MAPLE HEARTS | PBF

Śmierć czaiła się za ich plecami, Madox poczuł jej oddech gdzieś na karku, dotyk na ramieniu, czekała na Diego?
A może i na nich? Bo przecież Rodrigo wciąż była tam gdzieś w lesie, wciąż mógł spróbować ją skrzywdzić. Tyle się działo, że tak naprawdę bilans strat wciąż nie był jeszcze zamknięty, wciąż wiele mogło się wydarzyć, a koścista dłoń mogła jeszcze ściąć wiele głów.
Luna ledwo zipiał, z Diego było naprawdę źle, a Madox i Pilar też nie wyglądali dobrze, poobijani, z ranami na ramionach, które pasowały do siebie jak te ich tatuaże. Jak ciemne spojrzenia, które starali się łapać gdzieś nad stołem, bo dzielił ich ten mebel, krew... i śmierć, która już pochylała się nad Costą gotowa złożyć na jego wargach ostatni pocałunek, wyrwać mu nim z piersi ostatni dech.
- Pilar, pomożesz mu? - zapytał naiwnie Madox, jak to dziecko, które jeszcze wierzyło, które nie dopuszczało do siebie najgorszych myśli, i w jego oczach wciąż jeszcze tliła się nadzieja.
Ona ponoć umiera ostatnia.
A Madox wiedział, że jego żona nie pozwoli umrzeć Diego, nie w momencie, w którym on uratował jej życie. Że będzie o niego walczyć. Szkoda tylko, że zamiast ją wesprzeć, to on już ruszył przed dom, tam gdzie pod oknem przemknął jakiś cień, który zwrócił uwagę Luny. Musiał to sprawdzić...
Jeszcze raz spojrzał na nią, na zakrwawione palce, które sięgały po kolejne gaziki, na jej ciemne oczy skupione na tym, co robiła i na usta, którymi nawijała właśnie do jednego z ludzi Diego. Słuchali się jej, pomagali jej, to dobrze... Była tu bezpieczna.

Galen też tak stwierdził, nie chciał jej przeszkadzać, ale...
Miał puścić jej męża samego? Po tym wszystkim, co Pilar mu powiedziała, jak bardzo jej na nim zależało. Jak bardzo go kochała?
Nie mógł, wyszedł za nim, wciąż jeszcze miał ten pistolet, który dostał od Rodrigo. Tylko czy potrafiłby go użyć?

Rodrigo na pewno umiał. I teraz znowu stał pośród drzew, ze spluwą wyciągniętą przed siebie. Z gnatem wycelowanym prosto w Madoxa, w jego serce. Tak jak wtedy w lesie.
- Rodrigo... - zaczął Noriega, podnosząc ręce do góry, za paskiem miał gnata, ale nie miał szansy w tej chwili do niej sięgnąć - odłóż broń, pogadajmy... - próbował go zagadać Madox. Ale Rodri był jakiś dziwny, zdesperowany, a może postanowił wszystko postawić na jedną kartę?
Na... miłość.
- Wiesz jak jest Madox, wiesz jak to jest się zakochać, nie mogę ci pozwolić zabić jej ojca, ani go wsadzić... - o czym on kurwa mówił? Madox ściągnął do siebie brwi. O Aurelii? I wtedy przypomniał sobie to zdjęcie, które wysłała mu Aura, w koszuli, która ledwo zakrywała jej uda, która odsłaniała ramiona i...
Teraz Rodrigo miał ją na sobie. Tą samą, pierdoloną, charakterystyczną koszulę, czarną, w czerwone róże. Na czerni i czerwieni nie widać krwi...
Na koszulce, którą miał na sobie Madox, też nie było jej widać, chociaż była aż od niej sztywna, od zaschniętej, czerwonej cieczy.
- Ale ja... - znowu zaczął Noriega, łagodnie, bo chciał to rozegrać jakoś z głową, może... zrozumieć?
- Zamknij się Madox! Nie utrudniaj tego... - warknął Rodri, zacisnął pewnie palce na broni, podniósł ją do góry i... strzelił.
Pierwszy huk odbił się od drzew, huk i krzyk.
- Uważaj! - wypowiedziane przez Galena Wyatta, który wypadł zdyszany spomiędzy drzew, który skoczył do Madoxa, żeby go odepchnąć. Sam się narażając... Wyatt oberwał, krew która w lesie miała ciemną barwę, wcale nie była niebieska, jak to powinno być u torontońskiego księcia, płynęła na ziemię i wsiąkała w nią, Rodri przeładował i chciał poprawić, ale wtedy po broń sięgnął w końcu Madox.
Kurwa z tym jego celem...
Kolejny huk wystrzału spłoszył wszystko w okolicy, dotarł do willi. A kolejna kula trafiła wreszcie tam gdzie powinna. W Rodrigo, ten zawył z bólu, wypuścił spluwę, osunął się po drzewie na ziemie. Może Madox powinien sprawdzić co z nim, ale on doskoczył do Galena Wyatta, który też oberwał, który... kurwa, uratował mu życie?
Nie, to się nie mogło dziać. Gdyby nie Wyatt i Diego, to jak by się to skończyło? Rodrigo zabiłby ich oboje z tej chorej miłości...
- Ja pierdole Wyatt... - Noriega sięgnął do prezesika, który dostał w udo, ale kula przeszła na wylot, tylko ta krew, kurewsko dużo krwi - kurwa nie umieraj... - nawijał Madox ściągając z siebie pasek.
- I tak nie mam dla kogo żyć - odezwał się Galen jakoś tak dramatycznie, a Madox aż wstrzymał powietrze, no bo co tu się odpierdalało? Galen Wyatt poświęcił się dla niego, mimo, że chciał mu odbić żonę?
- Nie pierdol, a Pilar? Przecież ona mnie zajebie jak się dowie... - Madox już zakładał swój pasek ponad raną Galena tworząc prowizoryczną opaskę uciskową, zaciągnął go mocno, a Wyatt syknął z bólu. Delikatniutki. I te jego niebieskie oczy, które wpatrywały się w Noriegę.
- Pilar tylko ciebie kocha, wszystko by dla ciebie zrobiła, życie za ciebie... - nie dokończył, bo przerwał mu kolejny huk wystrzału...
Broń, którą trzymał Rodrigo, którą celował Madoxowi w plecy, kiedy ten pochylał się nad Wyattem... upadła na ziemię. Pomiędzy drzewami stało dwóch ludzi Diego, celowali w Rodriego, jeden z nich strzelił... Uratował Madoxowi życie.
Ile to już kurwa dzisiaj razy, pierdolona Kostucha wyciągała po niego ręce, a on wciąż jej umykał. Babka Carmen Sandiego miała go w opiece.

