MAPLE HEARTS | PBF

Sergio pokiwał głową, co jakiś czas zerkając na Santiago, który ignorował w tym momencie wszystkich, nie tylko Alvaro. Uważał jedynie na małego, który wiercił mu się na kolanach i w razie potrzeby poprawiał go, żeby przypadkiem nie spadł. Teraz jednak już nie patrzył tylko na niego, jak do tej pory, tylko przed siebie, pustym wzrokiem.
Martinez zwrócił też uwagę na to zawahanie przed słowem "relacja" - domyślił się, że chłopak chciał powiedzieć "związek", ale chyba nie uznał tego za odpowiednie słowo w tym momencie, czemu zresztą Sergio się wcale nie dziwił, widząc, jak zachowuje się de la Serna. Ale swoją drogą nie dziwił się też Tiago. Martinez zauważył też, że Salvatierra mówił o związku sprzed półtora roku jako o jedynym w swoim życiu, co mogło oznaczać, że tego, co było między nim i Kocurem, nie uważał za związek, przynajmniej w tym momencie.
- Dobrze, rozumiem - powiedział łagodnie, patrząc ciepło na Alvaro - Czyli chodzi ci o to, że czujesz, że nie umiesz się zachowywać tak, żeby utrzymywać relacje, tak? Tylko, że to nieprawda, bo przecież z Santiago jesteście związani od dziesięcioleci. Salazar ani ja też nie zerwaliśmy z tobą kontaktów. To, że czasami wybuchasz nie sprawia, że nie potrafisz w ogóle w relacje; a żeby sobie z tym poradzić, może spróbuj tego: kiedy czujesz, że już wybuchasz, daj sobie zawsze parę sekund. Odetchnij głęboko, bardzo głęboko, może nawet wstrzymaj powietrze, policz do dziesięciu i zastanów się, czy sytuacja, która właśnie wyprowadza cię z równowagi, faktycznie jest taka, jak czujesz w pierwszym momencie. Czy warto wybuchać. Być może da się ją rozwiązać w inny sposób, być może można spokojnie wyjaśnić, jak się poczułeś i dlaczego. Możliwe, że to, co cię rozzłościło, nie jest tym, czym się wydawało - a jeśli nawet jest, to czy rzeczywiście tylko krzykiem lub sarkazmem można to rozwiązać?
Uśmiechnął się do Alvaro, chcąc mu dodać otuchy.
- Dobrze, kto następny? - spojrzał na Santiago, a później na męża, mając nadzieję, że obaj bracia jednak będą skłonni opowiedzieć o tym, co czują w tym momencie i nie zaprą się rękami i nogami.

Alvaro Salvatierra Salazar Martinez Santiago de la Serna

Salazar słuchał rozmowy pomiędzy Sergio i Alvaro, nie bardzo wiedząc co powinien zrobić albo powiedzieć i dodatkowo czując, że jest to rozmowa, której nie powinien być świadkiem. Miał różne przemyślenia na temat tego, co Palermo mówił, ale nie sądził, żeby było to w tej chwili ważne - ostatecznie były to tylko jego przemyślenia, a miał mówić raczej o swoich uczuciach, a nie o tym, co myśli o tym, co mówił ktoś inny. Wciąż też nie był przekonany co do tego czy ta cała sesja faktycznie była dobrym pomysłem, ale skoro już się na nią zgodzili, to starał się przynajmniej słuchać. Chyba jednak nie mogło skończyć się na samym słuchaniu, skoro jego mąż w pewnym sensie wywołał go do tablicy; a w każdym razie zasugerował, że teraz powinien wypowiedzieć się któryś z braci. Wystarczyło mu zerknięcie na Santiago, żeby wiedzieć, że ten nie zamierzał się uzewnętrzniać, więc wziął głębszy oddech, wypuścił go po chwili z płuc i wziął jeszcze łyka wina na odwagę.
- Ja czuję się źle z tym, że słucham tego, o czym mówi Alvaro. Mam poczucie, że powinna to być prywatna rozmowa; że skoro on potrzebuje tego, żeby się wygadać, a rozumiem, że potrzebuje i wcale tego nie neguje, to powinien rozmawiać tylko z tobą, a nie ze mną i z Santiago w tym samym pomieszczeniu. - popatrzył na siedzącego obok niego Sergio. - I ja wiem, że jest coś takiego jak terapia grupowa i w ogóle, ale jakoś... wciąż mam wrażenie, że jestem tu zbędny. - zawahał się chwilę. - Albo nie że zbędny, może to nie jest to słowo, ale... no, wydaje mi się, że moja obecność tutaj co najwyżej może szkodzić Alvaro, a nie mu pomagać. - odchrząknął krótko i poprawił się nieco na kanapie, próbując sobie znaleźć jakąś wygodną i komfortową pozycję. W końcu usiadł w podobny sposób, w jaki siedział Alvaro, z tymże on miał nogę zgiętą i przyciągniętą do swojej piersi, obejmował ją też ramionami.

