MAPLE HEARTS | PBF

#found each other #you're mine #emotional damage #mlm

Powinienem wiedzieć jak ratować ludzi, ale kiedy czuję na sobie Twoje spojrzenie, nie jestem w stanie oddychać. Zapowietrzam się, jestem o krok od zawału, a jak wiemy, mężczyźni przechodzą go znacznie gorzej, więc nazwałbym to sytuacją beznadziejną.
Nie mogę przestać się uśmiechać, więc może też wariuję i dokładnie w ten sam sposób nie potrafię zapanować nad zazdrością / złością / irytacją, kiedy nie pojawiasz się na szpitalnych korytarzach, w ulubionej restauracji, bibliotece, klubie i wszędzie tam, gdzie wpadamy na siebie jakby była to najnormalniejsza rzecz na świecie.
Nie umiem nie chcę uratować siebie od ciebie.
Ale ostatecznie, czy to źle?

#slowburn #enemiestolovers #chlopie,jesteś #jakmójEX
Sama nie potrafię wytłumaczyć dlaczego tak Cię nienawidzę? Być może to obsesja? Bo widzę go w każdym mężczyźnie; nieznajomy, który uśmiecha się do mnie zwyczajnie, gdy idę ulicą, dzierżącym na ramieniu torbę listonoszu, kasjerze w supermarkecie, gdy robię zakupy - każdy z nich ma coś wspólnego - ten szczególny pierwiastek, który tak wyjątkowo obrzydza.
Ty jesteś jeszcze gorszy, mógłbyś być rudowłosym modelem z pierwszych stron gazet czy kolesiem pracującym na budowie, ale i tak byś mi się z nim kojarzył. To jak się poruszasz; jak pleciesz swoje głupoty w kółko, bez końca. Jak poprawiasz niesforne kosmyki włosów wpadające w oczy czy wzruszasz ramionami, gdy nie masz nic szczególnego do powiedzenia. Gdy robisz kolejną głupotę, kolejny błąd i machasz na to ręką, jakby zupełnie nic się nie stało.
Jesteś dosłownie jak On.Podświadomie wiem, że to chore - w końcu nie zrobiłeś mi nic złego. Jesteś zwyczajny człowiekiem, tak jak reszta, którą spotykam na swojej drodze. Ja i tak nie potrafię spojrzeć Ci prosto w oczy bez grymasu, bez uprzedzeń, bez słów podszytych tym jednym z najgorszych uczuć.

#bestfriends #highschoolcrush #rideordie
Od zawsze byłem obiektem żartów z powodu moich rudych włosów i piegowatej twarzy. W przedszkolu czy szkole podstawowej niekoniecznie się tym przejmowałem, ale nic nie mogło przygotować mnie na licealne rodeo pełne rywalizacji napędzanej hormonami. Może moja sytuacja byłaby znacznie lepsza, gdybym tak uparcie nie wodził spojrzeniem zakochanego kundla za najpiękniejszą dziewczyną w szkole - za tobą właśnie.
Wielu chłopaków stawało w szranki o twoje względy, kilku z nich obrało mnie sobie za cel do głupich żartów. Kiedy docinki zaczęły już ocierać się o prześladowanie, szybko ukróciłaś cały proceder i udowodniłaś wszystkim, że nie tylko jesteś piękna, ale także autentycznie miła, rozsądna, sprawiedliwa. Jasno dałaś do zrozumienia, że nie jestem w twoim typie, ale zaczęliśmy rozmawiać, z czasem coraz więcej, aż w końcu bez mrugnięcia okiem wymienialiśmy się najbardziej głębokimi zwierzeniami.