Tylko... żeby miała też Pilar, bo Pati na pewno nie miała dobrych zamiarów.
Pociągnęła Panią Noriega za sobą na górę, długim korytarzem pomiędzy pozamykanymi drzwiami, delikatne światło wdzierało się do środka przeć ciężkie kotary, ale panował tam półmrok, jak w tym pierdolonym, gęstym lesie.
A gdzie słońce? Jakiś promień nadzieji?
Przydałby im się...
- Wiedziałaś o tym, że kiedyś spotykałam się z twoim mężem? O tym, że razem mogliśmy rządzić tym miastem? On ze swoim klubem i ja... z moim barem, a potem go spalili... Tak jak klub Madoxa - Pati odezwała się i odwróciła do Pilar. Sięgnęła pod sukienkę, a długie, cienkie ostrze błysnęło w jej dłoni - nawet nie wiesz, ile mnie z nim łączy, na pewno więcej niż ciebie, i na pewno ze mną przy boku ma większe szanse, żeby rządzić w tym mieście, on musi tylko...

- Gdzie Pilar? - Madox wpadł do domu, na rękach i na policzku miał krew Galena Wyatta, ale skorpiony wprowadzili go do środka, tracił coraz mniej krwi. Powinien to przeżyć...
- Poszła na górę z tą kobietą... - odezwała się Aurelia, a Madox obejrzał się na nią. Aura była jeszcze taka młoda, nie powinno jej wcale tu być. A teraz siedziała skrępowana na krześle obok swojego ojca, jej spojrzenie uciekało do niego, a to Luny do jego córki.
Noriega wyrwał się schodami na górę, przeskakując po kilka stopni, ale gdzieś w połowie usłyszał trzask, krzyk...
Przyspieszył kroku, zatrzymując się w tym wąskim korytarzu.

