie prawa.
A teraz, kurwa. Zmieniał chyba stronę, zbaczał ze ścieżki. Na tą mroczną stronę, tę z której chciał zawrócić kiedy wyjechał z Kolumbii.

Prawie rok temu, w samolocie do Madellin Pilar pytała go dlaczego znowu to robił. Dlaczego pomimo, że wyrwał się z tego domu, z tego gówna, znowu w to wchodził. Nie chciał... Przecież próbował. Wstąpił do policji. Chciał, żeby Nick Dalton za to co zrobił poszedł siedzieć, ale...
Nie dało się sprawiedliwie, nie dało się zgodnie z prawem. Bo Madox może w ogóle tam nie pasował? Do odznaki? Do świata gdzie każdy miał zasady, powinien je mieć. Do świata gdzie sprawiedliwość wymierzał sąd. Gdzie przemoc i agresja nie były wyjściem...
Chyba były.
Poczuł to, wraz z ręką Kane'a, która opadła na jego ramię.
- Teraz możemy porozmawiać Madox... ile jeszcze jesteś w stanie zrobić, żeby twoja żona była bezpieczna? Żebyście mogli lecieć do Kolumbii dwa razy w roku i może kupić sobie jakiś domek na przedmieściach, a kiedyś... może dorobić się dzieci? Dać im dom, którego nigdy żadne z was nie miało... - chciał tego wszystkiego. Latać z nią do Medellin, do domu. Kupić dom, w którym zawieszoą tą pierdoloną huśtawkę z opony, i mieć z nią dzieci, o jej oczach i jego uśmiechu.
I wszystko by zrobił, oddał i poświecił, żeby ona była bezpieczna.
Tknięty jakimś odruchem obejrzał się w kierunku tych kontenerów, za którymi szarpała się z Galenem Wyattem. Ale nie złapał jej spojrzenia, nie widział jej, bo prezes Northex właśnie dociskał ją do metalowej ściany kontenera. W tej chwili to niebieskie ślepia wpatrywały się w nią intensywnie. Zaglądały jej w oczy.
Może Galen nie znał takiego uczucia, nie wiedział czym jest miłość. Taka za którą jest się gotowym umrzeć, za którą można zabić. Ale wiedział jedno, nie pozwoli Pilar tam iść, bo przecież kiedyś mu na niej zależało. Kiedyś też ją...

Madox wyszedł z magazynów w towarzystwie Kane'a, w akompaniamencie jęków Luny, którego szarpały skorpiony. Krwawa plama prowadziła do drzwi, do samochodu, gdzie Benito wylądował w bagażniku. A Noriega i senator w środku, w przestronnym, dużym wnętrzu, na przeciwko siebie, i między nimi tylko to pytanie ile jesteś w stanie dla niej zrobić.
- Kane zrobię wszystko, ale zostaw w spokoju moją żonę - powiedział spokojnie Madox. Jak na niego dziwnie spokojnie. Patrzył w jasne oczy senatora. I naprawdę był gotowy zrobić wszystko, wejść z nim w układy. Jakby czegoś nauczył się na błędzie, który popełnił z Luną... Madox uczący się na błędach to też nowość. Tak samo jak to, że wciąż zaciskał palce na gnacie. Madox Noriega i broń, kolejna niespotykana rzecz. I to, że zamierzał wchodzić w jakieś układy, nie buntował się, a postanowił się poddać.
Niespotykane.

Niespotykane też było to, że Galen Wyatt postanowił zasłonić Pilar. Chociaż... może to akurat było w jego stylu, bo przecież Galen gdzieś pod tym płaszczykiem bogatego dupka, był dobry. Gdzieś tam w środku on też miał dobre serce, może trochę zepsute przez jego rodziców, ale wciąż bijące w słusznej sprawie, pragnące jedynie odrobiny ciepła, zrozumienia i miłości. A dzisiaj może nawet gotowe poświęcić się dla sprawy?
Dla miłości. Cudzej... ale kurwa jakiej.
Pająk podniósł pistolet gdzieś na wysokość niebieskich jak bezchmurne niebo tęczówek, a Galen nie ruszył się z miejsca, ale wtedy coś z boku huknęło i obaj obejrzeli się w tamtym kierunku. A potem już wszystko potoczyło się szybko. Pilar powaliła uzbrojonego faceta, a Galen patrzył na to przerażony, bo przecież nigdy nie był w takiej sytuacji. Jego życie było bezpieczne, sterylne, nie było w nim uzbrojonych gangusów i przemocy. Ale... wiedział, że musi jej pomóc, kiedy widział jak facet z wytatuowanym pająkiem zaciska jej ręce na gardle, to przecież musiał coś zrobić. Szarpnął go do tyłu za ubranie z całej siły, a potem się zamachnął, tak jak lata temu uczył się na boksie, jak pokazywała mu Pilar z biodra. Wywalił Pająkowi prosto w ryj, aż jego prezesowskie, delikatne rączki w momencie się zaczerwieniły, a na knykciach wyperliły się kropelki krwi. Zeszli do parteru, szarpiąc się i miotając po ziemi. A potem kolejny huk wystrzału przeciął powietrze, i jeszcze jeden...
Galen odskoczył macając się po ramionach, ale był cały. Dostał za to jego przeciwnik, dwie kulki, jedna w nogę i druga w ramię, a nad nim stała Pilar z wciąż wycelowaną bronią. Z palcami mocno zaciśniętymi na spluwie. Wyglądała... Galen sam nie wiedział jak. Wiedział, że Pilar była twarda, zawzięta, wiedział, że bywała agresywna, ale to wszystko... to było dla niego trochę za dużo. Za dużo krwi, agresji i bólu. Aż odwrócił niebieskie spojrzenie od wijącego się na ziemi gangusa.
Skinął głową na pytanie Pilar, był cały, poobijany jak nigdy, ale...
- Tak, ale ta twoja ręka wygląda paskudnie - stwierdził sięgając smukłymi palcami do jej ramienia, a kiedy strzepnęła jego dłoń i ruszyła za kontener, to Wyatt poszedł za nią. Tym razem pokręcił czerepem, gdy zapytała go o telefon, nie miał go. Nic ze sobą nie miał, ale jej słuchał, wpatrywał się w nią niebieskimi oczami, w których malował się strach, ale też coś jeszcze... - Pilar... - zaczął znowu łagodnie, wpatrując się w broń, którą trzymała - nie możesz za nim jechać, Rodrigo powiedział, że to załatwi, zostań tu ze mną i poczekaj na policję, nie działaj pochopnie Pilar, sama wiesz gdzie to prowadzi - Galen starał się ją jeszcze przekonać, bo przecież sam Wyatt był z tych, którzy zastanawiali się dwieście razy zanim coś zrobili. Zupełne przeciwieństwo Madoxa, który nigdy nie myślał tylko działał. I między nimi Pilar, która kiedyś potrafiła podejść do wielu rzeczy na chłodno... A teraz?
A co jeśli chodziło o niego?
- Pilar nie idź za nim... Gdzie ty chcesz jechać? Pilar... - oczywiście, że chciał ją zatrzymać. Ale mu się nie udało. Został sam.
On i Pająk.
A po chwili znajomy głos, który odezwał się od kontenerów.
- Niedobrze, że jej nie zatrzymałeś Wyatt - Rodrigo wyciągnął broń i ją przeładował, a potem wymierzył prosto...

Samochody Kane'a zajechały pod elegancką, nowoczesną posiadłość w lesie. Brama otworzyła się automatycznie, a kiedy samochód zaparkował przed wejściem światła w środku od razu się zapaliły. Drzwi otworzyły się i stanęła w nich.
- Pati, kurwa... - Madox wyrwał się do przodu, bo pamiętał co powiedziała mu Pilar, że jego nowa menadżerka go zdradziła, że spiskowała z Luną, ale przed Pati wyrósł... - Diego? O co tu kurwa chodzi? - Diego obejrzał się na Patricie, a potem spojrzenie wbił w Kane'a.

- Eliot! Tu jest jeszcze jedno ciało... Musisz to zobaczyć - na betonowej podłodze w kałuży krwi, za jednym z kontenerów z logiem Northex Industries leżał kolejny trup. Komendant pochylił się nad nim.
- Kto to kurwa jest? - zapytał wpatrując się w wielką krwistą dziurę między jasnymi, pustymi oczami.

- Spokojnie amigo, porozmawiajmy... - Diego cofnął się w drzwiach wpuszczając Madoxa i Kane'a do środka. Noriega niepewnie minął Pati patrząc jeszcze na nią krzywo.

- Emanuel del Toro, kryptonim Pająk, jeden z najbardziej zaufanych ludzi Luny - wyjaśnił Beck przystając obok trupa, spoglądając z góry na komendanta, wskazał mu też tatuaż w Pająkiem na szyi trupa.
- To w takim razie dlaczego Luna rozjebał tu jednego ze swoich zaufanych ludzi? I skąd wiedzieli, że tu jedziemy. Kurwa... - komendant wyklinał przechodząc się po magazynie, przyglądając kolejnym krwistym plamom na betonie. Dużo krwi... ale czyjej?

- Gdzie ona mogła iść Wyatt? - Rodrigo i Galen siedzieli w aucie zaparkowanym w lesie, niedaleko wraku samochodu, w którym nie tak dawno przecież prawie spłonął Madox.
- Nie wiem - odpowiedział Galen - do niego, na pewno do niego... Ona go... kocha - to słowo nie chciało mu przejść przez gardło. Sprawiło też, że Rodri odwrócił się w jego kierunku. Pokręcił głową, osiem lat temu on też gotowy był zabić z miłości, a przez to może znowu wróciłby za kratki? Ale Madox go od tego odwiódł. Ich losy splatały się później wiele razy...
Był mu coś winny.
Ale przecież teraz robił dla Kane'a i miał ją złapać. Przyprowadzić do niego.
Tylko gdzie kurwa była Pilar?

No dejes que te atrapen ༄°..ೃ࿔*:･

Zimno.
Było jej przede wszystkim zimno.
Czuła, jak ciało, które kiedyś potrafiło rozgrzewać się do czerwoności, teraz kompletnie traci temperaturę. Biorąc od uwagę ilośc krwi, jaką już straciło po postrzale nic dziwnego, że powoli ulatywało z niej życie. Ciężko stąpała po chłodnych kafelkach. Czuła, jak cała drży. Ucisk, który robiła minimalnie tamował czerwoną ciecz, jednak nie na tyle, by nagle magicznie sprawić, że odzyska siły.
Była przemęczona.
Cieżko jej się oddychało.
A jednak szła dalej. Bezustannie. Nawet na moment się nie zatrzymała, bo przecież na szali było życie jej męża. Nie miała pojęcia, co planował Senator, jednak tym razem nie miała zamiaru ryzykować. Głupio skakać prosto w ogień i liczyć, że jakoś się ułoży. Po Madoxowemu już dzisiaj spróbowali i wszystko zawodowo się wypierdoliło.
Potrzebowała planu B.
Wersji awaryjnej, która pozwoli jej chociaż na moment przejąć kontrolę nad sytuacją i posiąść kartę przetargową, gdyby cokolwiek się wyjebało. Nie wiedziała, jakie intencje miał Kane, nie była w stanie tego wyczytać na hali, a sama myśl, że Noriega mógł skończyć jak chociażby Dalton, przyprawiała ją o dreszcze. Sprawiała, że po całym ciele rozchodziły się nieprzyjemne prądy, mięśnie się zaciskały, a resztki adrenaliny rozprowadzały się w krwi i dodawały sił.
I tymi właśnie ochłapami stała cała pokrwawiona i machała jak idiotką do przejeżdżających aut. Błagała w głowie, żeby nagle pojawił się jakiś radiowóz, wtedy mogłaby skontaktować się z Eliotem, a potem już liczyła na kogokolwiek. Była zdesperowana. Dlatego gdy tylko jakiś granatowy samochód zaczął zwalniać, Pilar od razu podbiegła bliżej, wciskając głowę do środka przy ledwo co otwartej szybie.
— Potrzebuje się dostać do Bridle Path. Błaga… — nawet nie dokończyła, bo jej spojrzenie zawiesiło się na kierowcy. Na znajomych rysach twarzy, a potem jeszcze bardziej znajomych krótkich rękach. Otworzyła szeroko oczy. — Ty—
— Wsiadaj — warknęła… karlica, odbezpieczając zamki. Pierdolona karlica. Ta sama, która spotkali na swojej drodze już dwa pieprzone razy. Raz w Meksyku i raz w Rio. A teraz była tu. Jakim kurwa cudem? Wsiadając do środka, zaczęła zastanawiać się, czy ona w ogóle istniała. Czy przypadkiem nie była jakimś pieprzonym stworem przysłanym z nieba albo właśnie z piekła. Pojawiała się w krytycznych momentach i teraz… może ratowała im życie.
Ruszyła z piskiem opon we wspomnianym przez Pilar kierunku, a ta przez moment lekko zamglonym wzrokiem po prostu na nią patrzyła. Zastanawiała się, czy to nie był przypadkiem efekt wykrwawiania się. Może jej się przewidziało? Może już dawno straciła przytomność? Szczególnie dziwne były podstawki pod pedały, które pomagały jej naciskać odpowiednio gaz i sprzęgło, gdy wbijała coraz to kolejne biegi.
— Co ty tu… — robisz. To chciała jej zapytać, ale naprawdę słabła. Kręciło się jej w głowie, oddech też niknął gdzieś w powietrzu. Im bardziej chciała się skupić, tym gorzej jej to wychodziło. Nawet nie zakodowała momentu, w którym wróżka przywaliła jej prosto w tył głowy.
— Nie odpływaj! — krzyknęła na tyle głośno, że Pilar spojrzała na nią, przekręcając głowę. — Masz jeszcze zadanie do wykonania — dodała, jakby czytała jej w myślach. Czytała? Skoro czytała, to mogła sobie również przeczytać, że Noriega nie miała już sił, żeby kurwa robić cokolwiek. — W schowku — odpowiedziała znowu, a Pilar aż wstrzymała powietrze. Co kurwa w schowku? Nawet nie zdążyła spytać na głos, tylko drżącą dłonią sięgnęła przed siebie i nacisnęła zapięcie. Szufladka opadła a wraz z jakimiś papierami i paczką chusteczek…
— Czy to jest…
— Adrenalina — kobieta skinęła głową i coś tam jeszcze zaczęła tłumaczyć, ale Pani Noriega już jej nie słuchała. Złapała jedno opakowanie i szybko rozdarła. Niewielki, poręczny, z charakterystycznym zabezpieczeniem. Kojarzyła przyrząd, chociaż nigdy nie sądziła, że przyjdzie jej korzystać z czegoś takiego w podobnych okolicznościach.
Odbezpieczyła urządzenie i przyłożyła je do zewnętrznej części uda, uruchamiając mechanizm. Zacisnęła zęby, kiedy poczuła ukłucie, a potem charakterystyczne kliknięcie. Przez kilka sekund siedziała nieruchomo, wpatrując się przed siebie, jakby oczekiwała, że wydarzy się coś spektakularnego. I rzeczywiście, nagle serce poderwało się do galopu. Poczuła nieprzyjemne drżenie, które rozeszło się po rękach i klatce piersiowej. Oddech przyspieszył, a pod skórą pojawiło się znajome, choć zdecydowanie zbyt intensywne napięcie.
Kurwa.
Albo ożyje albo siądzie jej serce.

