MAPLE HEARTS | PBF

#TheAuction #CriminalAristocracy #PricedButPriceless #VelvetChains #FinalBid #ArtOfDeception
I need a new obsession to lose myself within
to add to my collection of the people I have been
A fatal new attraction, a game that I can't win
Can't get no satisfaction unless it's mortal sin

Raz do roku odbywa się zamknięta gala, która oficjalnie nie istnieje.

Nikt nie robi zdjęć. Lokalizacja zawsze się zmienia. Nie ma zaproszeń ani strony internetowej.

The Auction.
Goście nie licytują sztuki plądrowanej w czasach wojny, kostiumów zmarłych gwiazd ani klejnotów okupionych krwią. Nikt nie sprzedaje tu broni, narkotyków ani tajemniczych artefaktów. To byłoby zbyt prymitywne.

A u k c j a to miejsce wymiany przysług.

Na sali znajduje się może pięćdziesiąt osób. Najbogatsi. Najbardziej wpływowi. Nikt nie przedstawia się nazwiskiem.

Licytują rzeczy, których nie da się zdobyć nigdzie indziej.
D e c y z j e. Wpływy. Informacje. Kontrakty. Wyroki.

Kupują efekt. Nigdy metodę.

Sędzia przejdzie na wcześniejszą emeryturę. Minister zagłosuje przeciw ustawie. Śledztwo zniknie.

Nie wiadomo jak.
Nie wiadomo kto, co zrobi.
Niemożliwe stanie się możliwe.

Ale nawet Aukcja ma swoje zasady.

1. N i g d y nie ingeruje się w los dziecka.
2. N i g d y nie zleca się zabójstwa.
3. N i g d y nie sprzedaje się ludzi.
4. Prowadząca Aukcję jest neutralna.

Pozycja #7. Jej głos - rzeczowy, spokojny, upajający nieprzesadną słodyczą - sprawia, że cała sala milknie.

Nie jest organizatorką. Nie jest właścicielką. Raz w roku - co roku otrzymuje kopertę z paszportem, datą i adresem.
Prowadzi aukcję.
Nigdy nie podnosi głosu. Nigdy się nie spieszy. Nigdy nie zapisuje ofert. Pamięta wszystko.
Jest twarzą, głosem, symbolem. Niczym więcej.
A przynajmniej tak myśli.

Dziękuję państwu. Tegoroczna Aukcja zostaje zamknięta.
Z ostatniego rzędu odzywa się niski, zachrypnięty głos. Pozycja #21.
Na sali zapada głucha cisza. Katalog skończył się na dwudziestce.

Gospodarz pozostaje w cieniu. Nie reaguje. Prowadząca odpowiada zgodnie z procedurą: nie przewidziano kolejnej pozycji.
Mężczyzna wyjmuje z kieszeni marynarki czarną kopertę i kładzie ją na stole.
Gospodarz kiwa głową. Pierwszy raz od trzydziestu lat… Aukcja zostaje wznowiona.
Proszę przeczytać kartę.
Odgrywa swoją rolę. Zadbanymi dłońmi otwiera kopertę, by na głos odczytać jedyne zapisane zdanie.

Pozycja #21. Prowadząca Aukcję.

Myśli, że to ż a r t. Nikt się nie śmieje.
Pierwsza oferta. Druga. Siódma.
Nikt nawet nie pyta, co dokładnie kupuje.

Wszyscy w i e d z ą.

Nie jej ciało. Nie małżeństwo. To byłoby banalne.

Prowadząca jest jedyną osobą w pomieszczeniu, która nie należy do żadnej strony. I dlatego stała się najcenniejszym aktywem.

Pytanie brzmi: dlaczego człowiek, który przez pięć lat chronił jej neutralność, wystawił ją na sprzedaż wbrew zasadom Aukcji?

I only want it if it hurts me
Wanna fly so close to thе sun that it burns me
I'm not begging you for mercy
can't dig your own grave and complain that it's dirty

Some people kiss as if they're making promises. I prefer apologies.

Adrien wychował się w Brukseli, w rodzinie, która od pokoleń kolekcjonowała sztukę. W ich salonie wisiał Bonnard obok współczesnego belgijskiego malarza, ale nikt nigdy nie mówił o cenach. O obrazach rozmawiało się jak o członkach rodziny.
Już jako dziecko godzinami kopiował światło z obrazów starych mistrzów. Nie dlatego, że kazano mu ćwiczyć. Po prostu fascynowało go, że farba potrafi wyglądać jak aksamit, skóra albo mgła. Na studia trafił do Londynu. Nie ukończył ich z wyróżnieniem. Właściwie częściej można go spotkać w pubach Soho, prywatnych mieszkaniach w Notting Hill czy na rave'ach w Hackney niż w pracowni.
Paradoksalnie właśnie wtedy zaczynają powstawać jego najlepsze obrazy. Nigdy nie maluje podczas imprez. Maluje dzień później. Kiedy wszyscy już wyjadą.
Na płótnach zostają ślady tego, czego nikt nie pamięta: niedopita lampka wina, porzucona marynarka, mężczyzna śpiący na kanapie, ogród o piątej rano. Jego obrazy wyglądają, jakby przedstawiały świat tuż po końcu przedstawienia.