mi corazón siempre está contigo ₊˚⊹♡

Pilar, pomożesz mu?
Jego głos odbijał się pod czaszką nawet kiedy Noriegi już dawno nie było w pomieszczeniu.
Walił gdzieś za uszami, podrywał serce, a widok wykrwawiającego się Diego tylko podnosił ciśnienie. Bała się, że nie będzie w stanie mu pomóc. Że zawiedzie nie tylko siebie ale też swojego męża. Bo ona nie mogła już nic więcej zrobić. Mogła jedynie wypchać mu ranę, ile tylko się dało, ale resztę musieli już zrobić specjaliści. Na stole operacyjnym. To była jego jedyna nadzieja.
Całe szczęście goryle Trzynastki byli lojalnymi pracownikami. Potrafili wstawić się za szefem i ukłonić w stronę policjantki, która nagle zaczęła im wydawać polecenia. Nie musieli jej słuchać, to był idealny moment, żeby któryś z nich wystąpił i chciał przejąć pałeczkę po Diego. A jednak zebrali się, zmobilizowali i robili wszystko, o co prosiła ich Pilar. Dwójka pojechała z przywódcą do szpitala, kolejni poszli znaleźć Noriege i mu pomóc, a jeszcze jeden został pilnować Aurelii i Luny, który już praktycznie tracił przytomność. Jego też powinni zawieść do szpitala, a jednak… w tej chwili był dla każdego najmniejszym priorytetem. O ironio, jaki los potrafił być przewrotny. Całe życie był jak duch, a teraz faktycznie się nim stał, gdy najbardziej potrzebował zostać zauważony.
Może Pilar by w końcu to zrobiła.
Może wyciągnęłaby do niego pomocną dłoń. Przecież nie umiała przechodzić obojętnie obok ludzkiej krzywdy.
Może.
Jednak w tamtej chwili priorytetem był dla niej jej mąż. Jedyna osoba na tym zasranym świecie, której bezpieczeństwo liczyło się dla niej ponad wszystkimi. Nie myślała za dużo, kiedy Pati szarpnęła ją do wyjścia mówiąc, że wie, gdzie jest Madox. Może gdyby nie była wycieńczona wywęszyłaby w tym jakiś podstęp, ale w takim stanie? Kurwa, ona funkcjonowała na jakiś ochłapach. Ciężko stąpała po schodach na górę, a zaraz potem przez ganek do jakiegoś domku dla służby. Tak się zaaferowała rozglądaniem dookoła, że słowa Pati nawet dokładnie do niej nie dotarły, tak samo jak fakt, że w dłoni trzymała już jakiś niebezpieczny przedmiot.
— Na pewno tu poszli? — spytała niepewnie. Nigdzie nie było słychać żadnych odgłosów ani kłótni ani szarpaniny. Jedynie szelest liści i jakiś wyjątkowo marny śpiew ptaków. Palce Pilar zacisnęły się na broni. Nie wiedziała, czy miała tam w ogóle jakąkolwiek kulkę. Trochę już ich użyła, jednak była gotowa zaryzykować.
— Tam, patrz za tym drzewem — Fernandez machnęła ręką, wskazując przestrzeń gdzieś za domkiem, a Pilar momentalnie się tam odwróciła. Już chciała ruszyć, wyciągnęła broń przed siebie, ale wtedy to za ich plecami wybrzmiał jakiś strzał. Za domem. Z pierdolonej drugiej strony. Od razu się odwróciła.
— Kurwa, co… — tylko tyle zdążyła powiedzieć, nim przed jej oczami nie wyrosła Pati. W jednej ręce trzymała nóż, a w drugiej sporych rozmiarów cegłę. Pilar nawet nie zdążyła zareagować, strzelić, odskoczyć, cokolwiek. Była na to zbyt zaaferowana strzałem, błagając los, żeby nie był wymierzony w Madoxa. Serce zabiło jej mocniej, a potem poczuła mocne, tępe uderzenie w głowę. Miała wrażenie, że coś aż chrupnęło jej pod czaszką. Widoczność momentalnie się jej zamazała. Ciało zatoczyło się w tył.
— Oj, za mocno? Wybacz — Pati prychnęła, podchodząc w jej kierunku i jeszcze specjalnie ją popchnęła. Noriega nie była w stanie utrzymać się na nogach, więc po prostu upadła na trawę, jeszcze uderzając zranionym ramieniem o zamknięte drzwi. — I po co ci to było, Pilar, co? — Fernandez przykucnęła tuż przy niej, łapiąc w dwa palce podbródek policjantki. — A mogłaś po prostu zająć się swoimi sprawami. Być sobie przykładym psem i nie mieszać się tam, gdzie nikt cię nie chce… — nawijała, szarpiąc jej twarzą i oglądając swoje dzieło na skroni Pilar, z którego pociekło trochę krwi. — Może wtedy nawet byśmy się zakumplowały? Gdybyś nie spierdoliła w Madoxie całego potencjału. Zrobiłaś z niego straszną cipę, wiesz? Mógł kurwa rządzić tym miastem, a zamiast tego on tylko Pilar i Pilar i Pilar… kurwa aż rzygać się chce — pchnęła jej głowę na drewniane drzwi, sama podnosząc się do góry. Szarpnęła za klamkę do niewielkiej chatki i wciągnęła do środka wciąż mamrocząc coś pod nosem Panią Noriege. Nie miała siły się ruszać, była zbyt zamroczona, żeby zrobić cokolwiek. Próbowała nawet podnieść broń, strzelić gdzieś na oślep, ale Pati szybko wytrąciła jej gnata spomiędzy palcy jednym kopnięciem.
— No i co ty byś tym zrobiła Pilar? — zacmokała bezczelnie, kręcąc głową. Patrzyła na nią z góry, z wyższością i pewnego rodzaju nienawiścią. — Nic mądrego pewnie — przegrzebała jakieś szafki w poszukiwaniu czegokolwiek, czym mogłaby ją związać. Nie miała za wiele, ale gdzieś w końcu udało jej się znaleźć żyłkę. Obwiązała Noriedze dłonie i wykończył szczelnym supełkiem. — A wiesz co ja zrobie? — szarpnęła go góry podbródek Pilar, ale ta już nawet na nią nie patrzyła. Łeb za bardzo jej pękał. Wszystko ją bolało. Traciła przytomność. — Wyprowadzę twojego męża na prostą — zakończyła i wstała. Popatrzyła na nią jeszcze raz… — Kurwa, wyglądasz żałośnie — i to było ostatnie, co usłyszała Pilar, nim drzwi do chatki nie trzasnęły, a dźwięk przekręcanego klucza wybrzmiał w powietrzu.
A potem już tylko pierdolona cisza.
Cisza i chłód, który zaczął ogarniać jej zziębnięte ciało.