— Eliot — rzucił jeden z policjantów, podchodząc bliżej komendanta. — Patrz to — wskazał doszczętnie rozjebany telefon niedaleko ciała Pająka. — To z niego musiała dzwonić.
— Naładujcie mi to i oddajcie technikom — warknął w odpowiedzi, przeczesując siwe włosy. — Niech sprawdzą, czy da się uzyskać dostęp do nagrań rozmów — jeszcze raz rozejrzał się po magazynie. Po tych kolejnych śladach krwi, które rozpościerały się po podłodze. Jedne dookoła Daltona, wraz ze śladami butów, inne od Pająka i były też…
— A to kurwa czyje? — zainteresował się, przechodząc na drugą stronę kontenera. Krople jasno świadczyły o tym, że komuś czerwoną ciecz kapała. Ciągnęły się aż do wyjścia. W pierwszej chwili nie pomyślał, że ślady mogły należeć do Pilar, ale przeczucia i tak miał złe.
Co tu się kurwa odjebało?.

— Zaraz wszystko zrozumiesz — Kane wtrącił się w tą krótką wymianę zdań, po czym przecisnął się na przód w holu, od razu kierując do wielkiego salonu, a dokładniej do stołu, przy którym leżał alkohol w grubym szkle. — Ale zanim zaczniemy… — odwrócił się w kierunku Madoxa. Chociaż dookoła stała całkiem spora gromadka ludzi, senator patrzył tylko na niego. — Chce, żebyś wiedział, że moja propozycja wciąż jest aktualna — dodał spokojnie, upijając kilka łyków whisky. — Dalej uważam, że świetnie nadałbyś się na przywódcę… — jego spojrzenie na moment uciekło do Diego. — Albo zastępce.

— Tu się zatrzymaj — wtrąciła nagle w stronę Karlicy, gdy ta przejechała wzdłuż drzew pod znajomą już posiadłość. Pilar cała chodziła. Wrzała z energii, chociaż przez cały czas miała wrażenie, że serce jej eksploduje. Wciąż czuła się okropnie, uczucie było podobne do ataków paniki, jakie dostawała przez Daltona, ale przynajmniej odzyskała nieco energię i siły, by sięgać po otwarcie drzwi i szarpnąć za nie. Już chciała wyskoczyć, gdy poczuła palce na przedramieniu.
— Pamiętaj… — zaczęła karlica, a Noriega tylko przewróciła oczami. Nie miała teraz czasu na kolejne mądrości. Już wystarczyło, że przez połowę drogi mówiła do niej językiem, którego Pilar za grosz nie rozumiała. — Krew, którą dziś zostawiasz za sobą, nie będzie ostatnią, którą zobaczysz.
— No co ty kurwa nie powiesz — prychnęła w odpowiedzi. — Nie pierwsza i nie ostatnia — co jak co, ale akurat krew w ich życiu przewijała się na porządku dziennym. Nie była im obca, a juz na pewno nie ostatnia. Otworzyła drzwi, przy okazji wciskając sobie do kieszeni jeszcze dwa pozostałe zastrzyki z adrenaliną. Na potem.
— Nie każda śmierć przychodzi po tego, kto na nią zasłużył! — krzyknęła jeszcze za nią Karlica, ale ona już nie słuchała. Wyleciała prosto w stronę wielkich schodów, a potem zaciskając mocniej palce na broni, którą chowała w kiszeni kurtki, zadzowniła do drzwi. Po kilku sekundach w progu pojawiła się ona.
— Pilar? — spytała zaskoczona żona senatora Kane’a.

Nie każda śmierć przychodzi po tego, kto na nią zasłużył!
Nick Dalton złoty chłopiec torontońskiej policji, młody, zdolny, zawzięty, kiedyś po prostu dobry, sprawiedliwy. O czystym sercu. Sercu, które w pewnym momencie zabiło mocniej do kobiety. Jego przyjaciółki...
Później owładnięty szaleństwem, które spadło na niego wraz z niespełnioną miłością. Miłością chorą, pozbawioną zasad, zepsutą do szpiku kości...
Czy Nick zasłuży na śmierć?
Emanuel del Toro, pseudonim Pająk, człowiek Luny. Kat... Morderca.
Na rękach miał więcej krwi niż jego szef, bo to on egzekwował jego wyroki. Bawił się w boską rękę, która odbierała życie jednym pociągnięciem za spust, a teraz leżał sam w krwistej plamie.
Pająk zasłużył na śmierć.

A który z nich nie?
Senator Kane, który jak się okazało pociągał za wiele sznurków? Który bez skrupułów wydawał kolejne polecenia, a teraz stukając laską o podłogę ruszył przed siebie do salonu. Może nigdy nie zabił nikogo osobiście, w swoich jasnych dłoniach nie trzymał nigdy pistoletu, ale... ile dusz miał na sumieniu?
Diego Costa, przywódca trzynastki. Śmierć mogłaby z Diego uścisnąć sobie rękę, bo dzięki niemu miała prawdziwe żniwa. Diego nie bał się ubrudzić sobie rąk, po trupach do celu. A przecież dopiął swego, przecież rządził jednym z najniebezpieczniejszych gangów Toronto.
Madox Noriega, tak podobny do Diego, wciąż wytatuowane palce zaciskał na spluwie, ile żyć miał na sumieniu, to przecież wiedział tylko on sam.
Zasłużył na śmierć?
A może Patricia Fernandez, nigdy nikogo nie zabiła, ale całe życie spiskowała, knuła, podjudzała...
Powinna zginąć?
I wreszcie Benito Luna... który prawie wykrwawił się w bagażniku samochodu senatora. Którego skorpiony znowu wlekli do tylnego wejścia, żeby posadzić go na krześle, przywiązać do niego i na łeb zarzucić czarny worek, jakby czekał na wyrok. Na śmierć. Bo może on zasłużył na nią najbardziej?

Rodrigo zaparkował niedaleko posiadłości w lesie.
- Znam ten dom, kiedyś odbywały się tu te... tajne imprezy dla bogaczy - stwierdził Galen, a jego towarzysz tylko skinął głowę.
- Zostań tu i czekaj Wyatt, jeśli ona się pojawi, to ją zatrzymaj, nie pozwól jej tam wejść, jeśli chcesz, żeby przeżyła - Rodrigo wydał jasne instrukcje, spojrzał na Galena, a potem wyjął ze schowka broń, wcisnął ją w jasne, prezesowskie dłonie.
Wyatt patrzył na nią wielkimi oczami.
- Nie chcę tego, nie umiem jej uż... - zaczął ale nie dokończył, bo Rodri już przeklął siarczyście.
- Kurwa... - otworzył drzwi i wyrwał się z samochodu, koło bramy przemknęła jakaś zakapturzona postać. Czy to mogła być Pilar?
Galen został w aucie zaciskając palce na gnacie...
Skłamał, umiał używać broni, po tej całej akcji z pogróżkami, zapisał się na strzelnicę i zrobił kurs. Galen Wyatt i jego kursy, w teorii wiedział jak się to robi, ale przecież... nigdy do nikogo nie strzelił.

- Na przywódcę, Włosi go poważają, a z tobą Diego... wybacz, ale nikt nie będzie chciał robić interesów - wtrąciła się Pati, wyszła przed szereg i stanęła tuż za Kane'm.
- Po pierwsze skąd ty kurwa wiesz z kim makaroniarze chcą robić interesy Pati, a po drugie... ta suka spiskowała z Luną, to zdrajczyni i... - odezwał się Madox, ale Kane podniósł rękę, żeby go uciszyć. Noriega tylko na to prychnął, nawet miał powiedzieć coś jeszcze, ale odezwała się jego menadżerka.
- Nie bądź głupi Madox, myślisz, że skąd wiedzieliśmy co planuje Luna? Ktoś musiał udawać jego... przyjaciela, skoro ty cały czas mu się stawiałeś bebe - Patricia wyszła do przodu zadzierając do góry głowę, żeby na niego spojrzeć, sięgnęła dłonią do jego poobijanego policzka - ja to wszystko zrobiła dla ci... - nie dokończyła, bo Madox się jej cofnął, a wtedy podszedł do niego Diego, oparł mu rękę na ramieniu.
- Madox amigo, przecież od lat chcieliśmy załatwić Lunę, i teraz jesteśmy tego bliżej niż kiedykolwiek, musisz tylko... - jemu też nie było dane dokończyć, bo tym razem odezwał się Kane. Uniósł ciężką szklankę z bursztynowym trunkiem, ohydną brendy i zabujał szkłem.
- Przejdźmy do konkretów Madox, Luna wypadł z gry i albo ty wchodzisz na jego miejsce, dostajesz protekcję trzynastki i moją, ale przy tym liczysz się z tym, że z Włochami i ruskimi możesz mieć na pieńku, albo Diego... - spojrzał na Costę, a ten delikatnie się uśmiechnął. Chciał zająć pozycję Luny, Noriega doskonale o tym wiedział.
- No to Die... - zaczął, ale wtedy wtrąciła się znowu Pati.
- Nie! Włosi nie będą rozmawiać z Diego, zrobi się z tego krwawa jatka, od razu bedą chcieli go wyeliminować, tylko Madox ma szansę - uderzyła dłonią o stół pochylając się nad senatorem, który już siedział w centralnym miejscu wielkiego, dębowego stołu, na samym szczycie.
- Ja też nie lubię się z makaroniarzami - rzucił Noriega i usiadł... po prawej stronie senatora. Może nie powinien, może to było miejsce dla Diego? Nie zwrócił na to uwagi, spojrzał za to na Pati, która zaraz odsuwała sobie krzesło obok niego.
- Może nie wszyscy cię lubią, ale masz większe szanse niż on... Dogadasz się z Salvatore - Pati patrzyła na Madoxa, a jej dłoń sięgnęła do jego ramienia.
- Powiedz mi jakim cudem Madox te wszystkie kobiety tak do ciebie lgną? - senator się roześmiał kręcąc głową. A Diego się skrzywił.
Madox spuścił spojrzenie na swoje zakrwawione dłonie, bo jemu przecież zależało tylko na jednej, ale gdzie ona teraz była? Co się z nią działo?
Znowu się kurwa rozdzielili, a przecież Pilar była ranna, a co jeśli teraz... Gdzieś...
- Na nic się nie zgodzę dopóki jej nie zobaczę, dopóki nie będzie tu cała i... - nie dokończył swych żądań, bo wtedy coś huknęło na zewnątrz...