Może nie znalazłem dziewczyny, ale zyskałem
najlepszą przyjaciółkę na świecie.
Trzymamy się razem już od ponad dekady, znamy jak łyse konie, więc nie musimy niczego przed sobą udawać ani ukrywać. Zawsze stoimy za sobą murem.
Wielokrotnie broniłem twojego dobrego imienia przed zazdrosnymi dziewczynami czy natrętnymi adoratorami, chociaż kiepsko mi wychodzą kąśliwe uwagi i bić też się nie umiem. Zjawiałem się obok po każdym płaczliwym telefonie, odstawiałem pod dom po każdej wspólnej imprezie. Do diabła, razem z tobą przeszedłem na dwa miesiące na dietę, a dobrze wiesz jak kocham jeść ciasta!
Wspierałaś mnie, kiedy zaraz po liceum zmarł mój tata, więc poszedłem do pracy, aby polepszyć sytuację finansową rodziny. Byłaś mi oparciem, gdy opiekowałem się chorą mamą i pomogłaś przy organizacji jej pogrzebu. Zebrałaś mnie z podłogi, przeglądałaś dla mnie ogłoszenia o pracę, opowiadałaś o życiu, jakby wcale nie toczyło się wyłącznie obok mnie.
Czasem myślę, że tylko ja czerpię z tej przyjaźni wszystko co najlepsze i boję się, że w końcu też to dostrzeżesz. Otwierasz przede mną na nowo świat, wyciągasz do innych ludzi, a ja bardzo próbuję nadążyć za twoim tempem.

#fallinginlove #romance #coffeelovers
Podczas naszego pierwszego spotkania nie mogłem oderwać od ciebie wzroku. Moją winą jest to, że jestem estetą, bo od razu zauważyłem jak cholernie przystojnym mężczyzną jesteś i gotów byłem wówczas pobić się z każdym, kto ośmieliłby się twierdzić inaczej. Naprawdę nie pamiętam jak tamtego dnia udało mi się przygotować zamówioną kawę i co dokładnie powiedziałem przy jej wydawaniu, ale twój uprzejmy uśmiech momentalnie wyrył mi się w pamięci.
Twoje wizyty stały się najpierw wyczekiwanym punktem programu, potem już moim ulubionym momentem w pracy. Może i moje ręce są już coraz pewniejsze w twojej obecności, ale przeklęty język wciąż mi się plącze, gdy do kawy proponuję kawałek ciasta. Chciałbym w końcu zebrać w sobie na tyle odwagi, aby się pochwalić, że niektóre sam piękę.

Powtarzam sobie, że to przecież nic takiego, po prostu lubię na ciebie patrzeć. Lubię myśleć o twoich idealnych rysach twarzy i potem bezmyślnie je rozrysowywać ołówkiem na pozostawionych przez klientów paragonach lub serwetkach. Szkice wydawały się niewinną igraszką, zawsze mogłem je wytłumaczyć chęcią ćwiczenia ręki, ciągłą pracą nad zachowaniem prawidłowych proporcji czy nauką tworzenia kompozycji.
Pewnego dnia zapragnąłem na twój widok sięgnąć po aparat i wtedy właśnie zrozumiałem, że to nie jest zwykła potrzeba podziwiania cudzej urody, tylko zauroczenie, które pogłębia się z każdym dniem.
Co z tego, że z pamięci potrafię przywołać rysunkiem twoje oczy, nos, usta, a nawet dłonie, kiedy nie potrafię powiedzieć jednego prostego zdania?

#again_you #old_wounds #backstabbing #mlm #its_complicated
Zaczęło się wtedy – kiedy spojrzenia napotkały się przypadkiem, wychwyciwszy pierwszy błysk. W oku zatańczyła wtedy iskra ekscytacji. Jakby już gdzieś się kiedyś widzieli albo jakby ten drugi wręcz zapraszał do wspólnego tańca. Z ust mogło paść wtedy pierwsze słowo – tego tonu głosu nie dało się zapomnieć, bo odbijał się w głowie echem za każdym razem, gdy przed snem zamykał oczy. Był jak żywy obraz, nawet jeśli fizycznie nie znajdował się pobliżu.
Wszechświat stale przecinał ich ścieżki – można by powiedzieć, że to przeznaczenie, jeśli ktoś wierzy w takie rzeczy. Nic dziwnego, że w końcu postanowili skorzystać z tych licznych przypadków. Kolejne spotkania nie były przypadkowe, ta relacja z każdym dniem zacieśniała się coraz bardziej. Żaden z nich nie ośmielił się jednak jej nazwać. Mogli być dobrymi kolegami, mogli być przyjaciółmi albo zwykłymi znajomymi. Nawet jeśli dwuznaczne słowa i najdrobniejsze zachowania stale starały się ukierunkować ich zażyłość w innym kierunku.
To na pewno trochę trwało. Droga, którą wspólnie pokonywali niejednokrotnie bywała wyboista. Nie można było powiedzieć, że zawsze było między nimi dobrze – starcie dwóch mocnych charakterów sprawiało, że słowne sprzeczki stały się jedną z milszych form wspólnego spędzania czasów. Bo poza kłótniami mieli znacznie więcej brudu za paznokciami.
W końcu się rozeszli, nawet nie odwracając się w swoją stronę, gdy dzielący ich dystans był już naprawdę wielki. Emocjonalnie pokiereszowani próbowali o sobie zapomnieć. Chcieli zacząć żyć na nowo, poukładać sprawy i zamknąć ten wspólny rozdział. Nie widzieli się kilka, może kilkanaście lat, a los znów splątał ze sobą ich ścieżki. Gorąc pierwszego spotkania buchnął na nowo.