— Madox! — krzyknęła Pati… z dołu. Bo oczywiście, że weszła już zupełnie innym wejściem, nie tym z tarasu, którym wyszła z Pilar. Znajdowała się w głównym salonie, tuż przy Aurelii, która… krwawiła. Miała nóż wbity w brzuch, ciężko łapiąc powietrze. Dookoła nie było już żadnych ludzi Diego, chociaż jeszcze chwile temu, się tu kręcili. Noriega też musiał to zauważyć. A Pati? No przecież nie była głupia. — Kane chciał spierdolić, ruszyli za nim — odpowiedziała mu nawet nim zdążył zadać pytanie. — Dopiero teraz przyszłam i znalazłam ją w takim stanie!! Ja pierdole, trzeba jej pomóc — czy na pewno? Może nawet Madox chciałby się dowiedzieć coś jeszcze, dopytać o Pilar ale Fernandez była już kilka kroków przed nim. — Trzeba ją szybko zawieźć do szpitala. Pilar już pojechała z Diego — tłumaczyła na jednym wdechu, udając przejęcie. — No co tak kurwa na mnie patrzysz?! Jakby go nie załadowali do auta, to przecież by umarł. Musiała jechać z nimi, żeby go szybciej przyjęli. Ją też trzeba, rusz się i mi pomóż, pojedziemy moim autem — nawijała jak nakręcona, patrząc na niego wyczekująco. No bo co, nie miał zamiaru jej pomóc? Pozwoli, żeby kolejne życie tak po prostu się dzisiaj tutaj skończyło?