Rodrigo szarpnął zakapturzoną postać w swoim kierunku, wpadła na niego z impetem zapierając się o jego ramię.
- Aura? Co ty tu kurwa robisz? - warknął wbijając w nią ciemne spojrzenie.
- Przyszłam po tatę - odpowiedziała smarkula, wpatrując się w niego zacięcie - i albo mi z tym pomożesz Rodri, albo sama to zrobię - Aura machnęła głową, w drobnej dłoni odzianej w skórzaną rękawiczkę trzymała spluwę, którą teraz podniosła do góry. Tylko... co było między tą dwójką? Oprócz oczywiście tego gnata, którego trzymała Aura...

cada vez más alejados el uno del otro

— Co ty tu robisz? I co ci się stało?! — Margaret otworzyła szerzej oczy, zaciągając szlafrok na odkryte ramie. Było około siódmej rano. Słońce już osadzało się wysoko na niebie, ale miasto dopiero budziło się do życia. Żona Kane’a również wyglądała, jakby dopiero co zwlekła się z łózka. Spojrzenie miała nieobecne, oczy zaspane, a potargane włosy wysoko spięte w koku. Pilar zacisnęła mocniej palce na broni i zrobiła krok w jej kierunku.
Walczyła z myślami.
Nie była agresorem. Człowiekiem, który po trupach do celu potrafił krzywdzić wszystkich dookoła bez najmniejszego problemu. Gdyby się dało, nawet nie pojawiłaby się u Margaret, jednak w tym momencie i przy takim obrocie spraw wiedziała przecież, że kobieta była jedynym słabym punktem senatora. Video z jego wypraw do Quebec to jedno. To leżało między nim a Luną, jednak jego własna żona, kobieta, z którą spędził połowę życia… była jego piętą Achillesa.
A Pilar w tym momencie była z d e s p e r o w a n a.
Gotowa potraktować Margaret jako kartę przetargową.
— Musimy porozmawiać — rzuciła z pełną powagą. Nie chciała wyciągać broni, grozić jej, ale jakie miała inne opcje? Rozmowę? Jaką kurwa rozmowę, jak przecież kobieta, która przed nią stała również spiskowała z Pati. Rozmawiały ze sobą zaraz po tym, jak Kanę został dźgnięty nożem. Nie mogła jej ufać. Nikomu nie mogła. Była zdana tylko na siebie, a jej myśli co chwile odbiegały do Madoxa. Zachodziła w głowę, jak się czuł, czy był bezpieczny. Serce jak zwykle poderwało się do galopu.
— Czemu jesteś cała w krwi? — spytała w końcu kobieta. I tak jakoś późno, biorąc pod uwagę to, w jakim stanie była Pilar. Może była do tego bardziej przyzwyczajona niż można się było spodziewać. — Trzeba ci to opatrzeć — rzuciła, podchodząc bliżej Pilar i chciała sięgnąć do jej ramienia, ale Noriega jej odskoczyła.
— Nie. Nie ma na t… — nawet nie dokończyła zdania, bo kiedy one dochodziły się w korytarzu, w jednym z pomieszczeń strzeliło okno. Głośno. Jakby ktoś rozwalił je jakimś ciężkim przedmiotem.
— Jezus maria, co to było?! — Margaret podskoczyła, zasłaniając usta roztrzęsiona dłonią, a Pilar od razu wyciągnęła broń. Szkoda tylko, że zamiast skierować ją w stronę żony senatora, jak planowała na samym początku. Wystawiła ją w stronę korytarza, a brunetkę, szarpnęła za siebie.
— Trzymaj się blisko.

Aura też była blisko.
Blisko śmierci, niebezpieczeństwa i prawej ręki swojego ojca. Ale czy tylko? Czy sposób, w jaki patrzyła w ciemne oczy Rodrigo mówił tylko i wyłącznie o relacji pracownik szefa i jego córka? Na pewno nie. Dlatego bezczelnie zrobiła krok jeszcze bliżej, wbijając lufę prosto w jego żebra, nawet na moment nie spuszczając z niego spojrzenia.
— Czemu aż tak to cię dziwi? — spytała, nerwowo kręcąc głową. — Sam mi napisałeś, że go mają i tu jedziecie. Oczekiwałeś, że tak po prostu będę siedzieć w domu i czekać aż zapierodlicie mi ojca?! — spojrzała na niego z wyrzutem. Jej oczy powoli zaczęły zachodzić wilgocią. — Mówiłeś, że nie pozwolisz go skrzywdzić. Że nic mu się nie stanie. Że tylko trafi za kraty… — nawijała jak nakręcona. Cała już chodziła z nadmiaru emocji. Całą złość kierowała w stronę Rodrigo. Bo przecież jej obiecał. Obiecał jej kurwa, że nikt nie ucierpi. Że Luna musiał tylko odpokutować w pierdlu za pewne rzeczy.
— Uspokój się — warknął w końcu Rodri, napierając na nią mocniej. Dosłownie gniotąc im skórę tym pistoletem, który mieli między sobą. — I przestań się wydzierać, bo zaraz ktoś cię znajdzie… — a przecież tego nie chciał. Złapał ją za przedramię, nic sobie nie robiąc z tego, że mogła strzelić (wiedział, że by tego nie zrobiła), po czym pchnął ją na jedną ze ścian budynku. Jego ciężki oddech wylądował na jej czerwonych policzkach, a spojrzenie patrzyło prosto w oczy.
— Zmuś mnie — oczywiście, że mu odpyskowała. Wycedziła te dwa słowa przez zęby, próbując się szarpać, chociaż co jej było z tego, jak Rodri jeszcze mocniej się do niej docisnął.

W tym czasie Pilar przeszła przez korytarz powoli, dochodząc do kuchni. Okno faktycznie było wybite. Roztrzaskane szkło walało się po podłodze i blatach. Wybite na całej szerokości framugi świadczyło o tym, że ktoś wszedł przez nie do środka.
— Pilar, może powi… — zaczęła Margaret, ale Noriega uciszyła ją jednym gestem ręki. Nie mogły teraz pozwolić sobie na wskazanie własnego położenia, szczególnie, że nie wiedziały, z kim miały do czynienia.
— Jest ktoś jeszcze w posiadłości? — spytała szeptem, przystając na moment, na co kobieta jedynie pokręciła przecząco głową. Kurwa. Niedobrze. Kiedy był tu Kane, podczas imprezy kręciła się tu masa ludzi, jego ochroniarzy i umięśnionych gachów a teraz? Teraz ktoś wchodził po schodach z nożem w ręce. Na górę. Prosto w kierunku ich sypialni, jakby to właśnie tam spodziewał się zastać Margaret. Przyszedł po nią. To już nawet nie podlegało jakiekolwiek wątpliwości. A więc wychodziło na to, że Pilar samym pojawieniem się tutaj, uratowała jej życie. I chociaż w tamtym momencie najrosądniejszym rozwiązaniem była ucieczka. Noriega nie mogła teraz odpuścić. Nie, kiedy to mógł być ktoś od Luny lub Kane’a…

— Spokojnie, zobaczysz ją — senator machnął ręką w stronę Noriegi i przewrócił oczami. — Może nawet żyw… — nie dokończył, bo właśnie w tym momencie wybrzmiał ten huk na zewnątrz. Westchnął cieżko i od razu machnął ręką na jednego z ludzi Diego, by poszli sprawdzić, co się tam stało. Nie wyglądał na zbytnio przejętego, ale to przecież dlatego, że mieli tutaj pełną obstawę. Nikt nie miał prawa tu wejść bez jego wiedzy. — O czym ja to… a tak, twoja zona — przekręcił głowę, wbijając spojrzenie w Madoxa. — Rodri pewnie niedługo z nią tu przyjedzie — no tak, bo przecież Kane nie miał pojęcia, że po ich wyjściu z magazynu wszystko się tam zawodowo spierodliło. Był przekonany, że mężczyzna miał już w swoim aucie Noriege i kierowali się do posiadłości. W końcu jak trudno było złapać kobietę? W dodatku postrzeloną? Już miał coś jeszcze dodać, ale wtedy znowu coś jebło. Tym razem już przy drzwiach, które kilka sekund później otworzyły się z impetem. Do środka weszli ludzie Trzynastki, ciągnąć ze sobą poobijanego Lunę.
— Trochę się rzucał — wyjaśnił jeden z nich, wzruszając ramionami. No tak, przecież nikt tu się nie miał zamiaru cackać z Benito. Kto jak kto, ale on akurat dużej ilości ludzi zaszedł ze skórę. Każdy chciał mu przywalić, potrzebowali tylko odpowiedniego powodu. Albo jakiegokolwiek.
— Wspaniale! — Kane klasnął w dłonie i upił nieco whisky. — W końcu wszyscy w komplecie — dodał uradowany, podczas gdy goryle posadzili poodbijanego Lunę na krześle i przywiązali mu ręce szarą taśmą. — To teraz możemy porozmawiać o konkretach.

Pilar stawiała swoje kroki ostrożnie.
Palce miała mocno zaciśnięte na gnacie.
Nie chciała go więcej używać, nie zostało w środku zbyt dużo kulek, ale była gotowa zrobić, co będzie trzeba. Musiały to tylko odpowiednio rozegrać. Problem w tym, że kiedy ona poruszała się w pełni skupiona, Margaret kompletnie panikowała. Do tego stopnia, że kiedy na parapecie przy oknie usiadł jakiś przypadkowy ptak, kobieta krzyknęła głośno z przerażenia. I to by było na tyle z elementu zaskoczenia. A przynajmniej z ich strony, bo zakapturzony mężczyzna momentalnie wyskoczył z sypialni. W jego dłoni błyszczał ostry jak brzytwa nóż i to w momencie, w którym Pilar akurat odwracała się do kobiety, by sprawdzić, czy nic się jej nie stało. I te kilka sekund mogło zadecydować nad wszystkim. Mogło być kurwa gwoździem do trumny jednej i drugiej. Ktoś mógł skończyć z nożem wbitym prosto w serce… Mógł, jednak tym razem kostki okazały się łaskawe. Zesłały na nią fart, lub tą pierdoloną piecze babki Carmen. W końcu Pilar teraz nosiła nazwisko Noriega.
W ostatniej chwili odskoczyła na bok, a nim mężczyzna sięgnął Margaret, podcięła mu nogę. A przynajmniej na tyle w nią uderzyła, że facet zachwiał się niebezpiecznie i poleciał na bok. Z hukiem odbił się od szafy i tym razem to ona wykorzystała okazje. Wymierzyła do niego z broni. Prosto między oczy.
— Ani, kurwa, drgnij — warknęła ostro. Margaret gdzieś z boku już płakała, a ona niezłamanie zaciskała mocno palce na gnacie. Była gotowa strzelić, chociaż miała nadzieje, że obejdzie się bez. — Rzuć mi nóż — rozkazała, na co gość tylko prychnął i przewrócił oczami. — Już, kurwa! — krzyknęła, nie pierdoląc się, a na potwierdzenie sowich słów strzeliła w wazon tuż obok jego ramienia. Szkło gruchnęło na podłogę. A miała oszczędzać kluki. Facet przynajmniej od razu zmięknął, bo cisnął nożem po podłodze w ich kierunku. — A teraz odwróć się tyłem i ręce za głowę. No już — ponagliła, podchodząc jeszcze bliżej z pistoletem. — Margaret. Sprawdź go.
— Co? — spytała przerażona kobieta, wciąż cała się trzęsąc.
— Sprawdź czy ma przy sobie jakieś rzeczy. Broń, dokumenty, telefon… cokolwiek.
— Ale ja się boje…
— Nie bój się — westchnęła, przez moment spoglądając na nią, gdy mężczyzna stanął twarzą do ściany. — Jak tylko się ruszy, to rozpierdole mu łeb w kilka sekund — zapewniła i chociaż kobieta z początku nie była zbytnio przekonana, finalnie zaczęła powoli przesuwać się w jego kierunku. Pilar najchętniej zrobiłby to sama, ale przecież ktoś musiał trzymać broń, być gotowym, gdyby cokolwiek się wyjebało. Nie mogły ryzykować.
— T-tu coś ma… — mruknęła cichutko żona senatora, wyciągając szybko rękę z kieszeni mężczyzny. Może i nie były to dokumenty, ale z pewnością telefon komórkowy, który zaraz wylądował w dłoni Pilar. Margaret przejrzała jeszcze pozostałe kieszenie, ale tam nie było już nic. I kiedy kobieta już odchodziła na bok, Pilar wskazała jej jeszcze zapięcie od firanki w postaci sznura.
Musiały go związać. To nawet nie podlegało wątpliwości. Chociaż w tym już jej pomogła co prawda jedną ręką, bo drugą przykładała mu lufę do tyłu głowy. A potem jeszcze Margaret pobiegła po taśmę i takim sposobem facet skończył przywiązany do… kaloryfera. O ironio.
Pilar sterczała nad nim przez kilka minut próbując coś od niego wyciągnąć, ale koleś nawet słowem się nie odezwał. Albo nie mówił po angielsku albo był odpowiednio przeszkolony. Patrzył tylko na nią wzrokiem, który jasno świadczył o tym, ze gdyby tylko zwolniła wiązania, to sprałby ją na kwaśne jabłko. Zabił jednym uderzeniem. Piana prawie sączyła mu się z ust, ale słowem się nie odezwał. Dlatego finalnie po prostu złapała za jego telefon. Przejrzała ostatnio wybierane numery. Były dwa. Jeden, z którego przyszłedł SMS z wiadomością o zabiciu żony senatora i adresem, oraz drugi, z którym było wykonywane kilka połączeń. Pilar w pierwszej kolejności spróbowała autora SMSa, jednak nawet nie było sygnału. Westchnęła ciężko i wybrała ten drugi. Tam już zasięg działał…

Działał też w drugiej posiadłości senatora.
Tej w lesie, w której wszyscy siedzieli przy stole i rozmawiali o biznesach.
— Może to ktoś kurwa w końcu odebrać albo wyłączyć!? — krzyknął poirytowany. Problem w tym, że większość z jego gości miała swoje w y ł ą c z o n e, bez zasięgu. Tylko jedna osoba nie była w stanie tego zrobić.
— Ale to jego — jeden z trzynastki wskazał na Lunę.
— Daj mi go — rzucił Kane, wystawiając rękę, a facet od razu sięgnął do kieszeni Benito. Za nic nie był w tym delikatny, po prostu wyszarpał go prawie razem z wnętrzem kieszeni i rzucił na stół pod palce senatora. — Zastrzeżony numer… zobaczmy — zacmokał, patrząc na Lunę. Przesunął słuchawkę w prawo, odbierając i od razu wcisnął głośnik.
Milczał.
Milczała też ona po drugiej stronie.
Żadne z nich nie chciało się pierwsze odezwać, bo przecież nie korzystali ze swoich telefonów. Nie mieli pojęcia, kto był po drugiej stronie. Pierwszy jednak wyłamał się Kane.
— Będziemy tak teraz milczeć? — spytał po chwili, przewracając oczami i patrząc po twarzach swoich towarzyszy.
— To zależy — odezwała się Pilar. Senator nie poznał jej głosu, jednak bez problemu z pewnością mógł zrobić to Madox oraz Pati, która zakręciła się niebezpiecznie na krześle.
— Od czego? — głos swojego męża poznała również Margaret.
— Kane?
— Margaret?!
— Od tego, dlaczego właściciel tego telefonu właśnie chciał zabić twoją żonę — przerwała im tą krótką wymianę imion, odpowiadając na jego pytanie. Miała mówić dalej ale Margaret znowu wydarła się do słuchawki.
— Boże, tak się bałam, Kane… Dobrze, że Pilar tu była i mnie uratowała — no i tym sposobem wszyscy już byli sobie przedstawieni. Obie strony wiedziały z kim rozmawiały. Pytanie pozostawało tylko co dalej. Bo jednym było to, że Pilar właśnie uratowała życie jego żonie, ale przecież wciąż pozostawało pytanie dlaczego w ogóle się tam pojawiła. Kane przecież nie był głupi, potrafił dedukować. Wiedział, że miała ją w garści. Miłość jego życia na wyciągniecie ręki. Dokładnie tak samo, jak on miał jej. Aż podniósł spojrzenie a Noriegę. To chyba prawdziwe negocjacje dopiero się zaczną. I gdzie w tym wszystkim pierdolone Rodri, który przecież miał ją złapać i przywieźć?