#slow-burn #wspomnienia #toskomplikowane
Pamięć bywa zawodna.
Pamięć bywa ulotna.
Są wspomnienia, których nie da się pozbyć ze swojej głowy, nawet gdy chcesz.
Czasami wracają w snach pozostawiając jedną, wielką niewiadomą.

Marco niewiele pamięta z pierwszych lat swojego życia, sierociniec gdzie przebywał przez prawie sześć lat jest dla niego zlepkiem rozmazanych obrazów - zimnych korytarzy, zapachu środków do dezynfekcji, płaczu dzieci i bójek, które rozpoczynał częściej niż ktokolwiek potrafił zliczyć. To wszystko skończyło się w momencie gdy w drzwiach sierocińca pojawił się Salvatore Moretti i upatrzył go sobie na swojego następcę.

Wspomnienia zniknęły, ale pozostało jedno - duże, niebieskie oczy.
Dziewczynka z tymi oczami nigdy się go nie bała, gdy inne dzieci omijały go szerokim łukiem to ona zawsze siadała obok niego, zazwyczaj się do siebie nie odzywali, albo to ona mówiła starając się przekierować jego uwagę.

Nie pamięta jej twarzy.
Nie pamięta jej głosu.
Nie pamięta imienia.
Pamięta tylko oczy.

Nie szukał jej, mimo że powinien. Nie szukał jej bo bał się, że nie rozpoznałaby w nim tamtego małego chłopca, albo że wystraszyła by się tego kim się stał.

#wielkamiłośćCema #retrospekcje #tajemniczaucieczka #przyszłość

"Cemil nigdy nie był naprawdę zakochany, a może tylko tak myślał? Kiedy pojawiła się przed nim znajoma z dawnych lat (poznali się na jakiejś imprezie rodzinnej), jego serce jakby zabiło mocniej. Odnowili kontakt, ale musiał uważać, bo ona już kogoś miała, ale chyba nie do końca była przekonana co do swego wyboru i dawała Cemowi znaki. Zaczęli się spotykać w sekrecie, a co z tego wyjdzie w przyszłości? Nikt tego nie wie. "

Jest mi obojętne czym się zajmuje i ile zarabia, ważne są cechy charakteru, czyli powinna być bardzo w porządku i dobrą osobą ogólnie. Oczywiście wszelkie dramy też wchodzą w grę, bo nie może być cały czas wesoło.