Madox zatrzymał się w tym długim korytarzu, gdzie po obu stronach znajdowały się drzwi. Wszystkie zamknięte, a dookoła żadnej żywej duszy i ta... cisza. Jego kroki odbiły się od drewnianej podłogi, kiedy ruszył przed siebie, otworzył z impetem pierwsze lepsze drzwi, na czuja. Ale pokój był pusty, kolejny również. A to jego pierdolone przeczucie zawodziło, zamroczone paniką, która go już ogarniała. Bo gdzie kurwa była Pilar?
Otworzył kolejne wrota, w samym końcu korytarza, podszedł do okna wychodzącego na podwórze, wyjrzał przez nie. W ogrodzie odznaczał się domek dla służby...
Wyglądał tak spokojnie, sennie, a Madox przez jedną chwilę patrzył właśnie na niego, a potem... odwrócił się na pięcie i wyszedł, po drodze otworzył kolejne drzwi.
- Kurwa - Aurelia go okłamała, jebana smarkula. Nawet miał zamiar z tego powodu do niej doskoczyć, ale zanim jeszcze jego noga opuściła ostatnie stopnie, to usłyszał swoje imię.
Na czerwonych, pełnych wargach, które jednak wcale nie należały do jego żony.
- Gdzie jest Pilar? - zapytał od razu.
Pilar, Pilar, Pilar, jedyne imię, które siedziało mu tak mocno w głowie i w sercu. Jedyna osoba, która teraz go tutaj interesowała. Kiedy stanął już na przeciwko Fernandez, patrząc na nią z góry. Nieco podejrzliwie, bo przecież była z jego żoną, podobno...
Podano poszły na górę, kurwa. Aura go okłamała.
Ale dlaczego nagle zrobiło się tam tak pusto? Może Madox nawet by tego nie zauważył, tak zaaferowany był swoją żoną, ale Patricia sama zaraz mu to wyjaśniła. Kane chciał spierdolić, Madox miał to gdzieś. Tak samo jak to...
- Co tu się kurwa stało? - dopiero w tym momencie jego ciemne spojrzenie spoczęło na Aurelii, na krwawiącej plamie, która w zastraszającym tempie rosła na jej jasnej bluzce. Madox doskoczył do niej, przykucnął obok, przycisnął wytatuowaną dłoń ze skrzydłami anioła do jej boku - ja pierdole, kto to zrobił? - zapytał i obejrzał się na Pati, ale zaraz utkwił spojrzenie w dużych, zielonych oczach Aury, która pokręciła głową, chciała coś powiedzieć, ale coraz ciężej łapała powietrze. Patricia w tym czasie stanęła nad nimi, skrzyżowała ręce na piersi - zaraz, ale gdzie jest Pi... - i znowu chciał o nią pytać, o swoją żonę, ale Pati już nawijała o tym, że pojechała z Diego do szpitala. Noriega znowu obejrzał się na nią, no bo kurwa... pojechałaby bez niego? Nie chciało mu się w to wierzyć, powinien to sprawdzić, ale wtedy poczuł gdzieś na policzku ciężki oddech Aury, jej westchnienie, a potem głowa jej opadła, odcięło ją - nie no kurwa, Aura... Aura? - zaczął nawijać sięgając do jej policzka. Nie mógł pozwolić jej tak umrzeć, nie po to ratował jej dzisiaj już raz życie, żeby teraz odpuścić. W końcu miał być pierdolonym aniołem stróżem tej młodej. Miał dzisiaj nad ją czuwać.
Wiedział, że powinien nad Pilar. Nie powinien jej zostawiać, ani na chwilę, ale przecież... ona poradziłaby sobie bez niego, a Aura wciąż krwawiła. Madox ściągnął z siebie bluzę przyciskając ją do rany, a zaraz złapał dziewczynę na ręce - dobra, chodźmy - zadecydował, przytrzymując w ramionach Aurę, jeszcze w drzwiach się obejrzał, ale byli tu sami. Nikogo innego, tylko ta cisza...
A gdzie wszyscy?
- Chodź Madox! Szybko, bo ona się wykrwawi! - zawołała Patricia, a Aura stęknęła w jego ramionach.
Musiał jej pomóc, nie mógł pozwolić, żeby kolejne życie tak po prostu się tutaj dzisiaj skończyło...
A dla niego przecież wciąż najważniejsze było jedno. To jego żony. Ale Pati już otwierała przed nim tylne drzwi swojego sportowego samochodu.
- Zaczekaj... - jeszcze raz obejrzał się w kierunku domu. Bo gdzie te samochody?
Gdzie Galen Wyatt? Gdzie Kane i jego żona? Gdzie skorpiony?
A przede wszystkim gdzie...
- Tata... - westchnęła Aurelia, a jej długie, czarne rzęsy połaskotały coraz bledsze policzki.
Gdzie był Luna?
Madox wpakował ją do samochodu, docisnął mocniej bluzę do jej rany, krew przeciekała przez materiał, czuł jak płynęła mu między palcami. Pati wsiadła się za kierownicę, a Noriega z tyłu z Aurelią.
- Aura dasz radę... - wyszeptał gdzieś przy jej karku, spojrzenie jeszcze uciekło mu w kierunku domu, kiedy Fernandez odpaliła silnik.
Co tam się kurwa wydarzyło, kiedy on przemierzał ten długi korytarz na pietrze, kiedy sprawdzał kolejne pokoje?
Słyszał podniesione głosy, słyszał dźwięk silnika, samochody, które ruszyły spod posesji. Czy w jednym z nich rzeczywiście siedziała Pilar? Musiała...
Pomóc Diego, tak jak ją o to prosił.
A on musiał pomóc Aurelii.
Bo był dzisiaj jej pierdolonym aniołem stróżem.
A przecież powinien być innej.