Madox obruszył się na krześle, kiedy senator zaczął to swoje może nawet żyw..., mocniej zacisnął palce na spluwie. Nie chciał nawet o tym myśleć, że Pilar mogło się coś stać, ale... myślał. Bo skoro poszedł po nią Rodri, to mogła być w niebezpieczeństwie, ale może... Przecież kiedyś z Rodrigo byli przyjaciółmi, a potem skurwysyn zabił mu psa, a teraz ścigał jego żonę.
Noriega nawet chciał coś dodać, powiedzieć, że jeśli coś jej zrobią, to nie ma żadnych szans na dogadanie, ale wtedy coś huknęło na zewnątrz, a Madox też się tym zainteresował, żeby tylko to nie była jego żona.
Ale przecież znał Pilar, wiedział, że nie będzie siedziała bezczynnie, liczył tylko na to, że coś zaplanuje, że rozegra to jakoś z głową, a nie tak jak on, na farta, licząc, że jakoś to będzie.
Madox wbił spojrzenie w drzwi, przez które wyszedł jeden ze skorpionów, dopiero, kiedy Kane znowu się do niego odezwał, a do tego wspomniał o Pilar, to przeniósł na niego ciemne spojrzenie.
- Jeśli Rodrigo coś jej zrobi, to osobiście go zapierdolę - cały czas palce zaciskał na gnacie. Może i nie dawał mu on żadnej przewagi, ale... lepiej mieć coś w garści, niż nic.
Nic nie miał Luna. Został sam, postrzelony w kolano tak, że nie miał szans na ucieczkę, wciąż krwawił, a do tego trzynastka nie obchodziła się z nim ani trochę delikatnie. Gdzie się podział ten facet, który jeszcze kilka godzin temu dyktował warunki, który trzymał wszystko w garści?
Los bywał kurewsko przewrotny, przekonali się dzisiaj o tym wszyscy.
A najlepsze w tym wszystkim było to, że to jeszcze nie koniec.
Chociaż może to było najgorsze?
Że w momencie, w którym Madox spojrzał w oczy Pilar, myślał, że teraz to już jakoś to będzie, że przecież razem sobie ze wszystkim poradzą.
A teraz znowu osobno. On w towarzystwie tych wielkich ludzi, a ona chuj wie gdzie. Z Rodrim?

Nie. Bo Rodrigo stał właśnie pod jedną ze ścian posiadłości, przyciskając do ściany Aurę, która mu pyskowała, ciemne spojrzenie dziewczyny wisiało na jego równie ciemnych oczach. Palce Rodrigo sięgnęły do policzka dziewczyny, zacisnęły się na jej podbródku.
- Nie wkurwiaj mnie Aura, doskonale wiedziałaś w czym siedzi twój ojciec i że kiedyś może za to zapłacić - warknął, ale ona mu się szarpnęła.
- Zapłacił za to, bo go sprzedałeś, a przecież to on ci pomagał, przecież zawsze o ciebie dbał, a ty go zdradziłeś Rodri - walnęła pięścią w jego tors - nie można ci ufać Rodrigo - znowu to zrobiła. A Rodri się zastanowił. Bo Luna rzeczywiście mu pomógł. Był jego prawą ręką, zaufanym człowiekiem, ale...

- Nie wejdę w handel żywym towarem, nie zmusicie mnie - rzucił Madox, kiedy Kane zaczął swoją gadkę o kontenerach. Bo prochy, czy broń to co innego, ale handel ludźmi? Te wszystkie bogu ducha winne kobiety.
Madox zawsze trzymał się od tego z daleka, dopiero kontenery Galena Wyatta, prośba Pilar, sprawiły, że się tym zainteresował.
Jedna prośba, która przyniosła za sobą tak wiele konsekwencji, przez którą siedział na przeciwko senatora, z propozycją nie do odrzucenia na stole, ale przede wszystkim... z obrączką na palcu.
Jego spojrzenie opadło na nią, na czerwone kamienie, które zdobiły jego pierścień.
- Nie proponuje ci tego, właściwie ten biznes w Toronto chcielibyśmy zamknąć - Kane spojrzał na Diego, Noriega też. Czy Costa wiedział coś, o czym mu nie powiedział?
Na pewno kurwa wiedział.
- A Quebec? - zapytał Madox, bo przecież wszyscy już doskonale wiedzieli co się tam odpierdalało.
- Można powiedzieć, że Arthur Selley okazał się nie za dobrym nowym właścicielem przybytku... Wróci stary system, dziewczyny, które pracowały tam latami, zaufane, sprawdzone... - Kane chciał dodać coś jeszcze, ale wtedy rozdzwonił się telefon, jak się zaraz okazało... Luny.
Kiedy senator postanowił go odebrać, wszyscy umilkli, Madox w tym czasie patrzył na Diego, jakby chciał coś wyczytać z jego spojrzenia, jakby chciał się dowiedzieć ile Costa wiedział, ile mu nie mówił...
I jaka była jego rola w tym wszystkim. Z punktu widzenia senatora i Pati wiedział, chcieli go wystawić makaroniarzom i ruskim, zasłonić się nim, a Diego? Czego on chciał?
Zaraz jednak w telefonie odezwał się znajomy głos. Noriega poznał go od razu, wszędzie by go kurwa poznał. Serce zabiło mu szybciej, chociaż starał się nie dać nic po sobie poznać. Pati i Diego też wbili spojrzenie w telefon, poznali ją?
Prawdopodobne. Kane jednak nie wiedział z kim rozmawia. Szkoda tylko, że zaraz odezwała się Margaret. Kurwa. Madox od razu połączył kropki. Sprytnie, bardzo w stylu jego żony. Bo skoro mieli mieć jakiekolwiek szanse, to musieli mieć czym się targować, a życie Margaret zdecydowanie dawało im przewagę. Noriega widział to w oczach Kane'a, które zaraz pociemniały. Szkoda tylko, że Margaret szybko sprzedała swojemu małżonkowi, z kim miał przyjemność. Madox oparł się na krześle.
- No to chyba teraz... możemy negocjować - odezwał się Madox, jego spojrzenie uciekło do telefonu, który leżał na stole, bo przecież Pilar też musiała poznać jego głos - ja chce tylko, żeby moja żona była bezpieczna, a ty... jak przypuszczam, żeby twoja Kane, szkoda tylko, że moja umiałaby twojej skręcić kark - Madox i senator mierzyli się spojrzeniami. Przecież Kane zdawał sobie sprawę, że to prawda, że w tej sytuacji Margaret była zagrożona. Ale gdzie był ten cholerny Rodrigo? Przecież miał ją tu przyprowadzić. Znowu zdradził?

- Aura przecież wiesz co robił twój ojciec, kurwa, wiesz ile kobiet skrzywdził, ile ludzi zabił... - Rodrigo próbował uspokoić Aurę, która wciąż mu się szarpała - a Kane proponował mu, żebyście wyjechali z miasta, ale Benito wiecznie było mało... Mało pieniędzy, mało władzy, nie liczyłaś się dla niego ani ty, ani twoja matka - starał się jej to wyjaśnić, bo przecież sam Rodrigo też bywał bezwzględny, zabijał z zimną krwią, a jednak miał swego rodzaju kręgosłup moralny. Jakieś tam zasady, które wyznawał. Tak jak ta, że obiecał pomóc Noriedze, tak jak on mu lata temu. Odpłacić się, uregulować dług, który u niego miał.
Aura zadarła głowę od góry patrząc na niego.
- Nieprawda, tata... on zawsze chciał dla mnie dobrze - mruknęła dziewczyna, szarpiąc mu się jeszcze trochę. A Rodrigo złapał w płuca więcej powietrza, pokręcił głową patrząc w jej duże, piękne oczy.
- To on dzisiaj wysłał Pająka do klubu, z zanieczyszczonym towarem, miał go dać twojemu koledze, zawierał w sobie alergen, na który jesteś uczulona... Gdyby nie Madox, to ty Aura... A kolejna miała być twoja matka - to by wiele wyjaśniało, dlaczego dziewczyna tak zareagowała, dlaczego pomogła jej adrenalina. Tylko czemu Luna chciał się ich pozbyć?
Dlatego, żeby Kane w żaden sposób nie mógł mu już zagrozić?
Benito gotowy był poświęcić swoją rodzinę, żeby zostać na stołku?

A na co gotowi byli senator Kane i Madox Noriega?
- Więc teraz konkrety... - rzucił Madox, a jego spojrzenie na moment uciekło do Diego, a później do Pati - dlaczego ja, a nie Costa? Co wiedzą makaroniarze? I co chcecie zrobić z nim? - spluwą wskazał siedzącego na krześle Lunę. Diego i Pati spojrzeli po sobie. Kane spojrzenie miał zawieszone na telefonie.
- Uważaj na siebie Margaret... trzymaj się Pilar - zakończył rozmowę, a Madox wbił spojrzenie w komórkę, chciał jeszcze usłyszeć jej głos. Chciał jej kurwa tyle rzeczy powiedzieć...
- Wiedzą, że Luna zostanie obalony, nie wiedzą przez kogo, ale krążą plotki, że to ty masz coś na niego... Madox wszyscy wiedzą, że siedzieliście z żoną mu na ogonie, że próbowaliście dobrać mu się do dupy. Ona... Pilar jest ważna, nie można was od tak odjebać, bo macie układy, ona ma - Kane wzruszył ramionami, spojrzał na Diego - jesteście lepiej chronienie niż Costa, na pewno teraz sam komendant was szuka, a jak wyjdzie, że rozwiązaliście sprawę zabójstwa zastępcy, twoja żona ją rozwiązała... Plotki szybko się roznoszą - coś w tym było, a Madox i jego żona już od jakiegoś czasu byli na językach. Włosi, ruscy i latynosi, wszyscy wiedzieli, że Noriegowie mają wszędzie kontakty, a teraz gdyby jeszcze wspierał ich senator Kane. Mogli być silniejsi niż kiedykolwiek, mogli rządzić tym miastem...
Szkoda tylko, że Madox nigdy nie miał aspiracji, żeby rządzić. A teraz... kurwa, on przecież chciał tylko odrobiny świętego spokoju. Ale czy te układy nie mogły im go zapewnić?
Czy to nie dałoby im wystarczającej ochrony?
Kurwa. Nie umiał się na tym skupić. Nie kiedy wciąż się zastanawiał co z Pilar.
- Wyślij kogoś po nie - odezwał się w końcu Madox, znowu zerkając na telefon, a Kane obejrzał się na Diego.
- Costa, ty je tu przywieź - Diego w pierwszej chwili się skrzywił, ale w drugiej skinął głową. Madox jeszcze spojrzał w jego ciemne oczy. Byli z Diego przyjaciółmi, mógł mu ufać... ale czy na pewno?
Odprowadzili go spojrzeniem do wyjścia, a Noriega jeszcze ruszył się na krześle.
- Pojadę z nim - zaproponował, ale senator pokręcił głową.
- Każdy powinien znać swoje miejsce w hierarchii Madox... A twoje dzisiaj może być przy moim boku, rozumiesz to? - Pati zerknęła na Noriegę kiwając głową, jakby chciała go zachęcić do tego, żeby się zgodził. Może powinien na to pójść?
Dla świętego spokoju. Dla ich bezpieczeństwa. Dla niej.