Sergio Martinez Alvaro Salvatierra Santiago de la Serna

Sergio poruszył nerwowo szczęką, przymykając na chwilę oczy, odetchnął i poruszył palcami, zginając je i prostując.
- Jeśli Alvaro chce, to może do mnie zawsze przyjść i porozmawiać - spojrzał na chłopaka, żeby pokazać mu, że mówi poważnie - ale teraz chodziło mi bardziej o to, co czujesz w związku z tym, co było wcześniej, przy stole. O to, dlaczego najpierw nakrzyczałeś na Alvaro, a później na Santiago, co tobą kierowało, co wzbudziło w tobie takie emocje i jakie to były emocje. Chodzi mi o rozwiązanie tej sytuacji, bo jeśli tego nie zrobimy, to widzę, że będzie naprawdę źle. Widzę to chociażby po minie i zachowaniu Santiago, którego też zaraz zapytam, co czuje w związku z tym, co się stało, bo skoro się zgodziliście na to, żeby p tym porozmawiać i nikt nie zaprotestował, to chciałbym, żeby ta decyzja była podtrzymana. I chciałbym, żeby nie mówić o swoich domysłach na temat tego, co może czuć ktoś inny czy co może mu pomóc lub zaszkodzić, tylko o sobie. Krzyczałeś i powiedziałeś wiele bardzo niefajnych rzeczy. Salazar, i chciałbym, żebyś wyjaśnił chłopakom, co tobą kierowało. Sądzę, że jeśli to powiesz, to łatwiej im będzie zrozumieć to, co się stało i poukładać własne emocje z tym związane. No, chyba, że uważasz, że nie mam racji, wtedy możemy próbować przejść nad tym wszystkim do porządku i w rezultacie nikt się nie dowie, o co właściwie poszło, każdy będzie chował jakąś urazę i...
Zaciął się, bo chciał powiedzieć "i wasze relacje mogą się wreszcie rozpaść przez jeden głupi wieczór, który miał być miłym rodzinnym spotkaniem". Nie był jednak pewien, czy powinien to mówić na głos, bo nie był pewien, czy rzeczywiście coś takiego było możliwe. Obawiał się jednak, że tak.

Alvaro Salvatierra Salazar Martinez Santiago de la Serna

Przez chwilę siedział, również nerwowo poruszając szczęką, nie bardzo wiedząc co odpowiedzieć. Patrzył w swój kieliszek, poruszając nim lekko, tak, by poruszyć też znajduje się w nim wino; uspokajał go jakoś ten widok.
- Nie wiem czy taka odpowiedź wystarczy, ale zdenerwowało mnie ich zachowanie. I wystraszyło, chyba, w pewnym sensie. Najpierw to, że Alvaro był taki ironiczny, podniósł głos, potem zniknął na chwilę, a w końcu wrócił i przeprosił... - wzruszył lekko ramionami. - Nie wiedziałem skąd mu się to wzięło, ale po tym, jak zareagował Santiago zauważyłem, że zabolało go to, a potem, że się wkurwił. - oparł podbródek o kolano zgiętej nogi, przez chwilę milcząc i wciąż bawiąc się kieliszkiem wina. - Nie wiem czy ich nastrój miał na mnie taki wpływ, ale być może, bo gdy tu szliśmy, to nie czułem złości ani się nie bałem, że coś pójdzie nie tak. - nie zauważył, że mówił coraz ciszej, a głos mu teraz nieco drżał. - No dobra, trochę się bałem, czy się nie pozabijamy przy jednym stole, ale to nie tak, że chciałem to projektować na to, co faktycznie się działo. - skrzywił się, gdy powiedział to na głos i gdy dotarło do niego, że być może się mylił i może podświadomie chciał to przełożyć na kolację, nawet jeśli w ogóle nie miał takich intencji.
- Wystraszyłem się, że ta kłótnia to coś poważnego, bo wyglądało na coś poważnego i nadal zresztą tak wygląda. - po chwili wahania podniósł wzrok, najpierw spoglądając na swojego męża, a potem na Alvaro i Santiago. - Nie chciałem, żebyście się rozstali, skoro wreszcie dojrzeliście do tego, żeby ze sobą być. Myśl, że właśnie do tego zmierzacie, do rozstania... sprawiła, że po prostu się wystraszyłem. Bo skoro wasza relacja, wasza przyjaźń, jest czymś, co może się tak łatwo rozpaść, to chyba znaczy, że wszystkie inne też są. Do tej pory myślałem, że nie ma relacji tak trwałej i niesamowitej, jak wasza, poza moją relacją z Sergio, a skoro wy dążyliście do rozstania... to znaczyło to, że nic nie jest już pewne w tym świecie, nie? Nawet ty i ja - przy ostatnich słowach znów przeniósł spojrzenie na ukochanego, przełykając ślinę i wyglądając, jakby mówienie tego sprawiało mu nie tyle trudność, co po prostu ból.