Cisza i chłód.
Rosa osadzającą się na jego policzkach, krople, które sypnęły po rzęsach. Było mu zimno. Kurewsko. Nie miał siły, żeby się ruszyć, a zielone oczy wpatrywały się w nieboskłon, gdzie gałęzie prześwitywały jedynie, szybko ciemniejące niebo.
Śmierć, była tu jeszcze z nimi. Nie wsiadła do samochodu Diego, ani do tego senatora Kane'a, ani nawet tego, którym odjechała Pati. Ona krążyła nad nim jak ten pieprzony sęp, zaglądała co rusz do domku dla służby, bo może ona skona tam pierwsza?
Ta kobieta, którą zostawili.
Ją i jego, na pastwę losu. Żeby wykrwawił się na trawie, umarł. Wydał z płuc ostatni dech. Zaglądał w oczy Śmierci, czuł na sobie jej oddech bardziej niż kiedykolwiek. Nie miał siły...
Zacisnął palce na trawie...
To nie mogło się tak skończyć.
Drzwi chatki dla służby walnęły z łoskotem o ścianę, stanął w nich Luna. Ledwo trzymał się na nogach, stracił kurewsko dużo krwi, powłóczył nogą, kiedy ruszył do Pilar. Pochylił się nad nią, a zakrwawione palce zacisnął na jej ciemnych, potarganych włosach, sięgnął nimi do jej policzka. Szorstkimi, zimnymi palcami, do jej rozbitej skroni.
- Kurwa... - rzucił i osunął się obok niej na kolana.
Znowu czuł na karku jej oddech, jej ciężką dłoń, która pchała go do ziemi. Do piachu.
Miałeś tu skonać pierdolony Benito Luna.
Jeszcze nie dzisiaj jebana Kostucho.
- Obudź się! - szarpnął Pilar za bluzkę. Widział co się stało, widział jak Pati dźgnęła jego córkę i chciał jej pomóc, szarpnął się na krześle, zerwał nawet jeden z krępujących go więzów, ale ludzie Costy złapali go, a potem ona... Patricia Fernandez kazała im go wyrzucić na zewnątrz. Zrobili to, sprzedając mu na odchodne kilka kopniaków.
Nie miał siły z nimi walczyć.
Powinien zamknąć oczy i skonać. Skończyć to. Dzisiaj...
Ale przecież nie mógł jej tak zostawić. Aurelii, swojej jedynej córki. Musiał jej pomóc, ale jak w tym stanie?
Pilar była chyba jego jedyną nadzieją. Chciał ją zabić, zrobiłby to z zimną krwią. Strzelił jej w ramię, wystarczyłoby podnieść spluwę wyżej i rozwaliłby jej łeb. Bez mrugnięcia okiem.
A teraz... szukał w niej sojusznika.
Pierdolony los bywał przewrotny. I przekonali się dzisiaj o tym chyba wszyscy po kolei.

despertar... ᥫ᭡.ִֶָ𓂃

Było jej zimno.
Kurewsko zimno.
Miała wrażenie, że kompletnie straciła już czucie w palcach i nogach. Że ręce były tak ciężkie, że nie dało się ich podnieść, a powieki… one już dawno przestały się słuchać. Egzystowała. Bo przecież inaczej nie dało się tego nazwać. Czekała grzecznie na pierdoloną śmierć, bo przecież dookoła panowała grobowa cisza. Słyszała, jak ostatnie auto znika z podjazdu, słyszała jego głos, kiedy z kimś dyskutował. Chciała krzyczeć jego imię; błagać go, żeby się po nią wrócił, żeby chociaż ostatni raz ją przytulił, ale nie miała siły. I tylko ten pierdolony chłód, który otulał jej ciało.
Tak bardzo chciała go zobaczyć.
Poczuć jego zapach.
Ciepło ciała, od którego tak bardzo była uzależniona.
Cokolwiek. Ale w tym przypadku nawet to było proszeniem o zbyt wiele. Było za późno. Wiedziała o tym i chyba to sprawiło, że odpuściła. Przestała walczyć, bo i tak nie miała już siły, a do tego tak kurewsko chciało jej się spać…