todo para ti ᥫ᭡.ִֶָ𓂃

Nie spodziewała się Kane’a po drugiej stronie słuchawki.
Każdego, ale nie jego.
Przecież Senator kochał swoją żonę. Nie wysłałby jej na zgubę i to jeszcze w taki sposób, przez wynajęcie jakiegoś gangusa, który zrobiłyby to nożem z zimną krwią. Takich rzeczy nie robiło się po ponad czterdziestu latach małżeństwa. Dlatego tym bardziej nie pasowało jej to, że to on był po drugiej stronie słuchawki.
Już miała go o to zapytać, dowiedzieć się, co tam się kurwa odpierdalało… ale wtedy usłyszała jego głos. Wędzie by go poznała. Na końcu świata, w największym tłumie, przyćmiony milionem innym, a ona i tak by go wyłapała. Słuchała go codziennie, znała każdy dźwięk, każdy ton… Znała swojego męża. Aż serce podeszło jej do gardła i zabiło tak mocno, że musiała się cofnąć. Wsparła się na szafce po lewej stronie, przytrzymując i podnosząc spojrzenie na Margaret.
— Jesteś cały? — kompletnie zignorowała słowa Senatora. Skoro już wszystkie karty były odkryte, to nie było sensu bawić się w jakieś dwuznaczności i niedopowiedzenia. Państwo Noriega jasno pokazywali swoimi słowami i zachowaniem, że jedyne, na czym im zależało, to wzajemne bezpieczeństwo. Za siebie wskoczyliby w ogień. I ona w tamtym momencie musiała wiedzieć, czy z nim było wszystko okej. Chociaż na wzmiankę o tym, że mogłaby skręcić żonie Kene’a kark, uśmiechnęła się nieznacznie. Nie powinna tego robić, jednak było to tak bardzo… ich.
Faktycznie mogła to zrobić.
I pewnie nie zawahałaby się dwa razy, gdyby tylko dowiedziała się, że znowu mu coś zrobili.
— Pilar, posłucha… — zaczał Kane, jednak ona ponownie mu przerwała.
— Nie, ty mnie posłuchasz — wtrąciła ostro, prostując się i przechadzając wzdłuż korytarza przy którym przypięty był zbir Luny. — Jeśli Noriedze spadnie chociaż jeden włos z głowy… odwdzięczę się — czy ona właśnie go szantażowała? Tak. I nawet się z tym nie kryła. Policjantka, która gotowa była skrzywdzić niewinną kobietę, tylko by uratować własnego męża. Margaret patrzyła na nią podejrzliwie, jednak sama do końca nie wiedziała, o czym rozmawiali i co to wszystko znaczyło. Kane za to wiedział aż za dobrze. Doskonale zdawał sobie sprawę, czym groziła mu Noriega. I chociaż ona nie mogła widzieć jego twarzy, tak wszyscy obecni w pokoju mogli podziwiać, jak Senator luzuje guziki w swojej koszuli i łapie o wiele więcej głębszych oddechów, by jakoś uspokoić nerwy. Może i z żoną mieli ostatnio cięższy czas, mniej ze soba sypiali, mniej wyznawali sobie miłość, ale… kochali się. Kurwa to nie podlegało żadnej wątpliwości.
A jednak Kane postanowił zagrać niebezpieczną kartą.
Kazał swojej żonie na siebie uważać i po prostu się rozłączył.
B e z c z e l n y..
Pilar zamrugała kilkakrotnie i spojrzała na wyświetlacz, jakby chciała się upewnić, czy on naprawdę to zrobił. Nie spodziewała się. Myślała, że faktycznie będą mogli zacząć wszyscy razem negocjować warunki. Cóż, skoro on grał w ten sposób, ona też nie miała zamiaru siedzieć tutaj i czekać, aż ktoś łaskawie zmięknie.
— Zbieraj się — rzuciła w stronę Margaret. Kobieta spojrzała na nią jak na wariatkę, szczeorko otwierając oczy. — Serio, Margaret, przebieraj się albo chodź w szlafroku ale jedziemy. Musimy ich znaleźć — to nawet nie podlegało jakiejkolwiek dyskusji. Mogła to widzieć w ciemnych, zdesperowanych oczach Pilar.
— Ale jak ty to sobie wyobrażasz? — spytała, rozkładając ręce. — A co z nim? — wskazała na niedoszłego zabójcę. — A co ze mną? Nie, nie… ja się do tego nie chce mieszać. Już i tak źle zrobiłam, że posłuchałam Patrici. Ja nigdy nie chciałam się mieszać w te gangsterskie porachunki, chciałam już dawno wyjechać i… nie nie, ja się kompletnie do tego nie nadaje — nawijała jak oszalała. Wpadła w jakiś dziwny trans, chodząc od ściany do ściany, aż Pilar musiała do niej podejść i złapała za ramię. Przytrzymać ją na moment, by móc spojrzeć w jej przerażone oczy.
— A gdyby to jego życie było szali? — spytała, nie spuszczając z niej wzorku. — No powiedz. Gdybyś mogła stracić go na zawsze? Uciekłabyś? — przysunęła się jeszcze bliżej, gdy tylko kobieta przestała się szarpać i otworzyła szerzej oczy. — Ja go kurwa kocham nad życie, Margaret. Wolałabym sama skonać niż go zostawić. I zrobie wszystko, żeby go uratować. Więc albo mi pomożesz i będziesz współpracować albo przykro mi, ale cię do tego zmuszę — zacisnęła mocniej palce na jej ramieniu, zapewne tworząc na delikatnej skórze kilka siniaków na jutro. Jednak czym kurwa było jutro przy tym, co działo się tego poranka. Jutro jeszcze nigdy nie było tak niepewne. — Proszę cię — jeszcze ją prosiła, ale czuła na sobie presje czasu. Czuła, że jak zaraz Margaret się nie określi, to Pilar zaciągnie ją kurwa silą. Jeszcze nie wiedziała gdzie, ale kurwa to zrobi. Poprawiła gnata w ręce, ale wtedy…
— Dobrze — kobieta odezwała się cichutko. — Pomogę ci — wbiła jasne spojrzenie w oczy Pilar i skinęła głową. Mówiła prawdę. Noriega widziała to w jej oczach. To samo desperakckie, przepełnione miłością spojrzenie, jakie sama miała względem swojego męża. Pilar westchnęła ciężko.
— Potrzebujemy samochód.
— Możemy wziąć jeden z garażu, któryś na pewno będzie zatankowany.. — odpowiedziała praktycznie od razu. — A co z nim? — wskazała na gościa przy kaloryferze.
— Nim się nie martw — wzruszyła ramionami i opuściła rękę z ramienia Margaret. Kobieta poszła się przebrać a Pilar w tym czasie wysłała krótką wiadomość do Eliota.


Niem mogła do niego zadzwonić, bo bateria w telefonie była już słaba, a przecież Kane mógł się kontaktować. Nie mogła ryzykować zajętej linii. Poza tym, wiedziała dobrze, co powie jej Eliot. Jak karze jej zaczekać na policję. A przecież ona nie mogła już czekać. Psy zawsze były za późno. Jak chociażby w magazynie tej nocy. Przyjechali kurwa po fakcie, bo p r o c e d u r y. Gówno nie procedury, tutaj na szali było wszystko, co miało sens w jej życiu. Nie Miałą zamiaru ryzykować.

Ryzykować za to gotowa była Aurelia.
Za swojego ojca.
Zadzierała wysoko głowę i patrzyła w ciemne oczy Rodrigo. Nie chciała wierzyć w to, co jej powiedział. W to, że jej własny ojciec chciał się pozbyć jej i matki. Benito miał swoje wady, bywał impulsywny, ale przecież je kochał. Była jego oczkiem w głowie, w życiu jej nie skrzywdził, a co dopiero…
— Nie wierze ci — warknęła, kręcąc głową. — Pierdolisz, rozumiesz to?! — podniosła głos, waląc go w klatkę piersiową. Chciała mu się wyrwać za wszelką cenę. Bez większego planu po prostu wbiec do środka i rozstrzelać każdego, kto się jej sprzeciwi. Głupi plan. Ale czego spodziewać się po takiej gówniarze? Cóż, z pewnością nie spodziewała się, że Rodri zamiast ją puścić, to wyciągnie rękę do przodu i ją zaknebluje.
— Zamknij się — tym razem to on na nią warknął. Przycisnął się do niej tak mocno, że sprawiał jej tym faktyczny ból. — Nie pozwolę ci tam wejść. Obiecałem twojemu ojcu, że będę cię miał na oku… — wyjaśnił, chociaż przecież to nie tylko dlatego nie chciał, żeby jej się cokolwiek stało.
— I miałeś — przygryzła jego rękę, uwalniając usta. — Miałeś na ścianie, na stole, nawet w pierdolonym łóżku mojego ojca, kiedy pierdoliłe…
— Przestań!
— Ty kurwa przestań — złapała go za ramiona, przytrzymując przy sobie, jakby chciała nim wstrząsnąć. — Przestań udawać, że to było nic i mi kurwa pomóż uratować ojca — zawiesiła na nim już kompletnie czarne spojrzenie, chociaż raz po raz mimowolnie zsuwało się ono nieco niżej, na usta, których przecież smak doskonale znała. Oddech miała ciężki. Jej klatka piersiowa waliła o tą jego. No tylko pytanie, czy Rodrigo w ogóle cokolwiek sobie z tego robił?

Zrobił za to Diego, który niechętnie opuścił posiadłość w lesie i pojechał do głównej posesji. Nie były daleko. Zaledwie dziesięć minut od siebie, jak znało się drogę na skróty przez pola. Zaparkował specjalnie uliczkę dalej, na cudzym podjeździe, żeby nie było go widać przez okno. Przekonany, że Pilar wraz z Margaret wciąż były w środku, ostrożnie wszedł tylnym wejściem dla obsługi. Jakież wielkie było jego zdziwienie, kiedy w korytarzu tuż przy oknie zobaczył…
— Andrés?! — otworzył szerzej oczy. — ¿Qué coño has hecho? — coś ty odjebał?
— ¿Yo? Fuiste tú quien dijo que sería un trabajo rápido; no mencionaste nada sobre una mujer loca con un arma — Ja? To ty powiedziałeś, że to będzie szybka akcja i nic nie wspomniałeś o jakiejs wariatce z bronią. Odgryzł się w końcu. Czyli jednak umiał mówić, po prostu nie po angielsku. — Debería haberla matado, joder, ahí mismo. Estúpida zorra — powinienem ją od razu zapierdolić zanim spierodliła. Głupia suka. Splunął na podłogę, tuż pod buty swojego szefa. Andrés może i nie należał do Trzynastki, jednak był zaprzyjaźniony. Wykonywał dla Diego brudną robotę od czasu do czasu. Zazwyczaj z powodzeniem i po cichu. Szkoda, że tym razem jakaś głupia suka mu w tym przeszkodziła. — ¡Desátame, joder! — Rozwiąż mnie, kurwa! Krzyknął głośniej, szarpiąc się i prawie wyrywając kaloryfer.
Diego zdążył zrobić dwa kroki do przodu.
Nawet nie doszedł do okna, kiedy dookoła wybrzmiały syreny. Podniósł spojrzenie do firanki, widząc cały oddział psiarni kierującej się w stronę posiadłości. Kurwa. Nie mógł przecież ryzykować. Musiał spierdalać. Spojrzał jeszcze na Andresa.
— Lo siento — rzucił cicho i odwrócił się na pięcie.
— ¿Qué? ¿A qué te refieres con «lo siento»? — co? Jakie przepraszam?! Andrés ponownie się szarpnął. — ¡¡Vuelve aquí, maldito traidor, y libérame!! — Wracaj tu kurwa i mnie uwolnij, pierdolony zdrajco!! Wydzierał się za nim zbir, ale Diego nawet dwa razy nie musiał się zastanawiać. Zawsze przecież dbał w pierwszej kolejności o własny tyłek. W końcu jaki byłby z niego pożytek, gdyby go zgarnęli? Żaden. Wyskoczył przez tylne wyjście i przeskoczył przez płot sąsiadów, żeby wskoczyć do swojej fury i odjechać nim psy zagrodziły drogę. Przy okazji wyciągnął telefon i od razu zadzwonił do Kane’a.
— Nie ma ich — rzucił do słuchawki od razu, kiedy senator odebrał. — No kurwa nie było ich w domu. Są za to psy, cały łańcuszek, który parkuje ci pod chatą — wyjaśnił, patrząc na drogę. Słyszał jeszcze tylko jak Senator przeklina pod nosem, a potem wali pięścią o stół. No tak, nie spodziewał się, że Noriega będzie te kilka kroków przed nim. Znowu ją nie docenił.

— Myśl, Margaret — Pilar rzuciła kolejny raz stękając przy wbijaniu biegu, gdy mknęły przez miasto. Ramię, w którym miała postrzał wciąż ją rwało i utrudniało prowadzenie. — Gdzie mógł ich zabrać? — problem polegał na tym, ze Senator miał kilka nieruchomości rozmieszczonych po całym miejsce. Sprawdzenie ich wszystkich zajmie im całą wieczność, dlatego potrzebowała, by jego żona w końcu zaczęła łączyć pieprzone kropki i na coś się przydała. — I o co kurwa chodziło z Pati? — nawiązała przy okazji do słów Margaret jeszcze z domu, gdy wspomniała, że nie powinna była realizować czegokolwiek z Patricią. Pilar może i udawała, że nie zwróciła na to uwagi, ale przecież tak naprawdę pamiętała słowo w słowo wszystko, co miało miejsce. Nim jednak kobieta zaczęła mówić, wybrzmiał telefon zbira. Od razu go odebrała, przystawiając do ucha i przytrzymując ramieniem.
— Gdzie jesteście? — Kane jak widać już nie pierodlił się w small talk.
— A wy gdzie? — ona też nie zamierzała dawać mu wszystkiego na tacy. Nie była głupia.
— Powiadomiłaś kolegów, Pilar? — wtrącił się, znowu pytaniem na pytanie. — NIe umiesz samodzielnie załatwiać spraw?
— Jak powiesz, gdzie balujecie, to chętnie przyjadę sama. Z twoją żoną, oczywiście — spojrzała na Margaret, a ta jedynie przełknęła głośno ślinę. Wciąż była przeprażona tym wszystkim co się działo, niebezpieczeństwem. I może w każdych innych okolicznościach Pilar byłoby jej szkoda, spróbowała ją od tego odsunąć, ale nie dzisiaj. Dzisiaj była nieustępliwa.