Santiago de la Serna Alvaro Salvatierra Maple Hearts

Po słowach Salazara zapadła cisza, którą w końcu przerwał Santiago, poprawiając się trochę w fotelu i układając małego wygodniej na swoich kolanach. Przez cały czas, gdy jego brat mówił, Tiago patrzył na niego tym samym pustym wzrokiem, jakim patrzył wcześniej w przestrzeń, od kiedy tylko podniósł go z chłopca. Odchrząknął, wciąż pozostając wtulony w oparcie fotela, co sprawiało, że patrzył na wszystko trochę z góry, bo głowę też odchylił na oparcie. Przez cały ten czas, słuchając innych, zastanawiał się, co właściwie teraz czuje - nie było to dla niego łatwe do odkrycia, bo stosunkowo rzadko zastanawiał się nad swoimi emocjami i jeszcze rzadziej je nazywał. Prawdę mówiąc, od kiedy przestał się odzywać przy stole, miał wrażenie, że nie czuje dokładnie nic - co jednak nie było prawdą, bo bolały go spięte mięśnie. Teraz jednak, gdy Salazar wspomniał, że boi się, że związek Tiago i Alvaro się rozpadnie, wreszcie coś poczuł: złość na Sala. Stłumił ją jednak, nie chcąc wybuchać, tylko zastosować się do tego, o co prosił Sergio.
- Nie czułem, że mój związek i ta wieloletnia przyjaźń z Alvaro może się rozpaść - powiedział ochrypłym, drżącym głosem - do momentu, kiedy powiedziałeś mi, co o mnie myślisz. Najpierw rzeczywiście byłem zaskoczony tym wybuchem Alvaro, później się wkurzyłem, bo domyśliłem się, że może chodzić mu o to, że udawałem, że nie trafiło mnie to, że więcej nie wezmę udziału w żadnym napadzie, że próbowałem ukryć te emocje. Nie spodziewałem się tego wybuchu, a kiedy zrozumiałem, o co chodzi, zdenerwowałem się, bo poczułem, jakbym nie miał prawa do swoich emocji i do nie uzewnętrzniania ich, do tego żeby po prostu mieć je dla siebie. Tak, jakbym nie miał prawa do prywatności i od momentu naszej rozmowy, o której Alvaro wspomniał - jakbym miał obowiązek wszystko od razu wyrzucać na zewnątrz, nieważne, przed kim. Wcześniej sądziłem, że chodzi mu o to, żebym otwierał się przed nim, żebym jemu pokazywał, co czuję - ale mówiłem, że nie zdarzy się to natychmiast, że prawdopodobnie nie będzie się zdarzać zawsze. No i... zrozumiałem wtedy, że chodzi mu o to, żebym jemu mówił, co czuję, a nie - że mam nigdy już nie maskować swoich emocji. Dlatego się wkurzyłem. To był moment, kiedy pomyślałem, że jeśli za każdym razem, kiedy nie zechcę mówić o tym, co czuję, będę miał awanturę, to związek nie ma sensu i że wolałbym powrócić do roli przyjaciół, bo wtedy nie było takich sytuacji. Potem jednak usłyszałem to, co on mówił, że chyba chodzi mu o to, że udawałem własną śmierć i pomyślałem, że w takim razie może boi się tego, że skoro wcześniej nic nie zauważył, to co może się kryć za moimi maskami teraz. Dotarło to do mnie i zrozumiałem jego uczucia, moja wściekłość minęła. Poczułem się jak ostatni gnój, poczułem, że nie jestem warty jego uczuć.
Głos mu się załamał, więc przerwał na chwilę i przełknął ślinę. Przymknął oczy, powstrzymując łzy, cisnące mu się do oczu. Odetchnął głębiej kilka razy, zanim znów otworzył teraz ponownie zaczerwienione oczy i kontynuował, poprawiając znów małego na swoich kolanach, bo najwyraźniej chciał gdzieś pełznąć.