— Wiesz, że musisz się kurwa skupić, tak? — głos Pati wybrzmiał w samochodzie, kiedy mknęła przez ulice Toronto w stronę szpitala. Uniosła spojrzenie w górę, do tylnego luterka, by wyłapać przejętą twarz Madoxa. Na Aurelie nawet nie zwróciła uwagi. Nie interesowała ją. — Madox, mówię do ciebie — uniosła się szarpiąc autem, by na nią spojrzał. — Nie możesz wiecznie pozwalać na to, żeby myśli o Pilar pierdoliły ci wszystkie plany. Oboje możecie przez to zginąć. Popatrz tylko ile razy dzisiaj otarłeś się kurwa o śmierć — Patricia wiedziała co powiedzieć, żeby zagrać na emocjach. Żeby poruszyć odpowiednie sznurki i wprawić ruch w lawinę. — Dobrze wiesz, że dopóki będziecie razem, to ona nigdy nie będzie bezpieczna — wiedziała, że to chodziło po jego głowie. Słyszała na własne uszy, jak kiedyś jej to mówił w klubie. Poza tym, nie trzeba było być geniuszem, żeby się domyślić, że Noriega miał pierdolca na punkcie bezpieczeństwa swojej żony. Wystarczyło na niego popatrzeć, jak rzucał się na gangsterów, którzy mieli nad nim przewagę tylko po to, żeby jej pomóc. Wszystko kurwa dla niej robił, głupiec. I to go kiedyś naprawdę zgubi.
— Poza tym, półświatek nigdy nie weźmie cię na poważnie, po tym, co odjebałeś — każdy jeden człowiek trzynastki, który brał dzisiaj udział w akcji widział na własne oczy, jakie decyzje podejmował Madox. Jak bardzo jego ruchy były podyktowane tylko dobrem jednej kobiety a nie całego stada. Był drapieżnikiem, który bronił tylko drugiej połówki, kompletnie zapominając o całej reszcie. To nie była cecha godna króla, a właśnie głupca, który dla miłości dałby się zabić. — Powinniśmy ich razem ustawić… — wciąż nawijała, chociaż na moment przerwała, kiedy jakieś auto zajechało im drogę. A raczej Pati nie popatrzyła na skrzyżowanie. — Kurwa — mruknęła pod nosem i przyśpieszyła. Specjalnie skierowała ich do mniejszego szpitala, a nie głównego, przekonana, że to właśnie tam goryle zabrali Diego. Nie chciała się na nich natknąć.

Obudź się!
Słyszała męski glos gdzieś pod czaszką, jednak za nic nie potrafiła się do niego ustosunkować. Odbijał się echem, walił po uszach, tak samo jak szarpanie, które po chwili zaczęła odczuwać na ciele. Z jednej strony sprawiało, że wszystko zaczynało ją boleć ale z drugiej… czuła. Czuła ten ból. Czuła, jak ktoś nią szarpał. Odzyskiwała świadomość. Jakby te kilka? kilkanaście? minut snu faktycznie lekko ją zregenerowały.
— Pilar, do chuja!!! — ten krzyk już dotarł do niej bardziej wyraźnie. Uchyliła powoli powieki, chociaż widoczność wciąż miała rozmazaną. — Kurwa, żyjesz. Dobrze. Patrz kurwa na mnie — nawijał jak nakręcony, zdecydowanie za głośno jak na jej ból głowy, który rozsadzał jej czaszkę. Zmrużyła oczy, próbując nastawić odpowiednią ostrość. Czuła jego palce na swoim policzku, czuła zapach zeschniętej krwi i dopiero po chwili…
— Lu-na? — miała zwidy? Czy on naprawdę teraz przed nią klęczał i ją wołał? Bo kurwa jeśli tak wyglądało życie po śmierci, to chyba zacznie żałować, że nie była bardziej grzeczna. Była to ostatnia morda, którą chciała zobaczyć. — Madox? — spytała już nieco pewniej, próbując podnieść głowę.
— Pojechał. Wszyscy kurwa pojechali — zagadał, plując krwią gdzieś z boku, tuż obok jej nogi. Nachylił się bliżej i zaczął rozwiązywać żyłkę na jej dłoniach. Te jego kurewsko się trzęsły. — Ta suka powiedziała mu, że pojechałaś z Diego do szpitala, po tym jak dźgnęła moją córkę.
Za dużo informacji.
Dostała w jednym zdaniu zdecydowanie za dużo informacji na to, jak bolała ją głowa. Uniosła powoli rękę i starła krew z czoła. A może właśnie jeszcze bardziej ją rozmazała. Suki nie trzeba jej było tłuamczyc, pewnie mieli na myśli tą samą Patrycję, jednak w którym momencie ucierpiała na tym Aura? Pilar poniosła spojrzenie do zielonych oczu Luny. Sam ledwo się trzymał, a jednak z jego twarzy dało się wyczytać zmartwienie.
— Masz telefon? — zagaiła, próbując się podnieść, gdy już ją rozwiązał, ale od razu zakręciło jej się w głowie i opadła na ścianę.
— Nie mam, ale może w środku coś zostało — wyjaśnił, sam nie potrafiąc się podnieść. Kurwa co to był za dzień? Jakim cudem każdy z nich wyglądał jak po pierdolonej wojnie? Na jakimś łożu śmierci? Parszywym w dodatku. Tylko to teraz nie miało znaczenia. Musiała jak najszybciej znaleźć jakiś telefon i zadzwonić do Eliota.