Chciał jej odpowiedzieć, nawijać, że nic mu nie jest, zapytać jak miała się ona, jak jej ramię. Powiedzieć, żeby na siebie uważała, myślała przede wszystkim o sobie, bo nie mógł jej stracić, bo on jakoś sobie da radę. Jakoś to kurwa będzie, oberwał, czuł to, ale... żył, a przede wszystkim już nie był na łasce Luny, tylko teraz Kane'a. Ale może to nawet jeszcze gorzej?
Senator się odezwał, wierzył, że to wciąż on dyktuje warunki, ale Madox miał już w tym temacie nieco inne zdanie, położył spluwę na stole, opierając na niej wytatuowane palce, spojrzenie wbił w Kane'a, a kiedy odezwała się jego żona, to nawet kiwnął głową w kierunku telefonu, bo teraz to on miał słuchać jej, czy mu się to podobało, czy nie. Bo miała nad Margaret zdecydowaną przewagę.
- No te preocupes por mí, yo me encargo - nie martw się o mnie, załatwię to, rzucił Madox, chociaż przecież znał swoją żonę, wiedział, że ona tak tego nie zostawi - te... - zaczął, ale nawet nie dokończył, bo Kane się już rozłączył, a przecież Noriega mógł jej powiedzieć, żeby tu nie przyjeżdżała, trzymała się od tego miejsca z daleka. Powinien...
Ale to była Pilar, i tak by go nie posłuchała. A on chciał ją mieć obok siebie. Dzisiaj cały czas się rozdzielali, najpierw przez jego genialny pomysł, potem za sprawą senatora, a przecież oni najsilniejsi byli w duecie, najlepiej sobie wtedy radzili, uzupełniali się.
Madox był pewny, że Pilar by mu doradziła, co on miał zrobić z tą propozycją senatora. Wejść w to?
Liczyć, że pod ochroną Trzynastki i polityka będą mogli rzeczywiście spokojnie żyć? Tak kurwa spokojnie jak Benito, jego żona i córka...

Córka, która przyparta do muru przez swojego kochanka nie chciała słuchać jego wyjaśnień... Patrzyła Rodrigo w oczy, ale kompletnie nie rozumiała tego co jej mówił, nie chciała tego do siebie dopuścić, wierzyć w to, że ojciec chciał ją skrzywdzić, przecież by nie mógł.
- Jeśli mi nie pomożesz to zrobię to sama - powiedziała pewnym siebie tonem, a Rodrigo przecież wiedział jaka Aura była uparta. Była jak jej ojciec, po trupach do celu, nie patrząc na konsekwencje, a te przecież mogły być opłakane. Skorpiony rozjebały by ją w kilka minut, albo... zrobili z nią dużo gorsze rzeczy, kiedy dowiedzieliby się czyją córką była, a na to Rodrigo nie mógł pozwolić...
Kochał ją. Nie powinien bo była córką jego pracodawcy, była od niego młodsza i wszystko było przeciwko nim, ale jak miał walczyć z tym, że kiedyś jego serce zabiło do niej mocniej. Że to nie był tylko seks, że kiedy przytulała policzek do jego piersi, licząc uderzenia jego serca, już po wszystkim, to on wplatał palce w ciemne kosmyki, to myślał o niej w innych kategoriach niż córka szefa, na którą miał mieć oko. Aura była śliczna, pyskata, zadziorna, uparta, miała charakter, a przede wszystkim jak jedyna może na tym świecie, potrafiła mu się postawić. A przede wszystkim... dostrzec w nim coś więcej... Może... to dobre serce, na którym teraz układała smukłe, drobne palce.
- Proszę cię Rodri, tylko ty... możesz mi pomóc - patrzyła w jego ciemne oczy, te jej zielone błyszczały niebezpiecznie. Rodrigo sięgnął do jej policzka, kciukiem zaczepił o pełne usta.
Nie umiał jej odmówić.

Swoją żonę też niezaprzeczalnie kochał Kane, dlatego, kiedy Diego zadzwonił do niego z informacją, że nie było ich w domu, walnął pięścią w stół, odrzucił telefon na blat, a jasne spojrzenie wbił w Noriegę.
- Gdzie one są Madox? Jeśli Margaret się coś stanie osobiście zadbam o to, żeby twoja żona... - syknął, ale Madox przewrócił oczami.
- Spokojnie, z Pilar nic się jej nie stanie - powiedział spokojnie, ale zaraz wzruszył ramionami - ale na dobrą sprawę mogą jeździć teraz bez celu po mieście, skoro nie podałeś im adresu, przecież nie będą siedzieć na dupie i czekać, aż ktoś po nie przyjedzie - prychnął Madox, chociaż może Margaret by czekała? Ale Pilar na pewno nie.
Noriega modlił się o to, żeby jego żona gdzieś się zaszyła, znalazła jakieś bezpieczne miejsce, a może jednak pojechała na posterunek, na pewno nie tutaj...
Ale pierdolona babka Carmen Sandiego miała chyba co do tego inne plany, chciała ich rzeczywiście połączyć, żeby znowu się spotkali. I zaraz okazało się, że Kane chyba też...
Wykręcił numer, z którego dzwoniła Pilar. A już za chwilę dyskutowali na temat tego gdzie one były i czy rzeczywiście powinna mieszać policję w ich sprawy.
- Margaret zna adres - odezwał się Kane, a jego żona złapała w płuca więcej powietrza - willa w lesie - dodał, a blondynka pokiwała głową, wiedziała gdzie to - ale jeśli poinformujesz swoich kolegów, to ktoś na pewno za to zapłaci, a tak się składa, że akurat twój mąż trzyma w ręce gnata, którym zabił Daltona... I Lunę - Luna jeszcze żył, co prawda wyglądał kiepsko, ale wciąż się trzymał. Ale skoro Kane to powiedział, to chyba jego godziny były już policzone.
- A co jeśli ta broń zdjęłaby też senatora? - zapytał Madox, mocniej zaciskając palce na spluwie, Margaret pisnęła.
- Nie odważysz się... - warknął senator.
- Przekonajmy się - odpowiedział Madox, a potem Pilar i żona Kane'a mogły usłyszeć szurnięcie krzesła, to jak padło z łoskotem na posadzkę, a potem połączenie przerwano. Piii piii. Sygnał się urywał.
- Boże - Margaret spojrzała na Pilar wielkimi oczami, pokręciła głową - jedź w kierunku lasu, na zachód od miasta - pokierowała zaraz Panią Noriega. Pilar mogła skojarzyć, że to ten sam las, w którym kiedyś Madox spotkał się z Luną. Margaret myślała nad czymś intensywnie, coś ją gryzło. Biła się z myślami, aż w końcu... - Pilar - zaczęła i westchnęła ciężko, schowała twarz w dłoniach - zdradziłam Kane'a - rzuciła, dłonie jej się trzęsły, a oddech przyspieszył - Pati powiedziała, że odsunie go od sprawy, że oni przejmą ten biznes i będziemy mogli wyjechać, ona i Skorpiony... i... - nie dokończyła, bo kiedy Pilar skręciła w kierunku lasu, to jakieś auto zajechało jej drogę, musiała gwałtownie zahamować. A po chwili wysiadł z niego nikt inny jak Diego. Costa stanął przed samochodem, tak, żeby Pani Noriega mogła dobrze go zobaczyć, a potem powoli ruszył do jej drzwiczek. Margaret znowu pisnęła.

Dobre serce... to Pilar widziała w swoim mężu. Dostrzegła to już dawno temu, jako jedyna może. Bo przecież on tylko przed nią je pokazywał, tylko przy niej był najprawdziwszą wersją siebie...
A ile teraz prawdy było w tym, kiedy stał ze spluwą wycelowaną w głowę senatora Kane'a, a wokół niego skorpiony, ale żaden nie chciał go powstrzymać, wręcz przeciwnie gotowi byli spełnić jego rozkazy.
I Pati, jej dłoń zakończona krwistymi paznokciami, oparta na jego ramieniu w łagodnym geście.
- No i co Kane? Za jednym zamachem mogę się pozbyć ciebie i Luny, upozorować to tak, jakbyście powykańczali się nawzajem... i rządzić tym pierdolonym miastem, tak jak każdy z was chciał... Ale wy już jesteście na to za starzy... Walczycie miedzy sobą o dominacje, kto jest silniejszy... którego będzie na wierzchu - Madox pokręcił głową znowu zaglądając w jasne oczy senatora, spojrzał też na Lunę, a potem na Pati - a może wystarczyło docenić przeciwnika? Może wystarczyło się tą władzą z kimś... podzielić?

Diego zastukał w szybę, za którą siedziała Pilar, pochylił się, żeby zajrzeć do środka, utkwić w niej ciemne spojrzenie.
- Otwórz Pilar, zawiozę cię do Madoxa - powiedział spokojnie, a jego spojrzenie uciekło do Margaret, która wcisnęła się w fotel - ale najpierw pozbędziemy się tych, których już nie potrzebujemy... - te słowa też wypowiedział poważnie.
Nick Dalton.
Pająk.
Luna i jego rodzina.
Senator Kane wraz z małżonką.
Kto był następny do tej czystki? A przede wszystkim kto tu bawił się w boską rękę? Diego? Pati? I... on?

W tym czasie z samochodu nieopodal wysiadł Galen Wyatt. Zaciskał palce na spluwie, którą dostał od Rodriego. Celował Diego w plecy.
- Zostaw ją i odsuń się od auta! Nie żartuję... - rzucił poprawiając w dłoniach pistolet. Costa odwrócił się powoli, uniósł ręce w górę, bo w pierwszej chwili nie poznał tego głosu, ale kiedy zobaczył Galena, to parsknął śmiechem.
- Odłóż to Wyatt, bo zrobisz sobie krzywdę - rzucił kręcąc głową.

- Kurwa... - mruknął Rodrigo widząc to, co działo się nieopodal a zaraz zacisnął wytatuowane palce na dłoni Aurelii - chodź - pociągnął ją za sobą w kierunku samochodu, przy którym stał Galen i Diego.

Ile jeszcze ofiar przyniesie ten dzień? Śmierć wciąż czyhała za rogiem, z wysoko uniesioną kosą, gotowa ścinać kolejne głowy...
Tylko... czyja to kolej?

Solo tú viste su buen corazón <𝟑

Willa w lesie.
Jedno krótkie zdanie, a jednak sprawiło, że serce Pilar zabiło szybciej. 
Od razu odwróciła głowę w stronę Margaret i spojrzała w jej niebieskie oczy. Potrzebowała potwierdzić, czy faktycznie było takie miejsce. W końcu Kane tez mógł blefować. Grać na czas do momentu, aż nie rozgryzie, co kombinowały. Całe szczęście jego żona od razu skinęła twierdząco i wskazała Pilar kierunek, w którym powinny się udać. 
Wcale nie podobał jej się fakt, że była to dokładnie ta sama drogą, którą jechała, gdy Madox zapodział się w lesie z trupem Sombry. Te wspomnienia momentalnie do niej wróciły. To jak Luna chciał go spalić żywcem, jak postrzelili mu psa… aż zacisnęła mocniej ręce na kierownicy, aż nie pobledły jej knykcie. Słyszała w tle jak Madox znowu się odzywa. Jak pyskuje Senatorowi, trzymając w rekach rzekomą broń, a potem… już tylko szuranie krzesła i jeden wielki szum. 
— Co jest kurwa? — warknęła, spuszczając spojrzenie z drogi na telefon. Złapała go w palce i spojrzała na wyświetlacz. Kane się rozłączył. — Kurwa. Dzwoń do niego — rzuciła komórką na kolana Margaret, a sama od razu dała po gazie. Opony zapiszczały, a sportowe auto Kane’a ruszyło z impetem do przodu. Nie miała chwili to stracenia. Serce podeszło jej do samego gardła. 
Kurwa.
Czy on nigdy nie potrafił siedzieć spokojnie? 
Poczekać na odpowiedni moment zamiast robić coś, co na zawołanie przyprawiało ją o zawał serca? Ta pieprzona niewiedza sprawiała, że było jej słabo. Adrenalina, która już dawno przestała schodzić z jej ciała na nowo dała o sobie znać, ale w tym razem w najbardziej bolesny sposób. Ręce jej całe drżały, nie potrafiła się skupić. Kurwa, prawie przyjebała w jakieś auto, bo na moment zjechała ze swojego pasu, ale w ostatnim momencie skręciła z powrotem. To już rozbudziło ją w pełni, chociaż jeszcze rozważała, czy nie użyć drugiego pena z adrenaliną, który zabrała od karlicy. Nie była lekarzem, ale nie musiała być, żeby wiedzieć, że pewnie nie było to zalecane. Szczególnie w jej stanie. 
Całe szczęście Margaret również postanowiła zadbać, żeby do jej myśli dołożyć kolejnych zmartwień, kiedy zaczęła opowiadać o Pati i tym, jakie miała plany ze skorpionami Diego, jak chcieli odsunąć Kane’a od tego wszystkiego, tylko że nim Pilar zdążyła jej cokolwiek ozpodiwedzieć…
— Kurwa — warknęła od razu, kiedy jakiś ciemny samochód zajechał im drogę. Od razu dała po hamulcach i dosłownie w ostatnim momencie zatrzymała pojazd. Inaczej i one i kierowca tamtej fury miałby niezłą stłuczkę. 
Uniosła spojrzenie przed siebie, na drzwi, które z impetem się otworzyły, a kiedy stanął w nich sam Diego, nie miała pojęcia, czy odetchnąć z ulga, czy może jednak łapać za gnata, którego wciąż miała przy sobie, zapewne z ostatnią już kulką i zużyć ją na kolejnego, pierdolonego zdrajcę. 
— Jezu, on też u nas bywał! — rzuciła przestraszona Margaret i wybiła się jeszcze głębiej w fotel, kompletnie przerażona. Widać było po jej twarzy, że już zaczynała żałować, że tu przyjechały, a przecież nawet jeszcze nie weszły do środka. Pilar sięgnęła do jej uda, przelotnie, jakby chciała jej dodać otuchy, ale też króciutko, bo ręce musiała mieć gotowe, gdyby cokolwiek się wyjebało. Przekręciła głowę w stronę szyby, za która już stał Diego. 
— Zawieziesz mnie do Madoxa? — prychnęła z pogardą. — Wystarczyłoby, żebyś mi kurwa nie zajechał drogi, a już bym tam była — warknęła ostro, dając mu jasno do zrozumienia, że wiedziała już gdzie byli i to był ten dom za plecami Skorpiona. Kiedy wspomniał o pozbywaniu się tych, którzy już są niepotrzebni, jej wzrok też na kilka sekund powędrował w stronę Margaret. Kobieta zalała się łzami. Nie była taka głupia, na jaką wyglądała. Pewnie nietrudno było się domyślić, że skoro ktoś chciał ją zabić w jej własnym domu, to tutaj również nie była bezpieczna. 
A może była? 
Bo chyba jednak jakkolwiek źle by nie było, to biorąc pod uwagę wszystkie ze stron, przy Pilar była akurat najbardziej bezpieczna. Już raz jej pomogła, zamiast ją uprowadzać. I tutaj też nie miała zamiaru jej tak po prostu oddać. 
— Nie — postawiła się Diego. — Jest mi potrzebna do negocjacji z Kanem — zabrzmiało trochę przedmiotowo, ale to akurat była ostatnia rzecz, o którą teraz brała. 
— Ale Kane już nie ma nic do gadania — prychnął Diego, kręcąc głową. — Stary dziad myśli, że panuje nad wszystkim, ale prawda jest taka, że jestem dwa kroki przed nim — ile razy ona już to kurwa słyszała. Tego wieczoru zadziało się już tyle zwrotów akcji i kolejnych problemów, że nikt ale to nikt z tego całego towarzystwa nie mógł być pewny swojej pozycji. Kurwa, przecież swego czasu, po balu, nawet oni myśleli, że są ponad Luną i co? Jak to się skończyło? Kulką w ramię, którego teraz Pilar już prawie nie czuła. 
— Gówno wie… — tyle zdążyła mu powiedzieć. Że gówno wiedział. I miała o wiele więcej, ale wtedy za jakiegoś drzewa wyskoczył nigdy inny jak… — Galen? — rzuciła zaskoczona, dosłownie w momencie, w którym Diego roześmiał się głośno. Co on tu kurwa robił? Przecież kazała mu czekać na policje. Jakim cudem był tu przed nią, w dodatku z bronią, z której mierzył do Diego. Serce znowu załomotało jej w piersi, Margaret zasłoniła twarz dłońmi, a Diego już sięgał do tyłu do swojego paska. No kurwa dom wariatów. 
— Czekaj! — krzyknęła głośno, nie wiadomo do kogo. Chyba do każdego z osobna, po czym sięgnęła do klamki drzwi. Kobieta obok rzuciła jeszcze jakieś Pilar, nie! ale ona już była w trakcie wysiadania. Wyrosła tuż obok, Galen naprzeciwko nich, do tego Margaret w samochodzie i… Rodrigo z Aurelią, którzy pojawili się po chwili. Cztery pistolety wyciągnięte w swoich kierunkach. A potem juz wszystko potoczyło się tak szybko, że ptaki na drzewach mogły słyszeć jedynie podniesione głosy, płacz, czterokrotne zostaw, jedno NIE! i… huk. Huk wystrzału, który z pewnością dotarł również do domu, w którym znajdowali kolejni złoczyńcy. 