OBECNIE

Poszukuję zaginionej postaci, Eden, którą to Cem pokochał i z którą przeżył gorący romans w Turcji.
Ona i Cem znają się z czasów, gdy byli dzieciakami. Niestety drogi im się rozeszły i na wiele lat stracili ze sobą kontakt. Znów się spotkali jakieś 3 lata temu, zaprzyjaźnili się, a później ich relacja nabrała rumieńców, z tym, że ona jest (niby) szczęśliwa ze swoim facetem. Niby, bo jednak nie przestała flirtować z Cemilem. Eden wyjechała na urlop do Turcji, a towarzyszył jej właśnie Cem. Zgodziła się być jego gościem na premierze nowego filmu, nakręconego w Stambule. Co jeszcze? Cem wyznał jej miłość i skończyli w łóżku.
Po powrocie do Toronto nagle kobieta zniknęła. Co ciekawe, nie wiedział o niej nawet jej facet. Obaj panowie zaczęli jej szukać, ale im się to nie udało, dlaczego? I tu zostaje dopowiedzieć resztę.
Eden ponownie zjawia się w życiu Cema, który popadł w wielki kryzys emocjonalny i przechodzi załamanie nerwowe, właśnie przez nią. Swoim odejściem złamała mu serce.
Reszta zostaje do wymyślenia przez nową postać – mam na myśli powód, dla którego zniknęła. Strach? A może wycofała się, by uratować Cema spod czyhającego na niego niebezpieczeństwa ze strony jej faceta? Albo może jeszcze coś innego? Obgadamy – zobaczymy.

Dodałam jeszcze coś, dla większego zainteresowania postacią. Eden ma być w zamyśle siostrą bliźniaczką mojej Ever. Eden nie wie o tym, że ma siostrę, którą rodzice oddali do domu dziecka. Dla większej dramy i ciekawych wątków, o.

#slowburn #firefighter #coffeeshop #hefellfirst #mutualhealing #safeplace #everydaymagic #comfortperson #letscreate #foundfamily
Jamie od dziecka znała właściwie tylko jedno miejsce. Cukiernię. Najpierw pomagała babci i mamie, później samej mamie, a z czasem to ona przejmowała coraz więcej obowiązków. Nigdy nie marzyła o wielkiej karierze ani życiu pełnym przygód. Chciała po prostu piec ciasta, robić dobrą kawę i stworzyć miejsce, do którego ludzie będą wracać nie tylko po słodkości, ale też po odrobinę spokoju.
Życie miało jednak zupełnie inny plan.
Najpierw wielomiesięczna walka o życie mamy. Potem pogrzeb. Samotność. Praca od świtu do nocy, żeby utrzymać rodzinny biznes. A kiedy wydawało się, że gorzej już być nie może... pożar zabrał wszystko.

Prawie wszystko.

Bo został jeszcze ekspres do kawy.
Pierwszy, jaki jej mama kupiła do cukierni. Za duży, za ciężki, zupełnie nierozsądny do ratowania z płonącego budynku. Jamie nie myślała wtedy racjonalnie. Chciała po prostu odzyskać ostatni namacalny kawałek domu. Ostatnią rzecz, której dotykały dłonie mamy. I była gotowa wskoczyć w płomienie, by ratować się od poczucia pustki i rozpaczy

To właśnie wtedy pojawiłeś się Ty.

Powstrzymałeś ją, zanim wbiegła w ogień. Oddałeś ją pod opiekę ratowników... i zrobiłeś coś, czego do dziś nie potrafi zrozumieć. Wróciłeś do środka po ekspres, chociaż nie był wart ryzyka. Może rozumiałeś, że nie chodzi o ten kawałek żelastwa. Dziś stoi na honorowym miejscu w cukierni, przypominając jej o mamie i człowieku, którego nigdy nie poznała.
Jamie nie zdążyła nawet zapytać o Twoje imię... Nie pamięta twarzy, bo byłeś w masce.

Minęły lata.

Jamie odbudowała cukiernię. Musiała przy tym sprzedać rodzinny dom. Mieszka dziś w niewielkim mieszkaniu nad lokalem i powoli nauczyła się znowu żyć. Jedno się jednak nie zmieniło. Strażacy, ratownicy i policjanci zawsze dostają u niej kawę za darmo. Niby w ramach podziękowania wszystkim służbom. Tak naprawdę... może z nadzieją, że pewnego dnia w drzwiach stanie właśnie ten jeden człowiek.

Może zaglądałeś tam od dawna, ale nigdy nie powiedziałeś, kim jesteś.

Może wyjechałeś i dopiero niedawno wróciłeś do Toronto.

A może któregoś dnia po prostu wszedłeś po kawę, nie spodziewając się, że dziewczyna z płonącej cukierni uśmiechnie się do Ciebie tak, jakbyście widzieli się pierwszy raz.

