MAPLE HEARTS | PBF

Szczególnie, że po chwili mogły usłyszeć stękanie i jak gruz nieznacznie się sypie. Bunny od razu poderwała się do góry, świecąc w tamto miejsce.
— Mike, słyszysz mnie? — zwołała, podchodząc ostrożnie bliżej.
— Sły-sze — wystękał, a Carver już nie miała wątpliwości, że dzieciak zaczął kręcić się pod gruzem.
— Jestem Bunny, a tam ze mną jest Teddy. Jesteśmy ze straży. Zaraz spróbujemy ci pomóc, ale musisz nas słuchać, okej? Nie próbuj sam się wyciągać ani ruszać nogami, bo to może tylko zaszkodzić — standardowa procedura, czyli podanie potencjalnemu poszkodowanemu bardziej personalnych informacji jak i to, że było się ze służb, żeby nieco go uspokoić i nawiązać komunikacje.
— Staram się, ale bardzo bo-li. Nie czuje już jednej nog-i — krzyknął i znowu się poruszył. — Proszę… chce już stąd wyjść.

I tylko jedno żródło światła, z samochodu nadjeżdżającego po ich prawej stronie na skrzyżowaniu, równie rozpędzonego, które sprawiło, że serce Pilar podeszło pod samo gardło, a ona ostatkami sił była w stanie krzyknąć:
— Madox!

Dźwięk tłuczonego szkła i gniecionej blachy wymieszał się z jego imieniem, z piskiem opon, i tym trzaskiem, który jeszcze przez chwilę wisiał w powietrzu. Pierdolony trzask. Szkła posypały się z tylnej szyby, drzwi wygniotły się do środka. A ciężki Pickup wbił się w beemkę. Madox od raz się szarpnął, odpiął pas sięgając do swojej żony.
- Kurwa Pilar - zaczepił palcami o jej brodę podnosząc do góry jej głowę - cała jesteś? - obojczyk i brzuch piekły w miejscach

Szkło miał rozsypane po całym ciele i na siedzeniu obok. Kilka drobinek wbiło mu się w policzki, ale to z pewnością nie było źródłem krwawienia. Nie myśląc za wiele, sięgnęła ostrożnie do głowy poszkodowanego. Czuła to ciepło pomiędzy włosami. Czuła jak ciecz sączy mu się gdzieś stamtąd.
— Rozwalił sobie głowę — rzuciła na jednym oddechu. Serce wciąż waliło jej na najwyższych obrotach, pewnie na ostatnim półmetku przed kompletną eksplozją, przez co i ręce jej się trzęsły jak u starej baby. — Trzeba to czymś zatamować — dodała szybko, podnosząc spojrzenie na ludzi dookoła, w tym też swojego męża. Akurat w tym miał wprawę jak nikt inny.

Madox za to owijał już bandażem głowę faceta, gazy przesiąkały krwią, ale przynajmniej nie płynęła mu już po twarzy.
Czekaj... możesz ruszyć rękami - Noriega pochylił się do gościa, a ten podniósł dłoń, czyli mógł - nogami? - tymi też delikatnie poruszył - okej, co cię boli? Wiesz jak się nazywasz? - zapytał Madox i sięgnął do kolesia. Może i Noriega nie miał żadnego wykształcenia medycznego, ale... tak często brał udział w takich akcjach, że gdyby wyjebali go z policji, to pewnie z powodzeniem mógłby się przesiąść do karetki.

Tak bardzo zakręciła się na tym, że nie będą mieli co jeść, że nawet nie zwróciła uwagi na postać, która wyszłą z jednego z budynków i ruszyła w ich kierunku. Gość miał ręce w kieszeni, patrzył w dół i na pierwszy rzut oka chyba wyglądał po prostu, jakby chciał ich wyminąć. Dopiero kiedy znalazł się na tej samej wysokości, co oni, wyrwał ręce z kieszeni, doskakując do Pilar. Złapał ją za szyję i chociaż ona w pierwszym odruchu od razu chciała odwinąć mu się łokciem w brzuch, poczuła coś ostrego tuż przy własnej szyi.
— Nie ruszać się — warknął zachrypniętym głosem. Jego twarz była w cieniu, w dodatku miał kaptur, więc Madox nie mógł go dobrze widzieć. Ona tym bardziej, bo polik dociskał do jej włosów.