Niecałe sto dwadzieścia sekund później za drzwiami prowadzącymi do głównej sali, gdzie Madox mierzył się z Kanem na bronie, a w tym wszystkim Luna i Pati… zrobiło się poruszenie. Trwało zaledwie kilka uderzeń serca, nim podwójne drzwi nie huknęły na boki, rozwalone pojedynczym kopnięciem.
— Dajcie go na stół — krzyknęła Pilar, wpadając jako pierwsza. Cała była ujebana krwią. Wyglądała, jakby razem z Carrie były siostrami. Nawet się kurwa nie rozejrzała. Nie uświadomiła sobie, że swoim wejściem smoka przerwali może kolejne morderstwo. Problem w tym, że w dłoniach kilku osób, które niosły mężczyznę mógł leżeć kolejny trup. Mógł. Bo kula, którą dostał zaraz pod płucem, gdzieś w brzuch wcale nie wyleciała na drugą stronę. Wykrwawiał się szybko i do tego tracił przytomność, chociaż kiedy zajrzała mu w oczy, to one wciąż chociaż zamglone gdzieś trzymały w sobie życie.
Całe szczęście nie były błękitne.
Chociaż mało brakowało, żeby na jego miejscu był Galen. Ten też miał na sobie dość sporo zadraśnięć. Ale to Diego zasłonił Pilar przed kulką. Przyjął ją kurwa na siebie, chociaż wcale nie musiał. I teraz to ona nie mogła pozwolić mu umrzeć.
— Dajcie mi kurwa jakaś apteczkę, szybko — znowu się wydarła, podbiegając do stołu i jednym ruchem zrzuciła wszystkie szklanki. Przy okazji podparła się ciężko o drewno. Ledwo stała nogach. Leciała na jakiś pierdolonych oparach. Galen wraz z dwoma innymi członkami Skorpionów, położyli go na stole, a Diego znowu zawył z bólu.
— Co mu się stało? Kto strzelił? — Pati doskoczyła gdzieś za plecami Pilar, zawalając ją pytaniami, a ona nawet się na nią nie odwróciła. Nie miała pojęcia, kto do niej mówi. Była zbyt zaaferowana tym, co się właśnie odjebało.
— Rodrigo — warknęła szybko, rozdzierając koszulkę, którą miał na sobie Diego. Margaret pobiegła do innego pokoju, pewnie po jakaś apteczkę, a Pilar w tym czasie złapała spojrzenie swojego męża. — Nie strzelał do niego, tylko do mnie — powiedziała na jednym wdechu, patrząc mu głęboko w oczy. A pewnie gdyby kula trafiła, to już nie mogłaby tego zrobić. Patrząc na stan, w jakim była, można było jasno stwierdzić, że kolejnej kulki by już nie przeżyła. Diego uratował jej życie. Tylko co z tym jego? I co kurwa z Rodrigo, który spierdolił gdzieś z Aurelią?

Madox nie umiał siedzieć spokojnie.
Nie umiał siedzieć i czekać. Na odpowiedni moment, na jakieś zbawienie. Na to, że może przecież mogliby to rozegrać na spokojnie, ponegocjować jak dorośli ludzie na poziomie. Życie za życie. Ochrona za ochronę i święty spokój za spokój... Może gdyby Pilar przyjechała tam z żoną senatora, to mogliby coś ugrać z Kanem? Podejść do tego dyplomatycznie.
Ale to nie było w stylu Noriegi. Latynoski wściekły pies, wszystko albo nic.
Czy to nie on powiedział kiedyś Pilar, że woli żyć szybko, być pierdolonym tygrysem przez rok, jaguarem... Umrzeć jako ten szczytowy drapieżnik, niż być zerem, nikim. Czekać...
Prawie rok temu jej to powiedział, w Medellin, i to, że klub był dla niego najważniejszy, nic nie było ponad nim.
Od tej pory wiele rzeczy się pozmieniało. Priorytety mu na pewno.
A Śmierć... kiedyś się jej wcale nie bał. Żyć szybko, umrzeć młodo, a przy okazji narobić tyle chaosu, ile się dało, rozpierdolić po drodze wszystko i pokrzyżować komuś plany swoim zgonem. Tak kiedyś myślał Madox.
A teraz zaciskając palce na spluwie, którą celował w łeb senatora Kane'a...
Wredna Kostucho musisz jeszcze poczekać.
Bo nikt nie zadba o Pilar, tak jakby chciał. Na pewno nie William, chociaż pewnie starałby się najlepiej jak potrafi. Bo kto jej na tym świecie pozostanie? I zamontuje na drzewie huśtawkę z opony? Na pewno nie Patel.

Tylko, że William Patel nie był jedyną osobą, którą Madox prosił o ochronę dla Pilar, o to, że gdyby powinęła mu się noga, gdyby go zapierdolili, to ktoś o nią zadbał.
Bo kiedy wrócili z Rio, jako małżeństwo, kiedy Luna zaczął się nimi interesować, to Madox poprosił o to kogoś jeszcze. Przyjaciela...
- Pojebało cię Madox, ona prędzej rozpierdoli mi łeb, niż mnie posłucha - rzucił Diego puszczając kilka kółek z cygara gdzieś w nadpalony sufit. Siedzieli w Emptiness przy barze, klub był pusty, cichy, dziwny, w powietrzu wciąż unosił się zapach spalenizny, a Noriega stał za barem opierając się o ladę i polewał im rum.
- Akurat ty jako jedyny może masz z nią jakiekolwiek szanse, a jak ją odpowiednio przytrzymasz, ma słabszą lewą nogę, to może ją unieruchomisz - zażartował Madox wzruszając ramionami, ale prawda jest taka, że Costa miał przewagę fizyczną nad Patelkiem chociażby, nad Pilar też mógłby mieć - a zresztą powiesz, że ja ci kazałem, to wtedy nie będzie miała nic do gadania - wzruszył ramionami podsuwając Diego szklankę. Ten chwycił ją i opróżnił na raz.
- Najlepiej to kurwa nie daj się zapierdolić Noriega - podsunął Madoxowi szkło, żeby mu dolał, a ten zrobił to od razu, stuknął swoją szklanką w tą Costy.
- To może się zamienimy i ty będziesz robił interesy z Luną, a ja z senatorem? - zapytał z przekąsem, a Diego parsknął śmiechem i pokręcił głową.

Nie zamienili się.
Chociaż teraz cały plan teatralnie się wypierdolił, bo przecież schedę po Lunie mieli przejąć Diego z Madoxem, a może nawet bardziej Costa? Ale senator na tym miejscu uwidział sobie Noriegę, nie brał Diego pod uwagę.
A to był błąd, lekceważenie przeciwnika, bo przecież Costa i jego skorpiony, trzynastka, znaczyli w mieście kurewsko dużo.
I teraz senator miał szansę się o tym przekonać, kiedy wszyscy stanęli za Madoxem. Za przyjacielem ich szefa. Diego nie brał do gangu przypadkowych ludzi, każdy z nich musiał udowodnić swoją lojalność.
Madox też musiał, lata temu.

- Gdzie Costa, Noriega! Gadaj, bo rozpierdolimy ci klub! - Ernesto Bianchi wszedł do Emptiness jak do siebie, przy barze zastał szefa i to nad nim stał z gnatem, wycelowanym gdzieś w tatuaż z lwem, który Noriega nosił na piersi, był wściekły, w obstawie z kilkunastu makaroniarzy. Więcej niż aktualnie ochroniarzy w jego klubie. Madox to wiedział, umiał liczyć, ale mimo to wstał z krzesła i zrobił krok w kierunku Ernesto, tak że jego spluwa wbiła mu się w tors.
- Nie jestem kurwa jego niańką, więc z łaski swojej przestań mi straszyć pracownice Bianchi - tancerki, barmanki i kelnerki rzeczywiście patrzyły na Włochów z przerażeniem, a ochroniarze przesunęli się bliżej, ale wiedzieli, że jeśli szef tego nie załatwi, to... nie mieli szans. Szkoda tylko, że Madox jak zwykle nie zamierzał tego załatwić łagodnie - a jeśli nie masz interesów do mnie, to możesz wypierdalać - warknął, ale makaroniarz też nie zamierzał ustąpić.
- Taki jesteś cwany Madox? Mógłbym ci teraz rozwalić łeb i wtedy inaczej byś... - nie dokończył, bo wtedy obok pojawiła się Maddie.
- Szefie już są - rzuciła krótko, a Noriega tylko skinął głową.
- To wpuszczaj ich... - do klubu wpadło kilka oddziałów szturmowych, ale przecież Madox wiedział o nalocie. Wiedział, że mu go szykują, cały personel został uprzedzony, wszyscy grzecznie się legitymowali, sam szef też, gorzej mieli makaroniarze ze spluwami, którzy zrobili mu wjazd do klubu, ale to już nie jego sprawa. Ani jego, ani Diego, który kilka minut wcześniej opuścił klub tylnym wyjściem.

Wiele razy ratowali sobie tyłki.
Wiele razy Madox udowodnił Diego swoją lojalność. Przyjaźń. To, że w stosunku do niego to amigo nie było nic nieznaczącym określeniem.
A dzisiaj postanowił to pokazać też Costa...