Bo dla niej... właśnie tak będzie.

Nie szukam bohatera. Bohaterem byłeś już tamtego dnia. Dziś chcę poznać człowieka, który schował się pod strażackim hełmem.

#oppositesattract #chemistry #trustissues #safeplace #mutualhealing #allofme #learningtolove
Są ludzie, którzy wierzą, że miłość przychodzi sama.

Rae nigdy do nich nie należała.

Dorastała w świecie, w którym na uwagę trzeba było zapracować, na dumę zasłużyć, a słabość najlepiej schować głęboko pod skórą. Z czasem nauczyła się robić to tak dobrze, że sama uwierzyła, iż nikogo nie potrzebuje.

Na scenie jest żywiołem. Pewna siebie, zadziorna i pełna energii. Poza nią znacznie łatwiej uwierzyć, że wystarczy nikogo do siebie nie dopuścić, żeby już nigdy nie dać się zranić.

Dlatego nie szukamy księcia z bajki ani człowieka, który ją uratuje.

Szukamy kogoś, kto będzie miał cierpliwość odkryć dziewczynę ukrytą za scenicznym uśmiechem. Kogoś, kto nie zakocha się w wokalistce, ale w Rae. Z całym jej uporem, lękiem, chaosem i czułością, którą pokazuje tylko wtedy, gdy czuje się naprawdę bezpiecznie.

Chcielibyśmy opowiedzieć historię o dwojgu ludzi, którzy początkowo bardziej boją się własnych uczuć niż siebie nawzajem. O chemii, która pojawia się niemal od razu, choć oboje uparcie udają, że nic nie czują. O relacji, która nie zmienia ich dlatego, że ktoś kogoś naprawił, ale dlatego, że po raz pierwszy w życiu Rae pozwoli sobie uwierzyć, że może być kochaną z całym the good, the bad and the in between.

Bo czasem największą odwagą nie jest zakochać się.

Tylko uwierzyć, że ktoś zostanie, kiedy w końcu pokażesz mu prawdziwego siebie.

#rodzinka #6osób #dramy-dramy #kochajmysię

Zoya Weasley urodziła się w kanadyjskim Huntsville, czyli po prostu niewielkim miasteczku położonym wśród lasów Ontario. Tam, wśród sąsiadek, szczególnie tych, które lata swojej młodości miały dawno za sobą, okrzyknięto ją czarownicą, ponieważ była pierwszą dziewczynką, która przyszła na świat w rodzinie Weasleyów od wielu pokoleń.
Samozwańcze szeptuchy nie wróżyły niczego dobrego. Były to głównie kobiety, które pielęgnowały miejscowe przesądy i pod ich wpływem, zapowiedziały całej rodzinie nieciekawą przyszłość. Niestety te ponure przepowiednie miały znaleźć swoje potwierdzenie kilka lat później.

W kolejnej części biografii opisano wypadek, w którym uczestniczyły Zoya i jej matka. Kobieta zginęła w jego wyniku w 2013 roku. Od tamtej pory ich ojciec, Charles Weasley, zaczął stopniowo oddalać się od dzieci. Właściwie całkowicie poświęcił się pracy na rodzinnym ranczu. Weasleye od pokoleń zajmują się uprawą gospodarstwa oraz hodują i odławiają zaniedbane konie.
Istotnym elementem historii Zoi jest również fakt, że w 2021 roku odkryto pomyłkę popełnioną przez pielęgniarkę. W jej wyniku dziewczyna wychowała się u Weasleyów, zamiast u swojej biologicznej rodziny.

Ale! To nie jest najważniejsze. Najistotniejsze są silne więzi, jakie łączą Zoyę z jej pięcioma starszymi braćmi. To właśnie one stanowią serce całej historii, choć oczywiście wszystkie wspólne wątki oraz relacje pozostawiam do Waszej dowolnej interpretacji.

❤ Brat ,,bliźniak" Zoi //03.06.2001//25 lat
❤ Brat // 26-29
❤ Brat // 30-32
❤ Brat // 33-35
❤ Brat // 36+