Nie chciał ryzykować, na pewno nie jeśli w grę wchodziło bezpieczeństwo jego żony. Niby ją znał, wiedział, że sobie poradzi, ale kurwa nie znał tego kolesia, nie wiedział co mu strzeli do łba.
Ej, spokojnie, puść ją... Dam ci forsę, tylko zostaw dziewczynę - odezwał się powoli. Gość w kapturze szarpnął do siebie Pilar, poprawił nóż na jej gardle.

1. Lot do domu dłużył mu się niesamowicie. Próbował skupić się na filmie i książce, którą wziął ze sobą, ale do jego głowy coraz bardziej niepostrzeżenie wkradał się obraz ciemnowłosej i wieczoru, który mieli spędzić razem. Wraz z każdą upływającą godziną rosło w nim coraz większe podekscytowanie. Tego wieczoru nic nie zapowiadało zwiastujących problemów.
2. [...] odłożyła plecak na wyspę kuchenną i kiedy mężczyzna nadrobił dzielący ich dystans, pozwoliła mu usadzić się na blacie. Swobodnie zarzuciła mu ramiona na kark i cmoknęła go w usta, po czym po prostu się przytuliła. Oparła skroń na jego barku, a jej wzrok mimowolnie powędrował w stronę ogromnych okien, za którymi rozciągał się widok pogrążonego w ciemności Toronto.
W mieszkaniu również nie było do końca jasno, ponieważ ledy w salonowo-kuchennej części rzeczywiście zdawały się świecić o połowę słabiej. Pomimo tego panował tu przyjemny, może nawet przytulny półmrok.
— Ciekawe ile to potrwa— zagadnęła ponuro. — Myślałam, że takie rzeczy zdarzają się tylko w filmach.
3. — Mieliśmy oglądać filmy, ale w obecnej sytuacji to raczej nierozsądne, prawda? — zapytała dla pewności. Wydawało jej się, że przy lockdownie i awarii prądu w całym mieście powinni oszczędzać energię, dlatego prędko to pytanie wydało się Zoi zwyczajnie głupie. — Może nauczysz mnie tańczyć? Mówiłeś, że potrafisz. — Uśmiechnęła się wesoło, a w jej oczach zamajaczyły figlarne ogniki.
Mieli przed sobą mnóstwo czasu. Praktycznie całą noc podczas której mogli przede wszystkim jeszcze lepiej się poznać i zbliżyć się na trochę innych płaszczyznach.

Jak na apartamentowiec z mieszkaniami za miliony przystało, również posiadał dodatkowe źródło energii, ale nawet na korytarzu dało się odczuć, że coś było nie tak. Oświetlenie działało na połowę swojej dotychczasowej mocy i było na czujki ruchu, a winda, choć aktywna, poruszała się znacznie wolniej, niż zwykle.[...]
— Och, czemu mnie nie dziwi, że akurat ty nie musisz martwić się czymś tak trywialnym jak apokalipsa całego miasta?— pokusiła się o ironiczny żart, po czym po prostu się zaśmiała. Agregat na tak drogim osiedlu, które ze wszystkich stron otaczał przepych, raczej był czymś, co w takich miejscach uznawano za podstawowe wyposażenie. U siebie w kamienicy, mogła liczyć jedynie na paczkę świeczek i zapalniczkę.[...]
— Żartujesz? Przygotowanie na zombie to podstawa. Trzeba się jeszcze tylko dobrze zabunkrować — zaśmiał się w odpowiedzi na jej żart, kończąc wypowiedź zawadiackim mrugnięciem oka.
Tak naprawdę dodatkowe źródło energii w mieszkaniu udowadniało przykuwanie przez niego wagi do bezpieczeństwa, pod każdym względem. Lubił kontrolować sytuację i być przygotowanym na wszelkie ewentualności, dlatego w razie awarii korzystał nie tylko z dostępnego w budynku agregatu, ale też z własnego, usytuowanego na balkonie.[...]
— Zapraszam więc na parkiet — [...] Trzymając ją za rękę, poprowadził ją do części salonowej, gdzie było więcej miejsca. — Uprzedzam tylko, że śpiewać nie umiem, musi ci zatem wystarczyć tyle, ile będę w stanie z siebie wykrzesać. [...]
Jednocześnie zaczął nucić pierwszą piosenkę, jaka przyszła mu do głowy. Szybko znaleźli wspólny rytm, więc od czasu do czasu, w odpowiednich momentach, odsuwał ją od siebie, by, wciąż nucąc, kręcić ją i znów przyciągać do siebie.