W tym czasie Pati już parkowała pod wjazdem do szpitala.
Była przekonana, że zajechali pod inny szpital. Przecież nie mogła się przesłyszeć, gdy ta kurwa dyktowała im polecenia. Zaparkowała tuż przed wjazdem na SOR, tam gdzie parkowały karetki. Od razu przez drzwi wypadła jakaś pielęgniarka.
— Co pani robi?! — jej głos był ewidentnie wkurwiony. — Tu nie można parkować! To jest podjazd dla karetek. Co jest kurwa z tymi ludźmi dzisiaj — gadała jak najęta, żałując, że zgodziła się dzisiaj przyjść do roboty. Już pół godziny temu przywieźli im faceta z raną postrzałową, który ledwo zipał. Był teraz na stole operacyjnym, Bóg jeden wiedział, czy z tego wyjdzie.
— Mamy ranną — Pati wyskoczyła z auta i już biegła pomóc Madoxowi. — Wykrwawia się, dźgnięta ostrym narzędziem — nawijała do kobiety, a ta słysząc to i widząc Aurę na tylnym siedzeniu wraz z masą krwi, od razu krzyknęła w stronę drzwi o nosze i rozpoczęła procedurę ratowania życia. Wyleciał również z rezydentami jakiś lekarz, nawijając o tym, co mieli z nią zrobić i co podać.
— Was też przysłała policja? — warknęła pielęgniarka, patrząc po Pati i po Madoxie. — Nie no kurwa, zawiadamiam o tym służby. Pierwsze postrzelony facet, teraz ta dziewczyna… w głowie się nie mieści — gadała już bardziej do siebie niż do nich, oddalając się z Aurą na noszach w stronę środka SORu, chociaż stojący przy aucie Madox mógł doskonale słyszeć, że Diego tez tu dotarł.

— Zostań tutaj, jeśli nie dasz rady iść — rzuciła w stronę Luny, kiedy już stała przy drzwiach. Ona wcale nie wyglądała lepiej, ale ta chwila odpoczynku i nowy przypływ adrenaliny na myśl, że Madox mógł być w niebezpieczeństwie, spodowodwały, że nabrała nowej siły. — Potrzebujemy telefonu — My. Kurwa, jaki ten los był przewrotny. Jeszcze kilka godzin temu, osobiście wpakowałaby Lunie kulkę w łeb i upewniła się, że zdechnie, a teraz już brała go pod uwagę w procedurze ratowania życia? Popierdolony był ten dzień.
A najgorsze było to, że jeszcze się nie skończył.
Ruszyła w stronę domu. Szło jej kurewsko… średnio. Co chwile obijała się o jakieś drzewa, łapała głośne chrusty powietrza. Było ciężko, ale ciągle przesuwała się do przodu. Już prawie doszła do głównych drzwi, bo tam przynajmniej nie trzeba było iść po schodach, kiedy coś poruszyło się po lewej stronie pomiędzy drzewami. Kurwa. Nie miała się nawet czym bronić. Nie miała nic.
Powinna to olać.
Ruszyć do środka po ten zasrany telefon.
Jednak ciekawość jak zawsze w tych chwilach wygrywała, bo co jeśli… to nie mógł być Madox. Przecież on pojechał z Pati. Luna widział to na własne oczy. I chociaż nie był to jej mąż, kiedy Pilar tylko podeszłą do krawędzi zobaczyła, że gdzieś na trawie leży…
— Galen?! — krzyknęła zdecydowanie za głośno. Za głośno przede wszystkim dla swojego ciała i płuc, które ledwo dawały radę. Od razu zaniosła się kaszlem, ciężko łapiąc powietrze. To jednak nie powstrzymało jej by rzucić się w tamtą stronę. Lunę mogła zostawić, ale nie jego. Nie Wyatta. — Kurwa mać, Galen, co ci jest? Jesteś ranny? — spytała zachrypniętym głosem, dobiegając do niego chwiejnie. Padła przy nim na kolana, już nawet nie czując bólu. Od razu sięgnęła dłonią pod jego głowę. Chciała sprawdzić, czy żył, ale jego niebieskie oczy podniosły się na nią. — Coś ty odjebał?! — znowu krzyknęła, odszukując rane i przyciskając tam rękę. Co prawda miał tam swoją, ale jeszcze docisnęła własną. — Co ty tu robisz, idioto?