- Poczułem, że wszystkim sprawiam tylko problemy; prawdę mówiąc miałem ochotę zrobić sobie krzywdę. To jeszcze nie było postanowienie, że to zrobię, ale poczułem, że tak będzie lepiej dla wszystkich: jeśli zniknę z waszego życia.
Znowu głos mu się załamał, a łzy w jego oczach stały się widoczne. Mały za to koniecznie chciał na podłogę - wyglądał, jakby chciał iść do Salazara, więc Santiago wyprostował nogę i użył jej jako zjeżdżalni dla chłopca, żeby młody mógł pełznąć, gdzie mu się zamarzy. Santiago przetarł twarz dłońmi, pociągnął nosem i oparł łokieć o kolano, teraz siedząc pochylony i przyciskając pięść do ust. Przymknął oczy, zaciskając szczęki i próbując okiełznać emocje. Czuł się teraz, jakby się nad sobą użalał, czuł, że nie ma prawa mówić o tym wszystkim, że zaraz zostanie wyśmiany, że usłyszy zirytowane prychnięcia i komentarze, żeby nie przesadzał i nie robił z siebie ofiary. Sami jednak chcieli posłuchać, tak? A przynajmniej Sergio chciał, a reszta się na to zgodziła.
- Ale stwierdziłem - zaczął znowu, kiedy udało mu się trochę opanować i popatrzył na Alvaro - że wrócę do tego stołu, teraz już mając jaśniejszy obraz sytuacji, że usiądę z wami i skoro Alvaro już się uspokoił i nie był na mnie wściekły, to może uda nam się normalnie porozmawiać we czwórkę, a ja i Alvaro porozmawiamy później na temat tego wybuchu, wyjaśnimy sobie wszystko. Nie chciałem tego mówić przy was, bo nie zwykłem się uzewnętrzniać w ogóle, a już zwłaszcza w tak dużym gronie. Ale byłem spokojniejszy, raczej rozgoryczony na samego siebie i obrzydzony sobą. Ale z nadzieją, że może jednak nie jestem aż takim gównem, jak mi się wydawało jeszcze na tarasie. Przez chwilę nawet chciałem coś powiedzieć, skoro rozmowa wciąż krążyła wokół tamtego tematu, próbowałem dać wam to do zrozumienia, choć zapewne w całkowicie nieprzystępny sposób, taki, że nie dało się zrozumieć, co ja właściwie gadam. Ale później usłyszałem, co myśli o mnie mój brat. To był kolejny wybuch, którego nie rozumiałem, który mnie zaskoczył i za chwilę wkurzył. Miałem wtedy ochotę wrzeszczeć, tylko, że uznałem, że to nie będzie odpowiednia droga, bo jeśli bym to zrobił, Sal zacząłby się drzeć na mnie i tyle by z tego wyszło. Zamiast tego przestałem się odzywać, bo pomyślałem, że nieważne, co powiem, i tak zostanie to przez kogoś odebrane jako coś złego, jako podstawa do ataku. Uznałem, że w takim razie po prostu się zamknę. A potem rzeczywiście zniknę z waszego życia, bo jestem po prostu szmatą. I rozumiem, dlaczego: bo całe życie tak się zachowywałem, więc nic dziwnego, że jestem tak postrzegany, ale czuję, że przeszkadzam wam w życiu, że lepiej wam było beze mnie.
Miał ochotę uciec od nich gdziekolwiek, choćby do łazienki i zamknąć się tam, przynajmniej do momentu, aż się uspokoi. Wykonał nawet ruch, jakby chciał się podnieść i wyjść z pokoju, ale powstrzymał się, uznając, że może lepiej nie, bo to zostanie też odebrane jako coś złego.
Teraz czekał na prychnięcia i stwierdzenia, że ma przestać pierdolić i użalać się nad sobą.

Alvaro Salvatierra Salazar Martinez Sergio Martinez