Najpierw był huk wystrzału, na który wszyscy obejrzeli się w kierunku drzwi. Kilku skorpionów ruszyło przed dom. Ale Madox wciąż celował do Kane'a, chociaż po plecach przeszedł mu jakiś dziwny, nieprzyjemny dreszcz. Miał złe przeczucia.
Senator też ruszył się na krześle, spojrzał znowu w telefon.
Pati się cofnęła, a Luna z nadzieją podniósł głowę, jakby liczył, że może jednak przyszli po niego? Liczył na swoją córkę?
Drzwi otworzyły się z hukiem, a kiedy do środka wpadła Pilar cała we krwi, to Madox od razu się do niej wyrwał. Serce też szarpnęło mu się w piersi. Do niej.
- Co ci... - nie dokończył, bo zaraz okazało się, że to nie jej krew, tylko Diego. Oczywiście Madox rzucił się do pomocy, żeby wsadzili go na stół, tak jak kazała jego żona. Jego ciemne spojrzenie omiotło towarzystwo, bo co do cholery robił tam Wyatt?
Kto strzelał? Co się wydarzyło? Tyle pytań kłębiło mu się w głowie, a zaraz Pati zadała je na głos. Madox obejrzał się na nią, chciał iść po apteczkę, ale zrobiła to Margaret z jakimś krótkim ja przyniosę na ustach, ruszył się też Kane, za swoją żoną. Mogli w tym czasie spierdolić, Madox nawet o tym pomyślał, ale złapał spojrzenie Pilar gdzieś ponad stołem. A kiedy się odezwała, kiedy powiedziała kto strzelał, a przede wszystkim, że do niej, to Madox aż przeklął.
- Pierdolony Rodri... - rzucił i ruszył się z miejsca, może nawet by się wyrwał na zewnątrz, żeby wyrównać rachunki z Rodrigo, ale Costa sięgnął zakrwawioną ręką do jego koszulki, zacisnął na niej palce, przyciągając go do siebie.
- Madox... nie daj się zabić... - powiedział słabym głosem, a Madox spuścił na niego spojrzenie, bo przecież wiedział, że Costa zrobił to dla nich, bo kurwa kilka dni temu rozmawiali o tym i Madox jasno dał do zrozumienia ile dla niego znaczy Pilar... Diego to wiedział - Rodrigo on i... - chciał jeszcze coś powiedzieć, ale tracił krew, a wraz z nią siły, jego palce zsunęły się z koszuli Noriegi.
- Ja pierdole... Pilar - Madox podniósł spojrzenie na swoją żonę, jakby to od niej zależało, ale kurwa tylko ona może w tym towarzystwie mogła mu pomóc. Przecież Madoxowi pomagała, wyciągnęła mu kulkę, szyła go...
Tylko, że akurat ta kula w boku Noriegi zaczepiła o pasek, ledwo siedziała, a ta Diego... Madox pochylił się nad raną, która wciąż pluła krwią - gdzie ta pierdolona apte... - nie dokończył, bo na korytarzu wybrzmiały jakieś głosy. Senator Kane i jego żona.
- Margaret... - warknął Kane - chodź... - Noriega nawet ruszył się z miejsca, żeby ich zatrzymać, ale wtedy odezwała się kobieta.
- Nie! - rzuciła stanowczo - nie będziemy stąd uciekać, boje się, ale... Pilar mi pomogła obroniła mnie, a teraz ja pomogę jej, a jeśli masz zamiar tylko jęczeć mi nad uchem Kane, to możesz sam stąd uciekać - wróciła do głównej sali z apteczką, a senator Kane wszedł za nią, stanął z boku, ale tak, żeby mieć oko na swoją żonę, mieć ją na wyciągnięcie ręki, w razie czego. Madox też stanął gdzieś za swoją, kiedy Margaret rozkładała już na stole apteczkę.
Pati w tym czasie podeszła do Galena.
- Galen a co ty tu robisz? - zapytała sięgając jego policzka.
- Porwał mnie ten facet, Rodrigo, pytał o ciebie... - odpowiedział jej Wyatt. A Madox zerknął w ich kierunku i wtedy też dostrzegł coś za oknem. Jakiś ruch, mogli to być ludzie Diego...
Nie powinien tego sprawdzać, ale Luna też obejrzał się w tamtym kierunku, a Madox...
Czemu on kurwa nie umiał siedzieć spokojnie?
Nawet kiedy jego żona z Margaret pochylały się nad Diego, kiedy wszyscy zaaferowali się nim. On też powinien. Swoim przyjacielem, który uratował jej życie...
A może powinien go pomścić? Przyjaciela. Psa. I przede wszystkim to, że chciał strzelić do jego żony. Już Daltonowi odpuścił i jak to się skończyło?
Co prawda teraz już Nick dostał to, na co zasłużył, ale może Rodrigo też powinien?
Madox skorzystał z zamieszania i wyszedł na zewnątrz. Z palcami zaciśniętymi na spluwie, w tą ciemną noc...
Tylko, że nie zauważył, że śledziły go pewne niebieskie oczy.
- Kurwa... - Galen przeklął a przecież nigdy tego nie robił, obejrzał się na Pilar, która wciąż zaaferowana była Diego. Której pomagała Margaret i nawet Pati. I on też nie powinien...
Ale... on również dużo by dla niej zrobił. Może nawet... oddał za nią życie?
Za tą jej miłość. Najprawdziwszą. Taką, której on nigdy nie doświadczył.
Postać prezesa Northex Industries też zniknęła za drzwiami.
A potem jakiś cień przemknął między drzewami w las. Rodrigo, a za nim Madox, i Galen...

Z sytuacji skorzystała też Aurelia, bo kiedy skorpiony zajęli się stanem swojego szefa. Kiedy Rodrigo odciągnął Madoxa, tak jak zaplanowali, to ona wkradła się do środka. To podkradła się do swojego ojca, chciała go uwolnić, zaczęła przecinać krępujące go więzy, tylko dostrzegła to... Pati.
- Ty mała... - warknęła i rzuciła się na dziewczynę, zaczęły się szarpać. Ludzie z trzynastki ruszyli w ich kierunku, żeby ich rozdzielić.

A na zewnątrz znowu wybrzmiał huk wystrzału. Ptaki poderwały się do lotu.
Las tego dnia nie był spokojny, dźwięk odbił się od drzew. A potem kolejny.

Krew...
Dużo krwi, która niknęła w ściółce, mieszała się z błotem. Zalewała igły i mech.
Tylko czy ta krew nie powinna być błękitna?

Ambos darían la vida por ti.

Starała się nie panikować.
W takich sytuacjach zachowanie zimnej krwi było kluczowe. Nawet jeśli w środku, w jej ciele panowała istna burza. Wszystko ją bolało. Serce najbardziej, bo przecież to bezpieczeństwa swojego męża chciała najbardziej. Najchętniej złapałaby go i uciekła. Nie przejmowała się niczym innym. Ale przecież nie mogła. Nie mogła kurwa zostawić Diego, kiedy ten chwile wcześniej przyjął za nią kulkę. Uratował jej życie. I niezależnie od pobudek, jakimi się kierował, Pilar była mu dłużna.
Dlatego rozkładała wszystkich po kątach, instruowała, chociaż w międzyczasie probowała odszukać w tym całym zamieszaniu swojego męża. Jego ciemne, przenikliwe, kurewsko zmartwione spojrzenie. Całe jej ciało do niego lgnęło. Pragnęło go dotknąć, przytulic, złapać go kurwa w ramiona i po prostu się rozpłakać. Ale nie było na to czasu. Na nic. Nawet na to, żeby porozmawiali o tym, co się działo dookoła.
Trzeba było działać.
Spuściła spojrzenie na Diego, kiedy ten zacisnął osłabione palce na koszulce Madoxa.
— Ty też masz się kurwa nie dać zabić — warknęła w odpowiedzi, patrząc w dół. Costa nie będzie kolejnym trupem tego dnia. Postawiła sobie to za punkt honoru i nie miała zamiaru odpuszczać. Chociaż kiedy jego ręką tak bezwiednie opadła na stół, a oczy zniknęły gdzieś pod powiekami, Noriega poczuła, jak wielka gula zaciska się w jej gardle.
— Kurwa, gdzie ta apteczka?! — wydarła się jeszcze głośniej i rozejrzała dookoła. Widziała, jak Margaret kłóciła się z Kanem, O czym intensywnie dyskutowali ale przecież nie było teraz na to czasu. Może w tym pierdolonym gangsterskim świecie, w jakim większość z nich obcowała, utrata kolejnego życia była naturalna koleją rzeczy, ale nie dla Pilar. Nie miała zamiaru mieć cudzej krwi na swoich rękach. Chyba, że Rodrigo. Bo w tym momencie to jego miała ochotę rozszarpać na strzępy.
Jeden ze Skorpionów chyba również, bo sam wyrwał się do przodu i jednym, zwinnym ruchem wyszarpał Margaret apteczkę z dłoni. Nie pierdolił się i to w jego kierunku Pilar posłała pełne wdzięczności spojrzenie. Od razu otworzyła plastikowe wieczko i zaczęła szarpać za gaziki. Nie było czasu wyciągać tej kulki. Trzeba to było zatamować, wypchać rane gazikami i jak najszybciej zawieźć Diego do szpitala. To nawet nie podlegało jakiekolwiek wątpliwości. Załatwić to wszystko jakoś z głową.
Szkoda tylko, że w całym tym zamieszaniu Madox jak zwykle postanowił działać na własną rękę. Wyrwał się nie wiedzieć kiedy i wybiegł z pomieszczenia razem z Galenem. Pilar w pierwszej chwili wcale tego nie zauważyła, bo była zajęta odpowiednim tamowaniem rany Diego tak, żeby przestał tracić krew. Kula wbiła się mocno w jego ciało. To nie było nic, co dało się zobaczyć na pierwszy rzut oka, kto wie, czy nie uszkodziła jakiś narządów. Costa musiał wylądować na stole operacyjnym i to w trybie pilnym.
Gdzieś z boku Kane dalej szarpał się z żoną, próbował jeszcze jakiś swoich argumentów, dopóki ona mu się nie postawiła. To był pierwszym moment, w którym Pilar uniosła głowę nieco wyżej i rozejrzała się po pomieszczeniu.
— Gdzie jest kurwa Madox?! — znowu uczucie strachu podeszło jej pod samo gardło. Wyprostowała się jak struna i zaczęła energicznie obracać. Patrzyła to twarzach ludzi z trzynastki, ale każdy jeden wzruszył ramionami. Czy naprawdę wszyscy byli aż zaaferowani tym, co ona robiła na stole, że nikt nie wiedział gdzie poszedł jej maż wraz z Galenem Wyattem?! — Kurwa mać — w pierwszej chwili chciała złapać za broń i wybiec z sali, ale jej nie mogła przecież zapomnieć o Diego… tego było za dużo.
Ale przecież ich też było dużo.
Wystarczająco by…
— Dobra kurwa — westchnęła ciężko, ledwo oddychając, przeczesując zakrwawionymi palcami włosy, które lepiły się jej do twarzy. — Wy… — spojrzała na dwóch typów, który stali przy oknie. — Idźcie sprawdzić, co z Madoxem. Znajdźcie go kurwa — warknęła, od razu odnajdując kolejnych wytatuowanych mężczyzn z trzynastki. — Wy… macie tu jakiś samochód? — spytała, robiąc krok w ich kqerinku, a kiedy tylko jeden z nich skinął głową, Pilar od razu doskoczyła do Diego. — Zabierzecie go do szpitala. Najbliżej stąd jest jest St. Michael's Hospital. Jedziecie prosto na SOR, mówicie, że ma rane postrzałową, głęboko w brzuchu i szybko się wykrwawia. Możecie wspomnieć, że pomagał policjantce i powołać się na mnie — nawijała jak nakręcona. Nie brała w płuca nawet jednego oddechu, próbując przygotować Diego do transportu, a oni… wciąż stali. Każdy jeden z nich. Patrzyli po sobie, jakby nie byli pewni, czy powinni przyjąć od niej jakiekolwiek rozkazy. — No już, kurwa! Na co czekacie!? — tylko Pilar nie miała zamiaru się z nimi teraz przekomarzać kto co powinien. I wystarczyło to pojedyncze ryknięcie, żeby cała piątka wzięła się do roboty. Dwójka wybiegła przez drzwi, łapiąc za własne gnaty, a pozostali ściągnęli Diego ze stołu i skierowali się w stronę jednego z samochodów. Sama nie wiedziała, jak to się stało, że zaczęła wydawać polecenia gangusom i kogo nią to czyniło w tym wszystkim, ale w tamtej chwili nie było za dużo przestrzeni na myślenie. Szczególnie, że ona sama ledwo już stała na nogach.
Podparła się na moment o pusty już stół i złapała kilka głębszych oddechów.
Musiała znaleźć Madoxa. Tylko wtedy…
— A co z nią? — spytał nagle jakiś jeszcze jeden facet, który stał za plecami Pilar. Odwróciła się z impetem, aż zakręciło jej się w głowie, a jej oczom nagle ukazała się szarpiąca się na boki Aurelia.
Co jest kurwa?
Kiedy pojawiła się tu ta gówniara? Co przegapiła w tym całym amoku i czemu teraz to jej pytano się o zdanie? Zastanowiła się na szybko, a Pati, która stała z boku aż ściągnęła brwi do siebie. Nie podobało jej się to. Znowu zacisnęła dłonie w pięści, czego Pilar nie mogła zobaczyć, bo już podchodziła do Aury. Oczywiście, ze przyszła po ojca…
— Nie wiem kurwa, zwiążcie ją też — machnęła ręką, bo przecież skąd ona miała wiedzieć, co zrobić w tym całym chaosie, akurat Aurelia wydawała się najmniej istotna w całej układance. — I poprawcie też jego — wskazała na Lunę, który próbować rozszarpać naruszone już taśmy. — Ja musze kurwa znaleźć M… — nawet nie dokończyła, bo do przodu wyrwała się Pati.
— Pilar, wiem gdzie on jest — rzuciła nerwowo, wyrastając tuż przy Pani Noriega. — Szybko — nawet nie dała jej czasu do namysłu, tylko zacisnęła palce na jej dłoni i szarpnęła ją do korytarza i na górę, w stronę schodów. Nie przed dom. A Pilar chociaż w środku wszystko mówiło jej, żeby nie wierzyła Fenrandez, tak w tamtej chwili nie miała żadnego innego punktu zaczepienia. Zaślepiona desperacką chęcią znalezienia swojego męża, ruszyła z nią sam na sam w górę. I może w normalnych okolicznościach, Pilar miałaby przewagę lub chociaż równe Szanse. Szkoda tylko, że tego dnia już praktycznie opadała z sił.