Do Kanady trafił ze względu na odziedziczony dom. Rodzinna rezydencja, która dawniej należała do jego dziadków. Wspaniały dom w tradycją, pamiętający lepsze czasy. I chociaż w pierwszej chwili chciał go sprzedać - zmienił zdanie. Otworzył drzwi domu. Co weekend przyjeżdżają muzycy, architekci, aktorzy, modelki, pisarze, dzieci milionerów i ludzie, których nikt nie zna. Nie ma listy gości. Ktoś zawsze przywozi znajomego znajomego. I właśnie tych ludzi poszukuję. Gry, która będzie toksyczna, pełna namiętności i nienawiści, alkoholu i narkotyków. Mogą to być romanse przelotne, jednorazowe lub ciągnące się miesiącami. Relacje z zazdrością, z długimi rozmowami, awanturami. Pobudzające wszystkie zmysły i przekraczające wszystkie tabu.

#ITSCOMPLICATED #FRIENDSWITHBENEFITS #BYRONICHERO #BADDECISIONS #DRAMA #TONIEJESTENDGEJMNasza relacja trwa od dłuższego czasu, choć obydwoje uważamy, że w zasadzie nie ma racji bytu. Spotykamy się wtedy, kiedy któreś z nas wystuka krótkie „jesteś?” na klawiaturze telefonu, wysłane bez zbędnych uprzejmości o ósmej rano, albo o trzeciej w nocy. Czasem kończy się na kieliszku wina i wspólnym milczeniu. Czasem na seksie, który od początku miał być tylko prostą transakcją, ale z biegiem czasu stał się niebezpiecznie intymny. Nigdy nie zostaję na śniadanie, a Ty nigdy nie pytasz jak minął mi dzień. Nie rozmawiamy o przyszłości, nie składajmy sobie obietnic. A jednak wciąż wracamy do siebie, wbrew logice i na przekór zdrowemu rozsądkowi.

W dużym skrócie, szukam dla Joe mężczyzny, z którym od dawna (paru lat? paru miesięcy?) trwa w niezdefiniowanej, ale przeciągłej relacji. Widzę tu przeciwieństwo Grainier, która jest niezwykle zorganizowana, ambitna i perfekcjonistyczna, więc przydałby się człowiek stanowiący definicję chaosu, ale jestem elastyczny. Mógłby być innym studentem, lekarzem ze szpitala, ale także kimś, kogo Joe poznała na nocnym dyżurze, zszywając mu brew po tym, jak wdał się w barową bójkę.
Jeśli Joe jest dla niego odskocznią od stresów życia - świetnie. Jeśli romansem, w który ucieka z relacji z żoną - jeszcze lepiej. Bardzo lubię skomplikowane wątki pełne napięcia i niedopowiedzeń, w których których czułość miesza się z frustracją, a przywiązanie z zaprzeczeniem,

Katastrofa, którą chcesz obejrzeć z bliska.

Niezależny konsultant służb. Człowiek od spraw, których nikt rozsądny nie chciałby dotknąć. Błyskotliwy, arogancki i absurdalnie skuteczny. Każdą rozmowę traktuje jak partię szachów, a ludzi jak zagadki, które tylko czekają na rozwiązanie. Potrafi zmienić przesłuchanie w rozmowę towarzyską, a rozmowę towarzyską w pojedynek. Flirtuje, prowokuje i irytuje z niemal naukową precyzją. Fatalny charakter, jeszcze gorsze nawyki i charyzma, która skutecznie odwraca uwagę od wszystkich powodów, dla których warto trzymać się z daleka. Uśmiecha się dokładnie wtedy, kiedy wszyscy inni zaczynają się bać.

A ty i tak wyciągasz dłoń prosto w ogień.
Może nie oparzy.

Trzy twarze jednego człowieka

I exist only on ThursdayTa sama restauracja. Ten sam hotel. Od lat.
Nie rozmawiają o pracy. Nie pytają o resztę tygodnia. Nie mają oczekiwań. Nigdy nie zostają do śniadania.
Dla reszty świata istnieją codziennie. Dla siebie istnieją tylko w czwartek.
Tym razem się nie pojawiłaś.
Dlaczego?

would you let me hold you with blood on my, blood on my hands?Wiesz c z y m jest. Widzisz konsekwencje sukcesu.
Krew na rękach. Ciężar decyzji.
Robi rzeczy, których inni nie są w stanie. Kłamie, manipuluje, nie ma Boga ani zasad.
Pytasz: ile razy możesz zrobić coś złego z dobrą wymówką, zanim przestaniesz odróżniać jedno od drugiego?


tell me girl, is this what you call love? bunch of broken parts,
you're smart enough to knowZaczarowana iluzją.
Nie zna jego reputacji. Nie wie, ile razy przekraczał granicę, zza której nie ma już powrotu.
Nie jest całkowicie nieszczery. To, co jej pokazuje, jest prawdziwe.
Tylko… Starannie wyselekcjonowane.
I bardziej przerażające, niż płynące krwią miejsca zbrodni.
Kiedy zauważysz pęknięcia?