Kocham was, loffki

Boże! Słyszeliście już?! — krzyknęła cała zdyszana, podbiegając bliżej, jednak nim zaczęła cokolwiek więcej mówić, to ułożyła ręce na kolanach i zaczęła ciężko oddychać. — So-sory, ale biegłam trzy piętra w górę… — podparła się na ramieniu Kiry, żeby wstać i popatrzyła po słabo oświetlonych twarzach. — Utknęliśmy tu — powiedziała w końcu, a wszyscy obecni popatrzyli po sobie zaskoczeni. — No serio. Bo drzwi są na prąd, a prądu nie ma i nie da się przejść, nawet przez te awaryjne.

No tak, zachciało się nowoczesnej technologi przy wejściach, to teraz było. A wystarczyło zostać przy klasycznych, otwieranych k l u c z e m drzwi zamiast obrotowych, w których sama Whitmore utknęła chyba z trzy razy, a dwa nawet przytrzasnęła sobie płaszcz i musiała prosić Guarda o pomoc.
— A wyjście awaryjne? — spojrzała po nich zaskoczona. Przecież w każdym budynku było jakieś wyjście awaryjne na wypadek pożarów lub właśnie braku prądu. — Na pewno takie mamy.
— No mamy… — odezwał się Guard, podnosząc przy okazji rękę do głowy i drapiąc się po braku owłosienia. — Ale żeby przejść do tamtego korytarza, to też trzeba użyć karty do poprzednich drzwi — wyjaśnił, a Whitmore aż spojrzała na Kirę z niedowierzaniem. Świetny system ewakuacyjny tu mieli, nie ma co!

Boże! Słyszeliście już?! — krzyknęła cała zdyszana, podbiegając bliżej, jednak nim zaczęła cokolwiek więcej mówić, to ułożyła ręce na kolanach i zaczęła ciężko oddychać. — So-sory, ale biegłam trzy piętra w górę… — podparła się na ramieniu Kiry, żeby wstać i popatrzyła po słabo oświetlonych twarzach. — Utknęliśmy tu — powiedziała w końcu, a wszyscy obecni popatrzyli po sobie zaskoczeni. — No serio. Bo drzwi są na prąd, a prądu nie ma i nie da się przejść, nawet przez te awaryjne.

No tak, zachciało się nowoczesnej technologi przy wejściach, to teraz było. A wystarczyło zostać przy klasycznych, otwieranych k l u c z e m drzwi zamiast obrotowych, w których sama Whitmore utknęła chyba z trzy razy, a dwa nawet przytrzasnęła sobie płaszcz i musiała prosić Guarda o pomoc.
— A wyjście awaryjne? — spojrzała po nich zaskoczona. Przecież w każdym budynku było jakieś wyjście awaryjne na wypadek pożarów lub właśnie braku prądu. — Na pewno takie mamy.
— No mamy… — odezwał się Guard, podnosząc przy okazji rękę do głowy i drapiąc się po braku owłosienia. — Ale żeby przejść do tamtego korytarza, to też trzeba użyć karty do poprzednich drzwi — wyjaśnił, a Whitmore aż spojrzała na Kirę z niedowierzaniem. Świetny system ewakuacyjny tu mieli, nie ma co!