Światła! Kamera! Akcja!

Pan X miał to szczęście urodzić się jako dziecko znanej hollywoodzkiej pary - aktorki oraz reżysera, którzy swojemu dziecku wybrali dokładnie tą samą karierę. Od lat niemowlęcych pojawiał się na srebrnym ekranie w rolach epizodycznych, a później również i pierwszoplanowych, bo poza nazwiskiem odziedziczył również talent.
Jak to jednak z młodocianymi gwiazdami bywa - popadł w nałogi i zanim ukończył dwadzieścia jeden lat bardziej znany był ze swoich wyczynów na zakrapianych imprezach niż wielokrotnie nagradzanych występów przed kamerami. Dość prędko popadł w nałogi, a alkohol był najmniejszym z jego problemów. Kłopoty stwarzał sobie, ale i ludziom wkoło, którzy usilnie i bezskutecznie próbowali mu pomóc. Rodzice, siostra, narzeczona - nikt nie miał na tyle wystarczających argumentów, żeby przekonać mężczyznę do zmiany trybu życia. A było coraz gorzej. Finałem jego wybryków była sytuacja bliska przedawkowaniu, po której został skierowany na przymusowy odwyk (z którego wyjątkowo nie zwolnił się przed czasem) oraz ucieczka od reflektorów fleszy do siostry, która znalazła swoje miejsce w Toronto.
I tutaj pojawia się Pani Y, która staje na drodze spadającej gwiazdy i sprowadza go na ziemię, leczy złamane serce i pokazuje, że życie to coś więcej niż imprezy.

#toxic #tymniekochasz #jaudajezecienie #friendstolovers #lotsofsex #3ammessage #brokenheart
Lainey nie krzyczy. Lainey często się uśmiecha, troszczy o swoich bliskich, dużo wywraca oczami, lubi szydełkować i tańczyć, jest cierpliwa, lekko szalona, odpowiedzialna i momentami nieśmiała. Jak nienawidzi, to całą sobą, podobnie jak kocha. Nie lubi przyznawać się do błędów i ma skłonności do kontroli.

Lane nie udziela wywiadów. Na pytania reporterów odpowiada zdawkowo, sarkastycznie, wymijająco; bystrym spojrzeniem odnajduje błąd rywala i nim się ktoś obejrzy, podczas następnego okrążenia Lane jedzie już przed nim. Poza sezonem nie słychać o niej za wiele. Ma prywatnego Instagrama. Jest precyzyjna niczym chirurg.

Jest k o s z m a r e m znanych zawodników, którzy wyginają się na napojach izotonicznych, zestawach klocków dla dzieci i czekoladowych lizakach w kształcie aut.

Jest też Twoim koszmarem.
Albo Ty jesteś jej koszmarem.

Zaczęło się przecież niewinnie, przez przypadek; wspólni znajomi? Impreza po wygranym wyścigu? Wywiad, który wyjątkowo intensywnie nie przypadł jej do gustu? Przykre przecięcie się na mieście? Zapoznawcza potańcówka podczas wakacji na Kubie? Nie miało to a ż t a k dużego znaczenia. Stało się, ot co; nad ranem dowodami tego, czego się już nie odstanie, była tylko rozdarta na podłodze bielizna, sine ślady na ciałach i ten błysk w Twoich oczach, który wystraszył Lainey na śmierć.

Pewnie zrobiłaś jej śniadanie. Albo je zamówiłaś, bo nie potrafisz gotować. Składało się z dużej ilości składników, bo nie wiedziałaś, co ona lubi, a jednak wpadła ci w oko. Do śniadania podałaś kawę, sok ze świeżych owoców i prosecco. Śmiałaś się, tłumacząc czemu jest tego t a k d u ż o i przy okazji zaproponowałaś wspólne łyknięcie supli, następnie bieganie, a potem kolejny seks i może randkę podczas spływu kajakami?

Przecież fajnie się gadało. Lainey była otwarta i chętna. I ta chemia w pościeli…

Ale się zawiodłaś. Bo Lainey zjadła z Tobą śniadanie, poszła biegać, zabrała do nieba pod prysznicem i… no, i tyle ją widziałaś. Bo obiecała zadzwonić po treningu, a potem zablokowała Twój numer w cholerę i widziałaś ją już tylko w telewizji na kolejnym wyścigu. Wygrała, swoją drogą! I niby nie powinnaś mieć jej tego za złe, no nie? To była tylko obietnica, a zresztą nie znałyście się aż tak długo.

Zdarza się.

No. Zdarza się, gdy ponownie schadzacie się w nocy, by świętować jej wygraną. Zdarza się, gdy Lainey wysyła Ci zdjęcia po wyścigach, prosząc o połączenie. Zdarza się, gdy przedstawiając Cię znajomym, mówi o p r z y j a ź n i, a potem Cię całuje.

Yup, zdarza się trafić na damską wersję fuckboya o zapachu Dior Sauvage, ech?